Werkstraf en voorwaardelijke celstraf oud-wethouder voor vervalsen brief

De rechtbank Oost-Brabant heeft een 65-jarige oud-wethouder uit Gemert veroordeeld tot een voorwaardelijke celstraf van vier maanden en een werkstraf van 120 uren voor valsheid in geschrifte. De rechtbank heeft een 36-jarige vrouw uit Gemert zojuist vrijgesproken.

De man was in 2009 wethouder van ruimtelijke ordening/ontwikkeling in de gemeente Gemert-Bakel. De vrouw werkte bij de gemeente als projectleider vastgoed. Een van haar projecten betrof De Fuik, een stuk gemeentegrond waarop agrarische bedrijven zich konden vestigen. De oud-wethouder heeft verklaard dat hij de vrouw in november 2009 vroeg een brief op te stellen dat een bouwvergunning was verleend voor het oprichten van een champignonkwekerij op dat terrein. Hij zette zijn handtekening onder de brief.

De oud-wethouder heeft verklaard dat hij wist dat de vergunning niet was verleend toen hij de brief dicteerde en ondertekende. Daarmee heeft hij valsheid in geschrifte gepleegd. Dat hij in de veronderstelling was dat de vergunning later wel zou worden verleend, maakt dat niet anders. Hij schreef de brief met de bedoeling anderen te doen geloven dat de vergunning was verleend en dat daarmee was voldaan aan een van de subsidievoorwaarden. De rechtbank vindt niet wettig en overtuigend bewezen dat de vrouw wist dat de vergunning bij het opstellen van de brief niet was verleend en daarom spreekt de rechtbank haar vrij.

Bij het bepalen van de straf heeft de rechtbank er rekening mee gehouden dat de man als wethouder in strijd met de waarheid heeft gehandeld. Als een wethouder in de uitoefening van zijn publieke functie iets op schrift stelt, moeten burgers op de juistheid ervan kunnen vertrouwen. Hij heeft dat vertrouwen beschaamd en daarmee de betrouwbaarheid en integriteit van het openbaar bestuur in diskrediet gebracht. In strafmatigende zin weegt mee dat de man niet uit was op persoonlijk gewin en hij geen tegenprestaties heeft gevraagd in ruil voor de brief.

De man is niet meer werkzaam als wethouder in de gemeente Gemert-Bakel, maar is er nog wel gemeenteraadslid en dus actief in het openbaar bestuur. De rechtbank legt daarom naast de werkstraf een voorwaardelijke celstraf op om de man ervan te weerhouden opnieuw in de fout te gaan.

• Rechtbank 's-Hertogenbosch 15 maart 2013, LJN BZ4200 
• Rechtbank 's-Hertogenbosch 15 maart 2013, LJN BZ4213

Strafrechtelijk onrechtmatig verkregen. Het opvragen van informtie druist incasu zozeer in tegen datgene wat van een behoorlijk handelend overheid mag worden verwacht dat dit gebruik onder alle omstandigheden ontoelaatbaar moet worden geacht.

Rechtbank Haarlem 11 februari 2013, LJN BZ3282

Essentie

De rechtbank is van oordeel dat het opvragen van informatie door de inspecteur van de Belastingdienst/Amsterdam (verweerder), terwijl hij wist dat het ging om strafrechtelijk onrechtmatig verkregen bewijs en het vervolgens – nadat genoemde onrechtmatigheid onherroepelijk is komen vast te staan – gebruiken ter onderbouwing van de navorderingsaanslagen, dermate indruist tegen datgene wat van een behoorlijk handelende overheid mag worden verwacht dat dit gebruik onder alle omstandigheden ontoelaatbaar moet worden geacht.

Uitsluiting van bewijs in strafzaak

Op 22 april 2010 komt een onbekend gebleven persoon het politiebureau binnen en meldt zich bij de balie. Hij verklaart: ‘Ik weet dat op het adres nu henneptoppen worden geknipt. Ik weet zeker dat het knippen vandaag gebeurt en dat er dus een hennepplantage in genoemde woning is. Vraagt u mij niet hoe ik dit weet, want ik wil anoniem blijven’. De verbalisant bespreekt deze melding met de hulpofficier van Justitie. De HOvJ geeft een machtiging tot het binnentreden van genoemde woning af, met als grond art. 9, lid 1 onder b, van de Opiumwet. Vijf politieagenten rijden naar genoemde woning. De woning wordt betreden gebruikmakend van de afgegeven machtiging.

De rechtbank is van oordeel dat er geen redelijk vermoeden bestond dat op het adres overtreding van de Opiumwet plaatsvond. De rechtbank betrekt bij dit oordeel dat in het onderhavige geval de informatie uit de anonieme tip beperkt bleef tot de mededeling dat op het adres een hennepplantage aanwezig zou zijn en dat er vandaag henneptoppen zouden worden geknipt. De betrouwbaarheid van de melder is door de politie niet onderzocht. Niet blijkt dat deze melder na verstrekking van de informatie enige vraag is gesteld ter verificatie van de verkregen informatie. De politie heeft evenmin enig onderzoek gedaan naar de bewoner(s) van het adres. De persoon van de bewoner, verdachte, was niet in beeld toen de politie de woning met gebruikmaking van de machtiging betrad.

Door de onrechtmatige binnentreding in de woning heeft de politie het huisrecht van verdachte geschonden. De consequentie van deze onjuiste gang van zaken dient te zijn dat de in de woning aangetroffen goederen niet kunnen bijdragen aan het bewijs van het ten laste gelegde.

Opgelegde navorderingsaanslag

Vaststaat dat de bewijsmiddelen waarop de onderhavige navorderingsaanslagen berusten strafrechtelijk onrechtmatig zijn verkregen aangezien er geen redelijk vermoeden bestond dat in de woning van eiser overtreding van de Opiumwet plaatsvond

In de eerste plaats is het gebruik van zodanige bewijsmiddelen in ieder geval niet ongeoorloofd, indien de bewijsmiddelen niet als jegens de belanghebbende op onrechtmatige wijze verkregen kunnen worden beschouwd.

Overigens heeft te gelden dat, ingeval gesproken kan worden van jegens de belanghebbende op strafrechtelijk onrechtmatige wijze verkregen bewijsmiddelen, dit voor de inspecteur geen beletsel behoeft te zijn om daarvan gebruik te maken. In een dergelijk geval zal met inachtneming van alle ter zake dienende omstandigheden nader moeten worden beoordeeld of de inspecteur handelt in strijd met enig algemeen beginsel van behoorlijk bestuur, en meer in het bijzonder met het zorgvuldigheidsbeginsel, door ter vaststelling of ter ondersteuning van een belastingaanslag van dit strafrechtelijk onrechtmatig verkregen bewijsmiddel gebruik te maken

Met betrekking tot bewijsmiddelen waarvan de inspecteur, ook indien de onrechtmatige handelingen van de vervolgende instanties niet hadden plaatsgevonden, zonder wettelijke belemmering kennis had kunnen nemen, kan in het algemeen van strijd met algemene beginselen van behoorlijk bestuur niet worden gesproken, zo de inspecteur van deze bewijsmiddelen gebruik maakt.

Blijkens de vaststaande feiten heeft op 7 september 2011 een brigadier van de politie, na overleg met de officier van justitie, naar verweerder gebeld met de mededeling dat bij eiser goederen en geld zijn aangetroffen terwijl het er op leek dat deze niet uit een legale bron van inkomen afkomstig waren. Aan verweerder is op dat moment tevens verteld dat eiser is vrijgesproken vanwege onrechtmatig binnentreden in de woning. Verweerder heeft vervolgens op 8 september 2011 een verzoek ex artikel 55 van de Awr ingediend bij de officier van justitie. Dit verzoek is per ommegaande voor akkoord getekend retour gezonden.

De rechtbank is van oordeel dat het opvragen van informatie door verweerder terwijl hij wist dat het ging om strafrechtelijk onrechtmatig verkregen bewijs en het vervolgens – nadat genoemde onrechtmatigheid onherroepelijk is komen vast te staan – gebruiken ter onderbouwing van de navorderingsaanslagen, dermate indruist tegen datgene wat van een behoorlijk handelende overheid mag worden verwacht dat dit gebruik onder alle omstandigheden ontoelaatbaar moet worden geacht.

Tevens heeft eiser verklaard, nadat hij was aangehouden, dat hij ongeveer € 1.100 à 1.200 netto per maand verdient met zijn werkzaamheden als sportmasseur. Op grond van deze verklaring is de winst uit onderneming gecorrigeerd naar een bedrag van € 14.400. In beroep ontkent eiser dergelijke bedragen als winst uit onderneming te hebben genoten. De verklaring van eiser afgelegd bij de politie na zijn aanhouding dient gelet op het voorgaande eveneens te worden aangemerkt als fiscaal ontoelaatbaar bewijs en deelt het lot van de besmette vruchten van het justitieel onderzoek. De correcties kunnen derhalve in zoverre evenmin worden onderbouwd door verweerder.

Gelet op het voorgaande oordeelt de rechtbank dat de grondslag aan de in de navorderingsaanslagen vastgestelde correcties ontvalt. De navorderingsaanslagen, de opgelegde boete en de beschikkingen heffingsrente dienen te worden vernietigd.

Lees hier de volledige uitspraak.

OM niet-ontvankelijk wegens schending redelijke termijn en bijkomende omstandigheden: strijd met behoorlijke procesorde

Rechtbank Utrecht 26 februari 2013, LJN BZ3942

Essentie

De rechtbank overweegt dat overschrijding van de redelijke termijn in beginsel niet leidt tot de niet-ontvankelijkverklaring van het OM in de strafvervolging, ook niet in uitzonderlijke gevallen. De rechtbank is echter van oordeel dat in verband met de overschrijding van de redelijke termijn in deze zaak, op grond van bijzondere, bijkomende omstandigheden het voortzetten van de vervolging in strijd is met beginselen van goede procesorde.

Feiten

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte op 27 maart 2010 (primair) heeft gepoogd om opzettelijk om het slachtoffer van het leven te beroven, door meermalen met een mes stekende bewegingen in de richting van diens buik te maken, dan wel (subsidiair) dat hij heeft gepoogd het slachtoffer op deze wijze opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen of (meer subsidiair) dat hij het slachtoffer heeft mishandeld.

Standpunt verdediging 

De verdediging stelt zich op het standpunt dat de OvJ niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in de vervolging van verdachte. De raadsvrouw voert in de eerste plaats aan dat de redelijke termijn waarbinnen de zaak van verdachte door de rechter behandeld dient te worden is overschreden.

Daarnaast wijst zij erop dat verdachte in juli 2011 door de meervoudige strafkamer is vervolgd voor een soortgelijk feit en dat het thans ten laste gelegde feit toen eveneens had kunnen worden behandeld.

Standpunt OvJ

De OvJ stelt zich op het standpunt dat de overschrijding van de redelijke termijn niet tot niet-ontvankelijkheid dient te leiden. Zij is van oordeel dat deze overschrijding kan worden betrokken in de strafmaat.

Oordeel rechtbank 

De rechtbank stelt in de eerste plaats vast dat de redelijke termijn in deze zaak is aangevangen op 27 maart 2010. Verdachte is op die datum voor de eerste en enige keer door de politie verhoord en hij heeft hieraan in redelijkheid de verwachting kunnen ontlenen dat tegen hem ter zake een strafvervolging zou worden ingesteld door het OM. De rechtbank overweegt voorts dat ten aanzien van de redelijke termijn in deze zaak in eerste aanleg geldt dat de behandeling ter terechtzitting dient te zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de termijn is aangevangen. Van bijzondere omstandigheden die zouden moeten leiden tot verlenging van deze termijn is de rechtbank niet gebleken. De redelijke termijn eindigde derhalve op 27 maart 2012.

Verdachte is voor de eerste keer gedagvaard voor de terechtzitting van 31 juli 2012. Deze dagvaarding is ingetrokken. Uitgaande van deze datum had de rechtbank eerst vonnis kunnen wijzen op 14 augustus 2012. De rechtbank stelt op basis hiervan vast dat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn van 140 dagen.

De rechtbank stelt verder vast dat van een voortvarende behandeling van de zaak door het OM geen sprake is geweest. Het procesdossier is op 7 december 2010 op het parket van de OvJ ontvangen, waarna er tot aan de dagvaarding van de beoogde zitting op 31 juli 2012 geen (onderzoeks)handelingen meer zijn verricht. De overschrijding van de redelijke termijn is naar het oordeel van de rechtbank dan ook geheel te wijten aan het OM.

De rechtbank overweegt dat overschrijding van de redelijke termijn in beginsel niet leidt tot de niet-ontvankelijkverklaring van het OM in de strafvervolging, ook niet in uitzonderlijke gevallen (Hoge Raad 17 juni 2008, LJN BD2578). De rechtbank is echter van oordeel dat in verband met de overschrijding van de redelijke termijn in deze zaak, op grond van bijzondere, bijkomende omstandigheden het voortzetten van de vervolging in strijd is met beginselen van goede procesorde.

Deze omstandigheden zijn in de eerste plaats gelegen in het feit dat verdachte bij vonnis van de meervoudige strafkamer in de rechtbank Utrecht van 13 juli 2011 is veroordeeld voor een strafbaar feit, gepleegd op 20 maart 2011. Dit betreft een feit dat naar aard vergelijkbaar is met het thans ten laste gelegde feit, maar dat bijna een jaar later is gepleegd. De rechtbank benadrukt dat het in de rede had gelegen het thans ten laste gelegde feit tezamen met dit feit uit 2011 te behandelen op de terechtzitting die tot voornoemd vonnis heeft geleid. Het OM had hiertoe ook alle mogelijkheid, gelet op de eerder genoemde datum van het gereed komen van het procesdossier en gelet op het feit dat er nadien geen (onderzoeks)handelingen meer hebben plaatsgehad. Dat door de behandeling van het thans ten laste gelegde op een separate terechtzitting de redelijke termijn is overschreden, is het OM onder deze omstandigheid extra aan te rekenen.

De rechtbank betrekt daarbij in de tweede plaats dat zij op grond van het dossier in dit stadium niet uitsluit dat de ernst van de gebeurtenissen op 27 maart 2010 minder groot is dan zoals wordt aangenomen in de tenlastelegging. Dit kan ertoe leiden dat het belang dat verdachte heeft bij verval van het recht tot strafvervolging, omdat moet worden voorkomen dat hij langer dan redelijk is onder de dreiging van (verdere) strafvervolging zou moeten leven, heeft te prevaleren boven het belang dat de gemeenschap ook na overschrijding van de redelijke termijn behoudt bij normhandhaving door berechting.

Ten derde neemt de rechtbank in overweging dat na de eerst geplande zitting op 14 augustus 2012 wederom vertraging is opgetreden. Immers, pas ruim zes maanden na die datum is de zaak opnieuw geagendeerd. Als gevolg hiervan heeft de zitting in de onderhavige zaak bij benadering drie jaar na de ten laste gelegde gebeurtenissen plaatsgevonden.

Gelet op al het voorgaande zal de rechtbank de OvJ niet-ontvankelijk verklaren in de vervolging van verdachte.

Lees hier de volledige uitspraak.

Nu de verdediging de medeverdachte niet effectief heeft kunnen ondervragen levert gebruik van deze verklaringen voor het bewijs tegen verdachte een schending op van artikel 6 EVRM

Rechtbank Amsterdam 14 februari 2013, LJN BZ3551

Feiten

Medeverdachte heeft bij politieverhoor van 10 augustus 2012 bekend dat hij op 25 juni 2012 een overval heeft gepleegd op de Sligro te Duivendrecht met een andere jongen, wiens naam hij niet wilde noemen. Op 4 september 2012 heeft medeverdachte laten weten schoon schip te willen maken en precies te willen vertellen hoe alles gelopen was. Daarbij zou hij ook namen noemen van de mededaders.

Bij politieverhoren van 6 september 2012 en 8 oktober 2012 heeft medeverdachte onder andere verklaard dat verdachte hem twee weken voor 25 juni 2012 heeft voorgesteld om met medewerking van iemand die "daar binnen" werkt, een diefstal te plegen zonder geweld of pistool. Op 25 juni 2012 zou medeverdachte samen met verdachte de overval bij Sligro hebben gepleegd.

Bij brief van 17 oktober 2012 heeft de raadsman van verdachte aan de RC verzocht om verhoor van medeverdachte. Verder heeft de raadsman verzocht om verhoor van een zekere "G" en een NN-man, die hadden deelgenomen aan twee afgeluisterde telefoongesprekken die in de visie van het OM belastend zijn voor verdachte. Aldus wilde de raadsman contextinformatie krijgen en inzicht krijgen in de redenen van wetenschap van de gespreksdeelnemers. Bij brief van gelijke datum aan de OvJ heeft de raadsman verzocht om nadere gegevens betreffende H en J, wier namen in het onderzoek op belastende wijze naar voren zouden zijn gekomen.

Ter terechtzitting van 7 november 2012 heeft de raadsvrouw van medeverdachte laten weten dat deze zich als getuige op zijn verschoningsrecht zou beroepen. De raadsman heeft bij die gelegenheid verzocht medeverdachte als getuige ter terechtzitting te horen, met welk verzoek de officier van justitie heeft ingestemd en waarna de rechtbank het verzoek heeft toegewezen. De officier van justitie heeft te kennen gegeven dat de getuigen G en van NN-man na grondig onderzoek onvindbaar waren gebleven.

Ter terechtzitting van 31 januari 2013 is medeverdachte als getuige onder ede gehoord. Hij heeft verklaard dat hij tijdens de politieverhoren van 6 september 2012 en 8 oktober 2012 de waarheid heeft gesproken. medeverdachte heeft geweigerd vragen van de rechtbank en van de raadsman van verdachte over de identiteit van zijn mededader bij de overval te beantwoorden, volgens de raadsman van medeverdachte omdat "praten" niet zou worden gewaardeerd in diens omgeving.

De rechtbank heeft medeverdachte vervolgens voorgehouden dat hij op het punt van de identiteit van zijn mededader geen verschoningsrecht heeft, nu hij door het noemen van diens naam zich niet zou blootstellen aan het gevaar van een strafrechtelijke veroordeling en het louter onthullen van de identiteit van zijn mededader zijn eigen strafrechtelijke positie niet zou verzwakken. De officier van justitie heeft aan medeverdachte voorgehouden dat hij op grond van art. 192 Sr strafbaar zou zijn als hij de desbetreffende vraag niet beantwoordde. Desondanks is medeverdachte weigerachtig gebleven om de identiteit van zijn mededader te noemen.

Standpunt OM

Volgens het OM kunnen de aan verdachte ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend worden bewezen. Door een veroordeling mede op basis van de verklaringen van medeverdachte wordt art. 6 EVRM niet geschonden. Weliswaar heeft de verdediging medeverdachte niet effectief kunnen ondervragen, maar er is zoveel steunbewijs voor zijn verklaringen dat alleen die verklaringen de uitkomst van het proces niet bepalen. Verdachte vertoont een sterke gelijkenis met de persoon met het wapen op de beelden van de overval. Hij wordt genoemd in twee tapgesprekken met als deelnemer een persoon met wie zowel verdachte als medeverdachte regelmatig contact hadden. Twee getuigen bij wie hij een auto heeft gekocht herkennen hem van die camerabeelden. Verdachte rende weg bij zijn aanhouding. Van anderen (K, H, J, G en L) kan de betrokkenheid niet worden vastgesteld. Verdachte wordt als dader genoemd in CIE-informatie die als betrouwbaar is beoordeeld. Ten slotte heeft verdachte de verdenking niet weerlegd. Verder is een eerlijke en zuivere beoordeling van de betrouwbaarheid van zijn bij de politie afgelegde verklaringen mogelijk.

Standpunt verdediging 

De raadsman bepleit vrijspraak. Nu de verdediging geen afdoende en passende gelegenheid heeft gehad om medeverdachte als getuige te horen en niet is gebleken dat medeverdachte een aanvaardbare reden had om zich niet als getuige te laten ondervragen, moeten zijn verklaringen zonder meer van het bewijs worden uitgesloten. De vraag of de verklaringen van medeverdachte in belangrijke mate worden ondersteund door ander bewijsmateriaal komt in die situatie niet meer aan de orde. Subsidiair stelt de verdediging dat van een toereikende ondersteuning door ander bewijsmateriaal geen sprake is, nu de verklaringen van medeverdachte het enige bewijsmiddel vormen waaruit betrokkenheid van verdachte bij de overval rechtstreeks kan blijken. Bepaalde tapgesprekken zouden van het bewijs moeten worden uitgesloten nu de verdediging de deelnemers aan die gesprekken niet heeft kunnen ondervragen en het OM zich onvoldoende heeft ingespannen om hun identiteit te achterhalen. Bij gebreke van contextuele informatie en inzicht in de redenen van wetenschap van de gespreksdeelnemers zou de materiële bewijskracht van de tapgesprekken voorts verwaarloosbaar zijn. Aan de herkenningen van verdachte op de camerabeelden door de getuigen M en N kleven zoveel gebreken dat deze geen bewijswaarde hebben. Daarbij is ook van belang dat meerdere getuigen verdachte op de camerabeelden niet herkennen of in de bewuste persoon juist een ander herkennen. Ook de aankoop van een Audi A2 bij M en N biedt geen steun voor cruciale onderdelen van de belastende verklaringen van medeverdachte. Ten slotte acht de verdediging de verklaringen van medeverdachte inhoudelijk onbetrouwbaar.

Voor zover de rechtbank niet tot vrijspraak zou komen heeft de raadsman gevraagd om het horen van de J als getuige, nader onderzoek naar de identiteit van "G" en een betrouwbaarheidsonderzoek naar de herkenningen van verdachte door de getuigen M en N.

Oordeel rechtbank 

Het debat spitst zich toe op de vraag of de verklaringen van medeverdachte in de zaak tegen verdachte voor het bewijs mogen worden gebruikt.

Allereerst wordt vastgesteld dat de verdediging medeverdachte niet effectief heeft kunnen ondervragen over diens, voor verdachte belastende, verklaringen, met name die van 6 september 2012 en 8 oktober 2012. Weliswaar heeft medeverdachte ter terechtzitting van 31 januari 2013 onder ede bevestigd, meer in het algemeen, dat hij in zijn verklaringen afgelegd bij de politie op 6 september 2012 en 8 oktober 2012 de waarheid heeft verklaard, maar meer specifiek daarnaar gevraagd heeft hij bij die gelegenheid met een beroep op zijn verschoningsrecht geweigerd vragen over de identiteit van zijn mededader te beantwoorden.

Als een getuige buiten de terechtzitting een belastende verklaring omtrent een andere verdachte heeft afgelegd en, ter terechtzitting als getuige opgeroepen weigert antwoord te geven op hem dienaangaande gestelde vragen, heeft de verdachte niet zijn ondervragingsrecht als bedoeld in art. 6, lid 3, EVRM kunnen uitoefenen. In een dergelijk geval is gebruik van de eerder afgelegde politieverklaring van de getuige ten laste van de verdachte eerst dan niet in strijd met het recht op een eerlijk proces, indien de betrokkenheid van de verdachte in voldoende mate steun vindt in andere bewijsmiddelen en dit steunbewijs betrekking heeft op die onderdelen van diens verklaring die door de verdachte zijn betwist. De rechtbank verwijst in dit verband naar EHRM 10 juli 2012, LJN BX3071, Vidgen en HR 29 januari 2013, LJN BX5539.

In het onderhavige geval is geen sprake van een situatie waarin aan de verdediging een ondervragingsgelegenheid is onthouden of waarin de rechtbank dit ondervragingsrecht heeft beperkt. Ware dit het geval, dan zou in de eerste plaats de vraag moeten worden beantwoord of er voor die onthouding of beperking voldoende reden was. Iets dergelijke is echter niet aan de orde. De getuige is ter zitting opgeroepen en verschenen en de rechtbank heeft zich, zoals door de raadsman is erkend, zoveel als redelijkerwijze mogelijk ingespannen om de getuige ertoe te brengen, vragen van de raadsman te beantwoorden. De getuige heeft in aanwezigheid van verdachte en de raadsman onder ede bevestigd dat hij bij de politie naar waarheid had verklaard. Hij heeft nog enkele andere vragen beantwoord. De getuige heeft echter geen vragen over de identiteit van zijn mededader en diens handelingen willen beantwoorden.

In die situatie dient in de eerste plaats te worden bezien of de verklaringen van medeverdachte in voldoende mate worden ondersteund door bewijsmiddelen die betrekking hebben op het onderdeel dat verdachte betwist, te weten het feit dat hij bij de overval de mededader van medeverdachte was. Bewijsmateriaal dat de verklaringen van medeverdachte op andere punten ondersteunt is in dit verband niet van wezenlijk belang.

Ter terechtzitting zijn camerabeelden van de overval vertoond. De rechtbank heeft ter terechtzitting geconstateerd dat de op die beelden waar te nemen mededader van medeverdachte op enkele punten (diens lichaamslengte, zijn ingevallen gezicht) een zekere gelijkenis vertoont met verdachte, maar verdachte op die beelden niet stellig herkent. Dit zo zijnde hecht de rechtbank geen waarde aan de herkenning van verdachte door de getuigen M en N, nu onvoldoende duidelijk is geworden op welke specifieke aspecten van dezelfde camerabeelden dezen hun herkenning baseren. In dit verband heeft de raadsman er terecht op gewezen dat uit de desbetreffende processtukken kan worden afgeleid dat M en N gezamenlijk naar de beelden hebben gekeken en daarover vervolgens eveneens gezamenlijk een verklaring hebben afgelegd. Dit is een wijze van rechercheren die zich niet verdraagt met de regelen der kunst op dit gebied. De stelligheid van hun herkenning wordt bovendien ondermijnd door het feit dat volgens getuige O haar vriendin P op die beelden J als tweede overvaller heeft herkend, en dat getuige O zelf, toen diens naam was genoemd, eveneens meende J te herkennen, in het bijzonder aan zijn 'loopje'. De camerabeelden bieden weliswaar enige ondersteuning aan de verklaring van medeverdachte over het mededaderschap van verdachte, maar niet voldoende in de zin van eerdergenoemd arrest van de Hoge Raad. De vraag is of er nog ander steunbewijs is.

Behalve de camerabeelden bevinden zich in het dossier als mogelijk steunbewijs twee tapgesprekken d.d. 6 augustus 2012 van "G" met een persoon, aangeduid als NN-man. Hierin wordt gesproken over een gebeurtenis waarvan beelden op internet staan, en waarover volgens Q (de rechtbank begrijpt: de vriendin van medeverdachte) "begin juni flyers zijn uitgedeeld, terwijl hun gezicht bloot was, met een muts, en dat hij en die verdachte naar binnen zijn gegaan. verdachte was met hem mee." Niet kan worden uitgesloten dat dit gesprek over de overval bij de Sligro gaat. Ter terechtzitting heeft medeverdachte verklaard dat hij de deelnemers aan het gesprek kent maar dat hij met hen niet over de overval heeft gesproken. Daarmee blijven de redenen van wetenschap van G en NN-man 4686 onduidelijk. Dit zo zijnde leveren de taps bij de huidige stand van zaken onvoldoende aanvullend steunbewijs op voor betrokkenheid van verdachte bij de overval.

De aankoop van de Audi A2 zou in algemene zin iets kunnen zeggen over het feit dat verdachte enkele weken na de overval over middelen waarvan hij de herkomst niet kan verklaren beschikte, maar vormt geen direct steunbewijs voor betrokkenheid van verdachte bij de overval. Het weglopen door verdachte bij aanhouding duidt weliswaar op de wens afstand te houden van de politie, maar niet noodzakelijkerwijs op zijn betrokkenheid bij de overval op de Sligro.

CIE-informatie is niet bestemd om voor bewijs te dienen en zal door de rechtbank ook in dit verband buiten beschouwing worden gelaten.

Gelet op het voorgaande moeten de politieverklaringen van medeverdachte, met name die van 6 september 2012 en 8 oktober 2012 als beslissend (solely or to a decisive extent) omtrent de identiteit van de mededader in de persoon van verdachte worden beschouwd. Nu de verdediging medeverdachte niet effectief heeft kunnen ondervragen levert gebruik van deze verklaringen voor het bewijs tegen verdachte een schending op van art. 6 EVRM, tenzij het gebrek aan ondervragingsmogelijkheid kan worden geacht op andere wijze voldoende te zijn gecompenseerd.

Mogelijk zou van een toereikende compensatie sprake zijn geweest als de verdediging door verhoor van andere getuigen die op de hoogte waren van de gang van zaken bij de overval de betrouwbaarheid van de verklaringen van medeverdachte had kunnen toetsen. Een dergelijke gelegenheid heeft de verdediging echter evenmin gehad. Meer in het bijzonder heeft de verdediging niet de deelnemers aan de tapgesprekken kunnen horen, waarin verdachte in verband wordt gebracht met een ongemaskerd uitgevoerd strafbaar feit begin juni 2012 waarvan de beelden op internet zijn te vinden. Het OM heeft zich onvoldoende ingespannen om de identiteit van de deelnemers aan de tapgesprekken te achterhalen. Nu "G" juist werd getapt omdat hij in de periode rond de overval zowel met medeverdachte als met verdachte telefonisch contact zou hebben onderhouden, lag het voor de hand medeverdachte naar de identiteit van de gespreksdeelnemers te vragen. Ook door dit na te laten heeft het OM een mogelijkheid tot compensatie voor de afwezigheid van een effectieve ondervragingsmogelijkheid van medeverdachte aan de verdediging onthouden. De rechtbank laat daarbij in het midden of een ondervraging van "G" en NN-man daadwerkelijk een voldoende compensatie dan wel voldoende steunbewijs zou hebben opgeleverd, reeds omdat niet kan worden uitgesloten dat zij slechts verhalen uit het roddelcircuit hebben nagesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak voor opzetwitwassen en schuldwitwassen: geen wetenschap dan wel redelijk vermoeden van illegale herkomst

Rechtbank 's-Hertogenbosch 7 maart 2013, LJN BZ3456

Het Openbaar Ministerie stelt dat op basis van het dossier van 22.000 pagina's kan worden vastgesteld dat medeverdachte 1 een spil was in een crimineel samenwerkingsverband dat zich jarenlang bezig heeft gehouden met grootschalige handel in hennep en hasjiesj.

Het OM acht het ongeloofwaardig dat verdachte in het geheel niet geweten zou hebben van criminele activiteiten van wijlen haar echtgenoot of van de link tussen hem en haar broer.

Dat verdachte het vermoeden van deze criminele activiteiten en daarmee de criminele herkomst van gelden heeft gehad blijkt volgens het OM uit het feit dat het om verhullende activiteiten met grote hoeveelheden - voornamelijk contante - gelden gaat. Dit tegen de achtergrond van het exorbitante uitgavenpatroon van haar en wijlen haar echtgenoot, waarbij veelal cash werd afgerekend. Verdachte dient haar stelling dat zij van niets wist aannemelijk te maken door hierover een verklaring af te leggen.

Het Openbaar Ministerie concludeert tot bewezenverklaring van schuldwitwassen.

De officier van justitie eist een werkstraf voor de duur van 240 uren te vervangen door 120 dagen hechtenis en een gevangenisstraf voor de duur van 4 maanden, geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Standpunt verdediging

De verdediging stelt zich op het standpunt dat niet bewezen kan worden dat de gelden waar het in deze zaak om gaat afkomstig zijn uit enig misdrijf. De verdediging onderbouwt dit met stukken die zien op de vermogenspositie van wijlen medeverdachte 1 en wijlen persoon 3, de vader van medeverdachte 1. De verdediging concludeert dat de Audi RS6 met legale middelen is betaald. Ten aanzien van de creditcards stelt de verdediging zich op het standpunt dat er meer legale contanten beschikbaar waren dan er stortingen zijn gedaan. Ten aanzien van de overige auto's waar de tenlastelegging op ziet stelt de verdediging dat er geen bewijs is dat deze auto's van wijlen medeverdachte 1 waren.

Oordeel rechtbank

Bij beoordeling van het tenlastegelegde dient de vraag te worden beantwoord of verdachte en/of haar mededader(s) wist(en), althans redelijkerwijze had(den) moeten vermoeden dat gelden waarmee auto's zijn aangeschaft, (reparatie)kosten ten behoeve van een of meer van deze auto's zijn gedaan of transacties met creditcards hebben plaatsgevonden onmiddellijk of middellijk afkomstig waren uit enig misdrijf.

Voor een veroordeling van opzetwitwassen dan wel schuldwitwassen is, naast het wettig en overtuigend bewijs van een illegale herkomst van de gelden, bewijs van de wetenschap van die illegale herkomst vereist.

Op grond van het dossier kan de rechtbank een dergelijke wetenschap of redelijk vermoeden bij verdachte niet vaststellen. De rechtbank begrijpt dat verdachte stelt dat de door het Openbaar Ministerie gestelde uitgaven aan auto's en creditcardtransacties haar, gelet op de inkomsten van medeverdachte 1, geen redenen gaven om te twijfelen over de herkomst van die gelden.

De rechtbank oordeelt dat op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting naar voren is gekomen dat wijlen haar echtgenoot medeverdachte 1, over aanzienlijke gelden uit legale bedrijfsactiviteiten en familierelaties beschikte. Het door het Openbaar Ministerie gestelde exorbitante uitgavenpatroon kan gelet op deze omstandigheid naar het oordeel van de rechtbank niet zonder meer leiden tot de conclusie dat verdachte daarom moet hebben geweten danwel redelijkerwijs moest vermoeden van een illegale herkomst van de gelden. Ook uit de wijze waarop de transacties met de creditcards en het op naam zetten van een voertuig hebben plaatsgevonden, kan naar het oordeel van de rechtbank deze wetenschap of dit redelijk vermoeden niet zonder meer volgen.

Nu zoals hiervoor overwogen de rechtbank van oordeel is dat het wettig en overtuigend bewijs voor de vereiste wetenschap danwel het redelijk vermoeden bij verdachte ontbreekt, dient reeds hierom vrijspraak te volgen.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Schending art. 8 EVRM door politie?

Rechtbank Utrecht 17 januari 2013, LJN BZ3577

De verdediging heeft zich in deze zaak op het standpunt gesteld dat de officier van justitie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard, nu er sprake is van een ernstige inbreuk op de beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor doelbewust en met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte aan zijn recht op een eerlijke behandeling van de zaak tekort is gedaan.

De politie heeft via sms-berichten contact opgenomen met verdachte. Hierbij heeft de politie zich voorgedaan als zijnde aangever. De politie is sturend opgetreden terwijl daarbij een valse hoedanigheid was aangenomen. Aldus is verdachte door de politie misleid en is hij uitgelokt tot het afleggen van een verklaring. Vervolgens zijn verdachte en diens zoon en eventueel andere personen naar een locatie gelokt.

Door de handelwijze van de politie is artikel 8 EVRM geschonden. Verdachte is hierdoor rechtstreeks in zijn belangen te weten de eerbiediging van zijn privéleven - geschaad.

Oordeel rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat er ten aanzien van verdachte geen sprake is van schending van artikel 8 EVRM.

Door de politie is, met gebruikmaking van de telefoon van het slachtoffer, een sms-bericht gestuurd naar verdachte. Niet valt in te zien hoe de eerbiediging van het privéleven van verdachte door deze handelwijze is geschonden. De behandeling van de zaak voldoet aan de beginselen van goede procesorde, zodat de officier van justitie ontvankelijk is in haar vervolging.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens grootschalige oplichting

Rechtbank Amsterdam 10 januari 2013, LJN BZ3652

De 66-jarige verdachte wordt veroordeeld voor grootschalige oplichting voor een bedrag van ruim 450.000 euro. Door haar handelen heeft zij op grove wijze misbruik gemaakt van het vertrouwen van haar veelal oudere slachtoffers. Verdachte heeft allerlei onwaarheden verteld om de slachtoffers over te halen een overeenkomst aan te gaan met het doel haar (grote sommen) geld te lenen.

De rechtbank acht een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden en een taakstraf tot het verrichten van onbetaalde arbeid voor de duur van 240 uren passend en geboden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Belangenafweging bij geheimhouding van stukken op grond van art 8:27 Awb

Rechtbank Breda 28 januari 2013, LJN BZ3190

Essentie

De inspecteur heeft aan de rechtbank stukken overgelegd die zien op het zogenaamde project “Derde categorie” en daarbij een beroep op geheimhouding in de zin van artikel 8:29 van de Awb gedaan. De geheimhoudingskamer van de rechtbank draagt in een tussenuitspraak de inspecteur op enkele gedeelten van de stukken alsnog openbaar te maken. Voor het overige is de geheimhoudingskamer van oordeel dat het beroep op beperkte kennisneming gerechtvaardigd is.

Samenvatting

De inspecteur heeft aan belanghebbende voor verschillende jaren navorderingsaanslagen inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen opgelegd, alsmede navorderingsaanslagen vermogensbelasting. Daarnaast heeft de inspecteur bij afzonderlijke beschikkingen heffingsrente in rekening gebracht en vergrijpboetes opgelegd.

De rechtbank heeft op 26 april 2012 van de inspecteur de bijlagen bij het verweerschrift ontvangen. In de bijlagen zijn stukken opgenomen die onderdeel vormen van het project van de Belastingdienst genaamd “Derde Categorie”. Dit project vindt zijn oorsprong in door de Belastingdienst ontvangen informatie van een tipgever. De ontvangen informatie zou betrekking hebben op Nederlandse belastingplichtigen met banktegoeden en effectenportefeuilles in het buitenland.

De rechtbank heeft met toepassing van artikel 8:29 Awb kennis genomen van de inhoud van de stukken en heeft deze onderworpen aan een afweging van het belang van belanghebbende bij onbeperkte kennisneming daarvan en het belang van de inspecteur om aan die kennisneming beperkingen (geheimhouding) te stellen.

Slechts indien naar het oordeel van de rechtbank de door de inspecteur aangevoerde redenen aanzienlijk zwaarder wegen dan het belang van belanghebbende, is naar het oordeel van de rechtbank sprake van een gerechtvaardigd belang van de inspecteur bij geheimhouding.

Belanghebbende heeft gevraagd om openbaarmaking van de stukken. De inspecteur heeft dit geweigerd en heeft daartoe de volgende redenen aangevoerd:

1. het belang van de privacy van de tipgever; 
2. het belang van de privacy van derden; 
3. het belang van de privacy van medewerkers van de Belastingdienst; 
4. het belang van de Belastingdienst bij een effectieve controle en controlestrategie, waaronder begrepen een effectieve en efficiënte interne werkwijze; 
5. het staatsbelang; 
6. het belang dat de Belastingdienst heeft bij de vertrouwelijkheid van intern advies. 

Hiertoe heeft de rechtbank het volgende besloten:

Naam bank 

De rechtbank overweegt vooraf het volgende. De inspecteur heeft in de stukken telkens de naam van de betreffende bank geschoond. Uit het geschoonde procesdossier blijkt echter duidelijk dat partijen bekend zijn met het standpunt van de inspecteur dat belanghebbende een rekening aanhoudt of heeft aangehouden bij de Rabobank Luxembourg S.A. De rechtbank ziet dan ook geen reden deze naam in de stukken geheim te houden.

Privacy ambtenaren 

Voor zover in de stukken de namen van ambtenaren zijn geschoond, overweegt de rechtbank het volgende. Belanghebbende heeft gesteld dat hij openbaarmaking van deze namen wenst, zodat hij de mogelijkheid heeft de personen op te oproepen als getuige. De rechtbank is van oordeel dat het belang van de privacy van de medewerkers aanzienlijk zwaarder weegt dan dit belang van belanghebbende. De rechtbank overweegt daarbij dat de namen van de ambtenaren in de stukken veelal zijn vervangen door de letters “NN” met een getal, zodat reeds op die grond de betreffende ambtenaren voldoende individualiseerbaar zijn. De belangen van belanghebbende zijn hiermee naar het oordeel van de rechtbank in voldoende mate gewaarborgd.

Jaartallen 

Voor zover in de stukken data en/of jaartallen worden genoemd, is de rechtbank van oordeel dat geheimhouding daarvan gerechtvaardigd is. Op het geschoonde Excel-sheet dat aan belanghebbende is verstrekt, staat het jaartal 1996 genoemd. Belanghebbende is met dit jaartal dus reeds bekend. De rechtbank is van oordeel dat het belang dat de inspecteur heeft bij geheimhouding van de overige data en/of jaartallen in de stukken, zoals het tegengaan van eventueel calculerend gedrag door andere belastingplichtigen, prevaleert boven het belang dat belanghebbende heeft bij openbaarmaking daarvan.

Privacy tipgever 

De inspecteur heeft uitvoerig en herhaaldelijk gesteld dat de naam van de tipgever niet bekend kan worden gemaakt noch de identiteit van de tipgever moet kunnen worden herleid ter voorkoming van eventuele represailles. Bovendien zou bekendmaking potentiële tipgevers kunnen doen besluiten om geen gegevens meer aan de belastingdienst te doen toekomen. Het is dan ook, aldus de inspecteur, in het belang van de Staat dat de identiteit van van de tipgever geheim blijft. De rechtbank erkent deze belangen van de tipgever en van de Staat. Belanghebbende heeft gesteld dat hij de naam van de tipgever wenst te kennen, zodat hij hem eventueel kan horen als getuige en de betrouwbaarheid kan verifiëren. De rechtbank is van oordeel dat het belang van de privacy van de tipgever aanzienlijk zwaarder weegt dan dit belang van belanghebbende. De rechtbank overweegt daarbij dat de inspecteur de mogelijkheid heeft opengelaten om de tipgever anoniem te horen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Strafvermindering op grond van de inkeerregeling valt onder het begrip ‘penalty’ als bedoeld in EHRM Scoppola

Rechtbank Haarlem 19 februari 2013, LJN BZ3272

Essentie

Artikel 67n van de AWR valt onder het begrip ‘penalty’ als bedoeld in het arrest van het EHRM van 17 september 2009 en ligt aldus als algemene vervolgingsuitsluitingsgrond in de sfeer van het ‘materiële’ boeterecht en moet als zodanig en in samenhang met artikel 67e van de AWR en artikel 69, derde lid, van de AWR als een strafbepaling worden beschouwd en niet als een bepaling met betrekking tot de uitvoering of handhaving van de straf.

Samenvatting

Eiser heeft over de jaren 2000 tot en met 2009 onjuiste, want onvolledige, aangiften ib/pvv gedaan en over het jaar 2000 een onjuiste, want onvolledige, aangifte vermogensbelasting gedaan.

Eiser heeft bij brief van 16 februari 2011 aan verweerder opening van zaken gegeven over door hem aangehouden bankrekeningen bij A-BEDRIJF, Zwitserland. In de brief doet eiser een beroep op de inkeerregeling als bedoeld in artikel 67n van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.

Naast de gevolgen voor de belastingheffing wordt over de navorderingsaanslag een vergrijpboete opgelegd ingevolge artikel 67e, lid 6 AWR. In het kader van de inkeerregeling vanaf 1 juli 2010, wordt deze boete op grond van paragraaf 25, lid 13 van het Besluit Bestuurlijke Boeten Belastingdienst (BBBB) over de jaren 2008 en 2009 teruggebracht tot nihil en op grond van paragraaf 7, lid 2 BBBB over de resterende van de 12 voorgaande jaren, gematigd tot 30% van het wettelijk maximum (300%). In geschil is of deze boete terecht is opgelegd.

Verandering van de inkeerregeling

Tot 2 juli 2009 luidde de tekst van artikel 67n AWR (de ‘oude’ inkeerregeling) als volgt: “Een vergrijpboete wordt niet opgelegd aan de belastingplichtige die alsnog een juiste en volledige aangifte doet, dan wel juiste en volledige inlichtingen, gegevens of aanwijzingen verstrekt vóórdat hij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat de inspecteur met de onjuistheid of onvolledigheid bekend is of bekend zal worden.”

Bij de wet van 1 juli 2009, houdende Fiscaal stimuleringspakket en overige fiscale maatregelen, Stb. 2009, 280, is artikel 67n AWR met ingang van 2 juli 2009 gewijzigd. Artikel 67n (de ‘nieuwe inkeerregeling’) luidt sindsdien als volgt:

1. “Wanneer de belastingplichtige uiterlijk twee jaar nadat hij een onjuiste of onvolledige aangifte heeft gedaan of aangifte had moeten doen, alsnog een juiste en volledige aangifte doet, dan wel juiste en volledige inlichtingen, gegevens of aanwijzingen verstrekt vóórdat hij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat de inspecteur met de onjuistheid of onvolledigheid bekend is of bekend zal worden, wordt geen vergrijpboete opgelegd.
2. Ook na het verstrijken van de in het eerste lid bedoelde termijn van twee jaar is het alsnog doen van een juiste en volledige aangifte, dan wel het verstrekken van juiste en volledige inlichtingen, gegevens of aanwijzingen door de belastingplichtige vóórdat hij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat de inspecteur met de onjuistheid of onvolledigheid bekend is of bekend zal worden, een omstandigheid die aanleiding geeft tot matiging van de vergrijpboete.”

De vraag is of de wijziging van artikel 67n AWR met ingang van 2 juli 2009 ten gevolge heeft dat eiser, die op 26 februari 2011 een beroep heeft gedaan op de inkeerbepaling, een zwaardere straf wordt opgelegd dan die welke ten tijde van het begaan van het beboetbare feit van toepassing was en of die wijziging valt onder het bereik van artikel 7 van het EVRM en artikel 15 van het IVBPR.

Naar het oordeel van de rechtbank dient artikel 67n AWR te worden geschaard onder het begrip ‘penalty’ nu de bepaling ziet op het vervallen van het recht van verweerder tot het opleggen van een boete (strafvervolging) voor diegene die onvolledig aangifte heeft gedaan, of aangifte had moeten doen, maar die alsnog een juiste en volledige aangifte doet, dan wel juiste en volledige inlichtingen, gegevens of aanwijzingen verstrekt. Artikel 67n AWR ligt aldus als algemene vervolgingsuitsluitingsgrond in de sfeer van het ‘materiële’ boeterecht en moet als zodanig en in samenhang met artikel 67e AWR en artikel 69, derde lid, AWR als een strafbepaling worden beschouwd en niet als een bepaling met betrekking tot de uitvoering of handhaving van de straf. Aldus valt artikel 67n AWR onder de door de Hoge Raad in overweging 3.6.1 van het arrest van 12 juli 2011 (LJN BP6978) zogenoemde regels die zowel het specifieke strafmaximum als meer algemene regels met betrekking tot de sanctieoplegging betreffen en waarbij een toetsing aan de maatstaf van het gewijzigd inzicht van de strafwetgever omtrent de strafwaardigheid van de vóór de wetswijziging begane strafbare feiten achterwege kan blijven.

Lees hier de volledige uitspraak.

Het (toegestane) overschrijden van de maximumsnelheid noch de bediening van de navigatieapparatuur kunnen worden gezien als bijkomende omstandigheid die maakt dat er sprake is van schuld in de zin van artikel 6 WVW

Rechtbank Groningen 28 februari 2013, LJN BZ3323

Vaststaat dat verdachte met de door hem bestuurde ambulance tegen een paal van de overkapping van een tankstation is gebotst. Ter terechtzitting heeft verdachte verklaard dat hij op het scherm van het navigatiesysteem een veld heeft aangeraakt waarin een vlaggetje staat aangegeven. Dat kan hij blindelings doen. Vlak daarna bevond hij zich over de middenstreep, deels op de andere weghelft. Hij heeft de auto direct bijgestuurd, maar raakte in een slip.

Uit de verklaring van verdachte volgt dat er in ieder geval sprake is geweest van een moment van onoplettendheid waardoor verdachte in een naar rechts voerende flauwe bocht niet voldoende naar rechts heeft gestuurd.

Naar het oordeel van de rechtbank is één enkel moment van onoplettendheid echter onvoldoende voor het oordeel dat er sprake is van schuld in de zin van artikel 6 WVW. Daartoe zijn bijkomende omstandigheden vereist, die in deze zaak niet zijn komen vast te staan. Daarbij merkt de rechtbank nog het volgende op.

Verdachte was op dat moment als bestuurder van een ambulance met optische signalen en geluidssignalen op weg naar een zogenaamde prio- 1 melding. Een prio-1 melding brengt mee dat een ambulance binnen 15 minuten na de melding aanwezig moet zijn op de plaats van het incident. Door de uitoefening van zijn taak was een snelheid van 120 kilometer per uur op dat moment geboden, evenals de bediening van de navigatieapparatuur op het moment dat verdachte dat heeft gedaan. In dit verband gaat de rechtbank uit van de lezing van verdachte, dat hij twijfelde of de navigatie hem de kortste dan wel snelste route aangaf naar de plaats van het incident. Op grond van de Regeling optische en geluidssignalen 2009 was een snelheid van 120 kilometer per uur overigens ook toegestaan. Het overschrijden van de maximumsnelheid noch de bediening van de navigatieapparatuur kunnen daarom worden gezien als een hierboven bedoelde bijkomende omstandigheid die maakt dat er sprake is van schuld in de zin van artikel 6 WVW.

De rechtbank komt wel tot een bewezenverklaring van overtreding van art. 5 WvW en legt aan verdachte een geldboete op van € 250.

Lees hier de volledige uitspraak.