Veroordeling wegens het als feitelijk leidinggevende opmaken van valse koopovereenkomst m.b.t. vakantieresort in Montenegro ter invulling van een vervangingsreserve-verplichting

Rechtbank Breda 11 april, LJN BZ6923

De verdenking komt er op neer dat:

1. primair: Mubavi Sale and Lease Back Company BV op 6 maart 2001, al dan niet samen met anderen, een koopcontract tussen DOBO Inzenjering en voormelde BV (met betrekking tot een te bouwen vakantieresort, project Montenegro) valselijk heeft opgemaakt, en dat verdachte daarbij feitelijk leidinggevende was; subsidiair: voormelde BV op 9 april 2001 samen met anderen een vals bescheid (namelijk voormeld koopcontract) beschikbaar heeft gesteld aan de Belastingdienst en dat verdachte daaraan feitelijk leiding heeft gegeven; 
2. Stolker Beheer BV op 11 oktober 2004, al dan niet samen met anderen, opzettelijk een onjuiste aangifte vennootschapsbelasting heeft gedaan en dat verdachte daaraan feitelijk leiding heeft gegeven; 
3. Mubavi Real Estate I BV op 13 oktober 2004, al dan niet samen met anderen, opzettelijk een onjuiste aangifte Vpb heeft gedaan en dat verdachte daaraan feitelijk leiding heeft gegeven; 
4. Inflation Exchange Fund (Vastgoed) I BV op 18 december 2003, al dan niet samen met anderen, opzettelijk een onjuiste aangifte Vpb heeft gedaan en dat verdachte daaraan feitelijk leiding heeft gegeven; 
5. Mubavi Nederland NV en Kooilust Investments NV op 31 januari 2003, al dan niet samen met anderen, opzettelijk een onjuiste aangifte omzetbelasting hebben gedaan (door vermelding van te hoog bedrag aan “voorbelasting” en “terug te vragen omzetbelasting”) en dat verdachte daaraan feitelijk leiding heeft gegeven; 
6. Mubavi Nederland NV en Muhus BV op 31 januari 2003, al dan niet samen met anderen, opzettelijk een onjuiste aangifte OB hebben gedaan (door vermelding van te hoog bedrag aan “voorbelasting” en “terug te vragen omzetbelasting”) en dat verdachte daaraan feitelijk leiding heeft gegeven. 

Verdachte heeft zich als feitelijk leidinggevende van een aantal vennootschappen schuldig gemaakt aan het opmaken van een valse koopovereenkomst en het doen van valse aangiftes Vennootschapsbelasting.

Met name de feiten 1, 2 en 3 acht de rechtbank ernstig. Verdachte heeft ter invulling van een vervangingsreserve-verplichting een koopovereenkomst met betrekking tot het project Montenegro laten opmaken waarin een verkeerde voorstelling van zaken wordt gegeven. Volgens de overeenkomst zou sprake zijn van een concreet vakantieresort, van documentatie met betrekking tot een concreet ontwerp, van onderhandelingen over de grondprijs en van een samenwerkingsverband met de plaatselijke autoriteiten, terwijl er in werkelijkheid alleen nog maar plannen bestonden om een vakantieresort op te zetten. Van enige verplichtingen over en weer is niet gebleken.

Het doel van het opmaken van deze overeenkomst kan geen andere geweest zijn dan om deze te gebruiken bij het doen van de aangiften Vpb van een tweetal vennootschappen en daardoor de Belastingdienst op het verkeerde been te zetten, en zo het project Montenegro als vervangende investering in het kader van de vervangingsreserve geaccepteerd te krijgen. Dit was nodig om de in gang gezette reeks van herinvesteringsreserves in stand te houden en daarmee, zo moet op basis van het dossier worden geconcludeerd, de verlenging van het voortbestaan van de Mubavigroep althans een aanzienlijk deel daarvan.

Verder heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het doen van een onjuiste aangifte vennootschapsbelasting door het als feitelijk leidinggevende opzettelijk onterecht opnemen van de willekeurige afschrijving van een onroerende zaak te Beek.

De rol die verdachten hebben gespeeld bij de diverse feiten is verschillend. Op grond van hetgeen de rechtbank bewezen heeft verklaard en uit hetgeen zich in het dossier bevindt, komt de rechtbank tot de bevinding dat met betrekking tot de bewezen verklaarde feiten 1 tot en met 3 verdachte en zijn broer als initiatiefnemers moeten worden beschouwd. Zij zijn degenen die het idee hebben ontwikkeld en activiteiten hebben ondernomen om dat idee uit te werken. Verdachte (mededader 1) is bij het project Montenegro pas wezenlijk betrokken geraakt toen de aangiftes vennootschapsbelasting werden ingediend. Het verwijt dat hem naar het oordeel van de rechtbank daarbij echter voornamelijk kan worden gemaakt is dat hij onvoldoende controle heeft uitgeoefend toen hij de aangiftes deed. Dat verwijt is echter van een geheel andere orde dan het verwijt dat aan verdachte en zijn broer kan worden gemaakt. Daarbij kan niet uit het oog worden verloren dat, alhoewel mededader 1 directeur en leidinggevende was van de vennootschappen die in deze zaak een rol spelen, de toon werd gezet door verdachte en zijn broer.

Bovendien is van belang dat mededader 1 in mindere mate dan verdachte belang hadden bij de Montenegro-constructie. Weliswaar stond bij het niet geaccepteerd worden van de door verdachte en zijn broer opgezette constructie mogelijk het voortbestaan van diverse vennootschappen op het spel, maar daardoor zou vooral verdachte als (indirect) aandeelhouder worden benadeeld. Voor mededader 1 was dan echter wel hun baan in het geding.

Rekening houdende met de termijnoverschrijding zal de rechtbank een gevangenisstraf van 30 maanden met aftrek van voorarrest opleggen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Uitspraak onderzoek Cézanne (skimming)

Rechtbank Rotterdam 10 april 2013, LJN BZ6791

Feiten

De verdachte heeft een geplastificeerde afdekhoes van een betaalautomaat beschadigd met het kennelijke doel voorbereidingen te treffen voor het plaatsen van skimapparatuur. De verdachte heeft ook een deel van een geldautomaat (zogenoemde ‘greenlips’) afgehaald, dit met het kennelijke doel voorbereidingen te treffen voor het maken van skimapparatuur. De verdachte heeft door zijn handelen schade en overlast veroorzaakt.

De verdachte heeft voorts deel uitgemaakt van een criminele organisatie die zich op professionele en geraffineerde wijze bezig heeft gehouden met skimactiviteiten. De verdachte en zijn medeverdachten hebben gegevens gekopieerd waarmee valse betaalpassen kunnen worden gemaakt. Die gegevens blijken ook daadwerkelijk te zijn gebruikt voor het opnemen van geldbedragen.

Geldigheid dagvaarding

De raadsman heeft aangevoerd dat de dagvaarding ten aanzien van feit 1 nietig is, omdat niet is voldaan aan de eisen van artikel 261 Sv. De tenlastelegging is innerlijk tegenstrijdig, omdat identiek omschreven feitelijke gedragingen en als voltooid delict, en als poging daartoe ten laste zijn gelegd, terwijl niet duidelijk wordt welk onderscheid het openbaar ministerie daarbij heeft bedoeld te maken; een verweten gedraging kan voorts niet tegelijkertijd een poging en een voltooid delict opleveren.

De rechtbank verwerpt dit verweer.

Krachtens artikel 261 Sv dient de tenlastelegging een zodanige opgave van het feit dat ten laste wordt gelegd en de omstandigheden waaronder het feit zou zijn begaan in te houden, dat het de verdachte duidelijk is waartegen hij zich moet verdedigen. Als de tenlastelegging hieraan niet voldoet, kan zij niet fungeren als grondslag van het onderzoek op de terechtzitting en moet de dagvaarding (in zoverre) nietig worden verklaard.

De rechtbank is van oordeel dat de tenlastelegging onder 1 aan die eis van voldoende duidelijke feitelijke omschrijving voldoet. Hoewel de omschreven feitelijke gedragingen mogelijk niet toereikend zijn voor een bewezenverklaring en de kwalificatie van het strafbare feit waarop de steller van de tenlastelegging kennelijk het oog heeft gehad, zijn deze niet onverenigbaar met de delictsomschrijving waarop kennelijk is gedoeld. Het verweer miskent voorts dat de tenlastelegging telkens bij bewezenverklaring van elk van de feitelijk ten laste gelegde gedragingen kennelijk beoogt een keuze open te laten tussen het voltooide delict en de poging daartoe. Van een innerlijke tegenstrijdigheid in de wijze van tenlastelegging van elk van die feiten is dan ook geen sprake.

Met de wijze waarop hetgeen onder 2 en 3 aan de verdachte ten laste is gelegd is verwoord, is niet voldaan aan de hiervoor bedoelde eis van duidelijkheid. De tekst van de tenlastelegging verwijt de verdachte slechts in algemene bewoordingen het (mede)plegen van - kort gezegd - het voorhanden hebben van skimapparatuur, respectievelijk het voorhanden hebben van vervalste betaalpassen gedurende een periode van 8 maanden op een aantal plaatsen in Nederland. Tegen de achtergrond van de inhoud van het politiedossier dat 24 afzonderlijke, deels gelijksoortige, zaaksdossiers omvat, is daarmee onvoldoende concreet duidelijk gemaakt welke feitelijke gedragingen de verdachte worden verweten en voldoet de tenlastelegging dus niet aan de eisen van artikel 261 Sv. Dat gebrek in de tenlastelegging als grondslag voor het onderzoek op de terechtzitting wordt, anders dan de officier van justitie heeft aangevoerd, niet geheeld door een door haar overlegde overzichtslijst van een parketsecretaris met daarin een opsomming van namen van verdachten per zaaksdossier.

De rechtbank zal dan ook de dagvaarding nietig verklaren voor de feiten 2 en 3.

Vrijspraak feit 1 en feit 4

Feit 1

Aan verdachte is ten laste gelegd het tezamen en in vereniging valselijk opmaken of vervalsen van betaalkaarten of creditcards en/of de poging daartoe. Als enige concrete uitvoeringshandelingen van dat feit is in de tenlastelegging omschreven het (telkens) plaatsen van skimapparatuur op betaalautomaten, waardoor gegevens en pincodes konden worden gekopieerd.

Deze in de tenlastelegging vermelde uitvoeringshandelingen rechtvaardigen bij een bewezenverklaring daarvan nog niet de conclusie dat verdachte en/of zijn mededader(s) zich ook bezig hielden met het zelf vervalsen van betaalkaarten of creditcards. Ook ten aanzien van de voorts ten laste gelegde poging tot het tezamen en in vereniging valselijk opmaken of vervalsen van betaalkaarten of creditcards, geldt dat uit de in de tenlastelegging opgenomen uitvoeringshandelingen niet het opzet van verdachte en/of zijn mededaders op dat tezamen en in vereniging valselijk opmaken of vervalsen van kaarten kan worden afgeleid, terwijl op basis van het dossier evenmin kan worden vastgesteld dat het opzet van verdachte en zijn mededaders bij deze handelingen verder reikte dan tot het vergaren van gegevens.

De conclusie van het vorenstaande is dat noch het als voltooid delict ten laste gelegde, noch het als poging ten laste gelegde tot een bewezenverklaring kan leiden, zodat verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Feit 4

De officier van justitie heeft kort gezegd betoogd dat deelname aan een van de deelactiviteiten die samen skimmen opleveren (plaatsen van apparatuur, verwerken van gegevens, maken van passen waarmee geld kan worden gepind en het pinnen zelf), deelname oplevert aan al die deelactiviteiten.

Dit betoog wordt verworpen. De enkele omstandigheid dat de door de officier van justitie genoemde strafbare handelingen verband met elkaar houden, is onvoldoende om te kunnen oordelen dat tussen alle plegers van elk van die handelingen de voor het aannemen van medeplegen noodzakelijke bewuste en nauwe samenwerking bestaat. De enkele betrokkenheid bij het plaatsen van skimapparatuur is dan ook onvoldoende om als medepleger te worden aangemerkt van diefstal van geld door het pinnen met door skimming verkregen gegevens.

Nu uit andere omstandigheden evenmin is komen vast te staan dat de verdachte als medepleger betrokken is geweest bij de hem onder feit 4 ten laste gelegde gekwalificeerde diefstallen, moet hij daarvan worden vrijgesproken.

Besteen en Deelname aan criminele organisatie (feit 7)

Vastgesteld wordt dat de verdachten verdachte, medeverdachte 1., medeverdachte 2., medeverdachte 3. en medeverdachte 4. gedurende een langere periode hebben samengewerkt om skimapparatuur te maken en te plaatsen. Deze apparatuur bestond uit voorzetmonden en camera-units. De voorzetmonden werden geplaatst op de plek waar betaalpassen in automaten worden ingevoerd en de daarin verwerkte apparatuur las de gegevens op de magneetstrip van de ingevoerde betaalpassen. Via een camera-unit een onopvallend voorwerp met daarin een camera, gericht op het toetsenbord van de betaalautomaat konden de bij de passen behorende pincodes worden achterhaald.

De apparatuur werd door verdachte gefabriceerd in Rotterdam, waar ook medeverdachte 1., medeverdachte 2. en medeverdachte 3. verbleven. In die woning werden door de politie ook allerhande voorwerpen gevonden pasmonden, leesapparatuur, USB-sticks met bijbehorende software en gegevens van uitgelezen betaalpassen, enkele tientallen passen die niet op naam van een van de aanwezigen stonden die kenmerkend zijn voor skimactiviteiten. In de woning van medeverdachte 4. werden onder andere aantekeningen gevonden die betrekking hebben op de bruikbaarheid van bepaalde betaalautomaten. Uit afgetapte telefoongesprekken blijkt dat verdachte en medeverdachte 4. op de hoogte werden gehouden van de werkzaamheden ‘in het veld’ en dat zij op hun beurt instructies gaven. Het bestaan van de samenwerking kan voorts worden afgeleid uit telefoongesprekken waarin wordt gesproken van ‘teams’.

De verdachte wist waar hij mee bezig was. Hij was op de hoogte van de doelstelling van de organisatie. Hij kende haar wijze van opereren en hij heeft welbewust zijn bijdrage geleverd aan de verwezenlijking van de doelstelling van de organisatie.

Een en ander overziend wordt bewezen geacht dat in dit geval sprake is geweest van een criminele organisatie en dat de verdachte daaraan heeft deelgenomen.

Bewezenverklaring

Feit 5: medeplegen van opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, beschadigen;

Feit 6: de eendaadse samenloop van diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van verbreking en medeplegen van opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, beschadigen en onbruikbaar maken;

Feit 7: deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook:

• Rechtbank Rotterdam 10 april 2013, LJN BZ6792

Brigadier van politie heeft zich schuldig gemaakt aan schending van zijn ambtsgeheim en heeft zich laten omkopen

Rechtbank Utrecht 3 april 2013, LJN BZ6218

Verdachte heeft in zijn hoedanigheid als brigadier van politie zich schuldig gemaakt aan schending van zijn ambtsgeheim en heeft zich laten omkopen. Al dan niet tegen betaling heeft hij informatie uit politiesystemen opgevraagd en deze informatie doorgespeeld aan derden.

De rechtbank rekent het verdachte bovendien zwaar aan dat hij op geen enkel moment er blijk van heeft gegeven het laakbare en de ernst van de door hem gepleegde feiten in te zien.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 8 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Penningmeester kerk heeft zich schuldig gemaakt aan het verduisteren van gelden en valsheid in geschrift

Rechtbank Zwolle 2 april 2013, LJN BZ6035

Verdachte heeft zich gedurende een zeer lange periode schuldig gemaakt aan het verduisteren van gelden en valsheid in geschrift. In een periode van ruim vijf jaren heeft hij telkens opnieuw de beslissing genomen zich geld toe te eigenen, waarbij keer op keer het vertrouwen is beschaamd van de kerk die dacht aan verdachte een goede en betrouwbare penningmeester te hebben. Het benadelingsbedrag ligt in casu tussen de € 250.000,- en € 500.000,-.

De rechtbank legt aan verdachte een werkstraf op voor de duur van 240 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 1 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Aanspreken is geen staandehouden; openen koffer zonder toestemming onrechtmatig met vrijspraak tot gevolg.

Rechtbank Amsterdam 6 maart 2013, LJN BZ6214

Feiten

Op woensdag 5 september 2012 waren verbalisanten E, F en G belast met treinsurveillance in de internationale trein Thalys, komende uit Parijs met als eindbestemming station Amsterdam Centraal. Nadat de trein was vertrokken uit station Rotterdam Centraal is E door een reizigerscompartiment gelopen waarbij hij alle reizigers heeft aangekeken, met als doel een mogelijke reactie op te wekken. F en F, die achter bleven op het balkon, hadden zicht op de in dit rijtuig zittende reizigers. E en F zagen dat verdachte E achterna keek. Verdachte hing vanaf zijn zitplaats aan de raamzijde over de lege stoel naast hem, zijdelinks met zijn hoofd in het gangpad. F en G vonden dit opvallend gedrag en zijn met verdachte in de Engelse taal in gesprek gegaan. Verdachte vertelde daarbij dat hij alleen een zwarte tas, die lag in het bagagerek boven zijn zitplaats, bij zich had. Naast de zwarte tas lag een wit koffertje. Verdachte vertelde dat dat witte koffertje niet van hem was en dat hij alleen de zwarte tas bij zich had.

Aangekomen op station Amsterdam Centraal, zagen E, F en G dat verdachte uit de trein stapte en over het perron liep met het witte koffertje, met daarop de zwarte tas. E, F en G vonden dit opmerkelijk omdat verdachte hen eerder had verteld dat alleen de zwarte tas van hem was. E, F en G hebben daarop verdachte aangesproken en hem geconfronteerd met wat hij eerder vertelde over zijn bagage. Verdachte vertelde dat het witte koffertje van hem was en dat hij dit in de trein ook had gezegd. Omdat E, F en G het vreemd vonden dat verdachte eerst ontkende dat het koffertje van hem was en nu het tegenovergestelde verklaarde, heeft F verdachte gevraagd om de inhoud van het koffertje te laten zien.

E heeft verdachte hierop medegedeeld dat het openen van het koffertje niet verplicht was. Verdachte vertelde het koffertje te willen openen. Verdachte heeft het koffertje vervolgens geopend. Verbalisanten zagen dat het koffertje geheel gevuld was met twee naast elkaar gelegen stapels kleding. Verdachte heeft de kleding uit het koffertje gehaald en op het lege deksel van het koffertje gelegd. Toen er door verdachte een stapel uit de koffertje was gehaald, zagen E, F en G dat er een verdikking onder de bekleding van het koffertje zichtbaar was. Verdachte legde ook de tweede stapel in het deksel. Verdachte pakte vervolgens een laatste kledingstuk en legde dit over de verdikking die zichtbaar was onder de bekleding van het koffertje. F heeft hierop het kledingstuk, dat over de verdikking in het koffertje was gelegd, weggehaald, zag dat zich in de bekleding van het koffertje een rits bevond en heeft de rits vervolgens geopend. E, F en G zagen dat er enkele bundels met geld onder de bekleding lagen. Verdachte is vervolgens ter zake van witwassen aangehouden.

In het koffertje achter de beschermhoes lagen:

• 5 bundels met in totaal 1057 bankbiljetten van € 20, en € 50,00, in totaal € 36.000,00, zijnde na aftrek van enige valse biljetten een totaal bedrag van € 35.870aan inbeslaggenomen geld
• een Italiaans paspoort op naam van A; 
• een Italiaanse identiteitskaart ten name van A; 
• een Italiaans verblijfsdocument ten name van A; 
• een Italiaans paspoort ten name van B; 
• een Italiaanse identiteitskaart ten name van B; 
• een Italiaanse verblijfsdocument ten name van B; 
• een Italiaans paspoort ten name van C; 
• een Italiaanse identiteitskaart ten name van C; 
• een Italiaans verblijfsdocument ten name van C; 
• een Italiaans paspoort op naam van D; 
• een Italiaanse identiteitskaart ten name van D; 
• een Italiaans verblijfsdocument ten name van D. 

Na controle op de echtheid bleek dat er 1 bankbiljet van 50 en vier bankbiljetten van € 20 vals te zijn.

Na controle op de echtheid bleken bovenstaande twaalf identiteitsdocumenten vals te zijn.

Standpunt verdediging

Verdachte is in de internationale trein Thalys, nadat ze zagen dat verdachte een verbalisant nakeek, door verbalisanten aangesproken. De raadsman heeft betoogd dat dit aanspreken moet worden aangemerkt als het gebruik maken van een dwangmiddel. Het moet worden aangemerkt als een met staande houden vergelijkbare bevoegdheid. Voor staande houden is een redelijk vermoeden van schuld nodig. Het nakijken in de trein levert naar het oordeel van de verdediging geen redelijk vermoeden van schuld op. Het aanspreken van verdachte was dan ook onrechtmatig.

Verdachte is, nadat hij op Amsterdam CS was uitgestapt en verbalisanten zagen dat hij met een wit koffertje liep, op het perron nogmaals aangesproken. Bij het aanspreken van verdachte op het perron moest hij, verdachte, van hen blijven staan en werden hem opnieuw vragen gesteld. Hieruit kan worden afgeleid dat feitelijk sprake was van een situatie dat hij werd staande gehouden. Ook nu was geen redelijk vermoeden van schuld aanwezig. Het lopen met een koffertje waarvan verdachte volgens verbalisanten in de trein zou hebben gezegd dat dit koffertje niet van hem was, levert geen redelijk vermoeden van schuld op. Ook het aanspreken/staande houden op het perron was daarom onrechtmatig.

Verdachte betwist dat hij vrijwillig het koffertje heeft geopend. Verdachte heeft immers niet op basis van volledige en juiste informatie over de reden voor en het doel van het verzoek om het koffertje te openen, het koffertje geopend. Hierbij dient in aanmerking te worden genomen dat verdachte als buitenlander in Nederland met vakantie was, de Nederlandse taal en de in Nederland geldende regelgeving niet kent. Verdachte behoefde daarom bijzondere bescherming, alvorens hij afstand zou doen van zijn rechten.

De raadsman stelt dat op grond van bovenstaande dat het bewijsmateriaal onrechtmatig is verkregen en om die reden dient te worden uitgesloten van bewijs, zodat verdachte van de hem ten laste gelegde feiten dient te worden vrijgesproken.

Standpunt OM

De officier van justitie is van oordeel dat verdachte zodanig opvallend gedrag vertoonde dat dit voldoende reden was om verdachte aan te spreken, zowel in de trein als op het perron. Dienaangaande is geen sprake geweest van het toepassen van dwangmiddelen.

Verdachte is expliciet medegedeeld dat het openen van het koffertje niet verplicht was. De vondst van de goederen in het koffertje is derhalve rechtmatig.

Oordeel rechtbank

Aanspreken verdachte 

Anders dan de raadsman is de rechtbank van oordeel dat het enkele aanspreken van een persoon door de politie niet kan worden aangemerkt als een met staande houden vergelijkbare bevoegdheid, waarvoor een redelijk vermoeden van schuld nodig is. Het in de trein en op het perron aanspreken van verdachte kan worden geacht te zijn geschied in het kader van de algemene politietaak krachtens artikel 2 van de Politiewet 1993.

Vrijwillig openen koffer door verdachte 

Eveneens anders dan de raadsman is de rechtbank voorts van oordeel dat ook het vragen door de politie aan een persoon om vrijwillig een meegedragen koffer te openen, is toegestaan. Daarbij is niet van belang of op het moment van vragen sprake is van een redelijk vermoeden van schuld aan enig strafbaar feit op basis van feiten en omstandigheden, die op dat moment aan de verbalisant, die om vrijwillige opening van de koffer vraagt, bekend zijn De rechtbank baseert dit oordeel mede op het arrest van de Hoge Raad van 18 december 2012 (LJN BY5315).

Openen koffer door verbalisant 

De rechtbank overweegt dat uit het proces-verbaal van bevindingen van 6 september 2012 volgt dat verdachte vervolgens eerst zelf de koffer opent en de inhoud ten overstaan van de verbalisanten uit de koffer haalt.

Uit het proces-verbaal blijkt echter niet dat verdachte, op het moment dat E, F en G een verdikking onder de bekleding van het koffertje zagen dan wel op het moment dat verdachte een kledingstuk pakte en dit over de verdikking legde, toestemming gaf aan (een van de) verbalisanten om zelf in de koffer te zoeken en de rits in de koffer te openen zoals vervolgens gebeurde. Evenmin volgt uit het proces-verbaal dat E, F en G op dat moment het gerechtvaardigd vermoeden hadden dat verdachte zich schuldig had gemaakt aan een strafbaar feit. Dientengevolge is niet komen vast te staan dat het koffertje te openen en te kijken wat er achter de bekleding van het koffertje zat respectievelijk te onderzoeken wat de verdikking veroorzaakte. Dit handelen kan, naar het oordeel van de rechtbank, niet geacht worden te zijn verricht in het kader van de eerdere vrijwillige opening door verdachte van zijn koffer.

Kortom: of wel de verbalisant had alvorens de rits te openen eerst nadrukkelijk om toestemming dan wel de medewerking van verdachte moeten vragen, of er is gehandeld omdat er sprake was van een zodanige verdenking van een strafbaar feit dat een eigenmachtige zoekactie was toegestaan. Van het een noch het ander is gebleken.

Conclusie 

Voornoemde zoekactie van de verbalisant wordt als onrechtmatig beoordeeld. Daardoor is sprake van een vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het wetboek van Strafvordering. Het betreft hier een ernstig verzuim nu is gehandeld zonder toestemming van betrokkene en zonder wettelijke grondslag waarbij inbreuk is gemaakt op de eigendom van betrokkene. De resultaten van de zoekactie, het aangetroffen geld en de documenten, worden derhalve als "fruits of the poisonous tree" van het bewijs uitgesloten. Nu er geen ander wettig en overtuigend bewijs is dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan, zal verdachte daarvan worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Grootschalige oplichting door tussenpersoon in de assurantiebranche

Rechtbank Middelburg 28 maart 2013, LJN BZ5849

Als tussenpersoon in de verzekeringswereld heeft verdachte zich jarenlang schuldig gemaakt aan valsheid in geschrift, oplichting en verduistering waardoor tientallen verzekerden zijn gedupeerd.

Verdachte heeft verzekeringspolissen van cliënten – buiten hun medeweten - uit laten keren en de vrijkomende geldbedragen op zijn bankrekening laten storten. Ook hebben verzekerden op zijn advies hun spaargeld of geld dat vrijkwam door het oversluiten van een hypotheek gestort in een – zogenaamd – premiedepot.

Door verdachte werd voorgespiegeld dat hieruit de premies zouden worden betaald en dat dit voor hen voordelig zou zijn. De gestorte gelden zijn op de bankrekeningen van verdachte terechtgekomen. In totaal is hierdoor meer dan 600.000 euro door verdachte onrechtmatig ontvangen. Van de verkregen geldbedragen zijn door verdachte niet alleen zijn eigen financiële verplichtingen voldaan, maar hiervan heeft hij ook zijn huis verbouwd, heeft hij een dure caravan gekocht en heeft hij dure vakanties genoten.

Het bewezen verklaarde levert de volgende strafbare feiten op:

• Feit 1: Oplichting, meermalen gepleegd; 
• Feit 2: Oplichting, meermalen gepleegd; 
• Feit 3: Verduistering, gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft, meermalen gepleegd; 
• Feit 4: Valsheid in geschrift, meermalen gepleegd; 
• Feit 5: Gewoontewitwassen;

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 4 jaar, waarvan 1 jaar voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar en ontzet verdachte van het recht een beroep in de financiële dienstverlening uit te oefenen voor de duur van vijf jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens oplichting van een groot aantal ouderen

Rechtbank Amsterdam 27 februari 2013, LJN BZ5707

Verdachte heeft zich met zijn mededader op grote schaal schuldig gemaakt aan de oplichting, dan wel de poging daartoe, waarvan een groot aantal oudere vrouwen (variërend in leeftijd van 67 tot 94 jaar) het slachtoffer is geworden.

Verdachte en zijn mededader hebben dit op doordachte en doortrapte wijze gedaan door, aan de hand van de dubbele namen uit het telefoonboek in combinatie met een vast huistelefoonnummer, vrouwelijke slachtoffers uit te kiezen met een hogere leeftijd, zonder zich te bekommeren om het effect dat hun handelen juist op deze slachtoffers zou hebben. Zij hebben hen in de avonduren telefonisch benaderd, zodat de slachtoffers hun bank niet zouden kunnen bellen. Verdachte en zijn mededader heb-ben zich uitgegeven als politieambtenaar en bankmedewerker en daarbij misbruik gemaakt van het vertrouwen dat de burger in deze personen pleegt te hebben. Met een listig verhaal, waarbij enige druk niet werd geschuwd, hebben zij van een groot aantal slachtoffers bankpas-sen en de daarbij behorende pincodes afhandig gemaakt, waarbij de zogenaamde politieman of bankmedewerker veelaal aan de lijn bleef totdat de “koerier” de pas had opgehaald.

Vervolgens hebben zij met die passen en pincode getracht zo snel als mogelijk bij meerdere pin-automaten een zo groot mogelijk bedrag op te nemen, zodat, als de pas werd geblokkeerd, de diefstal al gepleegd was.

Tevens heeft een groot aantal slachtoffers alleen hun bankpas of pin-code afgegeven, waardoor geen sprake is van een voltooide oplichting. Dat het bij deze slachtoffers niet tot een voltooide oplichting is gekomen, is echter niet aan verdachte of zijn mededader te danken.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 3 jaren en 9 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verzoekschrift ex art. 591a Sv & daadwerkelijk geleden schade: zijn kosten voor rechtsbijstand daadwerkelijk ten laste van verzoekster gekomen indien de factuur nog niet is voldaan?

Rechtbank Rotterdam 19 februari 2013, LJN BZ6002

Bij vonnis van de kantonrechter van dezelfde rechtbank is de verzoekster - op daartoe strekkende vordering van de officier van justitie - vrijgesproken van hetgeen haar in de strafzaak ten laste was gelegd.

Verzoekster heeft vervolgens een verzoekschrift ex artikel 591a Sv ingediend.

Het verzoek strekt tot het toekennen van:

• een bedrag van € 2.129,15 ter vergoeding van de kosten voor rechtsbijstand, inclusief 5% opslag voor kantoorkosten en 19% BTW, gemaakt ten behoeve van de noodzakelijke verdediging in de tegen verzoekster geëntameerde strafzaak;
• een bedrag van € 5,40 ter vergoeding van door de verzoekster in verband met zittingen gemaakte reiskosten;
• de forfaitaire vergoeding voor de kosten van het opstellen, indienen en behandelen van het onderhavige verzoek.

Ontvankelijkheid verzoekster 

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het vonnis van de kantonrechter van 29 november 2011 op diezelfde datum onherroepelijk is geworden, aangezien het openbaar ministerie in die zaak vrijspraak heeft gevorderd en verzoekster vervolgens ook is vrijgesproken. Het verzoekschrift, dat op 1 maart 2012 is ingekomen, is daarom niet binnen de bij de wet gestelde termijn van drie maanden na het eindigen van de strafzaak ingediend. De officier van justitie tegen deze achtergrond bepleit dat de verzoekster niet-ontvankelijk moet worden verklaard in haar verzoek.

De advocaat van de verzoekster heeft aangevoerd dat het OM zich in een eerder stadium niet tegen toewijzing van het gevraagde heeft verzet. Hij heeft zich nu niet kunnen voorbereiden op het gewijzigde standpunt officier van justitie, reden waarom de rechtbank dit standpunt buiten beschouwing moet laten.

Rechtbank: Geen rechtsregel staat eraan in de weg dat het OM, al dan niet door voortschrijdend inzicht, zijn standpunt omtrent de ontvankelijkheid van een op artikel 591a Sv gestoeld verzoek aanpast, zodat het verweer van de advocaat reeds om die reden moet worden verworpen. De rechtbank gaat ervan uit dat de advocaat hierop adequaat heeft kunnen reageren.

De kennelijk door de officier van justitie gehuldigde opvatting dat de enkele omstandigheid dat het OM in eerste aanleg vrijspraak heeft gevorderd, zonder meer in de weg staat aan zijn recht om hoger beroep in te stellen tegen een vrijsprekend vonnis, vindt echter geen steun in het recht (vgl. HR 26 oktober 2010, LJN BN4322). Waar het OM op de terechtzitting voorts geen afstand heeft gedaan van het recht hoger beroep in te stellen, is het vonnis van de kantonrechter van 29 november 2011 pas op 14 december 2011 onherroepelijk geworden. Op laatstgenoemde datum is de strafzaak derhalve geëindigd en de uit de artikelen 591a jo. 591, tweede lid, Sv voorvloeiende termijn van drie maanden aangevangen. Het verzoekschrift, dat op 1 maart 2013 bij de rechtbank is ingekomen, is dan ook tijdig ingediend.

De verzoekster kan in haar verzoek worden ontvangen.

Toewijsbaarheid verzoek 

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat slechts kosten en schade die de verzoekster als verdachte daadwerkelijk heeft geleden toewijsbaar zijn. Aangezien de advocaat van de verzoekster heeft meegedeeld dat de declaratie voor de verleende rechtsbijstand nog niet door de verzoekster is voldaan, is geen sprake van zuivere vermogensschade en heeft de verzoekster geen kosten voor rechtsbijstand in de zin van artikel 591a Sv gemaakt. Dit deel van het verzoek komt niet voor toewijzing in aanmerking. Wel kan een vergoeding voor de opgevoerde reiskosten en de forfaitaire vergoeding worden toegekend, aldus de officier.

De advocaat van de verzoekster heeft zich op het standpunt gesteld dat de geclaimde kosten voor rechtsbijstand geheel voor toewijzing in aanmerking komen. Tussen de advocaat en de verzoekster zijn er (standaard)afspraken gemaakt, inhoudende dat de declaratie, in afwachting van de beslissing op onderhavig verzoek, vooralsnog onbetaald wordt gelaten. Indien dit verzoek evenwel wordt afgewezen, zal de verzoekster alsnog de gehele declaratie dienen te voldoen. Er is sprake van een ‘keiharde vordering’, aldus de advocaat.

Kosten noodzakelijke verdediging strafzaak 

De officier van justitie heeft er terecht op gewezen dat kosten voor rechtsbijstand op de voet van artikel 591a Sv slechts voor vergoeding in aanmerking komen voor zover deze daadwerkelijk ten laste van de verzoekster zijn gekomen. De rechtbank verwerpt evenwel stelling van de officier dat de kosten voor rechtsbijstand niet daadwerkelijk ten laste van verzoekster zijn gekomen zolang zij de factuur van haar advocaat nog niet heeft voldaan.

Gebleken is immers dat de verzoekster een schuld aan haar advocaat heeft in de vorm van een betalingsverplichting. Een dergelijke schuld tast naar haar aard het vermogen van de cliënt van een advocaat in negatieve zin aan. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het ontstaan van een betalingsverplichting krachtens een vooraf gemaakte afspraak tussen een advocaat en zijn cliënt reeds meebrengt dat de kosten voor rechtsbijstand daadwerkelijk ten laste van betrokken cliënt zijn gekomen. Naast een urenstaat, de declaratie(s) en een opgave van het uurtarief van de advocaat - zulks teneinde de betalingsverplichting te kunnen beoordelen - acht de rechtbank het in beginsel niet noodzakelijk dat dienaangaande nog andere informatie wordt verstrekt. Uitgaande van een reële betalingsverplichting behoeven de door de officier van justitie in openbare raadkamer opgeworpen vragen of de verzoekster ten tijde van de beoordeling van haar verzoek al aan haar betalingsverplichting had voldaan en welke afspraken omtrent de (termijnen van de) daadwerkelijke betaling zijn gemaakt dan ook geen beantwoording.

Er worden, mede in het licht van het voorgaande, gronden van billijkheid gezien om alle opgevoerde kosten voor de noodzakelijke verdediging van de tegen de verzoekster geëntameerde strafzaak voor vergoeding in aanmerking te brengen, in totaal € 2.129,16, inclusief 5% opslag voor kantoorkosten en 19% BTW.

Reiskosten verzoekster 

De rechtbank is van oordeel dat het verzoek tot vergoeding van reiskosten voor het bijwonen van de behandelingen van de strafzaak op 11 augustus 2011, 1 september 2011 en 29 november 2011 geheel voor toewijzing in aanmerking komt; het gevraagde bedrag van € 5,40 is zelfs lager dan de vergoeding waarop de verzoekster recht heeft op grond van het tarief als bedoeld in het op de Wet tarieven in strafzaken gestoelde artikel 11, eerste lid, aanhef en onder c, van het Besluit tarieven in strafzaken 2003, bestaande uit driemaal de kostprijs van een reis per openbaar vervoer van de woning van de verzoekster naar het gerechtsgebouw en vice versa.

Kosten voor juridische bijstand voor indienen en behandeling verzoekschrift 

Naar het oordeel van de rechtbank zijn er, alle feiten en omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig om aan de verzoekster voor de kosten voor het opstellen, indienen en behandelen van het op de voet van artikel 591a Sv ingediende verzoekschrift een vergoeding van € 540 toe te kennen.

Resumerend zal aan de verzoekster op de voet van artikel 591a Sv een totale vergoeding van € 2.674,55 (€ 2.129,15 + € 5,40 + € 540,=) worden toegekend.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens uitkeringsfraude. Het verweer dat het de strafrechter niet vrijstaat om een langere periode bewezen te verklaren dan de periode die de Sociale Verzeke-ringsbank heeft vastgesteld in de bestuursrechtelijke procedure wordt verworpen.

Rechtbank Utrecht 13 maart 2013, LJN BZ5252

Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte:

• Feit 1:  in de periode van 1 juli 2000 t/m 12 april 2011 uitkeringsfraude heeft gepleegd door opzettelijk na te laten de instantie waarvan hij een ANW- en een AOW-uitkering kreeg in kennis te stellen van het feit dat hij een gezamenlijke huishouding voerde met medeverdachte.
• Feit 2:  in de periode van 1 juli 2000 t/m 12 april 2011 voordeel heeft getrokken uit de uitkering die medeverdachte ontving. 

Standpunt officier van justitie 

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het aan hem onder 1 ten laste gelegde feit heeft begaan. Verdachte heeft gedurende de periode van 1 juli 2000 t/m 12 april 2011 een gezamenlijke huishouding gevoerd met medeverdachte op zijn toenmalige woonadres. Hiertoe heeft de officier van justitie zich onder meer gebaseerd op de verklaring van verdachte, de verklaring van medeverdachte en een buurtonderzoek.

Ten aanzien van het onder 2 aan verdachte ten laste gelegde feit is de officier van justitie vrijspraak van mening dat in het dossier onvoldoende wettig en overtuigend bewijs aanwezig is dat de gezamenlijke huishouding (mede) werd bekostigd door de uitkering die medeverdachte ten onrechte genoot.

Standpunt van de verdediging 

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van alle aan verdachte ten laste gelegde feiten.

Feit 1

Verdachte heeft niet opzettelijk nagelaten de Sociale Verzekeringsbank (SVB) te informeren over het feit dat hij samenwoonde met medeverdachte. Hij was zich er niet van bewust dat hij aan de SVB moest melden dat medeverdachte veel in zijn woning verbleef. Verdachte dient dan ook van feit 1 te worden vrijgesproken.

Subsidiair heeft de verdediging aangevoerd dat de ten laste gelegde periode dient te worden aangepast aan de periode waarvan de SVB heeft vastgesteld dat ten onrechte een uitkering is genoten, te weten de periode van juni 2004 t/m maart 2011. Gelet hierop dient ook van een lager nadeelbedrag te worden uitgegaan.

Feit 2

Ten aanzien van feit 2 heeft de raadsman zich aangesloten bij de eis van de officier van justitie.

Oordeel rechtbank 

De rechtbank is, evenals de officier van justitie en de verdediging, van oordeel dat onvoldoende wettig en overtuigend bewijs in het dossier aanwezig is waaruit blijkt dat verdachte heeft geprofiteerd van de uitkering die medeverdachte genoot.

De rechtbank zal verdachte van feit 2 vrijspreken.

De rechtbank is van oordeel dat op grond van de stukken in het dossier en het verhandelde ter terechtzitting wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard dat verdachte het aan hem onder 1 ten laste gelegde feit heeft begaan.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte in de periode van 1 juli 2000 t/m 12 april 2011 een gezamenlijke huishouding heeft gevoerd met medeverdachte. Verdachte had dit gegeven moeten melden bij de SVB, omdat dit van invloed kan zijn op de hoogte van de uitkering.

De verdediging heeft aangevoerd dat het de strafrechter niet vrijstaat om een langere periode bewezen te verklaren dan de periode die de SVB heeft vastgesteld in de bestuursrechtelijke procedure. Het is echter vaste jurisprudentie dat de strafrechter daaraan niet gebonden is. Het is aan de strafrechter om op grond van wettig en overtuigend bewijs het ten laste gelegde bewezen te verklaren. Die toets is een andere dan de toets in het bestuursrecht. De rechtbank verwerpt daarom dit verweer.

De rechtbank volgt de verklaring van verdachte, dat hij niet wist dat hij aan de SVB moest doorgeven dat hij samenwoonde met medeverdachte, niet. Uit het dossier volgt dit niet. De rechtbank acht ook het opzet bij verdachte aanwezig.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een werkstraf van 80 uren en een gevangenisstraf van 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

De rechtbank heeft ook medeverdachte (LJN BZ5251), die ook een Anw-uitkering en een AOW-uitkering voor ongehuwden ontving, schuldig bevonden aan uitkeringsfraude door het opzettelijk nalaten de instantie waarvan hij een uitkering kreeg in kennis te stellen van het feit dat hij een gezamenlijke huishouding   voerde met medeverdachte verdachte. Ook medeverdachte is veroordeeld tot een werkstraf van 80 uren en een gevangenisstraf van 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak van oplichting van Canon en G-Star, bewezenverklaring witwassen

Rechtbank Maastricht 19 maart 2013, LJN BZ5486

Feiten

Door UPS is aangifte gedaan van (poging tot) oplichting. UPS verricht voor het bedrijf G-star werkzaamheden waarvoor G-Star betalingen verricht op een bankrekening van UPS. G-star heeft een e-mail ontvangen van een persoon, met het verzoek het bestaande rekeningnummer van UPS te wijzigen in een nieuw rekeningnummer. G-Star heeft aan dit verzoek gevolg gegeven en vervolgens een betaling verricht op het nieuwe rekeningnummer. Dit ABN Amro rekeningnummer staat echter op naam van een ander bedrijf. Het geld is niet bij UPS terecht gekomen. Via internet is dit bedrijf opgezocht. De eigenaar hiervan bleek te zijn verdachte.

Ook G-star heeft aangifte gedaan van oplichting. Namens G-star Int. B.V. is verklaard dat het bedrijf voor het verzenden van goederen gebruikt maakt van de diensten van UPS.

Op 20 april 2010 kreeg G-star een brief van UPS dat het rekeningnummer (van UPS) met onmiddellijke ingang was gewijzigd. G-star heeft het rekeningnummer aangepast en betalingen  overgemaakt naar het nieuwe nummer. Op 23 april 2010 is een bedrag van € 157.377,40 naar UPS overgemaakt. Op 7 mei 2010 werd G-star gebeld met de vraag of de betaling wel naar het correcte rekeningnummer was uitgevoerd. Dat bleek niet het geval te zijn. Kennelijk heeft iemand G-star een brief gestuurd en zich daarbij voorgedaan als UPS.

Behalve door G-star werd ook aangifte gedaan namens Canon Europe N.V. Namens Canon is verklaard dat door Canon op 22 april 2010 een brief ontvangen werd van UPS, waarin aan Canon werd verzocht het rekeningnummer van UPS te wijzigen. Op 27 april 2010 is er door Canon een betaling verricht van € 263.247,33 euro op het nieuwe rekeningnummer. Op 7 mei 2010 werd op dat nummer nog een bedrag van € 355,60 door Canon gestort. Op 7 mei 2010 kreeg Canon een telefoontje van de Deutsche Bank met de mededeling dat het rekeningnummer niet bij de echte UPS hoort. Een en ander is gecontroleerd en het nummer bleek te horen bij het bedrijf van verdachte.

Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte:

• Feit 1: zich schuldig heeft gemaakt aan het witwassen (dan wel schuldwitwassen) van grote hoeveelheden geld (ongeveer € 157.377,40 en/of ongeveer € 263.602,93). 
• Feit 2: samen met (een) ander(en) Canon Europa N.V. en/of G-star heeft opgelicht, dan wel daaraan medeplichtig is geweest. 

Standpunt officier van justitie 

Feit 1

Volgens de officier van justitie blijkt uit de gehele gang van zaken dat verdachte wetenschap heeft gehad van het feit dat de door hem ontvangen geldbedragen, middelijk of onmiddellijk, uit misdrijf afkomstig waren. De wisselende verklaringen die verdachte heeft afgelegd over zijn rol in het geheel acht de officier van justitie ongeloofwaardig.

Feit 2 

De officier van justitie acht niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de onder 2 primair en subsidiair tenlastegelegde feiten heeft begaan. Verdachte moet van die feiten worden vrijgesproken.

Standpunt verdediging 

Feit 1 

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 1 primair tenlastegelegd feit kan worden bewezen, met dien verstande dat niet kan worden bewezen dat verdachte ook het door hem ontvangen geldbedrag van G-star heeft witgewassen. Op grond van de stukken in het dossier kan immers niet worden vastgesteld dat verdachte opzet heeft gehad, ook niet in voorwaardelijke zin, op het witwassen van dit geldbedrag. Verdachte moet daarom van dit onderdeel van de tenlastelegging worden vrijgesproken.

Feit 2 

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs in het dossier voorhanden is om tot een bewezenverklaring te kunnen komen van de onder 2 primair en subsidiair tenlastegelegde feiten, zodat verdachte van die feiten moet worden vrijgesproken.

Oordeel rechtbank

Feit 1

De rechtbank is van oordeel dat de gelden die verdachte heeft verworven en enkele dagen voorhanden heeft gehad middellijk of onmiddellijk afkomstig waren van enig misdrijf, namelijk van oplichting. Zowel G-star als Canon is immers door middel van een valse e-mail bewogen om geld, dat bestemd was voor UPS, over te maken op de rekening van verdachte, zonder dat die hier recht op had. Uit de bankafschriften en de verklaring van verdachte volgt bovendien dat de gelden ook daadwerkelijk op de rekening van verdachte zijn overgemaakt, Verdachte wist dat deze bedragen waren ontvangen en ook dat ze vervolgens zijn doorgeboekt naar andere rekeningen.

Dit brengt de rechtbank bij de vraag of verdachte ook wist (al dan niet in voorwaardelijke zin) dat de door hem ontvangen bedragen afkomstig waren van een misdrijf. De rechtbank overweegt hieromtrent het volgende.

De verdachte heeft geen aannemelijke verklaring gegeven voor zijn handelen (dan wel nalaten te handelen). De rechtbank is van oordeel dat verdachte door de ontvangst en het (laten) wegsluizen van de geldbedragen, willens en wetens de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat hij deze gelden heeft witgewassen.

De rechtbank acht dan ook wettig en overtuigend bewezen dat verdachte in ieder geval in voorwaardelijke zin wetenschap hiervan had. De rechtbank acht daarom feit 1 primair wettig en overtuigend bewezen.

Feit 2 

Evenals de officier van justitie en de verdediging is de rechtbank van oordeel dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs voorhanden is dat verdachte het onder feit 2 tenlastegelegd feit heeft begaan. Verdachte zal daarom van dit feit worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.