Kijken in de meterkast door een Enexis medewerker in het kader van een hennepplantage onder auspiciën van de politie, is aan te merken als een doorzoeking

Rechtbank Limburg 12 juni 2013, ECLI:NL:RBLIM:2013:4001

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het telen van hennep in een pand, waarbij 221 hennepplanten en 72069 gram henneptoppen zijn aangetroffen. Daarnaast zijn er 770 bloempotten aangetroffen gevuld met potgrond en steenwol. Verdachte heeft het hele pand omgebouwd en ingericht tot hennepkwekerij. Hij liet dames aanvoeren in een bus met geblindeerde ramen om hennepplanten te knippen die hij naar eigen zeggen ‘bestelde’ bij de growshops. Daarnaast heeft verdachte in die periode de stroom voor de plantage illegaal verkregen door een illegale stroomaansluiting buiten de elektriciteitsmeter om tot stand te brengen.

Ten aanzien van het ten laste gelegde onder 2 (diefstal) heeft de raadsvrouw aangevoerd dat de bevindingen van de verbalisanten van het bewijs moet worden uitgesloten, omdat verbalisanten de betreffende elektriciteitsmeter hebben aangetroffen nadat zij een kast hadden geopend. Het openen van een kast valt niet onder “zoekend rondkijken”, maar moet gerangschikt worden onder het begrip ”doorzoeking”. Tot een doorzoeking waren de verbalisanten echter niet bevoegd.

Met betrekking tot het door de raadsvrouw gevoerde verweer stelt de rechtbank voorop dat een machtiging binnentreden conform vaste jurisprudentie slechts een bevoegdheid tot “zoekend rondkijken” geeft en niet tot “doorzoeken”.

Verdachte heeft ter terechtzitting desgevraagd aangegeven dat de meterkast gesloten was. Uit het dossier blijkt niet dat de verbalisanten toen zij zich toegang tot de elektriciteitsmeter hebben verschaft, door het openen van de meterkastdeur, verschoonbaar in de veronderstelling verkeerden zich toegang te verschaffen tot een andere ruimte in het pand.

De rechtbank is van oordeel dat de verbalisanten, door deze kastdeur te openen, verder zijn gegaan dan “zoekend rondkijken” en zodoende hun bevoegdheden hebben overschreden. De rechtbank stelt, gelet op vorenstaande, vast dat er aldus sprake is van een vormverzuim. Bij de beantwoording van de vraag welk gevolg dit verzuim moet hebben, is onder andere van belang of en in hoeverre de verdachte door het verzuim daadwerkelijk in zijn verdediging is geschaad.

De rechtbank overweegt in dat kader dat verdachte ter terechtzitting heeft verklaard dat verbalisanten van hem toestemming hadden gekregen om de meterkast te openen indien zij daarom hadden gevraagd. Derhalve is hij door het verzuim niet geschonden in de belangen welke de overtreden norm – te weten de belangen van de bewoner – beoogt te beschermen.

De rechtbank volstaat daarom met de constatering van de onrechtmatigheid van de bewijsgaring, zonder daar verder gevolgen aan te verbinden. Hetgeen na opening van de kastdeur door de verbalisanten en de fraude-inspecteur van Enexis B.V. is waargenomen kan worden gebruikt voor het bewijs.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte in de periode van 1 maart 2012 tot en met 1 maart 2013 te Maasbracht stroom heeft gestolen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens (poging tot) oplichting. Verdachte heeft zich voorgedaan als (een familielid van) glazenwasser

Rechtbank Den Haag 6 juni 2013, LJN CA3872

Verdachte heeft in een periode van bijna twee jaar 21 keer iemand opgelicht door zich telkens voor te doen als glazenwasser of een familielid van de glazenwasser om op die manier geld af te aftroggelen. Ook heeft verdachte vier keer een poging daartoe ondernomen.

Verdachte belt aan bij een willekeurig huisadres en geeft aan dat hij geld komt halen voor de glazenwasser. Hij presenteert zichzelf daarbij frequent als een familielid van de glazenwasser (zoon of neef). In de gevallen waarin (een) grote coupure(s) word(t)(en) overhandigd geeft verdachte telkens aan dat hij dit elders (bij een collega of andere klant) moet wisselen en dat hij later zal terugkomen met het wisselgeld, hetgeen daarop niet gebeurt.

De rechtbank overweegt - ten aanzien van het onder 6 tenlastegelegde poging tot oplichting van slachtoffer AW - dat het aanbellen bij een woonhuis en tegen de bewoner zeggen, in strijd met de waarheid, glazenwasser te zijn een begin van uitvoering van het geld vragen voor niet bewezen diensten, oplichting, is.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 16 maanden met aftrek waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar en te houden aan algemene en bijzondere voorwaarden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vooroordeling wegens flessentrekkerij

Rechtbank Overijssel 17 juni 2013, LJN CA3835

De rechtbank acht bewezen dat verdachte tussen 1 januari 2011 en 31 maart 2012 er een gewoonte van maakte om samen met een medeverdachte op brutale wijze bij bedrijven in de regio Twente goederen te kopen zonder van plan te zijn deze ooit te betalen. Hierbij werd gebruik gemaakt van een speciaal voor dit doel opgerichte B.V. De verdachte maakte hierbij gebruik van een gefingeerde naam.

Er was sprake van een vooropgezet plan waarbij verdachte puur voor zijn eigen financiële gewin heeft gehandeld en klaarblijkelijk geen moment heeft stil gestaan bij de financiële- en andere gevolgen van zijn handelen voor de slachtoffers. Zo’n financiële strop komt in een tijd van economische neergang extra hard aan. De rechtbank rekent verdachte zwaar aan dat hij daaraan volkomen voorbij is gegaan.

Ook heeft verdachte, terwijl hij door een verbalisant als bewaarder was aangesteld, goederen aan het beslag onttrokken. Ook dat getuigt van weinig respect voor de belangen en de autoriteit van anderen.

Verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van 133 dagen waarvan 90 dagen voorwaardelijk, plus een taakstraf van 200 uur. Ook moet hij gedupeerde bedrijven een schadevergoeding betalen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Consultatierecht & art. 14fa Sr (voorlopige tenuitvoerlegging)

Rechtbank Noord-Nederland 10 juni 2013, LJN CA3446

Bij onherroepelijk vonnis van 5 juni 2012 is veroordeelde door de rechtbank Assen veroordeeld tot onder meer 10 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank heeft bij dat vonnis bevolen dat de gestelde voorwaarden dadelijk uitvoerbaar zijn. Op 18 december 2012 heeft de meervoudige strafkamer van deze rechtbank gelast dat een gedeelte, te weten: vijf maanden, van de niet ten uitvoer gelegde gevangenisstraf van 10 maanden, alsnog ten uitvoer zal worden gelegd. Daarbij heeft de rechtbank toen beslist dat de overige 5 maanden zullen blijven open staan, met instandhouding van de bijzondere voorwarde zoals gesteld in het vonnis van 5 juni 2012. Naast de algemene voorwaarde, heeft de rechtbank in het vonnis van 5 juni 2012 een bijzondere voorwaarde opgelegd. Deze is dat de veroordeelde zich gedurende de gestelde proeftijd moet gedragen naar de voorschriften en aanwijzingen van de Stichting Reclassering Nederland, hetgeen mede inhoudt dat veroordeelde zich klinisch zal laten behandelen in een forensische dubbeldiagnosekliniek of een soortgelijke instelling, voor de duur van maximaal één jaar.

Op grond van het rapport van de Reclassering van 14 mei 2013 is het OM van oordeel dat er ernstige redenen bestaan voor het vermoeden dat enige gestelde voorwaarde niet wordt nageleefd. Daarom heeft het OM op 16 mei 2013 bevolen veroordeelde aan te houden. Blijkens het proces-verbaal van aanhouding van 7 juni 2013 is veroordeelde op 7 juni 2013 om 19.30 uur aangehouden. Omdat het OM de aanhouding van de veroordeelde noodzakelijk blijft vinden, heeft het op 10 juni 2013, een vordering ingediend bij de rechter-commissaris.

Consultatierecht

Ten aanzien van het consultatierecht overweegt de rechter-commissaris het volgende. Uit het proces-verbaal van aanhouding van de veroordeelde van 7 juni 2013 noch uit enig ander document blijkt dat de veroordeelde is gewezen op rechtsbijstand door een advocaat. Art. 14fa lid 4 Sr verklaart onder meer art. 40 Sv ‘van overeenkomstige toepassing’. Laatstgenoemde bepaling ziet op rechtsbijstand aan de verdachte die in verzekering is gesteld. De ratio van die bepaling is de verdachte te waarborgen dat hij rechtsgeleerde bijstand heeft. Meer in het bijzonder is van belang dat de verdachte zijn eigen proceshouding kan bepalen, waarbij hij vaak rechtsgeleerde bijstand behoeft.

Het geval van art. 14fa Sr is een andere, namelijk dat een reeds veroordeelde, ter fine van voorlopige tenuitvoerlegging is aangehouden. Zo gezien is er in het licht van de onschuldpresumptie die ten aanzien van een verdachte wordt aangenomen aanwezig te zijn, geen recht op onmiddellijke consultatie van een rechtsgeleerd raadsman.

Evenwel is de grond om de veroordeelde aan te houden gelegen in het vermoeden dat er ernstige redenen bestaan dat veroordeelde enig voorwaarde niet heeft nageleefd. Dat vermoeden is niet onweerlegbaar; de veroordeelde moet op elk moment in de gelegenheid worden gesteld om dat vermoeden te betwisten teneinde aan te geven dat zijn vrijheidsbeneming onterecht is. Daarbij moet hij verzekerd zijn van rechtsgeleerde bijstand, althans moet hij de mogelijkheid hebben om vanaf het moment van de aanhouding een advocaat te raadplegen. Indien namelijk na de aanhouding blijkt dat het vermoeden niet terecht is, dient de veroordeelde onmiddellijk weer in vrijheid gesteld te worden.

Er is geen enkele aanleiding aan te nemen dat in art. 14fa Sr besloten ligt dat - in de fase voorafgaande aan de definitieve behandeling van de vordering tenuitvoerlegging - slechts de rechter-commissaris de invrijheidsstelling van de veroordeelde kan bevelen.

Een redelijke wetsuitleg van art. 14fa lid 4 Sr brengt naar het oordeel van de rechter-commissaris derhalve met zich mee dat aan de veroordeelde ten aanzien van wie een ernstig vermoeden bestaat dat enig gestelde voorwaarde niet wordt nageleefd, rechtsbijstand wordt verleend vanaf het moment dat hij van zijn vrijheid is beroofd ter fine van voorgeleiding aan de rechter-commissaris. Hieruit vloeit voort dat de veroordeelde onmiddellijk na zijn aanhouding ex art. 14fa lid 1 Sr gewezen moet worden op zijn consultatierecht, hetgeen in het onderhavige geval verzuimd is. Het onderhavige geval kenmerkt zich, wat betreft de rechtsbijstand, hierdoor dat veroordeelde vanaf vrijdagavond 19.30 uur tot maandagmiddag 10 juni 13.30 uur verstoken is geweest van rechtsbijstand. Dit klemt temeer, nu veroordeelde, zoals de rechter-commissaris ter zitting heeft vastgesteld, als tamelijk kwetsbaar moet worden beschouwd.

De rechter-commissaris is van oordeel dat dit verzuim een ernstige schending is van het recht om een raadsman te raadplegen in het geval van vrijheidsbeneming door de overheid. In het onderhavige geval moet dit verzuim leiden tot afwijzing van de vordering van de officier van justitie.

De rechter-commissaris wijst de vordering van de officier van justitie tot de voorlopige tenuitvoerlegging van de destijds opgelegde gevangenisstraf af en beveelt de onmiddellijke invrijheidsstelling van veroordeelde.

Lees hier de volledige uitspraak.

Bezwaarschrift gericht tegen beslissing RC, nadat onderzoek ter terechtzitting aanvang heeft genomen: voor bezwaarschrift als bedoeld in art. 182 lid 6 lid Sv is geen ruimte meer

Rechtbank Den Haag 14 mei 2013, LJN CA3440

Op 1 februari 2013 heeft bij de meervoudige strafkamer van de rechtbank een eerste (pro forma) behandeling van onderhavige strafzaak plaatsgevonden. Blijkens het proces-verbaal van de terechtzitting heeft de rechtbank het onderzoek ter terechtzitting voor onbepaalde tijd geschorst en de stukken in handen van de rechter-commissaris gesteld “ten einde te beslissen op de verzoeken van de verdediging tot het horen van de getuigen en aan toegewezen verzoeken uitvoering te geven, alsmede voorts al datgene te doen dat de rechter-commissaris naar aanleiding van het strafdossier en naar aanleiding van eventuele nadere onderzoekswensen wenselijk voorkomt.” Er is derhalve sprake van een zogenaamde half-open verwijzing als bedoeld in artikel 316 Sv.

Het bezwaarschrift richt zich tegen een beslissing van de rechter-commissaris van 9 april 2013, aldus nadat het onderzoek ter terechtzitting een aanvang heeft genomen. Een en ander maakt dat er voor een bezwaarschrift als bedoeld in artikel 182, zesde lid, Sv geen ruimte meer is, aangezien de zesde afdeling van de Derde Titel Sv uitsluitend betrekking heeft op het vooronderzoek. In artikel 316 Sv is de zesde afdeling niet van overeenkomstige toepassing verklaard.

Dit neemt niet weg dat onderzoekswensen die na aanvang van het onderzoek ter terechtzitting in het kader van een half-open verwijzing door de rechter-commissaris zijn afgewezen, zoals in het onderhavige geval aan de orde is, opnieuw kunnen worden voorgelegd aan de zittingsrechters. Laatstgenoemden zullen in dat geval in het licht van de (on)volledigheid van het reeds verrichte (voor)onderzoek de noodzakelijkheid van die onderzoekswensen moeten beoordelen (zie ook Rechtbank Rotterdam, 24 april 2013, LJN BZ9514).

De verdachte zal in zijn bezwaar daarom niet kunnen worden ontvangen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Onttrekking aan het beslag van twee auto's leidt tot een veroordeling van een werkstraf van 140 uur

Rechtbank Gelderland 18 juni 2013, LJN CA3443

Feiten

Bij brief van 24 november 2010 heeft belastingdeurwaarder aangifte gedaan van vermoedelijke overtreding van artikel 198 Sr. De belastingdeurwaarder heeft daarin naar voren gebracht dat hij op 23 november 2010 wilde overgaan tot executoriale verkoop van twee onder de belastingschuldige in beslag genomen personenauto’s en dat hij heeft vastgesteld dat die niet voor de verkoop ter beschikking waren gesteld. De verdachte, directeur grootaandeelhouder van de BV, die volgens de belastingdeurwaarder als bewaarder was aangesteld, had aangegeven dat de auto’s niet aanwezig waren omdat zij niet in beslag zouden zijn genomen. Vervolgens is onder leiding van de officier van justitie door FIOD een strafrechtelijk onderzoek tegen de verdachte naar vermoedelijke onttrekking van de auto’s aan het beslag ingesteld.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft aangevoerd dat de verdachte van het hem ten laste gelegde feit dient te worden vrijgesproken.

Er lag geen beslag op de auto’s, omdat de auto’s niet rechtsgeldig in beslag waren genomen. De verdachte kan de auto’s dan ook niet aan het beslag hebben onttrokken. Niet alleen heeft de belastingdeurwaarder vanuit de woning hooguit het kenteken van één van de auto’s gezien, omdat één van de auto’s op dat moment in de garage stond, maar ook is het aannemelijk dat het exploot, zoals zich dat als bijlage D06 bij de processtukken bevindt, niet aan de verdachte is uitgereikt. Achter dat stuk bevinden zich in het procesdossier HSB prints met als peildatum 17 november 2011, terwijl de uitreiking van het exploot een dag daarvoor al zou hebben plaatsgevonden. Daarnaast zijn de auto’s niet geleverd, zodat belastingschuldige eigenaar is gebleven. Niet gezegd kan worden dat alleen al door de verandering van de tenaamstelling de auto’s aan het beslag zijn onttrokken.

Beoordeling politierechter

Naar het oordeel van de politierechter zijn er geen onregelmatigheden bij de beslaglegging op de auto’s aannemelijk geworden die meebrengen dat het gelegde beslag voor onrechtmatig zou moeten worden gehouden. Uit de door de belastingdeurwaarder als getuige (onder ede) beschreven gang van zaken, die overeenstemt met de inhoud van het Exploot Proces verbaal executoriaal beslag op roerende zaken (geen registergoederen), kan niet worden afgeleid dat dergelijke (formele) onregelmatigheden zich zouden hebben voorgedaan. Daarnaast zijn er onvoldoende aanwijzingen dat, in afwijking van die beschrijving en dat exploot, de belastingdeurwaarder (één van) de auto’s op 16 november 2009 niet zou hebben waargenomen en/of dat hij zou hebben nagelaten een exemplaar van het exploot aan de verdachte als vertegenwoordiger van de beslagen BV en als aangewezen bewaarder uit te reiken. Het niet aantreffen in de administratie van de belastingadviseur van een exemplaar van het exploot inzake het onder belastingschuldige gelegde beslag, geeft in elk geval nog niet voldoende grond voor (de juistheid van) de stelling dat dat exploot niet zou zijn uitgereikt. Het gegeven dat zich verschillende HSB prints bij de processtukken bevinden, waaronder prints met een peildatum gelegen na de datum van de beslaglegging, dwingt zonder meer nog niet tot een ander oordeel. Van belang hierbij is ook dat onder de belastingadviseur, aan wie de verdachte naar eigen zeggen de aan hem uitgereikte beslagpapieren heeft gegeven, prints uit HSB met een peildatum gelegen vóór 16 november 2009 zijn aangetroffen.

Vast staat dat de kentekens van de auto’s vóór de (in tweede instantie) geplande executiedatum zijn overgeschreven en dat de auto’s niet op het adres van de executieverkoop aanwezig waren. Naar het oordeel van de politierechter houdt die handelwijze het ontrekken van de auto’s aan het beslag in. Dat één van de auto’s later alsnog door de belastingdeurwaarder is afgevoerd en dat de verdachte de andere toch nog daarvoor ter beschikking zou willen stellen, maakt dit niet anders. Uit de beschikbare gegevens kan verder worden afgeleid dat de verdachte leidend is geweest bij de overschrijving van de auto’s en dat hij heeft nagelaten, terwijl hij als bewaarder was aangesteld, om de auto’s voor de verkoop ter beschikking te stellen.

Strafoplegging

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte ter zake van het door haar bewezen geachte zal worden veroordeeld tot een werkstraf van 180 uren subsidiair 90 dagen hechtenis.

De raadsman heeft aangevoerd dat bij een bewezenverklaring van het tenlastegelegde een lagere straf dient te volgen dan de officier van justitie heeft gevorderd. De raadsman heeft als strafverlagende omstandigheden aangevoerd dat het feit in 2011 zou zijn gepleegd, dat de verdachte een nagenoeg blanco strafblad heeft en dat de Belastingdienst tot op heden het beslag alsnog kan uitwinnen.

De politierechter heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van wat bewezen is verklaard, de omstandigheden waaronder dit is begaan, mede gelet op de persoon en de omstandigheden van de verdachte, zoals van één en ander bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

De verdachte heeft twee roerende zaken onttrokken aan het beslag dat daarop door de belastingdeurwaarder krachtens de Invorderingswet 1990 was gelegd. Hij heeft daarmee gehandeld in strijd met de belangen van een ongestoorde beslaglegging en het gezag van de belastingdeurwaarder niet geëerbiedigd. Dat de beslaglegger door de aan verdachte verweten gedraging niet benadeeld hoeft te zijn, zoals de raadsman heeft aangevoerd, is hier niet (direct) van betekenis, omdat artikel 198 Sr dat belang niet (in de eerste plaats) beoogt te beschermen. Verder heeft de politierechter overwogen dat, voor zover de verdachte zich heeft laten leiden door een verkeerd advies van zijn belastingadviseur, die omstandigheid voor zijn eigen rekening en risico moet blijven, omdat hij in dezen verantwoordelijk blijft voor zijn eigen doen en laten.

Al met al acht de politierechter, mede gelet op de blanco justitiële documentatie van de verdachte en gezien de ouderdom van de zaak, een werkstraf van 140 uur passend en geboden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens hypotheekfraude

Rechtbank Gelderland 11 juni 2013, LJN CA2932

Bij een pay-rolling geeft een bedrijf, dat zelf het personeel werft, zijn verantwoordelijkheid voor het werkgeverschap uit handen en komt het personeel in dienst van de betreffende payroll-onderneming. Hiermee beoogt eerstbedoeld bedrijf de verantwoordelijkheid voor specialistische juridische en administratieve aangelegenheden zoals de salarisadministratie, afdracht van sociale premies en bijvoorbeeld ook pensioenen over te dragen aan de payroll-onderneming tegen een tevoren vastgestelde beloning.

Het bedrijf waarvoor verdachte werkzaam was zou op beperkte schaal pay-rolling werkzaamheden uitvoeren.

Er is aangifte gedaan van hypotheekfraude door ING te Leeuwarden, waartoe ook ING Bank NV en Westland Utrecht Hypotheekbank NV behoren. Daaruit blijkt dat door tussenkomst van de intermediair Huis & Hypotheek te Apeldoorn op 9 mei 2008 een hypothecaire lening is aangevraagd voor een bedrag van € 276.500 voor de aankoop van een woonhuis op naam van betrokkene1. Mede op grond van de overgelegde inkomensgegevens en documenten is de hypotheek verstrekt en is de akte daarvan op 28 mei 2008 bij een notaris te Apeldoorn gepasseerd. Bij de hypotheekaanvraag waren een salarisspecificatie en een werkgeversverklaring gevoegd. Daarop stond vermeld dat BV te Westervoort de werkgever van betrokkene1 was, dat hij daar sinds 4 februari 2008 als manager werkzaam was en dat zijn bruto jaarinkomen € 53.499,00 bedroeg. De werkgeversverklaring was ondertekend door verdachte. De salarisspecificatie is in opdracht van verdachte opgesteld.

Voorts is aangifte gedaan van hypotheekfraude door ING te Leeuwarden, waaruit blijkt dat door tussenkomst van de intermediair Huis & Hypotheek te Apeldoorn op 15 juli 2008 een hypothecaire lening is aangevraagd voor een bedrag van € 280.000 voor de aankoop van een woonhuis op naam van betrokkene 2. Mede op grond van de overgelegde inkomensgegevens en documenten is de hypotheek verstrekt en is de akte daarvan op 15 juli 2008 bij een notaris te Apeldoorn gepasseerd. Bij de hypotheekaanvraag waren een salarisspecificatie en een werkgeversverklaring gevoegd. Daarop stond vermeld dat naam bv BV te Westervoort de werkgever van betrokkene2 was, dat hij daar sinds 4 februari 2008 als manager werkzaam was en dat zijn bruto jaarinkomen € 53.506,00 bedroeg. De werkgeversverklaring was ondertekend door verdachte. De salarisspecificatie is vervaardigd in opdracht van verdachte.

Uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte meerdere malen op verzoek van medeverdachte 1 één of meer documenten heeft opgesteld, voor het eerst op 18 april 2008 een salarisspecificatie. Nadien heeft hij op 13 juni 2008 de op pagina 1537 opgenomen Model-werkgeversverklaring met in de kop vermeld: ”ten behoeve van het aanvragen van Nationale Hypotheek Garantie” en de op pagina 1538 opgenomen bijbehorende salarisspecificatie opgemaakt. Verdachte had hier alert op moeten zijn. Verdachte heeft voorts ter terechtzitting onder meer verklaard dat hij medeverdachte1 nog gemaand heeft de zaak af te werken, omdat hij voor de betaling van de lonen moest zorgen. Dat moet dus uiterlijk medio april geweest zijn. Dat bleef zonder resultaat en de “deal” werd afgeblazen. Naar het oordeel van de rechtbank kan gelet op het voorgaande de conclusie geen andere zijn dan dat verdachte op 13 juni 2008 -twee maanden nadien- wist dat de door hem opgemaakte documenten niet werden opgesteld ten behoeve van pay-rolling. De rechtbank is onder deze omstandigheden van oordeel dat verdachte na medio april aan de bel had moeten trekken, danwel niet meer had moeten meewerken aan het tot stand komen van nieuwe werkgeversverklaringen en loonspecificaties. Door zulks na te laten, respectievelijk nogmaals te doen aanvaardde verdachte tenminste de aanmerkelijke kans dat de door zijn medewerking tot stand gekomen stukken voor onoirbare doeleinden werden gebruikt.

Naar het oordeel van de rechtbank kan daarmee worden vastgesteld dat verdachte ook opzet had op oplichting van een hypotheekbank.

De rechtbank acht het onder 1) medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd en onder 2) medeplegen van oplichting, meermalen gepleegd bewezen en veroordeelt verdachte tot een geldboete van € 8.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Toegekende schadevergoeding ex. art. 591a Sv gehalveerd nu verzoeker zelf, niet-verschuldigbaar, mede de oorzaak is van de tegen hem ontstane verdenking

Rechtbank Oost-Nederland 13 februari 2013, LJN CA2778

Door verzoeker wordt verzocht om een vergoeding wegens rechtsbijstandskosten van € 20.538,53 (honorarium, inclusief kantoorkosten, reiskosten en BTW), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment van voldoening van de declaraties. De uren die door verzoeker's raadslieden aan het dossier zijn besteed, zijn nader gespecificeerd in de bij het verzoekschrift gevoegde declaraties en urenspecificaties.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de opgevoerde rechtsbijstandskosten bovenmatig zijn en dat enige vergoeding daarvan dient te worden gematigd. Voorts stelt de officier van justitie zich op het standpunt dat er geen wettelijke basis bestaat voor toekenning van een rentevergoeding.

Totstandkoming verdenking

Nu het in de onderhavige zaak gaat om een zaak die niet voor de strafrechter is gebracht, doch is geëindigd in een sepot en in omvang lijkt te zijn beperkt tot een aanhouding, verhoor en kortdurende inverzekeringstelling, zal de raadkamer allereerst stilstaan bij de vraag hoe de verdenking tot stand is gekomen.

Tijdens de behandeling in raadkamer heeft verzoeker toegelicht dat in 2003 een aanbod is gedaan aan een vriend van verzoeker, om onroerend goed tegen een gunstige prijs te kopen. Verzoeker heeft, omdat hij architect is, die vriend van verzoeker daarbij geadviseerd. Samen hebben zij afgesproken dat [vriend van verzoeker] het onroerend goed tegen die gunstige prijs zou aankopen en dat deze het onroerend goed diezelfde dag met een winst van € 25.000 zou doorverkopen aan verzoeker. Korte tijd later heeft verzoeker het onroerend goed zelf ook weer doorverkocht met winst.

Verzoeker heeft verklaard dat hij op grond hiervan door de FIOD is verdacht van witwassen. Deze verdenking betreft de strafzaak, waarop het verzoekschrift betrekking heeft. Verzoeker heeft verklaard het achteraf dom te vinden dat hij toen voor de snelle winst is gegaan. Het dossier bedroeg naar zijn zeggen één dikke ordner, waarvan slechts enkele pagina’s op hem en [vriend van verzoeker] betrekking hadden.

De advocaat heeft hier nog aan toegevoegd dat de verdenking, behalve op witwassen, ook betrekking zou hebben op oplichting (van laatstbedoelde koper).

De raadkamer is allereerst van oordeel dat verzoeker bij de opsporingsautoriteiten door zijn eigen handelen een niet onbegrijpelijke verdenking jegens zichzelf heeft doen ontstaan. Immers, het is een feit van algemene bekendheid dat onroerend goed niet tweemaal op één dag pleegt te worden verkocht, althans niet door personen die niet gerekend kunnen worden tot professionele vastgoedhandelaren. Dergelijke praktijken passen naar hun uiterlijke verschijningsvorm in een beeld van frauduleus handelen. Zeker verzoeker moet naar het oordeel van de raadkamer hiervan weet hebben gehad, omdat hij als architect nu eenmaal bekend mag worden verondersteld met de vastgoedwereld.

Ook de officier van justitie schrijft in zijn brief d.d. 29 augustus 2012, waarin hij de sepotbeslissing met code 02 toelicht, dat naar zijn oordeel sprake is van ‘uiterst laakbaar handelen’ door verzoeker.

De raadkamer is dan ook van oordeel dat verzoeker zelf, niet-verschuldigbaar, mede de oorzaak is van de tegen hem ontstane verdenking. Onder die omstandigheden acht de raadkamer het niet billijk aan verzoeker een schadevergoeding van staatswege toe te kennen voor alle door hem gemaakte kosten, die kennelijk zijn gemoeid met zijn uitleg aan FIOD en OM - achteraf - dat verzoeker, ondanks de schijn die hij zelf in het leven heeft geroepen, geen strafbare bedoelingen heeft gehad.

De raadkamer zal om die reden de hierna nader vast te stellen vergoeding - op gemelde gronden van billijkheid - halveren.

Gedeclareerde werkzaamheden voor rechtsbijstand 

Bij het onderzoek naar de vraag of gronden van billijkheid aanwezig zijn om tot vergoeding van rechtsbijstandskosten over te gaan, dient voorts de vraag te worden beantwoord of de verrichte rechtsbijstandswerkzaamheden - mede gelet op de inhoud en omvang van het dossier, alsmede de beschrijving van die werkzaamheden - redelijkerwijs nodig zijn geweest voor de behandeling van 'de zaak' waarop het verzoek betrekking heeft. Indien en voorzover naar het oordeel van de raadkamer werkzaamheden onnodig zijn verricht of niet zijn verricht ten behoeve van 'de zaak', kan hiervan in beginsel het gevolg zijn dat geen gronden van billijkheid tot toekenning van een vergoeding worden aangenomen.

In de onderhavige zaak is de raadkamer van oordeel dat de overgelegde urenspecificaties vragen oproept. Immers, 'de zaak' is geëindigd in een sepot en lijkt zich te hebben beperkt tot aanhouding, verhoor en een kortdurende inverzekeringstelling van verzoeker.

Verzoeker heeft zelf verklaard dat sprake was van één dikke ordner, waarin slechts enkele pagina’s aan de rol van hem en [vriend van verzoeker] zijn besteed. En in dat licht bezien komt een vergoeding van ruim € 20.000,- op het eerste gezicht als bovenmatig voor.

Tijdens de behandeling in raadkamer heeft de advocaat namens verzoeker uitvoerig toegelicht dat deze zaak een complexe materie betrof, die grote deskundigheid en veel tijd heeft vereist.

De raadkamer vermag echter niet in te zien wat aan de hierboven geschetste feiten dermate complex is, dat de desbetreffende strafzaak aan rechtsbijstandswerkzaamheden zoveel kosten heeft gevergd. In raadkamer is ook niet aannemelijk gemaakt dat dit anders zou zijn.

Bovendien is de raadkamer van oordeel dat de gedeclareerde werkzaamheden in uitermate algemene bewoordingen zijn verantwoord. Verantwoordingen als "diverse werkzaamheden", “corr. met derden" of "tel. met derden", geven onvoldoende inzicht in de aard van de feitelijk verrichte werkzaamheden, zoals nodig voor de beantwoording van de vraag of, waarom en in hoeverre de gedeclareerde werkzaamheden zijn verricht in het kader van deze strafzaak. De urenspecificaties bieden de raadkamer dan ook onvoldoende inzicht en houvast voor het vaststellen van een billijke schadevergoeding.

Gelet op het vorenstaande zal de raadkamer een schatting moeten maken of en zo ja, in hoeverre in het kader van de onderhavige strafzaak kosten wegens rechtsbijstand zijn gemaakt, die voor vergoeding in aanmerking komen.

De onderhavige zaak komt de raadkamer niet voor als een complexe strafzaak. Verzoeker heeft daartoe een advocaat in de arm genomen die een specialistisch uurtarief hanteert. De raadkamer zal deze keuze respecteren.

De raadkamer zal aldus uitgaan van een relatief eenvoudige strafzaak, waarbij de rechtskundige bijstand vooral heeft bestaan in:

• bijstand van verzoeker, tijdens en na het verhoor en inverzekeringstelling (waaronder begrepen lezen en bespreken van het dossier);
• uitleg verschaffen aan de opsporingsdiensten en aan het Openbaar Ministerie betreffende de intenties van verzoeker;
• verkrijgen van een andere categorie sepot, te weten sepotcode 01 in plaats van sepotcode 02.

Wat betreft dit laatste punt, de sepotwijziging, is de raadkamer van oordeel dat dit buiten het bestek van de schadevergoeding krachtens artikel 591a Sv valt. De raadkamer gaat er van uit dat 'de zaak' is geëindigd met de sepotbeslissing d.d. 30 augustus 2012. Kosten die daarna zijn gemaakt, vallen ook buiten het bestek van artikel 591a Sv.

Voor toekenning van wettelijke rente biedt artikel 591a Sv geen grond. De raadkamer zal dit onderdeel van het verzoek dan ook geheel afwijzen.

Gelet op het vorenstaande acht de raadkamer voor de aan het verzoek tot schadevergoeding ten grondslag liggende strafzaak een totaalbedrag (inclusief wachttijd, reistijd, reiskosten, kantoorkosten en BTW) wegens rechtskundige bijstand ad € 4.000,- billijk.

Zoals hiervoor overwogen, zal de raadkamer bij de aan verzoeker toe te kennen schadevergoeding rekening houden met de rol van verzoeker bij het ontstaan van de verdenking, en om die reden een halvering toepassen.

Aldus acht de raadkamer gronden van billijkheid aanwezig om aan verzoeker wegens verleende rechtsbijstand in de strafzaak een schadevergoeding toe te kennen ad € 2.000,-.

Kosten verzoekschrift 

De raadkamer is van oordeel dat, gelet op de gebruikelijke vergoeding inzake verzoekschriften ex artikel 591a van het Wetboek van Strafvordering, in het onderhavige geval als vergoeding voor kosten verbonden aan de indiening en behandeling van dit verzoekschrift een bedrag van € 550,00 (inclusief 21% B.T.W.) kan worden toegewezen.

Niet aannemelijk is gemaakt waarom in dit specifieke geval van de gebruikelijke vergoeding zou moeten worden afgeweken. De raadkamer merkt hierover ten overvloede nog op dat het niet zo kan zijn dat een hogere dan gebruikelijke vergoeding wordt verlangd in geval een op zichzelf tamelijk eenvoudige procedure nodeloos omvangrijk wordt gemaakt.

Lees hier de volledige uitspraak.

Het door het vals invullen van een bankoverschrijvingsformulier geld over laten schrijven kwalificeert als ‘wegnemen’

Rechtbank Oost-Nederland 21 februari 2013, LJN CA2926

Feiten

Verdachte en zijn medeverdachte hebben door het vals invullen van een bankoverschrijvingsformulier geld van de rekening van persoon 1 en/of bedrijf 1 over laten schrijven naar de rekening van verdachte, waarna verdachte het geldbedrag van zijn rekening heeft gehaald.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank is - anders dan de raadsman heeft betoogd - van oordeel dat door dit handelen verdachte zich een zodanige feitelijke heerschappij over het goed heeft verschaft dat sprake is geweest van ‘wegneming’. Daarbij overweegt de rechtbank dat het voorwerp van diefstal een goed is dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort en dat gaandeweg in de jurisprudentie naast stoffelijke voorwerpen ook onstoffelijke, zoals giraal geld (HR 11 mei 1982, NJ 1982/583) als ‘enig goed’ zijn aangemerkt.

De rechtbank is voorts - anders dan de raadsman heeft betoogd - van oordeel dat het vals invullen van een bankoverschrijvingsformulier kan worden aangemerkt als een valse sleutel in de zin van artikel 310 juncto 311 van het Wetboek van Strafrecht.

Bewezenverklaring

Feit 3 primair: Diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels, art. 311 juncto 310 Sr.

Feit 5: Diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van inklimming, art. 311 juncto 310 Sr.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens het verkopen van kaas op markten in Papendrecht, Gorinchem en Zwijndrecht terwijl de stillegging van de onderneming was bevolen

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 7 juni 2013, LJN CA2339

Aan de onderneming van verdachte was bij een eerdere rechterlijke uitspraak de stillegging voor 6 maanden opgelegd in verband met het veelvuldig op onhygiënsiche wijze verkopen van bedorven en ernstig beschimmelde kazen.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan overtreding van die stillegging door tot zes maal toe, middels verkoopmedewerkers, op marktstandplaatsen te staan waarvoor een vergunning was aangevraagd door desbetreffende onderneming.

Door opzettelijk te handelen in strijd met die stillegging heeft verdachte naar het oordeel van de rechtbank te kennen gegeven rechterlijke uitspraken in zeer ernstige mate te minachten.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot betaling van een geldboete van € 3.000 en een gevangenisstraf van 12 weken voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.