Heropening strafzaak na beroep op 'non-cumulatie'-beginsel uit de Aanwijzing Sociale Zekerheidsfraude

Rechtbank Maastricht 20 maart 2013, LJN BZ5003

Verdenking

De verdenking in de eerste strafzaak met parketnummer 03/703045-09 komt erop neer dat verdachte:

1. al dan niet samen met medeverdachte bijstandsfraude heeft gepleegd door opzettelijk na te laten de instantie waarvan hij en/of medeverdachte een uitkering kreeg in kennis te stellen van de werkzaamheden die hij en/of medeverdachte verrichtte en/of van de inkomsten die hij en/of medeverdachte genoot;
2. al dan niet samen met een ander valsheid in geschrifte heeft gepleegd;
3. geld en goederen heeft witgewassen;
4. al dan niet samen met een ander wapens en munitie voorhanden heeft gehad;
5. al dan niet samen met een ander een boksbeugel en een klapmes voorhanden heeft gehad;
6. al dan niet samen met een ander harddrugs aanwezig heeft gehad;
7. al dan niet samen met een ander zich heeft schuldig gemaakt aan opzetheling dan wel schuldheling dan wel invalidenparkeerkaarten heeft verduisterd;
8. al dan niet samen met een ander elektriciteit en gas heeft gestolen.

en in de strafzaak met parketnummer 03/700108-11 dat verdachte:

1. al dan niet samen met een ander brand heeft gesticht in/aan een auto, met gemeen gevaar voor goederen en/of levensgevaar en/of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel;
2. al dan niet samen met een ander slachtoffer 1 heeft bedreigd;
3. al dan niet samen met een ander een gasmeter heeft gestolen dan wel twee gasmeters heeft geheeld.

Feiten

De zaak is inhoudelijk behandeld op de zittingen van 25 en 26 februari 2013, waarbij de officier van justitie, de raadsman en de verdachte hun standpunten kenbaar hebben gemaakt. Op 6 maart 2013 is het onderzoek ter terechtzitting gesloten.

De rechtbank is tijdens de beraadslaging in raadkamer tot de conclusie gekomen dat het onderzoek ter terechtzitting niet volledig is geweest. Door de verdediging is in de strafzaak met parketnummer 03/703045-09 het verweer gevoerd dat het in de Aanwijzing Sociale Zekerheidsfraude opgenomen zogenaamde 'non-cumulatie'-beginsel in de weg staat aan een dubbele bestraffing.

De verdediging heeft daartoe aangevoerd dat verdachte reeds bestuurlijk is gesanctioneerd wegens een overtreding in het kader van zijn bijstandsuitkering. Oplegging van een strafrechtelijke sanctie is, gelet op het 'ne bis in idem'-beginsel, uitgesloten over de periode waarover reeds een bestuursrechtelijke sanctie is opgelegd.

De rechtbank stelt ter zake vast dat in de opeenvolgende Aanwijzingen Sociale Zekerheidsfraude telkens ongewijzigd is opgenomen dat cumulatie van administratieve boetes en strafrechtelijke sancties wettelijk is uitgesloten. Het beginsel zoals dit is verwoord in de aanwijzingen, strekt zich aldus enkel uit over dat deel van de bestuurlijke handhaving dat op grond van de rechtspraak van het EHRM als criminal charge is aan te merken, te weten de bestuurlijke boete.

Nu in de onderhavige zaak niet is gebleken van de oplegging van een bestuurlijke boete moet het verweer dat de verdediging voert aldus worden begrepen dat ook de tijdelijke verlaging, intrekking en terugvordering van bijstand onder de werking van het 'non-cumulatie'-beginsel valt.

De rechtbank stelt ter zake vast dat de hoogste bestuursrechter in zaken als de onderhavige, de Centrale Raad van Beroep, inmiddels in een aantal zaken is ingegaan op de kwalificatie van de te onderscheiden bestuurlijke instrumenten ter handhaving van de bijstandswetgeving. De intrekking van de bijstand en de terugvordering daarvan worden daarbij gezien als instrumenten die enkel en alleen zien op herstel van de rechtmatige situatie, in casu het niet hebben van een recht op bijstand.

Ten aanzien van de maatregel tot verlaging van de uitkering gedurende een bepaald aantal maanden overweegt de Centrale Raad van Beroep dat de wetgever de instrumenten ter handhaving van in de bijstandswetgeving neergelegde verplichtingen niet zo zeer heeft bedoeld om opzettelijk leed toe te voegen, wat volgens de Raad een van de belangrijkste kenmerken van de punitieve sanctie is, maar om de bijstandsgerechtigde te stimuleren om zijn of haar gedrag in de toekomst te verbeteren. De verlaging is aldus gericht op het bewerkstelligen van de legale situatie en dientengevolge te kwalificeren als een reparatoire maatregel (o.a. CRvB 26 februari 2013, LJN BZ2289).

Uit artikel 18, tweede lid, van de Wet werk en bijstand volgt dat deze lijn ziet op alle verplichtingen, met uitzondering van de in artikel 17, eerste lid, van de wet genoemde inlichtingenplicht. Laatstgenoemd artikel bepaalt dat de belanghebbende aan het college van burgemeester en wethouders op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling doet van alle feiten en omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijn arbeidsinschakeling of het recht op bijstand. Ter zake het niet naleven van deze inlichtingenplicht heeft de Raad geoordeeld dat een tijdelijke verlaging van de bijstandsuitkering moet worden aangemerkt als een straf en daarmee als een criminal charge (CRvB 7 september 2009, LJN BJ7968; CRvB 22 maart 2011, LJN BP9716).

Deze benadering is doorgetrokken in het advies van de Raad van State van 20 januari 2012, no. W12.11.0479/III, ter zake de wijzigingen in de Wet werk en bijstand met ingang van 1 januari 2013, waarbij opnieuw de bestuurlijke boete is ingevoerd. De Raad van State wijst er in zijn advies op dat de zwaarte van de sanctie, te weten de tijdelijke uitsluiting van bijstand gedurende een aantal maanden, reeds tot de kwalificatie 'punitief' moet leiden. De Raad van State wijst in dat verband op het arrest van het EHRM in de zaak Janosevic (EHRM 23 juli 2002, no. 34619/97). Het Hof herhaalt in deze zaak dat de vraag of sprake is van een criminal charge moet worden beantwoord aan de hand van de volgende, niet cumulatieve criteria: "the legal classification of the offence in domestic law, the nature of the offence and the nature and degree of severity of the possible penalty" (r.o. 65-66). Het Hof oordeelt dat "the main purpose of the relevant provisions on surcharges is to exert pressure on taxpayers to comply with their Legal obligations and to punish breaches of these obligations. The penalties are thus both deterrent and punitive. The latter character is the customary distinguishing feature of a criminal penalty." (r.o. 68).

De rechtbank is van oordeel dat het door de verdediging gevoerde verweer op grond van het 'ne bis in idem'-beginsel niet onbesproken kan blijven en nader onderzoek vergt. Het 'ne bis in idem'-beginsel is een rechtsbeginsel van openbare orde dat de ontvankelijkheid van het openbaar ministerie raakt. De rechtbank is daarom van oordeel dat nader onderzoek in de strafzaak tegen verdachte noodzakelijk is, teneinde zijn bijstandsverleden volledig in kaart te brengen. Voor de rechtbank is thans onvoldoende duidelijk of, en zo ja, in welke periode een strafkorting heeft plaatsgevonden in verband met schending van de wettelijke inlichtingenplicht door verdachte.

De rechtbank zal daarom de officier van justitie opdragen binnen drie maanden na heden aan het dossier te doen toevoegen:

• alle besluiten tot toekenning van een uitkering aan verdachte en/of aan zijn medeverdachte, dan wel aan hen tezamen, op grond van de Algemene Bijstandswet dan wel de Wet werk en bijstand, alsmede de intrekkings- en terugvorderingsbesluiten;
• de bestuurlijke maatregel- dan wel boetebeschikkingen die aan verdachte en/of aan zijn medeverdachte, dan wel aan hen tezamen zijn opgelegd,
• zulks over de periode van de tenlastegelegde feiten 1 en 2, te weten van 1 februari 2002 tot en met 31 december 2009.

Ook dient de officier van justitie binnen drie maanden na heden, derhalve uiterlijk 20 juni 2013, aan het dossier te doen toevoegen alle rechtmatigheidsonderzoekformulieren en gegevensverklaringen (Wwb) die door verdachte dan wel zijn medeverdachte, dan wel door hen tezamen bij de gemeente Sittard-Geleen zijn ingediend over de hiervoor gemelde periode.

Daartoe zal de rechtbank het onderzoek ter terechtzitting hervatten op basis van artikel 346 van het Wetboek van Strafvordering (heropening).

Lees hier de volledige uitspraak.

Artikel 6 EVRM ziet alleen op (bewijs)materiaal dat zijn bestaan dankt aan de wil van de beschuldigde. Geen schending nemo tenetur beginsel bij afgeven informatiebeschikking in de zin van artikel 52a AWR.

Rechtbank Breda 2 januari 2013, LJN BZ5014

Feiten

Bij brief van 9 juni 2009 heeft de inspecteur aan belanghebbende verzocht informatie te verstrekken met betrekking tot zijn vermoedelijke betrokkenheid bij een Liechtensteinse Stiftung.

Belanghebbende heeft bij brief van 26 juni 2009 geantwoord dat hij slechts een beperkte herinnering heeft aan het als gerechtigde betrokken zijn bij een Liechtensteinse Stiftung. Hij heeft in het verleden wel te maken gehad met een stichting in Liechtenstein, maar hij weet niet hoe hij zijn juridische betrokkenheid zou moeten duiden. Daarnaast beschikt hij niet over enig van door de inspecteur opgevraagde documenten.

Naar aanleiding van de reactie van belanghebbende heeft de inspecteur met dagtekening 7 juli 2009 een vragenbrief gestuurd met het verzoek aan belanghebbende om binnen vier weken op grond van artikel 47 AWR op straffe van omkering van de bewijslast informatie te verstrekken over betrokkenheid bij een Liechtensteinse Stiftung en stukken toe te sturen, waaronder de akte, statuten, jaarlijkse overzichten van bezittingen en schulden, stortingen en onttrekkingen. Voorts heeft de inspecteur gevraagd of belanghebbende ooit aangifte heeft gedaan van enig inkomen ten aanzien van enig ander (buitenlands) doelvermogen.

Bij brief van 14 juli 2009 voert belanghebbende aan dat hij in het geheel niets meer weet omtrent zijn betrokkenheid bij een Liechtensteinse Stiftung en derhalve ook niet over de verzochte stukken beschikt.

Met dagtekening 20 juli 2009 heeft de inspecteur nogmaals een vragenbrief naar belanghebbende gestuurd, maar nu met het verzoek om de onverklaarbare vermogenstoename in de aangiften Inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen over de jaren 1999, 2000 en 2002 van € 1.094.372, € 535.527 en € 446.245 nader toe te lichten. Tevens merkt de inspecteur op dat zijn eerdere verzoek om informatie blijft staan.

Belanghebbende antwoordt bij brief van 14 augustus 2009 dat de vermogenstoenamen in de aangiften IB/PVV over de jaren 1999 en 2000 voortvloeien uit de koerswinsten die hij heeft gemaakt op zijn beleggingsportefeuilles die hij aanhield bij diverse banken en welke in de aangiften IB/PVV stonden vermeld. Ter onderbouwing hiervan heeft belanghebbende de eindejaarsoverzichten van de ABN AMRO Bank over de 1998, 1999 en 2000 overgelegd. Over het jaar 2002 heeft er volgens belanghebbende geen toename van zijn banksaldi en van de waarde van de effecten plaatsgevonden.

Bij schrijven van 19 augustus 2009 antwoordt de inspecteur dat de toegestuurde bankoverzichten alleen het eindsaldo van de beleggingsportefeuilles weergeven, zodat hieruit niet geconcludeerd kan worden dat het eindsaldo alleen bestaat uit beleggingsresultaten of bijvoorbeeld uit stortingen of onttrekkingen. Voorts verzoekt de inspecteur om verklaring van de herkomst van stortingen bij Merill Lynch van fl. 297.408 in 1999, en van fl. 939.848, in 2000. Daarnaast wijst hij op een onverklaarbare vermogenstoename in 2001 en op schenkingen in 1999 van in totaal € 171.302. De inspecteur verzoekt belanghebbende de herkomst van deze bedragen te verklaren en hij verzoekt nogmaals om informatie met betrekking tot de Liechtensteinse Stiftung.

Nadat belanghebbende ook na de civiele procedure niet de verzochte informatie heeft overgelegd, heeft de inspecteur vastgesteld dat belanghebbende niet aan zijn informatieverplichting in de van artikel 47 en 49 AWR heeft voldaan en heeft hij op 23 augustus 2011 een informatiebeschikking in de zin van artikel 52a AWR voor de navorderingsaanslagen IB/PVV en VB over de jaren 1998 tot en met 2005 afgegeven.

Geschil

Is het nemo tenetur beginsel in de zin van artikel 6 EVRM geschonden?

Oordeel rechtbank 

De stelling van belanghebbende dat het overleggen van de verzochte informatie in strijd is met het nemo tenetur beginsel in de zin van artikel 6 EVRM, aangezien uit het recente arrest van het EHRM van 5 april 2012 (Chambaz), aldus belanghebbende, volgt dat het verbod op gedwongen zelfincriminatie ook ziet op bewijsmateriaal waarvan het bestaan onafhankelijk is van de wil van betrokkene, wordt door de rechtbank verworpen.

De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat de Hoge Raad in overweging 4.8.3. van haar gewezen arrest van 16 november 2012 (LJN BY3272) ook na het arrest Chambaz heeft geoordeeld dat het verbod van gedwongen zelfincriminatie in de zin van artikel 6 EVRM alleen ziet op (bewijs)materiaal dat zijn bestaan dankt aan de wil van de beschuldigde.

Nu de door de inspecteur gevraagde informatie niet ziet op dergelijk bewijsmateriaal is in casu het opvragen van de informatie niet in strijd met artikel 6 EVRM (vgl. HR 21 maart 2008, LJN BA8179, BNB/159, overweging 3.3.2.).

Beoordeling van mogelijke schending van de criteria van het arrest Chambaz kan bovendien eerst aan de orde komen bij de beantwoording van de vraag of en zo ja, de inspecteur mede op basis van door belanghebbende ten behoeve van een (navorderings)aanslag aangeleverd (bewijs)materiaal, dit (bewijs)materiaal al dan niet (deels) terecht gebruikt als grondslag voor het opleggen van een boete.

Lees hier de volledige uitspraak.

Politie gaat boekje te buiten: Tapgesprekken in strijd met de waarheid gerelateerd in ambtsedig proces-verbaal

De rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, verklaarde gisteren het Openbaar-Ministerie niet-ontvankelijk in haar vervolging. De beginselen van goede procesorde zijn in grove maten geschonden, zo oordeelde de rechtbank.

De verdenking in onderhavige zaak zag op het dealen van harddrugs. De raadsman van verdachte, Marcel Kikkert (Vallenduuk Advocaten), heeft zich ter terechtzitting op het standpunt gesteld dat het OM niet-ontvankelijk diende te worden verklaard in de vervolging. In het dossier bevinden zich uitgewerkte tapgesprekken, waarvan een negental ter terechtzitting zijn beluisterd. Hieruit is gebleken dat de rechtbank vanaf het begin af aan niet volledig en juist geïnformeerd is over de inhoud van de tapgesprekken. Deze handelswijze levert een evidente schending op van de beginselen van een goede procesorde en artikel 6 EVRM. Daarmee is sprake van een onherstelbaar vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering. Concluderend stelt de raadsman dat ernstig inbreuk is gemaakt op de beginselen van een behoorlijke procesorde waardoor op zijn minst met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan. Dit kan slechts niet-ontvankelijk verklaring van het openbaar ministerie tot gevolg hebben.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat niet-ontvankelijkheid van het OM niet aan de orde kan zijn. Zij heeft hiertoe aangevoerd dat de fouten ten aanzien van het uitwerken van de tapgesprekken niet opzettelijk zijn gemaakt. Hoe het heeft kunnen gebeuren is haar onbekend, maar zij gaat ervan uit dat een vergissing is begaan en dat sprake is van een misverstand. Voorts heeft zij aangevoerd dat de uitgewerkte tapgesprekken niet zijn neergelegd in een op ambtseed opgemaakt proces-verbaal, maar slechts in een geschrift behorend bij een op ambtseed opgemaakt proces-verbaal.

De rechtbank stelt vast dat van de achttien uitgewerkte tapgesprekken er vier in strijd met de werkelijkheid zijn uitgewerkt, één onvolledig is uitgewerkt, één oncontroleerbaar is uitgewerkt. Daarnaast is sprake van het denatureren van in elk geval drie tapgesprekken. Dit betreft een onherstelbaar vormverzuim als bedoeld in artikel 359a Sv. De Officier van Justitie heeft o.a. aangegeven dat er sprake is van een vergissing.  De rechtbank kan de Officier van Justitie absoluut niet volgen in haar standpunt, te meer nu zij de term vergissing in enkelvoud bezigt. Het gaat hier echter om een groot aantal onjuist gerelateerde gesprekken, waarbij de onjuistheden geen onbeduidende details betreffen maar een voor verdachte zee belastende weergave van de gesprekken opleveren.

De rechtbank wijst in dit verband op tapgesprek 408 waar de eerste zinnen correct zijn weergegeven en pas op het moment dat wordt gesproken over het verstrekken van 4 gram, de rollen zo worden omgedraaid dat het lijkt alsof verdachte 4 gram verstrekt. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de onjuistheden in het proces-verbaal uitwerking tap klaarblijkelijk doelbewust zijn gerelateerd.

Op de juistheid van op ambtseed opgemaakte processen-verbaal moet de rechtbank - en uiteraard geldt dit evenzeer voor de andere deelnemers aan het strafproces - zonder meer kunnen vertrouwen. Om die reden is bij wet een bijzondere bewijskracht toegekend aan dergelijke processen-verbaal. Zeker in een geval van tapgesprekken, die niet zonder meer deel uit maken van het dossier, moet de rechtbank ervan uit kunnen gaan dat hetgeen door verbalisanten is uitgewerkt ook daadwerkelijk is gezegd. In deze zaak is gebleken dat de rechtbank hier niet van uit kan gaan.

De rechtbank acht dit vormverzuim zo ernstig dat er geen andere conclusie dan niet ontvankelijkheid van het OM kan volgen. Immers de verdachte heeft hiervan groot nadeel ondervonden. Er is - klaarblijkelijk doelbewust en met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte -  aan het recht van verdachte op een eerlijke behandeling van zijn strafzaak in hoge mate tekort gedaan.

Vallenduuk Advocaten overweegt nadere stappen jegens de politie.

Voor meer informatie:

• Rechtbank Alkmaar 20 maart 2013, LJN BZ4987
• Politie gaat boekje te buiten, Vallenduuk Advocaten

Veroordeling wegens verduistering € 40.000 van schoonmoeder

Rechtbank Almelo 1 maart 2013, LJN BZ4859

Aanleiding

Verdachte is de partner van de zoon van slachtoffer. Samen met haar partner heeft zij twee zoons. Haar schoonmoeder, slachtoffer, heeft na het overlijden in juni 2009 van de echtgenoot van slachtoffer, aan verdachte gevraagd de financiën op orde te brengen en deze bij te houden. Zij heeft verdachte ook gevraagd de openstaande rekeningen voor haar te betalen. Op een gegeven moment ontvangt slachtoffer meerdere aanmaningen en betalingsherinneringen. Zij laat een bekende haar bankafschriften nakijken en ziet op de afschriften dat er grote bedragen zijn afgeschreven en overgemaakt naar de bankrekening van verdachte. Ook ziet zij dat er veel geld is opgenomen door middel van pintransacties.

Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte, als gemachtigde van de bankrekening(en) van slachtoffer, een aanzienlijk geldbedrag van die slachtoffer heeft verduisterd en/of gestolen.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte van het haar tenlastegelegde dient te worden vrijgesproken. Hij voert daartoe het volgende aan.

Verdachte zou wisselende verklaringen hebben afgelegd, maar dat is niet zo vreemd gelet op het feit dat zij voorafgaand aan het verhoor onvoorbereid naar het politiebureau is gegaan. Zij heeft zich niet kunnen prepareren op het onderwerp en na afloop van het verhoor zijn haar weer gebeurtenissen te binnen geschoten. Er zitten stukken in de verklaring van slachtoffer die bevreemding wekken. De bankafschriften van de bank zouden niet binnen zijn gekomen per post. Deze werden haar wel toegestuurd, maar bereikten haar vervolgens niet. Het lijkt zeer onwaarschijnlijk dat verdachte die bankafschriften zou hebben weggenomen. Slachtoffer heeft in haar eerste verklaring verklaard dat zij haar pinpas wel eens mee gaf aan haar schoondochter. Later heeft zij verklaard dat zij dit dikwijls deed. Ook zit er veel tijd tussen de periode waarin het feit gepleegd zou zijn en de uiteindelijke aangifte. Er zijn machtigingen die met medewerking van slachtoffer tot stand zijn gekomen en die nu door slachtoffer worden ontkend. Slachtoffer is verantwoordelijk voor wat zij tekent. Het is bovendien niet vreemd dat iemand als verdachte die zoveel voor haar schoonmoeder heeft gedaan, daar iets voor terug krijgt. Het uitgavenpatroon van het gezin van verdachte komt overeen met de inkomsten. Het is niet bewezen dat sprake is van een hoger uitgavenpatroon in de tenlastegelegde periode. Verdachte is uiteindelijk zelf gestopt met het verlenen van hulp aan haar schoonmoeder. De verhoudingen zijn volstrekt gebrouilleerd. Er is niet voldoende wettig en overtuigend bewijs om tot een bewezenverklaring van het tenlastegelegde te komen.

Oordeel rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat is komen vast te staan dat verdachte zich geld van haar schoonmoeder, met een totaalbedrag van € 40.179,48 heeft toegeëigend.

Een deel van dit geld heeft verdachte zich wederrechtelijk toegeëigend terwijl zij dat geld anders dan door misdrijf onder zich had, namelijk om als gemachtigde van de rekeningen van haar schoonmoeder voor laatstgenoemde van haar rekening overboekingen te doen naar de rekeningen van personen en instanties ter betaling van facturen en/of andere verplichtingen van haar schoonmoeder dan wel om geld van die rekeningen op te nemen om daarmee contante betalingen ten behoeve van haar schoonmoeder te doen.

Voor zover verdachte de machtiging in strijd met de afspraken met haar schoonmoeder voor andere dan voornoemde doeleneinden heeft gebruikt om op die wijze over geld te beschikken dat bestemd was voor betalingsverplichtingen van haar schoonmoeder, is er sprake van verduistering nu zij in die gevallen zich de betreffende geldbedragen - waarover zij mocht beschikken om daarmee rekeningen van haar schoonmoeder te betalen - wederrechtelijk heeft toegeëigend. Die wederrechtelijke toeëigening volgt uit de aangifte van slachtoffer waarin zij heeft verklaard dat zij geen toestemming heeft gegeven aan verdachte om zichzelf geld toe te eigenen. Voorts heeft slachtoffer verklaard dat zij nooit geld, dat door verdachte van de rekening van slachtoffer was opgenomen of van de rekening van slachtoffer naar de rekening van verdachte was overgeboekt terwijl dat niet door verdachte was aangewend voor betaling van rekeningen van slachtoffer, van verdachte heeft gekregen. Resumerend is het oordeel van de rechtbank dat met betrekking tot de bedragen waartoe verdachte gemachtigd was om daarvan de openstaande rekeningen te betalen en zonder dat die betalingen zijn gedaan die daarop betrekking hebbende geldbedragen voor zichzelf heeft gehouden en/of aangewend, dit verduistering oplevert, nu vaststaat dat de verdachte deze gelden uit hoofde van de machtiging rechtmatig onder zich had en zich die gelden vervolgens wederrechtelijk heeft toegeëigend.

Met betrekking tot het pinnen van contant geld en het doen van pinbetalingen voor de aankoop van diverse goederen, alsmede voor de overboekingen van geldbedragen naar haar eigen rekening waarvoor verdachte niet door slachtoffer was gemachtigd, is de rechtbank van oordeel dat dit telkens een diefstal door middel van een valse sleutel oplevert. Verdachte heeft immers in die gevallen onbevoegd gebruik gemaakt van de haar ter beschikking gestelde bankpas en de pincode van haar schoonmoeder. Verdachte had daarvoor geen toestemming en mitsdien had zij die geldbedragen niet rechtmatig onder zich en heeft zij die geldbedragen met het oogmerk van wederrechtelijke toeëigening weggenomen door onbevoegd gebruik te maken van overschrijvingskaarten en accept-giro’s en bank-giro-opdrachten en de bankpassen en pincode van slachtoffer. Voor zover het door verdachte aangeschafte producten betreft met geld van slachtoffer, heeft te gelden dat slachtoffer volgens haar verklaring aan verdachte ook hiervoor nooit toestemming heeft gegeven weshalve verdachte de daarop betrekking hebbende geldbedragen niet rechtmatig onder zich had en heeft gestolen van slachtoffer, zodat ook met betrekking tot de aanschaf van die producten sprake was van diefstal.

Conclusie 

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de verduistering en diefstal door middel van een valse sleutel van geld toebehorende aan slachtoffer.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 3 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling tot een gevangenisstraf van 7 mnd waarvan 2 voorwaardelijk wegens oplichting en valsheid in geschrifte meermalen gepleegd

Rechtbank Utrecht 26 februari 2013, LJN BZ4750

Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte een bedrijf heeft bewogen tot afgifte van goederen ter waarde van € 5.572,66 (feit 1) en daartoe een vals rekeningafschrift van de ING als betalingsbewijs heeft getoond toen hij de goederen ophaalde (feit 2), zonder dat betaling had plaatsgehad. Voorts dat verdachte benadeelde heeft bewogen tot afgifte van een graafmachine (feit 3) en daartoe een vals bewijs van betaling van € 9.500,- heeft opgemaakt (feit 4).

Standpunt verdediging

De verdediging refereert zich ten aanzien van de bewezenverklaring, met dien verstande dat in feit 1. geen sprake is van het aannemen van een valse naam of valse hoedanigheid en in feit 3. geen sprake is van listige kunstgrepen of een samenweefsel van verdichtsels.

Oordeel rechtbank

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde feiten heeft begaan en veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 7 maanden waarvan 2 voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wethouder wegens vervalsing bouwvergunning

Rechtbank ’s-Hertogenbosch 15 maart 2013, LJN BZ4200

Feiten

Verdachte was ten tijde van het ten laste gelegde feit wethouder van ruimtelijke ordening/ontwikkeling. Medeverdachte was werkzaam bij deze gemeente als projectleider vastgoed. Een van haar projecten betrof adres 1, een stuk grond van de gemeente waarop zich agrarische bedrijven konden vestigen.

Verdachte heeft verklaard dat hij op 18 of 19 november 2009 aan medeverdachte heeft gevraagd om een brief op te stellen. De inhoud van de brief komt overeen met wat hij medeverdachte heeft gevraagd in de brief te zetten.

De brief was gericht aan bedrijf 2, een afzetcoöperatie in de voedingstuinbouw. Champignonkwekerij bedrijf 1 had bij bedrijf 2 een aanvraag ingediend voor subsidie ter financiering van de bouw van een kwekerij op adres 1. Een van de subsidievoorwaarden was dat de gemeente een vergunning had verleend voor de bouw van de kwekerij.

In de brief van 19 november 2009 staat de tekst: "Middels deze brief willen wij u laten weten dat de Gemeente naam een bouwvergunning heeft verleend aan bedrijf voor het oprichten van een champignonkwekerij aan adres 1." De brief is ondertekend door verdachte onder vermelding van zijn functie (wethouder).

Standpunt officier van justitie 

De officier van justitie acht het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Uit de verklaringen van medeverdachte en verdachte blijkt dat medeverdachte de brief heeft getypt. Het initiatief voor het opstellen van de brief kwam van verdachte. Ook blijkt uit de verklaringen en de brief zelf dat verdachte de brief heeft getekend.

Verdachte erkent dat hij wist dat de inhoud van de brief niet overeenkomstig de waarheid was. Uit het verhoor van medeverdachte in combinatie met de verklaring van verdachte blijkt dat medeverdachte wist dat de vergunning nog niet verleend was. Uit de bewijsmiddelen blijkt dat beiden het oogmerk hadden om de brief te doen gebruiken. Verdachte heeft verklaard dat de brief bedoeld was om bedrijf 1 'iets in handen te geven' in verband met de subsidie. medeverdachte heeft de brief getypt, verdachte heeft hem getekend. Beiden wisten dat de inhoud ervan niet klopte. Naar de mening van de officier van justitie is er voldoende sprake van nauwe en bewuste samenwerking om medeplegen van valsheid in geschrift bewezen te verklaren.

Standpunt verdediging 

De raadsman is op verschillende gronden van mening dat het ten laste gelegde niet bewezen kan worden verklaard.

In de eerste plaats was er geen sprake van een oogmerk van misleiding, omdat verdachte ervan uitging dat de vergunning na het opstellen van de brief alsnog binnen twee weken zou worden verleend. Bovendien zou de brief niet in strijd met de waarheid en dus niet valselijk opgesteld zijn, als de vergunning volgens plan zou zijn verleend. Verdachte heeft nooit de intentie gehad om bedrijf 2 of enig ander te misleiden met de brief. Hij heeft de brief ondertekend, omdat hij ervan uitging dat de vergunning aan bedrijf 1 zou worden verleend.

Ook is met het gebruiken of doen gebruiken van de brief geen nadeel ontstaan noch had hierdoor enig nadeel kunnen ontstaan. De brief betrof geen bouwvergunning, waarmee bedrijf 1 subsidie kon aanvragen. De brief voldeed niet aan de vereisten die door de Gemeentewet aan een bouwvergunning worden gesteld.

Daarnaast is de brief geen geschrift dat uit zijn aard bestemd is om tot het bewijs van enig feit te dienen. De brief behelst geen besluit in bestuursrechtelijke zin, nu deze afkomstig is van een wethouder en niet van een bestuursorgaan. In bestuursrechtelijke zin noch in het maatschappelijk verkeer levert de brief bewijs op, dat bedrijf 1 toestemming had om te gaan bouwen. Derhalve kon bedrijf 1 met de brief niet bewijzen dat de vergunning was verleend. De raadsman concludeert dat verdachte ook om deze reden dient te worden vrijgesproken.

Oordeel rechtbank 

Verdachte heeft verklaard dat hij wist dat de vergunning niet was verleend toen hij de brief dicteerde en ondertekende. Door deze brief te dicteren en te ondertekenen heeft verdachte dan ook valselijk een brief opgemaakt. Dat hij naar zijn zeggen in de veronderstelling verkeerde dat de vergunning op een later moment wel zou worden verleend, maakt dat niet anders.

Voorts is de rechtbank, anders dan de raadsman heeft betoogd, van oordeel dat de brief van 19 november 2009 bedoeld was om als bewijs te dienen van enig feit, namelijk het bewijs dat de vergunning verleend was. Dat de brief op zichzelf geen bouwvergunning was en ook niet als zodanig mocht worden gezien, doet daar niet aan af. Verdachte heeft een brief geschreven met de bedoeling anderen, in elk geval bedrijf 2, te doen geloven dat de vergunning was verleend en dat dus was voldaan aan een van de subsidievoorwaarden. De rechtbank acht dan ook bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan valsheid in geschrift.

Naar het oordeel van de rechtbank is niet komen vast te staan dat medeverdachte medeverdachte op het moment van opstellen van de brief wist dat de vergunning niet was verleend. Verdachte zal dan ook worden vrijgesproken van het ten laste gelegde medeplegen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 4 maanden met een proeftijd van 2 jaar en een onvoorwaardelijke werkstraf van 120 uur.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak vervalsing bouwvergunning

Rechtbank ’s-Hertogenbosch 15 maart 2013, LJN BZ4213

Essentie

De rechtbank is er niet van overtuigd dat verdachte bij het opstellen van de brief, waarin een bouwvergunning werd verleend, wist dat de inhoud van de brief onjuist was.

Feiten

Verdachte wordt beschuldigd van het medeplegen van valsheid in geschrift met een wethouder (medeverdachte). Medeverdachte heeft het initiatief genomen tot het opstellen van een brief, welke verdachte heeft getypt. In deze brief staat - in strijd met de waarheid - dat de gemeente een bouwvergunning heeft verleend aan champignonkwekerij (bedrijf 1).

Standpunt officier van justitie 

De officier van justitie acht het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Uit de verklaringen van medeverdachte en verdachte blijkt dat verdachte de brief heeft getypt. Het initiatief voor het opstellen van de brief kwam van medeverdachte. Ook blijkt uit de verklaringen en de brief zelf dat medeverdachte de brief heeft getekend.

Medeverdachte erkent dat hij wist dat de inhoud van de brief niet overeenkomstig de waarheid was. Uit het verhoor van verdachte in combinatie met de verklaring van medeverdachte blijkt dat verdachte wist dat de vergunning nog niet verleend was.

Verdachte geeft onder meer aan waarom er volgens haar nog geen bouwvergunning kon worden verleend. Verder heeft zij verklaard dat de mededeling, dat er een bouwvergunning is afgegeven, niet conform de waarheid was.

Uit de bewijsmiddelen blijkt dat beiden het oogmerk hadden om de brief te doen gebruiken. Verdachte heeft verklaard dat de bedoeling van de brief was om te bewerkstelligen dat het project door zou gaan. Verdachte heeft de brief getypt, medeverdachte heeft hem getekend. Beiden wisten dat de inhoud ervan niet klopte. Naar de mening van de officier van justitie is er voldoende sprake van nauwe en bewuste samenwerking om medeplegen van valsheid in geschrift bewezen te verklaren.

Standpunt verdediging 

De raadsman heeft naar voren gebracht dat voor een bewezenverklaring moet vaststaan dat verdachte wist dat de vergunning niet aan bedrijf 1 verleend was. Wanneer wordt afgeweken van de regelgeving dient een vergunning in eerste instantie te worden geweigerd. Het college van buremeester en wethouders kan echter een afwijkend besluit nemen, wanneer het vindt dat er zwaarwegende argumenten zijn om een ander besluit te nemen. Op een bepaald moment is gebleken dat de vergunning niet ambtelijk verleend kon worden. Medeverdachte wilde echter dat de vergunning zou worden verleend vanwege zwaarwegende argumenten. Als onder deze omstandigheden een wethouder aan een medewerkster van de gemeente zegt dat de vergunning is verleend, mag die medewerkster aannemen dat dat zo is.

Verdachte kon op dat moment niet nagaan of in het college van burgemeester en wethouders was besloten de vergunning te verlenen, omdat de besluitenlijst van de collegevergadering van 17 november 2009 nog niet beschikbaar was. Naar de mening van de raadsman mocht verdachte afgaan op de juistheid van de mededelingen van de wethouder.

Voorts is van nauwe en bewuste samenwerking geen sprake. De wethouder heeft aan verdachte, als ondergeschikt ambtenaar, gedicteerd wat er in de brief moest komen. Verdachte wist niet dat hetgeen de wethouder haar opdroeg niet juist was. Pas door ondertekening wordt de brief vals en daarmee heeft verdachte niets van doen gehad. Zij kan dan ook niet worden veroordeeld voor het medeplegen van valsheid in geschrift en dient derhalve te worden vrijgesproken.

Oordeel rechtbank 

Verdachte heeft verklaard dat zij een aantal dagen voorafgaand aan het opmaken van de brief van 19 november 2009 aan wethouder heeft laten weten dat de bouwvergunning niet via de ambtelijke weg aan bedrijf 1 zou kunnen worden verleend. Ook heeft zij verklaard dat zij wist dat een afwijkend besluit kon worden genomen door het college van burgemeester en wethouders. Op het moment dat medeverdachte haar vroeg om de brief uit te typen, ging zij er naar eigen zeggen vanuit dat de vergunning tijdens de collegevergadering van 17 november 2009 was besproken en verleend.

Op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting is de rechtbank er niet van overtuigd dat verdachte bij het opstellen van de brief wist dat de inhoud van de brief onjuist was. Zij wist dat de vergunning niet ambtelijk kon worden verleend, maar dat liet de mogelijkheid tot een ander besluit over de vergunning door het college van burgemeester en wethouders onverlet. De brief is ter beschikking gesteld aan bedrijf 1 op 19 november 2009. Op dat moment was de besluitenlijst van de collegevergadering van 17 november 2009 nog niet beschikbaar. Verdachte kon dus niet controleren of de vergunning was verleend. Medeverdachte heeft verklaard dat hij bij het opmaken van de brief niet heeft gezegd of de vergunning al dan niet verleend was. Verdachte kon op dat moment dus in de veronderstelling verkeren dat mededeling in de brief juist was. Ook overigens blijkt niet uit het dossier dat verdachte op het moment van opmaken van de brief wetenschap heeft gehad van de valsheid van de inhoud ervan.

De rechtbank zal verdachte dan ook vrijspreken van de ten laste gelegde valsheid in geschrift.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte wordt vrijgesproken van afpersing van een persoon, waarmee hij in het verleden een afpersing heeft gepleegd en waarvoor beiden zijn veroordeeld

Rechtbank ’s-Hertogenbosch 15 maart 2013, LJN BZ4221

Feiten

Verdachte en aangever zijn in 2009 als mededaders in een afpersingszaak tot langdurige gevangenisstraffen veroordeeld. Aangever heeft in die zaak een bekennende verklaring afgelegd. Aangever heeft voorafgaande aan genoemde strafzaak met verdachte de mondelinge afspraak gemaakt dat verdachte geld zou ontvangen indien hij in bedoelde zaak vast zou komen te zitten. Aangever heeft vervolgens enkele betalingen aan verdachte gedaan. Volgens verdachte was een veel hoger geldbedrag afgesproken dan de tot dan gedane betalingen.

Verdachte vindt dat aangever zijn afspraak niet is nagekomen, belt hem en gaat vervolgens begin augustus 2012 naar de woning van aangever te Rosmalen om hem daarover aan te spreken. Aangever en verdachte spreken daarop af dat verdachte over twee/drie weken nogmaals langs zal komen.

Op 25 augustus 2012 omstreeks 9:00 uur staat verdachte bij aangever aan de deur om de geldkwestie te bespreken. In het daaropvolgende gesprek geeft aangever aan dat hij geen geld heeft. Er wordt besloten dat de personenauto van aangever wordt verkocht. Met de opbrengst hiervan zou aangever zijn financiële verplichtingen zijn nagekomen. Verdachte verlaat de woning van aangever en komt omstreeks 11:00 uur terug met de mededeling dat hij een koper voor de auto heeft gevonden. Aangever pakt de autosleutels en autopapieren en rijdt met verdachte naar bedrijf te Berlicum. Aldaar wordt de verkoop van de auto beklonken voor een bedrag van 8.000 euro. De eigenaar van genoemd bedrijf stelt een vrijwaringbewijs en inkoopverklaring op. Verdachte wordt aangehouden nog voordat het geldbedrag feitelijk is overhandigd.

Standpunt OvJ

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de tenlastegelegde afpersing. De officier van justitie vordert een gevangenisstraf van 21 maanden, met aftrek van voorarrest, waarvan 14 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaren en met als bijzondere voorwaarde een contactverbod met aangever en diens gezinsleden.

Standpunt verdediging

De verdediging stelt zich op het standpunt dat verdachte dient te worden vrijgesproken.

De verweten gedragingen zijn in de kern afkomstig van één bron, namelijk de verklaringen van aangever. Dat klemt met name voor wat betreft de onder het eerste liggend streepje uitgeschreven uitlating dat hij (slachtoffer) anders in de kofferbak terecht zou komen. Deze in strafrechtelijke zin laakbare uitlating wordt enkel bevestigd door de de-auditu verklaring van getuige. Dat is onvoldoende voor een bewezenverklaring van dit onderdeel van de tenlastelegging.

Voor wat betreft de gedragingen zoals uitgeschreven onder het derde en vierde liggend streepje geldt, indien bewezen, dat dit mogelijk in strijd is geweest met de goede smaak doch niet met de wet. Het enkele feit dat aangever zich daardoor bedreigd heeft gevoeld is onvoldoende voor een strafrechtelijk verwijt. Het feitelijke gedrag van aangever duidt ook overigens niet op een angstig of bedreigd persoon. Het staat immers vast dat hij op meerdere momenten de gelegenheid heeft gehad om de politie te bellen. Dat heeft hij echter niet gedaan. Evenmin volgt uit de verklaringen van getuigen dat er sprake is geweest van een angstige aangever of een dreigende sfeer.

Oordeel rechtbank

Aangever verklaart dat hij zijn personenauto niet vrijelijk heeft verkocht, doch zich hiertoe gedwongen heeft gevoeld door dreigend optreden van verdachte. Aangever verklaart in dit verband dat verdachte bij zijn eerste bezoek heeft gezegd dat aangever in de kofferbak zou belanden als hij niet zou betalen. De echtgenote van aangever bevestigt dit, in die zin dat zij op 25 augustus 2012 van haar man heeft gehoord dat verdachte genoemde uitlating heeft gedaan. Voorts verklaren aangever en getuige dat verdachte op 25 augustus 2012 om 9:00 uur met stemverheffing om geld vroeg en dat hij anders de personenauto van aangever zou meenemen en verkopen. Verdachte zou vervolgens later die dag zijn teruggekomen en op dreigende en indringende wijze hebben gesommeerd dat aangever met medeneming van de autosleutels en autopapieren mee moest gaan.

Verdachte ontkent dat hij aangever tot de verkoop van zijn auto heeft gedwongen. Het zou het voorstel van aangever zelf zijn geweest teneinde aan zijn financiële verplichting te voldoen. Verdachte ontkent ook ten stelligste dat hij bij zijn eerste bezoek tegen aangever heeft gezegd dat hij eventueel in de kofferbak terecht zou komen.

Ook op 25 augustus 2012 is van enige dreiging geen sprake geweest, aldus verdachte.

Voor een bewezenverklaring van afpersing is vereist dat de gedragingen van de verdachte van dien aard zijn geweest dat het slachtoffer zich daardoor gedwongen heeft gevoeld tot de afgifte van een goed.

De rechtbank acht niet bewezen dat verdachte bij zijn eerste bezoek aan aangever (begin augustus 2012) heeft gezegd dat aangever - kort gezegd - eventueel in de kofferbak zou belanden. De rechtbank acht deze dreigende uitlating een dermate ernstige en relevante omstandigheid in verband met de dwangcomponent van de tenlastegelegde afpersing, dat het procesdossier daaromtrent voldoende specifiek steunbewijs moet bieden wil de rechtbank tot een bewezenverklaring van dit onderdeel van de tenlastelegging komen. Dit klemt temeer nu verdachte uitdrukkelijk heeft betwist dergelijke bewoordingen te hebben gebezigd. De rechtbank stelt vast dat de beweerdelijke uitlating enkel volgt uit verklaringen van aangever en de de-auditu verklaring van zijn echtgenote.

Met de raadsman is de rechtbank van oordeel dat de op dit onderdeel belastende de auditu-verklaring van getuige onvoldoende gewicht in de schaal legt in de ondersteuning van de verklaring van slachtoffer op dit punt, met name nu het dossier geen andere aanknopingspunten ter bevestiging van een en ander bevat.

Nu de rechtbank hetgeen verdachte onder het eerste liggend streepje wordt verweten niet bewezen acht, resteert de vraag of de overige aan verdachte verweten gedragingen, te weten het naar de woning van aangever gaan en het aangever vervolgens op dreigende toon sommeren met verdachte mee te gaan met medeneming van de autopapieren en autosleutels tot een bewezenverklaring van afpersing kunnen leiden.

Daargelaten de juistheid van een en ander, in welk verband de rechtbank in ieder geval wijst op het feit dat vader en zoon van het bedrijf, naar welk bedrijf verdachte en aangever voor de verkoop van de auto zijn toegereden, geen dwang of spanningen hebben opgemerkt, oordeelt de rechtbank dat in casu niet kan worden gesteld dat verdachte door bedoelde gedragingen de grenzen van het strafrechtelijk betamelijke op dusdanige wijze heeft overschreden dat daardoor de wils- en keuzevrijheid van aangever dermate werd beperkt dat van enig vrijwillig handelen geen sprake meer geweest kan zijn. Het enkele in morele zin als afkeurenswaardig te kwalificeren gedrag van verdachte is onvoldoende voor een strafrechtelijk verwijt in de zin van art. 317 Sr.

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan verdachte is ten laste gelegd, zodat de verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor 31 vermogensdelicten. Verdachte niet eerder aangehouden ondanks zelfmelding, waardoor daarna nieuwe strafbare feiten konden worden gepleegd.

Rechtbank Groningen 18 februari 2013, LJN BZ4347

Verdachte heeft zich, rekening houdende met de ad-informandum gevoegde feiten, schuldig gemaakt aan diefstal in vereniging, meermalen gepleegd, 23 voltooide inbraken, zes kraken van kaartjesautomaten en een poging tot inbraak.

De rechtbank zal een groter voorwaardelijk gedeelte opleggen dan door de officier van justitie is gevorderd nu de rechtbank ook rekening houdt met de omstandigheid dat verdachte niet direct is aangehouden nadat hij zichzelf in een eerder stadium al had gemeld, waardoor het voor hem mogelijk was in de periode daarna opnieuw allerlei strafbare feiten te plegen. Bovendien heeft verdachte zijn medewerking verleend aan het oplossen van een aantal inbraken door aan te geven waar hij bij betrokken was.

Lees hier de volledige uitspraak.

Strafbepaling Omgevingsverordening Limburg, voor zover het voorschriften betreft, gebaseerd op art. 1.2 Wet Milieubeheer, strijd Wet op de economische delicten

Rechtbank Maastricht 13 maart 2013, LJN BZ4211

Aan verdachte is tenlastegelegd dat zij in of omstreeks de periode van 1 april 2011 t/m 6 juni 2011 in de gemeente Eijsden-Margraten, al dan niet opzettelijk, in een graft, gelegen binnen het bodembeschermingsgebied Mergelland grondwerkzaamheden heeft uitgevoerd, door toen daar een inrit of weg aan te leggen.

De officier van justitie heeft gevorderd aan verdachte een geldboete op te leggen van € 500.

De economische politierechter acht niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan verdachte is tenlastegelegd.

De economische politierechter overweegt dat verdachte, eigenaar van het perceel, alwaar de graft die is aangetast is gelegen, ontkent dat zij grondwerkzaamheden in de graft heeft gepleegd of daartoe opdracht of daaraan feitelijk leiding heeft gegeven. Eerst achteraf heeft ze geconstateerd dat een heel stuk was weggegraven en er een weg was aangelegd op haar perceel. Zij wil niet zeggen wie dat heeft gedaan. Ze geeft aan de graft meteen te hebben hersteld.

Verdachte heeft aangegeven dat zij vanuit haar woning, waar ze in die tijd al niet meer vaak verbleef, geen uitzicht had op de locatie waar de graft is aangetast. Bovendien werden destijds nabij de locatie van haar perceel waarop de graft is gelegen, ook andere grondwerkzaamheden uitgevoerd in verband met de riolering en de aanleg van een stoep. Verder heeft ook het waterschap in die tijd aldaar grondwerkzaamheden verricht, zodat het voor haar niet evident kenbaar is geweest dat grondwerkzaamheden op haar perceel werden verricht.

De economisch politierechter acht de verklaring van verdachte niet onaannemelijk, zodat zij bij gebrek aan bewijs dient te worden vrijgesproken.

De economische politierechter merkt nog het volgende op over de strafbaarheid van het verweten feit.

Ingevolge Hoofdstuk 2, paragraaf 3, artikel 2.18, tweede lid, aanhef en onder f, van de Omgevingsverordening Limburg, is het verboden in het Bodembeschermingsgebied Mergelland buiten een inrichting, voor zover hier relevant, in een graft grondwerkzaamheden uit te voeren, behalve voor herstel en onderhoud van de graft.

De Omgevingsverordening Limburg, die op 1 januari 2011 in werking is getreden, is een samenvoeging van de eerdere Provinciale Milieuverordening, de Wegenverordening, de Waterverordening en de Ontgrondingenverordening, die met de inwerkingtreding van deze verordening zijn ingetrokken.

Bij de bekendmaking van de Omgevingsverordening Limburg is vermeld dat, voor zover hier relevant, de wettelijke grondslag voor het bepaalde in hoofdstuk 2 van de Omgevingsverordening Limburg, artikel 1.2 van de Wet milieubeheer is. Dat betekent dat artikel 2.18 van de Omgevingsverordening Limburg is gebaseerd op artikel 1.2 van de Wet milieubeheer.

Overtreding van voorschriften bij of krachtens artikel 1.2, eerste lid, van de Wet Milieubeheer, is - voor zover aangeduid als strafbare feiten - ingevolge artikel 1a, onder 1 juncto artikel 2 en 6 van de Wet op de Economische Delicten als economisch delict strafbaar gesteld.

De economische politierechter stelt vast dat in de Omgevingsverordening Limburg – anders dan in artikel 9.1 van de voorheen geldende Provinciale Milieuverordening – geen bepaling is opgenomen die regelt dat het handelen in strijd met in die bepaling nader genoemde voorschriften van de Omgevingsverordening Limburg, een strafbaar feit is.

De economische politierechter stelt verder vast dat in artikel 8.1 van de Omgevingsverordening Limburg is bepaald dat handelen in strijd met, voor zover hier relevant, artikel 2.18, gestraft wordt met hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie.

Deze strafbepaling, die impliceert dat overtreding van artikel 2.18 van de Omgevingsverordening Limburg, aangemerkt wordt als een (commuun) strafbaar feit, is naar het oordeel van de economische politierechter in strijd met het bepaalde in artikel 1a, onder 1 van de WED, hetgeen er toe leidt dat artikel 8.1 van de Omgevingsverordening Limburg bij een bewezenverklaring buiten toepassing zou moeten worden gelaten.

Dat zou betekenen dat bij een bewezenverklaring van het tenlastegelegde feit, ontslag van rechtsvervolging zou moeten volgen, nu het feit in dat geval niet als een (economisch) strafbaar feit zou kunnen worden gekwalificeerd.

Lees hier de volledige uitspraak.