Sine qua non verband tussen ongeval en de dood van het slachtoffer

Rechtbank Zwolle 20 november 2012, LJN BY4282 (gepubliceerd op 27 november) De rechtbank acht voldoende omstandigheden aanwezig om te kunnen concluderen dat verdachte aan het ontstane verkeersongeval schuld in de zin van art. 6 WvW heeft gehad. Het geheel aan gedragingen van verdachte en de omstandigheden waaronder die gedragingen hebben plaatsgevonden overziende, is de rechtbank van oordeel dat het daarbij gaat om schuld die moet worden gezien als aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettendheid. Van belang hierbij is dat het ongeval plaatsvond op een zaterdagmiddag op een kruising, waar niet uitsluitend rekening moet worden gehouden met verkeersdeelnemers die van links komen, maar ook met voetgangers die van rechts komen, alsmede met verkeersdeelnemers die – zoals het slachtoffer – fietsende van links komen en de kruising met oversteken.

Uit de verklaring van de bijrijder/getuige volgt dat hij – toen hij door de vooruit van de auto keek – het slachtoffer op haar fiets heeft waargenomen en heeft gezien dat het slachtoffer ten val kwam.

Verdachte heeft verklaard dat zij het slachtoffer niet heeft gezien en al kijkende naar links, rechtsaf de [adres] is opgereden. Uit de camerabeelden is gebleken dat verdachte niet is gestopt voor de kruising. Op grond van voornoemde verklaringen en de camerabeelden is de rechtbank van oordeel dat verdachte met haar rijgedrag in de hierboven geschetste verkeerssituatie zich er onvoldoende van heeft vergewist dat er geen andere verkeersdeelnemers waren. Naar het oordeel van de rechtbank had verdachte het slachtoffer dan ook behoren te zien en moeten stoppen.

Alles overwegende acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat sprake is van aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend rijgedrag van verdachte, zoals primair ten laste is gelegd.

Uit de medische verklaring van M.J.F. Goezine, arts-assistent Intensive Care d.d. 21 augustus 2011 is de conclusie dat de patiënte van 84 jaar is overleden aan de gevolgen van hemodynamische instabiliteit na een hoog energetisch trauma . Uit het verslag van de gemeentelijke lijkschouwer, R. Santing, blijkt het volgende.

“Het slachtoffer heeft diverse ernstige letsels: longkneuzing rechts, breuk heiligbeen, breuk schaambeen, hersenkneuzing rechts voor, breuken hals wervelkolom, 7 ribbreuken zowel links als rechts, sleutelbeenbreuk rechts. Het herstel in het ziekenhuis verloopt moeizaam vanwege hart- en longproblemen. Uiteindelijk overlijdt zij op 17 september aan systeemfalen met name nierfalen, bloeddrukdaling en HB daling. Er is geen verklaring voor de spontane val van mevrouw, maar noch de medische voorgeschiedenis noch het beloop in het ziekenhuis wijzen op een aandoening waaraan zij, met of zonder ongeval zou zijn overleden. De conclusie van de arts is dat het niet natuurlijk overlijden door multisysteem falen ten gevolge van meerdere ernstige verwondingen na te zijn overreden door auto na spontane val met fiets.”

Op 4 november 2012 heeft R.C.A. Santing een aanvullende verklaring opgesteld als samenvatting van de medische verklaringen die zich in het dossier bevinden en verklaart onder meer:

“Het feit dat zowel de ribben als het bekken aan beide kanten op meerdere plekken zijn gebroken, wijst op een letsel veroorzaakt door samenpersen of beknelling van het lichaam zoals vermoedelijk is gebeurd toen zij onder de auto terecht kwam. (…) Ongetwijfeld hebben de letsels aan borstkas en bekken het meest bijgedragen aan het overlijden van het slachtoffer. Deze letsels hebben in belangrijke mate bijgedragen aan de circulatoire instabiliteit, aan de ernstige problemen met de ademhaling en mede daardoor aan het feit dat het niet is gelukt het slachtoffer van de beademing te krijgen.

De letsels die mogelijk zijn veroorzaakt door de val, zoals de hersenschudding, sleutelbeenfractuur en de hoofdwond, zijn niet van dien aard dat beademing noodzakelijk zou zijn geweest. Hiermee is overigens niet gezegd dat het zeker is dat deze minder ernstige letsels zijn veroorzaakt door de val en niet door de auto.”

Op grond van deze medische verklaringen is de rechtbank van oordeel dat de dood van het slachtoffer het rechtstreekse gevolg van het ongeval is, dat is veroorzaakt door verdachte en heeft de val van het slachtoffer voorafgaand aan het ongeval, hooguit bijkomend, minder ernstig letsel opgeleverd.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf voor de duur van 80 uren in combinatie met een voorwaardelijke ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van negen maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Inbeslagneming bij een werkneemster van een bedrijf i.v.m. rechtshulpverzoek van Mauritius en Nederlands onderzoek

Rechtbank Dordrecht 22 oktober 2012, LJN BY4251 (gepubliceerd op 27 november 2012) Op 10 mei 2010 komt op de griffie van de rechtbank Dordrecht een klaagschrift binnen ex art. 552a Sv van de gemachtigde van Werknemer 1 verdachte.

Het klaagschrift strekt - kort gezegd - tot teruggave van op het adres van Verdachte International B.V. en Maatschappij Verdachte B.V. in beslag genomen digitale privébestanden (niet nader geduide privédocumenten en privéfoto's).

Zie voor het Ontstaan en loop van de procedure: Inbeslagneming bij een bedrijf i.v.m. rechtshulp en Nederlands onderzoek

Beoordeling Rechtbank

Uit het dossier, in het bijzonder het proces-verbaal dat omtrent de doorzoeking bij klaagsters is opgemaakt, en het onderzoek in raadkamer blijkt de rechtbank dat de digitale gegevens die zich bij klaagsters bevinden, kennelijk zeer omvangrijk zijn, deze digitale gegevens worden vastgelegd, de rechter-commissaris de gegevensdragers vervolgens in beslag neemt en dat bij gelegenheid van de hierna te noemen nadere selectie afdrukken worden gemaakt. Voorts blijkt daaruit dat zowel klaagsters als de officier van justitie al het voorgaande beschouwen als 'beslag', waaromtrent wordt geklaagd. Er is ook niet ex art. 552a lid 2 Sv schriftelijk verzocht om vernietiging van gegevens, vastgelegd tijdens een doorzoeking. De rechtbank beschouwt daarom al hetgeen aan haar oordeel is onderworpen thans als beslag.

De rechtbank stelt als haar oordeel voorop dat de doorzoeking bij klaagsters zowel heeft plaatsgevonden in het kader van het Mauritiaanse rechtshulpverzoek als in het kader van een Nederlands strafrechtelijk onderzoek. De rechtbank verwerpt het andersluidende verweer van klaagsters. De rechtbank overweegt daartoe als volgt. Uit het dossier en het onderzoek in raadkamer blijkt dat de officier van justitie ook in het kader van een Nederlands onderzoek heeft gevorderd dat bij klaagsters doorzoeking zou plaatsvinden. Uit het proces-verbaal dat vervolgens van deze doorzoeking is opgemaakt, volgt dat zij plaatsvindt onder leiding van de rechter-commissaris. Het betreft derhalve een doorzoeking in de zin van art. 110 (jo. art. 125i) Sv. Dat de rechter-commissaris hiertoe niet schriftelijk heeft besloten, doet daaraan niet af.

De rechtbank is van oordeel dat het beslag op rechtmatige wijze is gelegd. De rechtbank verwerpt de andersluidende verweren van klaagsters. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

De rechter-commissaris was bevoegd om de desbetreffende voorwerpen in beslag te nemen alsmede om de desbetreffende plaats te doorzoeken ter vastlegging van aldaar op een gegevensdrager opgeslagen of vastgelegde gegevens, zulks in het belang van de waarheidsvinding respectievelijk het onderzoek, zoals in art. 94 respectievelijk 125i Sv omschreven. Hiervan was ten tijde van de doorzoeking sprake, gelet op hetgeen staat vermeld in de vorderingen van de officier van justitie, hetgeen in beslag is genomen en de enorme omvang van de datagegevens en papieren archieven. Dat de rechter-commissaris er ten tijde van de doorzoeking voor heeft gekozen om alle data vast te leggen en vervolgens op een later moment een selectie te maken, maakt dit niet anders. Dat zij dit heeft gedaan door het vastleggen in kopie getuigt slechts van zorgvuldig - proportioneel (en subsidiair) - handelen. Geen rechtsregel verzet zich er ten slotte tegen dat een redelijk vermoeden van schuld aan enig in Nederland begaan strafbaar feit voortvloeit uit feiten of omstandigheden die zijn vervat in een buitenlands rechtshulpverzoek. De omstandigheid dat uitsluitend dit aanleiding is voor Nederlands onderzoek maakt dat niet anders, noch de - niet geheel in het dossier steun vindende - omstandigheden dat het - namelijk slechts deels - om dezelfde feiten gaat en - eveneens namelijk slechts deels - om dezelfde verdachte (rechts)personen.

De rechtbank heeft hiervoor onder 3.3 overwogen dat sprake is van een doorzoeking in de zin van art. 110 (jo. art. 125i) Sv. Deze vindt op grond van art. 110 lid 2 Sv plaats onder leiding van de rechter-commissaris. Uit het proces-verbaal dat van deze doorzoeking is opgemaakt, volgt dat dit ook onder haar leiding heeft plaatsgevonden. Reeds hierom doet zich geen situatie voor die vergelijkbaar is aan die welke ter beoordeling voorlag aan het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in zijn uitspraak van 14 september 2010 inzake Sanoma tegen Nederland (Appl. No. 38224/03). Van schending van enige bepaling van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is naar het oordeel van de rechtbank geen sprake.

Klaagsters hebben betoogd dat de rechter-commissaris ten onrechte twee selecties heeft gemaakt. De rechtbank verwerpt dit verweer. De rechtbank overweegt daartoe dat de doorzoeking bij klaagsters zowel heeft plaatsgevonden in het kader van het Mauritiaanse rechtshulpverzoek als in het kader van een Nederlands strafrechtelijk onderzoek. Uit de tussenbeschikking van de rechtbank volgt niet dat het de rechter-commissaris niet vrijstond voor elk van beide gevallen een eigen selectie te maken. Hieraan staat evenmin een rechtsregel in de weg.

De rechtbank overweegt dat zij zich voorts heeft te richten naar het volgende toetsingskader. In geval van een beklag van de beslagene tegen een op de voet van art. 94 Sv gelegd beslag dient de rechter a. te beoordelen of het belang van strafvordering het voortduren van het beslag vordert, en zo neen, b. de teruggave van het inbeslaggenomen voorwerp te gelasten aan de beslagene, tenzij een ander redelijkerwijs als rechthebbende ten aanzien van dat voorwerp moet worden beschouwd. In dit laatste geval moet het klaagschrift van de beslagene ongegrond worden verklaard en kan, mits de hiervoor bedoelde ander zelf een klaagschrift heeft ingediend, de teruggave aan die rechthebbende worden gelast. Het belang van strafvordering verzet zich tegen teruggave indien het veiligstellen van de belangen waarvoor art. 94 Sv de inbeslagneming toelaat, het voortduren van het beslag nodig maakt. Dat is bijvoorbeeld het geval wanneer de desbetreffende voorwerpen kunnen dienen om de waarheid aan de dag te brengen, ook in een zaak betreffende een ander dan de klager. Ingevolge art. 116 lid 1 Sv doet het openbaar ministerie de inbeslaggenomen voorwerpen teruggeven aan de beslagene, zodra het belang van strafvordering zich daartegen niet meer verzet. In het systeem van de wet ligt aldus besloten dat, indien het openbaar ministerie bij de behandeling van een beklag als bedoeld in art. 552a Sv te kennen geeft van oordeel te zijn dat het belang van strafvordering zich niet meer tegen de gevraagde teruggave verzet, de rechter, zonder zelf in een beoordeling van dit laatste punt te treden, op het klaagschrift dient te beslissen (vgl. HR 28 september 2010, LJN BL2823, r.o. 2.8-2.10). Nu beslag is gelegd op de voet van art. 94 lid 1 (jo. 552o lid 3) Sv is in dit geval van belang of het voortduren van het beslag nodig is voor het aan de dag brengen van de waarheid in Mauritius (vgl. HR 12 juni 1984, NJ 1985, 173, r.o. 5.3.5) en in Nederland. De rechtbank overweegt dat zij zich voorts wat betreft het Mauritiaanse verzoek heeft te richten naar het volgende toetsingskader. Als uitgangspunt heeft te gelden dat, indien het verzoek is gegrond op een verdrag - hier het Verdrag van de Verenigde Naties tegen corruptie - aan dat verzoek ingevolge art. 552k lid 1 Sv zoveel mogelijk het verlangde gevolg dient te worden gegeven. Deze bepaling dient aldus te worden verstaan dat slechts van inwilliging van het verzoek kan worden afgezien indien zich belemmeringen van wezenlijke aard voordoen, die voortvloeien uit het toepasselijke verdrag onderscheidenlijk de wet, in het bijzonder art. 552l Sv, dan wel indien door de inwilliging van het rechtshulpverzoek wordt gehandeld in strijd met fundamentele beginselen van Nederlands strafprocesrecht (vgl. HR 19 maart 2002, LJN ZD2927, r.o. 3.4).

De rechtbank is van oordeel dat kunnen dienen om in Mauritius en in Nederland de waarheid aan de dag te brengen in de zin van art. 94 lid 1 (jo. 552o lid 3) Sv, de volgende voorwerpen waarop het klaagschrift betrekking heeft:

• documenten die zijn gegenereerd uit digitale bestanden en die met doorlopende nummers 001 tot en met 045 zijn opgenomen in het proces-verbaal 'Onderzoek Geselecteerde Bestanden' van de inspecteur van 20 juni 2012;
• bijlagen 5a tot en met 5d bij het proces-verbaal 'Onderzoek Geselecteerde Bestanden' van de inspecteur van 20 juni 2012;
• door de rechter-commissaris geselecteerde documenten die zich bevinden achter de respectieve beslaglijsten/overzichten geletterd A als bijlage bij het proces-verbaal van bevindingen van de inspecteur van 26 juni 2012.

Voorts kunnen naar haar oordeel dienen om in Nederland de waarheid aan de dag te brengen in de zin van art. 94 lid 1:

• documenten die zijn gegenereerd uit digitale bestanden en die met doorlopende letters 002a-002d en 016a zijn opgenomen in het proces-verbaal 'Onderzoek Geselecteerde Bestanden' van de inspecteur van 20 juni 2012.

De rechtbank overweegt daartoe dat zij in het bijzonder heeft gelet op de feiten en omstandigheden in de (aanvullende) rechtshulpverzoeken, de vordering van de officier van justitie tot doorzoeking en de inhoud van de desbetreffende voorwerpen en de beschrijving daarvan op de respectieve beslaglijsten/overzichten.

De rechtbank is voorts van oordeel dat in verband met het Mauritiaanse verzoek weliswaar is gebleken van een bovengenoemde belemmering van wezenlijke aard, in dier voege dat in zeker opzicht sprake is van het geval bedoeld in art. 552l lid 1 aanhef en onder c Sv, doch dat in zoverre sprake is van dubbele vervolging en er ter zake een strafvorderlijk belang is voor een Nederlands onderzoek.

De rechtbank stelt ten slotte vast dat de officier van justitie bij de behandeling van het beklag te kennen heeft gegeven van oordeel te zijn dat het belang van strafvordering zich voor de overige in beslag genomen voorwerpen waarop het klaagschrift ziet, niet meer tegen de gevraagde teruggave verzet. De rechtbank zal daarom in zoverre zonder zelf in een beoordeling van dit punt te treden op het klaagschrift beslissen.

De rechtbank concludeert derhalve dat het belang van strafvordering zich verzet tegen teruggave van hetgeen bij klaagsters in beslag is genomen, voor zover het de hiervoor in 3.6.2 genoemde voorwerpen betreft. In zoverre zal zij het klaagschrift op dit punt dan ook ongegrond verklaren. Wat betreft de overige onder klaagsters in beslag genomen voorwerpen zal de rechtbank het klaagschrift zonder meer gegrond verklaren.

Klaagsters hebben verzocht om een verbod aan de rechter-commissaris de in beslag genomen voorwerpen aan de officier van justitie of de rijksrecherche te verstrekken voordat de raadkamer op de voet van art. 552p Sv daartoe verlof heeft verleend. De rechtbank verklaart het klaagschrift op dit punt ongegrond. De rechtbank overweegt daartoe dat de klager/belanghebbende op grond van art. 552p lid 4 jo. 552d lid 2 Sv cassatieberoep kan instellen tegen haar beschikking. Het instellen van cassatieberoep heeft op grond van art. 557 lid 1 jo. 138 Sv schorsende werking. Aan het voorschrift dat de rechter verlof tot overdracht dient te geven, wordt immers iedere betekenis ontnomen indien de stukken reeds voorafgaande daaraan aan de verzoekende Staat worden verstrekt. Derhalve mag dit niet gebeuren voordat op het verzochte verlof onherroepelijk is beslist (vgl. HR 19 maart 2002, LJN ZD2927, r.o. 3.6).

Klaagsters hebben tijdens het onderzoek in raadkamer verzocht de officier van justitie te bevelen op geen enkele wijze gebruik te maken van de hem in het kader van het klaagschrift ter beschikking gestelde, bij klaagsters in beslag genomen stukken, totdat onherroepelijk op het klaagschrift is beslist. De rechtbank verklaart klaagsters in zoverre niet-ontvankelijk. De rechtbank overweegt daartoe dat een beklag als bedoeld in art. 552a Sv, zoals die bepaling ook voorschrijft, schriftelijk moet worden gedaan. De wet kent niet de mogelijkheid dat een verzoek over het gebruik van in beslag genomen voorwerpen mondeling wordt gedaan; in een dergelijk beklag kunnen klaagsters niet worden ontvangen (vgl. HR 28 september 2010, LJN BL2823, r.o. 2.3).

Beslissing

De rechtbank

• verklaart klaagsters niet-ontvankelijk in hun verzoek de officier van justitie te bevelen op geen enkele wijze gebruik te maken van de hem in het kader van het klaagschrift ter beschikking gestelde, bij klaagsters in beslag genomen stukken, totdat onherroepelijk op het klaagschrift is beslist;
• verklaart het klaagschrift ongegrond voor zover dit betrekking heeft op
• documenten die zijn gegenereerd uit digitale bestanden en die met doorlopende nummers 001 tot en met 045 en met doorlopende letters 002a-002d en 016a zijn opgenomen in het proces-verbaal 'Onderzoek Geselecteerde Bestanden' van de inspecteur van 20 juni 2012;
• bijlagen 5a tot en met 5d bij het proces-verbaal 'Onderzoek Geselecteerde Bestanden' van de inspecteur van 20 juni 2012;
• door de rechter-commissaris geselecteerde documenten die zich bevinden achter de respectieve beslaglijsten/overzichten geletterd A als bijlage bij het proces-verbaal van bevindingen van de inspecteur van 26 juni 2012.
• een verbod aan de rechter-commissaris de in beslag genomen voorwerpen aan de officier van justitie of de rijksrecherche te verstrekken voordat de raadkamer op de voet van art. 552p Sv daartoe verlof heeft verleend;
• verklaart het klaagschrift gegrond voor zover dit betrekking heeft op de overige onder klaagsters in beslag genomen voorwerpen, heft op het daarop gelegde beslag en gelast de teruggave van deze voorwerpen aan klaagsters;
• verstaat dat met betrekking tot hiervoor gelaste terug te geven documenten en hardware daadwerkelijk teruggave dient plaats te vinden en dat met betrekking tot hiervoor gelaste terug te geven in omloop zijnde kopieën van de desbetreffende documenten, digitale bestanden, imageback-ups en serverfiles van digitale bestanden kan worden volstaan met vernietiging onder opmaking en toezending aan klaagsters en aan de rechtbank van een proces-verbaal daarvan door degene(n) die zich daarvan kwijt(en).

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook de uitspraak in de zaak van de werkgever

• Rechtbank Dordrecht 27 november 2012, LJN BY4251

Inbeslagneming bij een bedrijf i.v.m. rechtshulp van Mauritius en Nederlands onderzoek

Rechtbank Dordrecht 22 oktober 2012, LJN BY4251 (gepubliceerd op 27 november 2012) Op 5 maart 2010 komt op de griffie van de rechtbank Dordrecht een klaagschrift binnen ex art. 552a Sv van de gemachtigde van Verdachte INTERNATIONAL B.V. EN MAATSCHAPPIJ Verdachte B.V.

Het klaagschrift strekt tot teruggave van de (onder haar) in beslag genomen voorwerpen, althans voor zover deze niet direct betrekking hebben op specifieke onderzoeksvragen zoals verwoord in een rechtshulpverzoek van Mauritius, en tot een verbod aan de rechter-commissaris de in beslag genomen voorwerpen aan de officier van justitie of de rijksrecherche te verstrekken voordat de raadkamer op de voet van art. 552p Sv daartoe verlof heeft verleend.

Essentie

1. De door de OvJ gevorderde en de RC geleide doorzoeking is een doorzoeking ex art. 110/125i Sv, ook al is er geen schriftelijke beslissing van de RC.
2. De situatie van EHRM Sanoma doet zich niet voor.
3. Rechtmatige inbeslagneming van veel materiaal, ook al wordt later geselecteerd.
4. Verdenking kan ontstaan door een rechtshulpverzoek.
5. De rechtbank verklaart het klaagschrift deels gegrond, deels ongegrond.

Ontstaan en loop van de procedure 

Op 20 en 28 augustus, 24 september 2008 en 11 mei 2009 doet de Attorney-General van Mauritius (aanvullende) rechtshulpverzoeken aan Nederland.

Op 2 november 2009 vordert de officier van justitie bij de rechter-commissaris doorzoeking ter uitvoering van een rechtshulpverzoek (ex art. 552n Sv) en ter inbeslagneming van voorwerpen/vastlegging gegevens (ex art. 94 jo. 110 en 125i-125j Sv). Dit laatste wegens verdenking van art. 177 lid 1, 177a en 225 lid 1 en/of 2 Sr.

Op 25 november 2009 verricht de rechter-commissaris doorzoekingen bij klaagster, alsmede bij verdachte International B.V. en Maatschappij verdachte B.V. en werknemer 2 verdachte (verdachte c.s.).

Er worden voorwerpen in beslag genomen en gegevens vastgelegd. Verdachte International B.V. en Maatschappij Verdachte B.V.'s vestiging is geletterd A, klaagsters woning is geletterd B.

Op 5 maart 2010 vordert de officier van justitie bij het functioneel parket, ex art. 552p lid 2 Sv dat de rechtbank de in beslag genomen voorwerpen en digitale bestanden/gegevensdragers aan de (rechtshulp)officier van justitie ter beschikking stelt.

Verdachte c.s. en de officier van justitie dienen klaagschriften in ex art. 552a Sv.

De rechtbank behandelt de vordering in raadkamer van 12 mei en 9 en 27 september 2010. Op 27 september 2010 houdt zij de behandeling van de vordering aan. Zij verklaart het klaagschrift van de officier van justitie ongegrond (LJN BN9451).

Op 11 oktober 2010 heropent en schorst zij het onderzoek naar de klaagschriften van Verdachte c.s. voor nadere selectie van de in beslag genomen voorwerpen en digitale bestanden/gegevensdragers door de rechter-commissaris (LJN BO1774, BO1775 en BO1777).

Verdachte c.s. stellen cassatieberoep in tegen deze beschikkingen. De Hoge Raad verklaart hen daarin op 4 oktober 2011 niet-ontvankelijk (LJN BT2190, BT2191 en BT2192).

De rechter-commissaris maakt een selectie voor het Mauritiaanse en het Nederlandse onderzoek. Deze luiden gelijk, afgezien van digitale bestanden met itemnummers 002a-002d en 016a. Deze bevinden zich wel in de Nederlandse, maar niet in de Mauritiaanse selectie.

De rechtbank neemt kennis van het dossier en behandelt het klaagschrift van klaagster in raadkamer van 10 september 2012. De officier van justitie is gehoord en geeft te kennen van oordeel te zijn dat het belang van strafvordering zich niet meer tegen de gevraagde teruggave verzet, voor zover het voorwerpen betreft buiten de mappen voor het Mauritiaanse rechtshulpverzoek en het Nederlandse onderzoek. Namens klaagster is mr. Smit, voornoemd, gehoord. De vordering ex art. 552p Sv en de andere klaagschriften zijn gelijktijdig behandeld.

Het beslag duurt thans nog voort.

Beoordeling Rechtbank

Uit het dossier, in het bijzonder het proces-verbaal dat omtrent de doorzoeking bij Verdachte is opgemaakt, en het onderzoek in raadkamer blijkt de rechtbank dat de digitale gegevens die zich bij Verdachte bevinden, kennelijk zeer omvangrijk zijn, deze digitale gegevens worden vastgelegd, de rechter-commissaris de gegevensdragers vervolgens in beslag neemt en dat bij gelegenheid van de hierna te noemen nadere selectie afdrukken worden gemaakt. Voorts blijkt daaruit dat zowel klaagster als de officier van justitie al het voorgaande beschouwt als 'beslag', waaromtrent wordt geklaagd. Er is ook niet ex art. 552a lid 2 Sv schriftelijk verzocht om vernietiging van gegevens, vastgelegd tijdens een doorzoeking. De rechtbank beschouwt daarom al hetgeen aan haar oordeel is onderworpen thans als beslag.

De rechtbank stelt als haar oordeel voorop dat de doorzoeking bij Verdachte zowel heeft plaatsgevonden in het kader van het Mauritiaanse rechtshulpverzoek als in het kader van een Nederlands strafrechtelijk onderzoek. Uit het dossier en het onderzoek in raadkamer blijkt dat de officier van justitie ook in het kader van een Nederlands onderzoek heeft gevorderd dat bij Verdachtedoorzoeking zou plaatsvinden. Uit het proces-verbaal dat vervolgens van deze doorzoeking is opgemaakt, volgt dat zij plaatsvindt onder leiding van de rechter-commissaris. Het betreft derhalve een doorzoeking in de zin van art. 110 (jo. art. 125i) Sv. Dat de rechter-commissaris hiertoe niet schriftelijk heeft besloten, doet daaraan niet af.

De rechtbank is van oordeel dat het beslag op rechtmatige wijze is gelegd. De rechtbank verwerpt het andersluidende verweer van klaagster. De rechtbank overweegt daartoe als volgt. De rechter-commissaris was bevoegd om de desbetreffende voorwerpen in beslag te nemen alsmede om de desbetreffende plaats te doorzoeken ter vastlegging van aldaar op een gegevensdrager opgeslagen of vastgelegde gegevens, zulks in het belang van de waarheidsvinding respectievelijk het onderzoek, zoals in art. 94 respectievelijk 125i Sv omschreven. Hiervan was ten tijde van de doorzoeking sprake, gelet op hetgeen staat vermeld in de vorderingen van de officier van justitie, hetgeen in beslag is genomen en de enorme omvang van de datagegevens en papieren archieven. Dat de rechter-commissaris er ten tijde van de doorzoeking voor heeft gekozen om alle data vast te leggen en vervolgens op een later moment een selectie te maken, maakt dit niet anders. Dat zij dit heeft gedaan door het vastleggen in kopie getuigt slechts van zorgvuldig - proportioneel (en subsidiair) - handelen. De rechtbank heeft hiervoor onder 3.3 overwogen dat sprake is van een doorzoeking in de zin van art. 110 (jo. art. 125i) Sv. Deze vindt op grond van art. 110 lid 2 Sv plaats onder leiding van de rechter-commissaris. Uit het proces-verbaal dat van deze doorzoeking is opgemaakt, volgt dat dit ook onder haar leiding heeft plaatsgevonden. Reeds hierom doet zich geen situatie voor die vergelijkbaar is aan die welke ter beoordeling voorlag aan het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in zijn uitspraak van 14 september 2010 inzake Sanoma tegen Nederland (Appl. No. 38224/03). Van schending van enige bepaling van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is naar het oordeel van de rechtbank geen sprake.

De rechtbank overweegt dat zij zich voorts heeft te richten naar het volgende toetsingskader. In geval van een beklag van de beslagene tegen een op de voet van art. 94 Sv gelegd beslag dient de rechter a. te beoordelen of het belang van strafvordering het voortduren van het beslag vordert, en zo neen, b. de teruggave van het inbeslaggenomen voorwerp te gelasten aan de beslagene, tenzij een ander redelijkerwijs als rechthebbende ten aanzien van dat voorwerp moet worden beschouwd. In dit laatste geval moet het klaagschrift van de beslagene ongegrond worden verklaard en kan, mits de hiervoor bedoelde ander zelf een klaagschrift heeft ingediend, de teruggave aan die rechthebbende worden gelast. Het belang van strafvordering verzet zich tegen teruggave indien het veiligstellen van de belangen waarvoor art. 94 Sv de inbeslagneming toelaat, het voortduren van het beslag nodig maakt. Dat is bijvoorbeeld het geval wanneer de desbetreffende voorwerpen kunnen dienen om de waarheid aan de dag te brengen, ook in een zaak betreffende een ander dan de klager. Ingevolge art. 116 lid 1 Sv doet het openbaar ministerie de inbeslaggenomen voorwerpen teruggeven aan de beslagene, zodra het belang van strafvordering zich daartegen niet meer verzet. In het systeem van de wet ligt aldus besloten dat, indien het openbaar ministerie bij de behandeling van een beklag als bedoeld in art. 552a Sv te kennen geeft van oordeel te zijn dat het belang van strafvordering zich niet meer tegen de gevraagde teruggave verzet, de rechter, zonder zelf in een beoordeling van dit laatste punt te treden, op het klaagschrift dient te beslissen (vgl. HR 28 september 2010, LJN BL2823, r.o. 2.8-2.10). Nu beslag is gelegd op de voet van art. 94 lid 1 (jo. 552o lid 3) Sv is in dit geval van belang of het voortduren van het beslag nodig is voor het aan de dag brengen van de waarheid in Mauritius (vgl. HR 12 juni 1984, NJ 1985, 173, r.o. 5.3.5) en in Nederland. De rechtbank overweegt dat zij zich voorts wat betreft het Mauritiaanse verzoek heeft te richten naar het volgende toetsingskader. Als uitgangspunt heeft te gelden dat, indien het verzoek is gegrond op een verdrag - hier het Verdrag van de Verenigde Naties tegen corruptie - aan dat verzoek ingevolge art. 552k lid 1 Sv zoveel mogelijk het verlangde gevolg dient te worden gegeven. Deze bepaling dient aldus te worden verstaan dat slechts van inwilliging van het verzoek kan worden afgezien indien zich belemmeringen van wezenlijke aard voordoen, die voortvloeien uit het toepasselijke verdrag onderscheidenlijk de wet, in het bijzonder art. 552l Sv, dan wel indien door de inwilliging van het rechtshulpverzoek wordt gehandeld in strijd met fundamentele beginselen van Nederlands strafprocesrecht (vgl. HR 19 maart 2002, LJN ZD2927, r.o. 3.4).

De rechtbank is van oordeel dat kunnen dienen om in Mauritius en in Nederland de waarheid aan de dag te brengen in de zin van art. 94 lid 1 (jo. 552o lid 3) Sv, de volgende voorwerpen waarop het klaagschrift betrekking kan hebben:

• documenten die zijn gegenereerd uit digitale bestanden en die met doorlopende nummers 001 tot en met 045 zijn opgenomen in het proces-verbaal 'Onderzoek Geselecteerde Bestanden' van de inspecteur van 20 juni 2012;
• bijlagen 5a tot en met 5d bij het proces-verbaal 'Onderzoek Geselecteerde Bestanden' van de inspecteur van 20 juni 2012.

Voorts kunnen naar haar oordeel dienen om in Nederland de waarheid aan de dag te brengen in de zin van art. 94 lid 1:

• documenten die zijn gegenereerd uit digitale bestanden en die met doorlopende letters 002a-002d en 016a zijn opgenomen in het proces-verbaal 'Onderzoek Geselecteerde Bestanden' van de inspecteur van 20 juni 2012.

De rechtbank overweegt daartoe dat zij in het bijzonder heeft gelet op de feiten en omstandigheden in de (aanvullende) rechtshulpverzoeken, de vordering van de officier van justitie tot doorzoeking en de inhoud van de desbetreffende voorwerpen en de beschrijving daarvan op de respectieve beslaglijsten/overzichten.

De rechtbank stelt vast dat de officier van justitie bij de behandeling van het beklag te kennen heeft gegeven van oordeel te zijn dat het belang van strafvordering zich voor de overige in beslag genomen voorwerpen waarop het klaagschrift ziet, niet meer tegen de gevraagde teruggave verzet. Ook stelt de rechtbank vast dat zich bij de hiervoor in 3.5.2 genoemde voorwerpen geen privébestanden (privédocumenten en privéfoto's) bevinden, zodat deze kennelijk behoren tot die overige voorwerpen. De rechtbank zal daarom in zoverre zonder zelf in een beoordeling van dat punt te treden op het klaagschrift beslissen.

Klaagster heeft verzocht om de in beslag genomen voorwerpen aan haar terug te geven. De rechtbank stelt evenwel vast dat deze voorwerpen in beslag zijn genomen onder Verdachte. De rechtbank is van oordeel dat klaagster niet redelijkerwijs als rechthebbende ten aanzien van die voorwerpen moet worden beschouwd. De rechtbank overweegt daartoe dat het gaat om in beslag genomen voorwerpen, althans een in beslag genomen gegevensdrager, betreffende digitale gegevens van klaagsters zakelijke computer op haar werkplek bij Verdachte. Ten overvloede overweegt de rechtbank dat haar ambtshalve bekend is dat Verdachte zelf een klaagschrift heeft ingediend en dat de teruggave aan die rechthebbende zal worden gelast.

De rechtbank verklaart het klaagschrift ongegrond.

Klaagster heeft tijdens het onderzoek in raadkamer verzocht een bij haar thuis (locatie B) in beslag genomen krantenartikel terug te geven. De rechtbank verklaart klaagster in zoverre niet-ontvankelijk. De rechtbank overweegt daartoe dat een beklag als bedoeld in art. 552a Sv, zoals die bepaling ook voorschrijft, schriftelijk moet worden gedaan. De wet kent niet de mogelijkheid dat een verzoek om teruggave van een in beslag genomen voorwerp mondeling wordt gedaan; in een dergelijk beklag kan klaagster niet worden ontvangen (vgl. HR 28 september 2010, LJN BL2823, r.o. 2.3).

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook de uitspraak in de zaak van de werkneemster

• Rechtbank Dordrecht 27 november 2012, LJN BY4251

Verdachte vrijgesproken van witwassen in de zaak rond de verkoop van aandelen Thuiszorg

Rechtbank Assen 23 november 2012, LJN BY3995 Aan verdachte is ten laste gelegd witwassen van de aandelen Thuiszorg Perfect B.V. "TP" (art. 420bis lid 1 ahf/ond b Sr).

Feiten

In 1999 is, naar aanleiding van een uitzending van het televisieprogramma Zembla en een daarop volgend onderzoek van de Economische Controle Dienst, binnen de Stichting Thuiszorg Icare besloten om de private ondernemingen strikter te scheiden van de publieke activiteiten van de Stichting. Dit heeft er toe geleid dat is besloten om de commerciële activiteiten te beëindigen en onderdelen binnen de Stichting die commerciële activiteiten uitvoeren af te stoten.

TP was een onderneming binnen de Stichting die op commerciële basis zorg verleende. In juni 2001 is vervolgens, naar aanleiding van de nota "definitieve ontvlechting en vervreemding Thuiszorg Perfect" door de Raad van Commissarissen besloten dat de Raad van Bestuur van de Stichting goedkeuring wordt verleend tot het afstoten/privatiseren van TP. Uiteindelijk zijn de aandelen TP eind 2001 voor een bedrag van fl. 1,--, met overname van een schuld van fl. 852.500, verkocht aan verdachte. [medeverdachte 1] had op dat moment een groot belang in verdachte, hetgeen hij heeft verzwegen tegenover de overige binnen de Stichting bij de verkoop betrokken personen en organen. In 2003 zijn diezelfde aandelen TP door verdachte verkocht aan Randstad B.V. voor een bedrag van ruim 8 miljoen euro.

Vordering van de officier van justitie 

De officier van justitie heeft gevorderd dat de rechtbank de verdachte ter zake van het tenlastegelegde zal veroordelen tot een geldboete van € 150.000, alsmede verbeurdverklaring van het gehele vermogen van verdachte, met aftrek van de eventueel op te leggen geldboete.

Oordeel rechtbank

De rechtbank acht van belang hetgeen zij in het vonnis in de zaak medeverdachte 1 heeft overwogen omtrent de prijs waarvoor de aandelen TP zijn verkocht. De rechtbank is in de zaak medeverdachte 1 tot de conclusie gekomen dat niet gezegd kon worden dat overeengekomen prijs geen goede en reële prijs was. Ook in deze zaak is de rechtbank van oordeel dat niet gezegd kan worden dat de prijs waarvoor de aandelen zijn verkocht niet goed en reëel was. De rechtbank verwijst hierbij naar hetgeen in de zaak medeverdachte 1 hieromtrent is overwogen.

Nu reeds in 1999 binnen de Stichting het voornemen was ontstaan om de private ondernemingen, waaronder TP af te stoten, welke besluitvorming in de jaren daarna concretere vormen heeft aangenomen, kan naar het oordeel van de rechtbank niet worden gezegd dat medeverdachte 1, door het verzwijgen van zijn belang in verdachte (hoe laakbaar dit gedrag ook is), de Stichting heeft bewogen tot afgifte van de aandelen. Het besluit tot verkoop van de aandelen TP was immers reeds geruime tijd voor het totstandkomen van de geheime afspraken tussen medeverdachte 1 en medeverdachte 2 ontstaan. Nu evenmin kan worden gezegd dat de prijs waarvoor de aandelen zijn verkocht niet reëel was, is de rechtbank van oordeel dat niet is bewezen dat de aandelen TP afkomstig waren uit het misdrijf oplichting. Evenmin is de rechtbank gebleken dat de aandelen afkomstig waren uit enig ander misdrijf.

De rechtbank zal verdachte derhalve vrijspreken van de tenlastelegging.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook de zaak tegen de medeverdachte:

• Rechtbank Assen 1 juni 2010, LJN BM6319

Vrijspraak politieambtenaar voor schending ambtsgeheim. Verwerping verweer niet-ontvankelijkheid OM in verband met klachtvereiste.

Rechtbank Utrecht 18 oktober 2012, LJN BY3799 (gepubliceerd op 21 november 2012) Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte in de periode van 1 juni 2007 tot en met 28 januari 2009 in vereniging telkens haar geheimhoudingsplicht als politieambtenaar heeft geschonden door personen te raadplegen in de computersystemen van de politie en de aangetroffen gegevens over deze personen aan betrokkene 1 en/of anderen te verstrekken.

Ontvankelijkheid van de OvJ

De verdediging heeft ter terechtzitting betoogd dat de officier van justitie niet ontvankelijk is in de vervolging omdat geen van de in de tenlastelegging genoemde personen een klacht heeft ingediend, terwijl art. 272 Sr een absoluut klachtdelict is.

Rb: Hoewel de informatie die verdachte aan betrokkene 1 en/of anderen zou hebben verstrekt gegevens over individuele personen betreft, heeft deze informatie vooral betrekking op de publieke taak van de politie waar verdachte als ambtenaar werkzaam was. De politie beschikt over vertrouwelijke informatie over personen om haar publieke taak te kunnen uitvoeren. Verdachte diende als politieambtenaar uit hoofde van haar ambt en wettelijk voorschrift vertrouwelijk en integer met deze informatie om te gaan. Nu het met name een publieke zaak betreft is er geen klacht vereist als bedoeld in art. 272, lid 2, Sr, zodat de rechtbank het verweer verwerpt.

Bovendien wordt in art. 7 (oud) van de Wet politiegegevens, welke wet op 1 januari 2008 in werking is getreden, bepaald dat art. 272, lid 2, Sr niet van toepassing is op de geheimhoudingsplicht van politieambtenaren.

Van de zijde van verdachte en diens verdediging is forse kritiek geuit over de wijze waarop verdachte is gedagvaard en opgeroepen voor de behandelingen ter terechtzitting. Zo zou de dagvaarding per fax, en derhalve voor een ieder zichtbaar, zijn verzonden aan het politiebureau waar verdachte nota bene niet meer werkzaam was. Ook de nadere oproepingen om te verschijnen ter terechtzitting zouden in een open enveloppe op deze adressen (mede) zijn bezorgd dan wel uitgereikt.

De officier van justitie heeft ter terechtzitting haar excuses voor deze wijze van dagvaarden en oproepen aangeboden maar heeft gesteld dat hier geen rechtsgevolgen aan dienen te worden verbonden.

Voor zover de raadsman heeft bedoeld hiermee de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie te bepleiten, merkt de rechtbank het navolgende op.

De rechtbank acht de geschetste gang van zaken in strijd met een goede procesorde. Art. 587 Sv bepaalt dat uitreiking van het gerechtelijk schrijven geschiedt door de post. Slechts in spoedeisende gevallen kan van deze hoofdregel worden afgeweken. Van een dergelijk geval is de rechtbank niet gebleken.

Weliswaar vindt de behandeling van de strafzaak waar verdachte voor is gedagvaard plaats in het openbaar waardoor in beginsel ieder kennis kan nemen van het verwijt dat verdachte wordt gemaakt, zulks neemt niet weg dat de dagvaarding en/of oproeping om ter terechtzitting te verschijnen louter ter kennis van verdachte dient te worden gebracht zonder dat anderen daarvan kennis (kunnen) nemen. Het is immers niet bij voorbaat uitgesloten dat een behandeling ter openbare terechtzitting niet plaatsvindt, bijvoorbeeld wanneer een bezwaarschrift tegen de dagvaarding zou worden gehonoreerd of de officier van justitie reden ziet de dagvaarding alsnog in te trekken.

Het vorenstaande kan evenwel niet leiden tot de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie.

De beoordeling van het bewijs

De officier van justitie heeft gesteld dat het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen kan worden.

De verdediging heeft betoogd dat verdachte zich niet schuldig heeft gemaakt aan het ten laste gelegde.

Oordeel Rechtbank

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat haar dagelijks werk als teamassistente bij de politie Noord-Oost Gelderland bestond uit het bevragen van personen in de computersystemen van de politie. Uit de inloggegevens van verdachte blijkt dat zij vijf namen heeft geraadpleegd in deze computersystemen. Nu echter niet is vast te stellen dat verdachte gegevens specifiek over deze vijf personen aan betrokkene 1 en/of anderen heeft verstrekt, spreekt de rechtbank haar van het ten laste gelegde vrij.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak voor uitkeringsfraude

Rechtbank Utrecht 21 september 2012, LJN BY3525 (gepubliceerd op 19 november 2012) Tenlastelegging

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte in de periode van 1 januari 2004 tot en met 20 april 2011 bijstandsfraude heeft gepleegd door opzettelijk na te laten de instantie waarvan hij een uitkering kreeg in kennis te stellen van vermogen waarover zij beschikte.

De vordering van de officier van justitie 

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich in de periode vanaf 20 april 2007 tot en met 20 april 2011 schuldig heeft gemaakt aan hetgeen in de tenlastelegging is verwoord. Ten aanzien van de periode heeft de officier van justitie aansluiting gezocht bij de datum waarop de moeder van medeverdachte 1 is overleden. Vanaf dat moment had verdachte, samen met haar medeverdachte, de volledige beschikking over de banktegoeden, ondergebracht in Luxemburg bij bedrijf 1, van de ouders van medeverdachte.

Volgens vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep rechtvaardigt het gegeven dat een bankrekening op naam staat van een betrokkene de vooronderstelling dat het op die rekening bestaande tegoed een bestanddeel vormt van het vermogen waarover betrokkene kon beschikken. Derhalve had verdachte het vermogen dat op de bankrekeningen van bedrijf 1 stond, op moeten geven aan de uitkeringsinstantie.

Standpunt verdediging 

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van het aan verdachte ten laste gelegde feit. Hiertoe heeft de raadsman aangevoerd dat verdachte nimmer opzettelijk heeft nagelaten de nodige gegevens te verstrekken. Verdachte was enkel mederekeninghouder van de rekeningen van medeverdachte en van de ouders van medeverdachte. Het vermogen op deze rekeningen was niet van verdachte, zoals ook volgt uit het testament van de schoonmoeder van verdachte. Om die reden heeft verdachte nooit enig vermoeden gehad dat deze rekeningnummers dienden te worden opgegeven. Daarbij heeft verdachte nooit enig voordeel genoten van het vermogen op deze bankrekeningen en altijd op bijstandsniveau geleefd.

Oordeel rechtbank

De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of verdachte opzettelijk heeft nagelaten (het vermogen op) de bankrekeningen op te geven bij de uitkeringsinstantie.

Verdachte was gemachtigde van een aantal Luxemburgse bankrekeningen bij bedrijf 1. Ten aanzien van deze rekeningen heeft verdachte verklaard dat deze rekeningen toebehoorden aan haar schoonouders. Vlak voor het overlijden van de vader van medeverdachte, in 2003, is besloten om alle tegoeden over te schrijven op de rekeningen van verdachte en haar medeverdachte. In het testament van de schoonmoeder van verdachte, opgemaakt op 27 december 2006, is te lezen dat haar schoonouders gezamenlijk vermogen hebben opgebouwd bestaande uit onroerend goed en spaartegoed bij een Luxemburgse bank. Vanwege de hoge leeftijd van de schoonmoeder van verdachte is het tegoed overgemaakt naar verdachte en medeverdachte. In het testament staat dat deze tegoeden op de eerste plaats dienden te worden aangewend voor de financiële afwikkeling van een juridisch conflict tussen de schoonouders van verdachte en derden over de eigendom van onroerend goed. Het restant tegoed diende, aldus genoemd testament, in vieren gedeeld te worden onder verdachte en medeverdachte en de drie kleinkinderen.

Uiteindelijk heeft vereffening plaatsgevonden met een aantal schuldeisers betreffende het onroerend goed. Het resterende bedrag is vervolgens, overeenkomstig het testament, in vieren verdeeld. Van het erfdeel dat verdachte en medeverdachte ontvingen, is melding gemaakt bij de uitkeringsinstantie.

Gelet op bovenstaande feiten en omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat verdachte –juridisch gezien– kon beschikken over het vermogen op de Luxemburgse bankrekeningen. Echter, uit het dossier volgt niet dat verdachte ook feitelijk over dit vermogen heeft beschikt. Zo is niet aannemelijk geworden dat verdachte riant heeft geleefd in de periode dat zij over het vermogen kon beschikken. Evenmin zijn gelden van de Luxemburgse bankrekeningen overgemaakt naar de privérekeningen van verdachte en/of haar medeverdachte.

Daarbij heeft verdachte haar verklaring dat zij in de veronderstelling verkeerde dat zij pas feitelijk over het vermogen kon beschikken, na aftrek van alle nog te maken kosten, onder meer ondersteund door het testament van haar schoonmoeder te overleggen.

Gelet op deze gang van zaken is de rechtbank dan ook van oordeel dat verdachte geen opzet (ook niet in voorwaardelijke vorm) heeft gehad op het nalaten (het vermogen op) de betreffende bankrekening op te geven aan de uitkeringsinstantie. Verdachte heeft aannemelijk gemaakt dat zij in de veronderstelling verkeerde dat het vermogen op de bankrekeningen niet van haar was, maar van haar schoonouders en dat zij om die reden niet beschikte over het vermogen. Verdachte was zich, gelet op een en ander dan ook niet bewust van het feit dat deze gegevens van belang waren voor de vaststelling/toekenning van de uitkering. Na het overlijden van haar schoonmoeder, en in overeenstemming met haar testament, zijn eerst alle te maken kosten verrekend, waarna het overgebleven bedrag is verdeeld. Van dit resterende bedrag heeft verdachte melding gemaakt bij de uitkeringsinstantie.

De rechtbank acht daarom niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte opzettelijk heeft nagelaten de banktegoeden op te geven aan de uitkeringsinstantie. De rechtbank zal verdachte dan ook van het aan haar ten laste gelegde feit vrijspreken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook de uitspraak in de zaak tegen de medeverdachte:

• Rechtbank Utrecht 21 september 2012, LJN BY3523

Veroordeling tot gevangenisstraf van 7 maanden (onvoorwaardelijk) wegens uitkeringsfraude

Rechtbank Utrecht 21 september 2012, LJN BY3400 (gepubliceerd op 16 november 2012) Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan uitkeringsfraude door opzettelijk geen melding te maken van de inkomsten die hij genoot uit schoonmaakwerkzaamheden die hij verrichte. Het bedrag aan ten onrechte ontvangen uitkeringsgelden is door de uitkeringsinstantie berekend op € 154.531,65.

Verdachte heeft gedurende een zeer lange periode een bijstandsuitkering genoten terwijl hij daarnaast ruim voldoende inkomen verwierf uit werk. Hierdoor heeft verdachte riant kunnen leven. Daarbij rekent de rechtbank het verdachte aan dat hij een bankrekening van zijn dochter heeft gebruikt om zijn inkomen uit werk op te laten storten. Dit wijst erop dat verdachte op ook op die wijze bewust heeft geprobeerd zijn inkomsten uit werk verborgen te houden voor de uitkeringsinstantie.

De rechtbank is van oordeel dat, gelet op de periode waarin verdachte de fraude heeft gepleegd, de wijze waarop verdachte de fraude heeft willen verhullen, alsmede het bedrag dat ten onrechte aan de maatschappij is onttrokken, niet volstaan kan worden met het opleggen van een werkstraf en/of een voorwaardelijke gevangenisstraf. Hetgeen ter terechtzitting is aangevoerd omtrent de gezondheidstoestand van verdachte kan hieraan niet afdoen.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend en geboden is. Bij de bepaling van de duur van die straf heeft de rechtbank rekening gehouden met straffen die in soortgelijke gevallen door de rechtbank worden opgelegd. Om die reden ziet de rechtbank aanleiding af te wijken van de strafeis zoals door de officier van justitie verwoord (10 maanden onvoorwaardelijk).

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 7 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Afwijken van de reguliere raadkamerdag voor de behandeling van hoger beroep tegen de afwijzing inbewaringstelling geen schijn van partijdigheid

Rechtbank Roermond 5 november 2012, LJN BY2936 (gepubliceerd op 14 november 2012) Het ontstaan en het verloop van de procedure 

Op 5 november 2012 heeft de behandeling in raadkamer van de rechtbank Roermond plaatsgehad van het door het OM ingestelde hoger beroep tegen de beschikking van de rechter-commissaris d.d. 2 november 2012, houdende de afwijzing van de vordering in bewaringstelling van verzoeker. De raadkamer bestaande uit de voorzitter, rechter 1 en rechter 2 heeft bij de behandeling van het hoger beroep verzoeker, de advocaat en de officier van justitie, gehoord. Van die behandeling is een proces-verbaal opgemaakt. Uit dit proces-verbaal blijkt onder meer dat de advocaat bezwaar heeft gemaakt tegen behandeling van het hoger beroep op een dag, niet zijnde de reguliere dag waarop de raadkamer zitting heeft, te weten de donderdag. De advocaat heeft aanhouding verzocht van de behandeling van het hoger beroep tot de eerstkomende donderdag. De raadkamer heeft het aanhoudingsverzoek afgewezen, waarop de advocaat de drie leden van de raadkamer heeft gewraakt.

Op 5 november 2012 heeft de behandeling van het wrakingsverzoek plaatsgehad. De rechtbank heeft op het verzoek gehoord, verzoeker, de advocaat en de voorzitter van de raadkamer. Bij de behandeling was tevens aanwezig de officier van justitie. Nadat de rechtbank zich voor overleg in raadkamer heeft teruggetrokken, is diezelfde middag onder mededeling van de gronden waarop deze berust mondeling uitspraak gedaan; dit onder de mededeling dat de uitspraak zo spoedig mogelijk op schrift zal worden gesteld en aan partijen zal worden toegezonden.

De gronden van het wrakingsverzoek 

Als grond voor het wrakingsverzoek is het volgende aangevoerd. De advocaat stelt zich op het standpunt dat de raadkamer met de weigering om de behandeling van het hoger beroep aan te houden tot de eerstkomende donderdag de objectieve schijn van partijdigheid heeft gewekt. Het is bestendig gebruik om ten aanzien van de behandeling van hoger beroepen niet af te wijken van de reguliere raadkamerdag. Een en ander is niet geregeld in het landelijk procesreglement en er is dan ook geen sprake van een vaste norm.

Het standpunt van de gewraakte rechters 

De voorzitter van de raadkamer heeft ter zitting de beslissing van de raadkamer tot weigering van de aanhouding van het hoger beroep nader toegelicht. De voorzitter heeft er op gewezen dat er geen regel is voor vaststelling van datum en tijdstip van behandeling van een hoger beroep als het onderhavige. Er wordt gekeken naar de wederzijdse belangen. De raadkamer heeft ook nu die belangenafweging gemaakt en de behandeling van het hoger beroep op verzoek van het Openbaar Ministerie vastgesteld op 5 november 2012. Daarnaast is afwijking van de reguliere raadkamerdag niet ongebruikelijk en gebeurt dit ook bij behandeling van schorsingsverzoeken.

De beoordeling van het verzoek 

Een rechter kan worden gewraakt op grond van feiten of omstandigheden waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Uitgangspunt daarbij is dat de rechter uit hoofde van zijn aanstelling wordt vermoed onpartijdig te zijn, tenzij zich een uitzonderlijke omstandigheid voordoet, die een zwaarwegende aanwijzing oplevert voor het oordeel dat een rechter jegens een partij bij een geding een vooringenomenheid koestert. Daarnaast kan er onder omstandigheden reden zijn voor wraking, indien geheel afgezien van de persoonlijke opstelling van de rechter in de hoofdzaak de bij een partij bestaande vrees voor partijdigheid van die rechter objectief gerechtvaardigd is, waarbij rekening moet worden gehouden met uiterlijke schijn. Het subjectieve oordeel van verzoeker is niet doorslaggevend.

Voorop gesteld wordt dat aan de door de advocaat aangevoerde omstandigheden geen aanwijzing valt te ontlenen voor het oordeel dat de raadkamer of één of meer van haar leden - subjectief - niet onpartijdig was. Daartoe heeft de advocaat niets aangevoerd. Vervolgens moet worden onderzocht of er sprake is van een objectieve schijn van vooringenomenheid. De rechtbank overweegt in dat verband dat het de raadkamer in beginsel vrijstaat om de behandeling van het appel niet op de vaste, reguliere, raadkamerdag te laten plaatsvinden. Een en ander is niet in strijd met het landelijk procesreglement noch enige andere – wettelijke – bepaling. Het resultaat van de door de raadkamer gemaakte belangenafweging zegt bovendien niets over de uitkomst van het hoger beroep zélf. De raadkamer loopt daarmee niet vooruit op de ten gronde te nemen beslissing. Daarnaast acht de rechtbank het van belang dat behandeling van verzoeken anders dan op de reguliere raadkamerdag, zoals thans aan de orde, geen zeldzaamheid is. De rechtbank acht het voldoende aannemelijk dat een dergelijke afwijking van de reguliere zittingsdag ook in vergelijkbare gevallen plaatsvindt. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de door de raadkamer gemaakte belangenafweging geen blijk van partijdigheid geeft.

Uit het vorenstaande volgt dat de door verzoeker veronderstelde vrees voor partijdigheid van de gewraakte rechters, naar het oordeel van de rechtbank, niet is aangetoond noch anderszins is gebleken of aannemelijk geworden.

Op grond van het bovenstaande is de rechtbank van oordeel dat het wrakingsverzoek ongegrond is en afgewezen moet worden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Celstraf voor malafide wijnhandel

Drie verdachten die beleggers in wijn hebben opgelicht hebben ieder een celstraf gekregen. De rechtbank Amsterdam heeft de verdachten in de zaak Bordeaux Advisory veroordeeld tot respectievelijk drieënhalf jaar, twintig maanden en achttien maanden celstraf. De rechtbank acht bewezen dat zij een groot aantal beleggers in wijn voor soms aanzienlijke bedragen hebben opgelicht. Gladde brochures

De mannen spiegelden beleggers bij de aankoop van wijn met fraaie brochures en gladde verkooppraatjes hoge rendementen voor. Daarbij gaven ze de garantie dat beleggers de wijn weer konden terugverkopen aan Bordeaux Advisory of een speciaal daarvoor opgericht fonds. Zij zouden dan het inleggeld terugkrijgen. Van meet af wisten de oplichters echter dat daarvoor onvoldoende geld beschikbaar was.

Geld verdwenen

In totaal hebben beleggers in de periode van 2002 tot 2007 voor ruim negentien miljoen euro aan wijn gekocht. De curator in het faillissement van Bordeaux Advisory heeft de in een depot in Frankrijk aangetroffen wijn echter maar voor een half miljoen euro kunnen verkopen. Hoewel de beleggers werd voorgehouden dat het door hen ingelegde geld in wijn zou worden gestoken, is het voor een groot deel verdwenen, vooral omdat de oplichters beleggers een veelvoud van de werkelijke waarde lieten betalen voor de wijn.

Geruïneerd

Van de winsten die de betrokkenen bij de oplichting hebben weggesluisd, is vooralsnog niet veel achterhaald. Beleggers zijn door dit alles soms hun hele spaargeld of pensioen kwijtgeraakt. Een aantal van hen is totaal geruïneerd en velen ondervinden aanzienlijke ellende als gevolg van de grote verliezen. De rechtbank is tot de conclusie gekomen dat alleen een gevangenisstraf aan de omvang van de oplichting en de gevolgen voor de slachtoffers recht doet. Daarnaast heeft zij de hoofdverdachte veroordeeld tot vergoeding van schade aan een aantal beleggers.

Lees hier de uitspraken:

• Rechtbank Amsterdam 14 november 2012, LJN BY3173
• Rechtbank Amsterdam 14 november 2012, LJN BY3174
• Rechtbank Amsterdam 14 november 2012, LJN BY3175

Matiging vordering ontneming i.v.m. financiële positie verdachte

Rechtbank Utrecht 12 november 2012, LJN BY3109 Vordering officier van justitie 

De vordering van de officier van justitie strekt tot het aan de veroordeelde opleggen van de verplichting tot betaling aan de Staat van het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel van € 20.533,44.

Oordeel rechtbank

De rechtbank ontleent aan de inhoud van de bewijsmiddelen het oordeel dat de veroordeelde door middel van het begaan van de bewezenverklaarde feiten een voordeel als bedoeld in artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht heeft gehad.

De rechtbank schat het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 12.406.

De verdediging heeft gesteld dat de verdachte niet beschikt over enig vermogen voor verhaal en dat een terugbetalingsverplichting tot grote problemen zal leiden.

Blijkens het Rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel staat vast dat vermogenscomponenten tot een totaal bedrag van ongeveer € 3.314 in beslag zijn genomen en dat overigens geen vermogenscomponenten zijn aangetroffen.

De rechtbank acht gelet op de persoon van de verdachte niet aannemelijk dat vermogen zou zijn veiliggesteld.

Aannemelijk is voorts dat de verdachte, gelet op zijn beperkte legale inkomsten, waarvan niet valt aan te nemen dat die in de nabije toekomst zullen toenemen, weinig tot geen mogelijkheden heeft om aan zijn betalingsverplichting te voldoen. Gelet hierop zal de rechtbank de betalingsverplichting matigen tot een bedrag van € 7.500. De vordering van de officier van justitie wordt voor het overige afgewezen.

Lees hier de volledige uitspraak.