Niet-ontvankelijkheid OvJ in 26 zaken wegens weigering tot het oproepen van zaaksofficier als getuige

Rechtbank Assen 29 oktober 2012, LJN BY2894 (gepubliceerd op 13 november 2012) Essentie

De rechtbank heeft besloten om de zaaksofficier van justitie, die betrokken was bij het opsporingsonderzoek, als getuige te horen in 26 zaken over de start van het onderzoek. Namens het Openbaar Ministerie heeft de officier van justitie, die in deze zaken ook als zittingsofficier van justitie optreedt, aangegeven dat het Openbaar Ministerie niet bereid en in staat is hem te vervangen in zijn eigen zaken, om hem als getuige te horen. De rechtbank verklaart de officier van justitie niet ontvankelijk.

De gang van zaken 

In de periode van 1 oktober tot 2012 en met 12 oktober 2012 heeft de rechtbank ter terechtzitting de zaken van 8 verdachten in de Kastanjezaak behandeld. Tijdens die behandeling is mr. P. de Jong namens het Openbaar Ministerie als zittingsofficier opgetreden. Door meerdere raadslieden is preliminair verweer gevoerd en verzocht het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk te verklaren in verband met onder meer -kort samengevat- vragen die er zijn gerezen ter zake van de start van het onderzoek, waaronder met name (het dossier van) de zaak Beeruil. Deze verweren zijn door de rechtbank telkens afgewezen.

Bij de behandeling van de zaak van één van laatstbedoelde verdachten heeft diens raadsman mr. Halfers ter terechtzitting van 4 oktober 2012 verzocht om de zaaksofficier mr. Francissen, als getuige te horen over de mogelijke rol die de zaak Beeruil heeft gespeeld bij de start van het opsporingsonderzoek in de zaak Kastanje. Voorafgaand aan dit verzoek had de zittingsofficier van justitie op de zitting laten weten dat uit een door hem ingesteld onderzoek was gebleken dat het dossier Beeruil niet meer voorhanden was.

De rechtbank heeft ter zitting, na de officier van justitie mr. De Jong te hebben gehoord en na beraadslaging, besloten om de zaaksofficier van justitie, mr. Francissen op 29 oktober 2012 ter terechtzitting als getuige te gaan horen over de start van het onderzoek Kastanje/de zaak Beeruil. De rechtbank heeft mr. De Jong opgedragen om mr. Francissen als getuige op te roepen. Hij heeft verklaard dat hij gevolg zal geven aan deze opdracht.

De behandeling ter zitting van de zaak van deze verdachte is vervolgens onderbroken tot 29 oktober 2012 te 10.00 uur, om dan over te gaan tot het horen van de zaaksofficier als getuige.

De rechtbank heeft het noodzakelijk geacht dat deze getuige ook zou worden gehoord in de zaken van de overige 7 verdachten, in welke zaken mr. De Jong als zittingsofficier op is getreden of nog zou gaan optreden en heeft de raadslieden van deze beslissing in kennis gesteld en hen in de gelegenheid gesteld om samen met hun cliënt bij dat verhoor aanwezig te zijn.

Ook heeft de rechtbank (al dan niet op verzoek van de verdediging) besloten om betrokkene 1 en betrokkene 2 op 29 oktober 2012 ter terechtzitting als getuige te gaan horen in deze zaken.

Deze beslissingen van de rechtbank zijn op de zitting bij de behandeling van alle 7 zaken bekrachtigd.

De behandeling op de zitting van de zaken van deze verdachten is ook onderbroken tot 29 oktober te 10.00 uur om over te gaan tot het horen van de zaaksofficier mr. Francissen en de beide genoemde verbalisanten als getuige.

Bij e-mailbericht van 12 oktober 2012 (en latere brief) aan de raadslieden van de overige 26 verdachten in de Kastanjezaak is bij monde van de voorzitter van de Noordelijke Fraudekamer meegedeeld dat de rechtbank het ook noodzakelijk acht dat mr. Francissen en de genoemde twee verbalisanten als getuige worden gehoord in de strafzaken van deze verdachten, waarvan de inhoudelijke behandeling in de week van 15 tot en met 19 oktober 2012 stond gepland. De voorzitter heeft de officier van justitie daarom op grond van artikel 263 lid 4 Sv bevolen deze getuigen in deze zaken te doen oproepen voor de zitting van 29 oktober 2012. Aan de raadslieden is daarnaast meegedeeld dat zij, indien zij dat voor een adequate verdediging nodig hebben, de beschikking kunnen krijgen over de resultaten van het door de rechter-commissaris uitgevoerde onderzoek en de door hem gehoorde getuigen in de Kastanjezaak.

Bij de behandeling door de rechtbank ter terechtzitting van de zaken van deze 26 verdachten in de periode van 15 tot en met 29 oktober 2012 (tot 10.00 uur), is mr. Francissen namens het Openbaar Ministerie als zittingsofficier opgetreden. Door een aantal raadslieden is preliminair verweer gevoerd en is verzocht het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk te verklaren in verband met onder meer -kort samengevat- vragen die er zijn gerezen ter zake van de start van het onderzoek, waaronder met name (het dossier van) de zaak Beeruil. Deze verweren zijn door de rechtbank telkens afgewezen.

Tijdens de behandeling van de onderscheiden zaken heeft de rechtbank de eerder door de voorzitter schriftelijk meegedeelde beslissing om mr. Francissen en de twee genoemde verbalisanten als getuige te horen bekrachtigd en toegelicht. Mr. Francissen heeft ter terechtzitting bij de behandeling van deze zaken bezwaren geuit tegen de beslissing van de rechtbank om hem als getuige te horen, in de zaken waarin hij zelf als zittingsofficier optreedt. Hij heeft primair het standpunt ingenomen dat het horen van de zittingsofficier niet past in het Nederlandse stelsel van strafvordering en subsidiair dat er geen sprake is van een bijzonder geval dat het horen zou rechtvaardigen. De rechtbank heeft er bij monde van de voorzitter op gewezen dat de kwestie Beeruil in relatie tot de start van het onderzoek in de Kastanjezaak mogelijk van belang kan zijn bij de beoordeling van de zaken van alle verdachten in de Kastanjezaak, dus ook de zaken waarin hij als zittingsofficier optreedt. Verder heeft de rechtbank gewezen op de overweging 12.3. in het arrest van de Hoge Raad van 19 december 1995 (LJN: ZD0328, NJ 1996, 249) en heeft zij in dit verband aangegeven dat er naar haar oordeel sprake is van een bijzonder geval dat het horen rechtvaardigt. De rechtbank heeft daarbij tevens aangegeven dat het horen van mr. Francissen plaats zal vinden binnen het strikte kader dat de Hoge Raad in genoemd arrest heeft geformuleerd.

De rechtbank heeft de zitting in alle zaken door mr. Francissen behandelde zaken onderbroken tot 29 oktober 2012 te 10.00 uur om dan over te gaan tot het horen van de zaaksofficier mr. Francissen en de twee genoemde verbalisanten als getuige.

De officier van justitie heeft niet voldaan aan het bevel om de zaaksofficier mr. Francissen in bedoelde 26 zaken op te roepen als getuige op de zitting van 29 oktober 2012.

Standpunt en proceshouding Openbaar Ministerie 

Mrs. De Jong en Francissen hebben in een aan de rechtbank gerichte brief van 25 oktober 2012 namens het Openbaar Ministerie de eerder ter terechtzitting door mr. Francissen aangevoerde bezwaren tegen het horen van mr. Francissen als getuige in de zaken, waarin hij zelf als zittingsofficier optreedt herhaald. Zij hebben -samengevat- aangegeven dat mr. Francissen in de door hem aangebrachte zaken als officier van justitie ter terechtzitting zal blijven optreden en dat het Openbaar Ministerie niet bereid en in staat is om hem te vervangen in zijn eigen zaken om hem als getuige te laten horen. Als bijlage bij deze bief is een door mr. Francissen opgemaakt proces-verbaal met betrekking tot de zaak Beeruil in relatie tot het Kastanjeonderzoek gevoegd. Ook wordt in die brief vermeld dat de officier van justitie (zo nodig) zal vorderen dat het proces-verbaal van de terechtzitting van 29 oktober 2012 - waarin de nog af te leggen verklaring van de officier van justitie mr. Francissen als getuige in de zaken van de verdachten waarin mr. De Jong als zittingsofficier optreedt - wordt toegevoegd aan de dossiers van de andere (26) zaken.

Ter terechtzitting van 29 oktober 2012 hebben de officieren van justitie (mrs. De Jong en Francissen) desgevraagd verklaard dat het Openbaar Ministerie zich niet verzet tegen het horen van mr. Francissen als getuige in de 8 zaken waarin mr. de Jong als zittingsofficier optreedt.

Ter terechtzitting heeft mr. Francissen namens het Openbaar Ministerie de bezwaren (desgevraagd) als volgt nader toegelicht. Hij heeft gesteld dat hij niet in de rol van getuige, maar in die van officier van justitie verantwoording dient af te leggen over zaken waarover hij bevraagd gaat worden.

De rechtbank heeft ter terechtzitting bij monde van de voorzitter de officier van justitie in de gelegenheid gesteld zich (nogmaals) te beraden omtrent het in de brief van 25 oktober 2012 ingenomen standpunt, welk standpunt is herhaald, en hem de mogelijkheid geboden zijn standpunt te herzien. De officier van justitie heeft geen aanleiding gezien voor nader beraad en heeft aangegeven zijn standpunt niet te herzien. De door de voorzitter ter terechtzitting aangedragen mogelijkheid om ten tijde van het verhoor mr. De Jong zijn rol als zittingsofficier te laten waarnemen zou een doorbreking betekenen van het beginsel dat het Openbaar Ministerie zelf bepaalt wie er als officier van justitie in een zaak optreedt. Bovendien is mr. De Jong onvoldoende inhoudelijk op de zaken van mr. Francissen voorbereid om daarin - zij het tijdelijk - als officier van justitie op te treden, aldus het Openbaar Ministerie.

Overwegingen rechtbank 

Vast staat dat er bij de rechtbank en de verdediging bij de behandeling van de zaken vragen zijn gerezen omtrent de start van het onderzoek Kastanje, waaronder met name de zaak Beeruil.

In dat verband heeft de verdediging in meerdere zaken preliminaire verweren gevoerd strekkende tot niet-ontvankelijkheid van de officier van justitie. De rechtbank heeft die preliminaire verweren afgewezen, maar wel aangegeven dat zij de verdediging de gelegenheid wil bieden om middels het horen van getuigen nader onderzoek hiernaar te doen.

In de mail van 12 oktober jl. (en latere brief) heeft de voorzitter van de rechtbank verwoord dat de rechtbank het ook noodzakelijk acht dat de zaaksofficier van justitie, mr. Francissen, in de betreffende zaken als getuige wordt gehoord. Er is naar het oordeel van de rechtbank sprake van een bijzonder geval zoals dit is verwoord in de jurisprudentie van de Hoge Raad.

De rechtbank heeft deze beslissing reeds verwoord ter terechtzitting bij de behandeling van deze zaken. Eén van die zaken betreft de onderhavige zaak.

De rechtbank komt niet terug op deze beslissing. De weigering van de officier van justitie om gevolg te geven aan het bevel om de zaaksofficier als getuige op te roepen is met deze beslissing in strijd.

Naar het oordeel van de rechtbank biedt de jurisprudentie van de Hoge Raad de mogelijkheid om een zaaksofficier binnen een strikt kader te horen als getuige, ook als deze optreedt als zittingsofficier. De rechtbank merkt daarbij op dat de rol van een getuige een fundamenteel andere is dan die van een vertegenwoordiger van het Openbaar Ministerie ter terechtzitting. Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad blijkt dat de Hoge Raad dit onderscheid heeft onderkend en dat daarom deze mogelijkheid binnen het eerdergenoemde strikte kader bestaat.

Dat dit tot gevolg heeft dat gedurende het verhoor van deze getuige tijdelijk een andere vertegenwoordiger van het Openbaar Ministerie moet optreden is hiervan de logische consequentie. Dit betekent niet dat de rechtbank ingrijpt in de autonomie van het openbaar ministerie om te beslissen welke officier van justitie welke zaak op de zitting behandelt.

Ondanks de mogelijkheid die het Openbaar Ministerie ter terechtzitting van 29 oktober 2012 nog is geboden om het standpunt dat in de brief van 25 oktober jl. is ingenomen te herzien, blijft het Openbaar Ministerie weigeren gevolg te geven aan de beslissing van de rechtbank.

Onder deze omstandigheden kan de rechtbank reeds op dit moment in onder meer de onderhavige zaak tot geen andere eindbeslissing komen dan de niet-ontvankelijkheid van de officier van justitie uit te spreken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Onvoldoende wettig en overtuigend bewijs om tot de conclusie te komen dat verdachte in haar verklaring bij de kantonrechter als getuige in de zaak van Dexia opzettelijk in strijd met de waarheid heeft verklaard

Rechtbank Amsterdam 2 november 2012, LJN BY2943 (gepubliceerd op 13 november 2012) Ten aanzien van de echtgenote van de verdachte in de zaak die tevens vandaag is gepubliceerd (LJN BY2947) heeft de rechtbank geoordeeld dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is om tot de conclusie te komen dat zij in haar verklaring bij de kantonrechter als getuige opzettelijk in strijd met de waarheid heeft verklaard.

Aan haar was ten laste gelegd dat zij op of omstreeks 05 augustus 2009 te Amsterdam, in elk geval in Nederland, ter terechtzitting van de kantonrechter mr. M.E.A. Nijssen als getuige in de zaak van X tegen Dexia Bank Nederland N.V., nadat zij in handen van voornoemde kantonrechter op de bij de wet voorgeschreven wijze de eed / belofte had afgelegd de gehele waarheid en niets dan de waarheid te zullen zeggen, in elk geval in een geval waarin een wettelijk voorschrift een verklaring onder ede vorderde en/of daaraan rechtsgevolgen verbond, mondeling, persoonlijk, opzettelijk valselijk, geheel of ten dele in strijd met de waarheid - zakelijk weergegeven - heeft verklaard:"Dit was eind 2004 en toen heb ik mijn man over mijn contract verteld."

Standpunt Openbaar Ministerie 

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het ten laste gelegde feit bewezen kan worden. Hiertoe heeft zij aangevoerd dat haar echtgenoot X, bij brief van 20 juli 2005 aan Dexia Bank Nederland B.V. heeft geschreven dat hem ‘onlangs is gebleken dat door zijn echtgenoot bovengenoemd contract is afgesloten’. Verdachte heeft bij de kantonrechter op 5 augustus 2009 stellig verklaard dat zij X eind 2004 over het contract heeft verteld. Vervolgens is uit de stukken gebleken dat X in 2002 telefonisch contact met Dexia heeft opgenomen inzake het contract van verdachte met Dexia. Nu X, voornoemd, ter zitting heeft verklaard dat het uitgesloten is dat hij op eigen initiatief contact met Dexia heeft opgenomen, acht de officier van justitie het niet aannemelijk dat verdachte zich twee jaar vergist over het tijdstip waarop zij X heeft ingelicht over haar contract met Dexia.

Standpunt verdediging 

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden vrijgesproken. Het feit dat verdachte heeft verklaard dat zij eind 2004 X heeft verteld over het contract met Dexia vloeit voort uit het feit dat zij gebeurtenissen in haar herinnering bij elkaar heeft gebracht en heeft geconcludeerd dat het eerste gesprek met X over het afgesloten contact in een bepaalde periode zal zijn geweest. Dit betekent nog niet dat zij opzettelijk heeft gelogen.

Oordeel rechtbank

De rechtbank stelt vast dat de bewijsconstructie van de officier van justitie in beslissende mate steunt op de verklaringen van X, inhoudende hoe en wanneer hij wetenschap heeft gekregen van het contract dat verdachte met Dexia had afgesloten. Ten eerste merkt de rechtbank op dat de ter terechtzitting door X afgelegde verklaring niet ook (als getuige) in de zaak tegen verdachte is afgelegd. Gezien de omstandigheid dat verdachte en X, hoewel zij gehuwd zijn en in hetzelfde huis wonen, een aparte administratie voeren en elkaars post niet openmaken, zoals verdachte ter zitting heeft verklaard en X eerder tegenover de politie heeft verklaard, valt naar het oordeel van de rechtbank niet uit te sluiten dat verdachte zich bij de kantonrechter heeft vergist in het moment dat zij X over haar contract met Dexia heeft verteld. Op grond van de voorhanden zijnde stukken is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende wettig en overtuigend bewijs aanwezig om tot de conclusie te komen dat verdachte in haar verklaring bij de kantonrechter opzettelijk in strijd met de waarheid heeft verklaard. Verdachte dient dan ook te worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

De rechtbank acht bewezen dat verdachte ttz van de kantonrechter als getuige in de zaak tegen Dexia opzettelijk in strijd met de waarheid heeft verklaard

Rechtbank Amsterdam 2 november 2012, LJN BY2947 (gepubliceerd op 13 november 2012) Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij op of omstreeks 5 augustus 2009 te Amsterdam, in elk geval in Nederland, ter terechtzitting van de kantonrechter mr. M.E.A. Nijssen als getuige in de zaak van verdachte tegen Dexia Bank Nederland N.V., nadat hij in handen van voornoemde kantonrechter op de bij de wet voorgeschreven wijze de eed/belofte had afgelegd de gehele waarheid en niets dan de waarheid te zullen zeggen, in elk geval in een geval waarin een wettelijk voorschrift een verklaring onder ede vorderde en / of daaraan rechtsgevolgen verbond, mondeling, persoonlijk, opzettelijk valselijk, geheel of ten dele in strijd met de waarheid - zakelijk weergegeven - heeft verklaard:"Ik denk dat mijn vrouw mij op 19, 20 of 21 december 2004 heeft verteld van haar contract."

Standpunt Openbaar Ministerie 

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het ten laste gelegde feit bewezen kan worden. Hiertoe heeft zij aangevoerd dat verdachte bij brief van 20 juli 2005 aan Dexia Bank Nederland B.V. heeft geschreven dat hem 'onlangs is gebleken dat door zijn echtgenoot bovengenoemd contract is afgesloten'. Zijn echtgenote heeft bij de kantonrechter op 5 augustus 2009 stellig verklaard dat zij verdachte eind 2004 over het contract heeft verteld. Vervolgens is uit de stukken gebleken dat verdachte in 2002 telefonisch contact met Dexia heeft opgenomen inzake het contract van zijn echtgenote. Gelet op deze feiten en omstandigheden acht de officier van justitie het niet aannemelijk dat verdachte zich twee jaar vergist over het tijdstip waarop verdachte op de hoogte is geraakt van het contract van zijn echtgenoot met Dexia.

Standpunt verdediging

De verdediging heeft vrijspraak bepleit en daartoe aangevoerd dat niet bewezen kan worden dat verdachte opzettelijk in strijd met de waarheid bij de kantonrechter heeft verklaard. Gelet op alle gebeurtenissen heeft verdachte op dat moment gedacht dat hij de waarheid sprak. Ook kan niet gezegd worden dat verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard om in strijd met de waarheid tegenover de kantonrechter te verklaren.

Oordeel rechtbank 

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan.

Dexia heeft aangifte gedaan ter zake van meineed tegen verdachte. De rechtbank stelt vast dat verdachte op 5 augustus 2009 ter zitting van de kantonrechter mr. M.E.A. Nijssen in de zaak tegen Dexia als getuige - desgevraagd - heeft verklaard dat hij dacht dat zijn vrouw hem op 19, 20 of 21 december 2004 heeft verteld van haar contract met Dexia. Tijdens zijn verhoor bij de politie op 2 maart 2011 heeft verdachte evenwel verklaard dat hij in 2002 een telefoongesprek heeft gevoerd met Dexia en toen van het contract afwist.Dit wordt bevestigd door het transcript van het door verdachte op 25 maart 2002 met Dexia gevoerde telefoongesprek, waarin verdachte namens zijn vrouw een jaaropgave over 2001 opvraagt.

Gelet op al deze feiten en omstandigheden, in onderlinge samenhang bezien, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte op 5 augustus 2009 ten overstaan van de kantonrechter, opzettelijk in strijd met de waarheid heeft verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor BTW-fraude (2)

Rechtbank Utrecht 16 oktober 2012, LJN BY2538 (gepubliceerd op 7 november 2012) De verdenking komt er op neer dat verdachte:

• Feit 1: samen met een ander of anderen opzettelijk aangiften voor de omzetbelasting onjuist dan wel onvolledig heeft gedaan en met betrekking tot die aangiften omzetbelasting valsheid in geschrift heeft gepleegd;
• Feit 2: (primair) samen met een ander of anderen valsheid in geschrift heeft gepleegd danwel (subsidiair) deze geschriften heeft gebruikt en voorhanden heeft gehad;
• Feit 3: samen met een ander of anderen geld heeft witgewassen;
• Feit 4: opzettelijk geen administratie overeenkomstig de daaraan bij of krachtens de Belastingwet gestelde eisen heeft gevoerd.

Op 22 juli 2008 heeft de Belastingdienst een brief ontvangen afkomstig van bedrijf 1. Hierin maakt bedrijf 1 melding van het feit dat hij sinds mei 2008 een leverancier heeft van edelmetaal/sloopgoud die grote hoeveelheden van deze goederen te koop aanbiedt, dat hij over de periode mei 2008 tot en met 21 juli 2008 een groot bedrag aan omzetbelasting aan deze leverancier heeft betaald en dat hij zich afvraagt of deze leverancier daadwerkelijk aangifte heeft gedaan van de ontvangen omzetbelasting. Naar aanleiding van deze brief heeft de Belastingdienst een back-up gemaakt van de boekhouding van bedrijf 1 over 2008 en aan de hand van die gegevens een onderzoek ingesteld bij de diverse leveranciers van sloopgoud aan bedrijf 1, waaronder verdachte en zijn medeverdachte.

Op 17 maart 2009 is in het zogenoemde Tripartite overleg besloten een strafrechtelijk onderzoek tegen verdachte in te stellen naar de onjuiste aangifte omzetbelasting en het niet voeren van een administratie.

Bewijsmiddelen

Uit de bewijsmiddelen blijkt het volgende:

In de administratie van betrokkene 4 zijn facturen aan getroffen van bedrijf 1 Gelet op de inhoud van de bewijsmiddelen is de rechtbank van oordeel dat deze facturen vals zijn door op deze facturen te vermelden dat bedrijf 1 aan “betrokkene 4” sloopgoud had verkocht terwijl bedrijf 1 in werkelijkheid geen goud heeft geleverd (feit 2). Dat er geen goud is geleverd, leidt de rechtbank af uit het feit dat er bij twee verschillende bedrijven facturen van bedrijf 1 zijn aangetroffen met hetzelfde factuurnummer, de facturen van bedrijf 1 niet steeds een opeenvolgend factuurnummer hebben en dat in de administratie twee facturen zijn aangetroffen met hetzelfde factuurbedrag terwijl de hoeveelheden, goudsamenstellingen en de goudprijzen bij twee verkooptransacties niet exact dezelfde kunnen zijn geweest. Daarbij komt dat de hoeveelheden goudsamenstellingen van het door verdachte aan betrokkene 1 en betrokkene 2 verkochte sloopgoud niet overeenkomt met het van bedrijf 1 ingekochte sloopgoud. Ook acht de rechtbank van belang dat de kasadministratie van verdachte over substantiële periodes een aanzienlijk kastekort laat zien terwijl verdachte heeft verklaard dat hij bedrijf 1 steeds contant betaalde.

Verdachte heeft samen met zijn medeverdachte medeverdachte facturen vervalst, door op deze facturen te vermelden dat medeverdachte aan “betrokkene 4” sloopgoud had verkocht terwijl medeverdachte in werkelijkheid geen goud heeft geleverd (feit 2). Dat er geen goud is geleverd, leidt de rechtbank af uit het feit dat medeverdachte medeverdachte onvoldoende concreet kan aangeven wie zijn eigen leveranciers zijn, er geen enkele administratieve onderbouwing is van de inkoop van het goud en medeverdachte niet beschikt over kennis die noodzakelijk is om actief te zijn in de goudhandel.

In het dossier bevinden zich zowel geprinte facturen als handgeschreven facturen. Uit de kenmerkende overeenkomsten tussen de geprinte facturen van medeverdachte en de facturen van bedrijf 1, een andere leverancier van de verdachte, leidt de rechtbank af dat de facturen zijn opgesteld in onderling overleg tussen verdachte en zijn medeverdachte. Uit het feit dat daarnaast in de administratie van verdachte originele facturen van medeverdachte gericht aan verdachte zijn aangetroffen, voorzien van een stempel van de onderneming van medeverdachte, leidt de rechtbank af dat medeverdachte, hetzij deze facturen zelf heeft opgesteld, hetzij blanco facturen aan verdachte ter beschikking heeft gesteld zodat deze de facturen verder kon opstellen en in zijn administratie kon opnemen. In beide gevallen is er sprake van medeplegen van het onder 2. tenlastegelegde;

Verdachte heeft de hiervoor genoemde facturen van medeverdachte en de facturen van bedrijf 1 ondanks dat deze vals waren opgenomen in de bedrijfsadministratie. Daarnaast heeft verdachte 2 facturen ten name van de kopende partij betrokkene 5 niet opgenomen in de administratie (feit 4).

Verdachte heeft de facturen van medeverdachte en de facturen van bedrijf 1 gegeven aan zijn boekhouder waarna deze de fictief afgedragen omzetbelasting ten onrechte heeft vermeld op de aangiften omzetbelasting. De onder 3 genoemde facturen van betrokkene 5 heeft verdachte niet gegeven aan zijn boekhouder waardoor de door verdachte in verband met deze verkopen ontvangen BTW niet is verantwoord in de betreffende aangiften omzetbelasting (feit 1).

Verdachte heeft door het opzettelijk doen van onjuiste belastingaangifte beschikt over ten onrechte niet afgedragen BTW en ten onrechte verrekende BTW. Verdachte heeft over deze bedragen beschikt terwijl hij wist dat deze uit misdrijf afkomstig waren (feit 3).

Bewezenverklaring

De rechtbank dan ook wettig en overtuigend bewezen dat verdachte:

• Feit 1: Opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd en valsheid in geschift, meermalen gepleegd;
• Feit 2: Valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 3: Witwassen, meermalen gepleegd;
• Feit 4: Als degene die ingevolge de belastingwet verplicht is tot het voeren van een administratie overeenkomstig de daaraan bij of krachtens de belastingwet gestelde eisen, een zodanige administratie niet voeren, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven.

Strafoplegging

De officier van justitie heeft gevorderd aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden, waarvan 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar alsmede een geldboete ter hoogte van € 200.000.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 15 maanden, waarvan 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zaak van medeverdachte:

• Rechtbank Utrecht 16 oktober 2012, LJN BY2554.

Veroordeling voor BTW-fraude (1)

Rechtbank Utrecht 16 oktober 2012, LJN BY2554 (gepubliceerd op 7 november 2012) De verdenking komt er op neer dat verdachte:

• Feit 1: samen met een ander of anderen opzettelijk aangiften voor de omzetbelasting onjuist dan wel onvolledig heeft gedaan en/of met betrekking tot die aangiften omzetbelasting valsheid in geschrift heeft gepleegd;
• Feit 2: samen met een ander of anderen valsheid in geschrift heeft gepleegd;
• Feit 3: opzettelijk geen administratie overeenkomstig de daaraan bij of krachtens de Belastingwet gestelde eisen heeft gevoerd.

Op 22 juli 2008 heeft de Belastingdienst een brief ontvangen afkomstig van bedrijf 1. Hierin maakt bedrijf 1 melding van het feit dat hij sinds mei 2008 een leverancier heeft van edelmetaal/sloopgoud die grote hoeveelheden van deze goederen te koop aanbiedt, dat hij over de periode mei 2008 tot en met 21 juli 2008 een groot bedrag aan omzetbelasting aan deze leverancier heeft betaald en dat hij zich afvraagt of deze leverancier daadwerkelijk aangifte heeft gedaan van de ontvangen omzetbelasting. Naar aanleiding van deze brief heeft de Belastingdienst een back-up gemaakt van de boekhouding van bedrijf 1 over 2008 en aan de hand van die gegevens een onderzoek ingesteld bij de diverse leveranciers van sloopgoud aan bedrijf 1, waaronder verdachte en zijn medeverdachte.

Op 17 maart 2009 is in het zogenoemde Tripartite overleg besloten een strafrechtelijk onderzoek tegen verdachte in te stellen naar de onjuiste aangifte omzetbelasting en het niet voeren van een administratie.

Bewijsmiddelen

Uit de bewijsmiddelen blijkt het volgende:

Bedrijf 2 en bedrijf 1 hebben sloopgoud ingekocht van verdachte. Verdachte heeft deze transacties niet verwerkt in zijn aangifte voor de omzetbelasting (feit 1). Ook heeft verdachte de facturen van deze transacties niet verwerkt in zijn administratie (feit 3).

Verdachte heeft samen met zijn medeverdachte medeverdachte facturen vervalst, door op deze facturen te vermelden dat hij aan “bedrijf 4” sloopgoud had verkocht terwijl hij in werkelijkheid geen goud heeft geleverd (feit 2). Dat er geen goud is geleverd leidt de rechtbank af uit het feit dat verdachte onvoldoende concreet kan aangeven wie zijn eigen leveranciers zijn, er geen enkele administratieve onderbouwing is van de inkoop van het goud en verdachte niet beschikt over kennis die noodzakelijk is om actief te zijn in de goudhandel.

In het dossier bevinden zich zowel geprinte facturen als handgeschreven facturen. Uit de kenmerkende overeenkomsten tussen de geprinte facturen van verdachte en facturen van bedrijf 3, een andere leverancier van de medeverdachte, leidt de rechtbank af dat de facturen zijn opgesteld in onderling overleg tussen verdachte en zijn medeverdachte. Uit het feit dat daarnaast in de administratie van zijn medeverdachte originele facturen van verdachte gericht aan zijn medeverdachte zijn aangetroffen, voorzien van een stempel van de onderneming van verdachte, leidt de rechtbank af dat verdachte hetzij deze facturen zelf heeft opgesteld, hetzij blanco facturen aan zijn medeverdachte ter beschikking heeft gesteld zodat deze de facturen verder kon opstellen en in zijn administratie kon opnemen. In beide gevallen is er sprake van medeplegen van het onder 2. tenlastegelegde.

Door het melding maken van omzetbelasting op de hiervoor onder 2. genoemde facturen, is verdachte omzetbelasting verschuldigd geworden. Verdachte heeft deze facturen echter niet betrokken bij zijn aangifte omzetbelasting (feit 1). Evenmin heeft verdachte de betreffende facturen opgenomen in zijn administratie.

Bewezenverklaring

De rechtbank dan ook wettig en overtuigend bewezen dat verdachte:

• Feit 1. Opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd en valsheid in geschift, meermalen gepleegd;
• Feit 2. Valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 3. Als degene die ingevolge de belastingwet verplicht is tot het voeren van een administratie overeenkomstig de daaraan bij of krachtens de belastingwet gestelde eisen, een zodanige administratie niet voeren, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven.

Strafoplegging

De officier van justitie heeft gevorderd aan verdachte op te leggen een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van zes maanden, waarvan drie maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zaak van medeverdachte:

• Rechtbank Utrecht 16 oktober 2012, LJN BY2538.

Deels voorwaardelijke celstraf voor witwassen

Rechtbank Arnhem 6 november 2012, LJN BY2290 De rechtbank heeft een 47-jarige man uit Oosterbeek veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 maanden waarvan 4 maanden voorwaardelijk. Het betreft een zaak uit het zogenaamde ‘Sprinkhaan-onderzoek’.

Investering botenproject

De man heeft samen met anderen, gelden witgewassen door een constructie op te zetten waarin geld, dat is verdiend met de handel in hasj, werd geïnvesteerd in een botenproject in Turkije.

De man heeft geldbedragen van ruim 1,2 miljoen euro en van ruim 1,3 ton aan Zwitserse Franken op een Zwitserse bankrekening van zijn echtgenote voorhanden gehad. Naar het oordeel van de rechtbank zijn die gelden verdiend met de handel in hasj. Ook heeft hij twee contante aanbetalingen in het botenproject verricht in Turkije. In een korte periode heeft de man een bedrag van in totaal € 1.005.000,- aan contant geld aanbetaald voor de bouw in Turkije van drie luxe zeiljachten.

Vrijspraak poging tot witwassen

De man wordt vrijgesproken van een poging tot witwassen. De rechtbank is van oordeel dat niet uit het dossier valt af te leiden dat de man heeft geprobeerd gelden van een andere Zwitserse bankrekening terug te krijgen.

Lees hier de volledige uitspraak.

APAAN wordt door de raadkamer niet aangemerkt als "geregistreerde stof" in de zin van de Wet voorkoming misbruik chemicaliën en en in de zin van de (EU-) verordeningen 273/2004 en 111/2005

Rechtbank 's-Hertogenbosch 31 oktober 2012, LJN BY2286 (gepubliceerd op 5 november 2012) Bij het antwoord op de vraag of de voorlopige hechtenis mede kan worden gebaseerd op opzettelijke overtreding van de Wet Voorkoming Misbruik Chemicaliën (WVMC) is in deze zaak mede bepalend of de stof alpha phenylacetoacetonitril(le) (APAAN) aangemerkt kan worden als "geregistreerde stof" in de zin van de de (EU-)verordeningen 273/2004 en 111/2005.

De (EU-)verordeningen 273/2004 en 111/2005, die ten grondslag liggen aan de WVMC, introduceren en definiëren het begrip "geregistreerde stof". Een deel van deze "geregistreerde stoffen" is opgenomen in een lijst die als bijlage (1) behoort tot de genoemde verordeningen onder categorie 1 . Dit betreft de (echte) precursoren, stoffen die in een chemisch proces omgezet kunnen worden in (o.a.) amfetamine. Het gaat daarbij, in deze zaak, om BMK en (volledigheidshalve) de zouten van deze stof. De stof APAAN is niet als zodanig opgenomen in de bijlage onder een van categorieën "geregistreerde stoffen".

De rest van de preambule bij Verordening 273/2004 geeft (voor zover hier van belang) aan dat (8) stoffen die vaak bij de illegale vervaardiging van verdovende middelen of psychotrope stoffen worden gebruikt, in de bijlage 1 worden opgenomen (9) er voor moet worden gezorgd dat voor de vervaardiging of het gebruik van bepaalde in bijlage 1 genoemde geregistreerde stoffen een vergunning nodig is. Daarnaast mag de levering van deze stoffen alleen worden toegestaan aan afnemers die een vergunning hebben en een afnemersverklaring hebben ondertekend (12) alle transacties die er toe leiden dat geregistreerde stoffen van categorie 1 en 2 in de handel worden gebracht, goed gedocumenteerd moeten zijn (13) van een aanzienlijk aantal andere stoffen, waarvan er legaal grote hoeveelheden worden verhandeld, bekend is dat ze als precursoren bij de illegale vervaardiging van synthetische drugs en psychotrope stoffen worden gebruikt. Een even strenge controle op deze stoffen als op die in de bijlage zou een onnodige handelsbelemmering in de vorm van bedrijfsvergunningen en documentatie van handelstransacties betekenen.

Centraal in deze verordeningen, en daarmee dus ook in de WVMC, is de definitie van het begrip "geregistreerde stof". De definitie (zie art 2 Verordening 273/2004) luidt : geregistreerde stof: elke in bijlage 1 genoemde stof, met inbegrip van mengsels en natuurproducten die dergelijke stoffen bevatten. Uitgesloten zijn geneesmiddelen (zoals gedefinieerd in Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, farmaceutische preparaten, mengsels, natuurproducten en andere preparaten die geregistreerde stoffen bevatten die zodanig zijn vermengd dat ze niet gemakkelijk met eenvoudige middelen kunnen worden gebruikt of geëxtraheerd. (onderstreping RK)

Artikel 2 van Verordening 111/2005 gebruikt dezelfde definitie voor het begrip "geregistreerde stof".

Uit de vergelijking van de structuurformule van APAAN met die van BMK volgt dat bij de chemische omzetting van APAAN naar BMK een deel van het molecuul wordt verwijderd, de nitril-groep. In de door de Rb. Haarlem besproken stof, die de FIOD ten grondslag legt aan haar standpunt dat APAAN wel aangemerkt dient te worden als een "geregistreerde stof", betreft het een stof die was samengesteld uit een molecuul PMK, dat als zodanig chemisch was verbonden aan een andere stof tot een ester (PMK-glycidaat). Uit die samengestelde stof kon het PMK weer worden vrijgemaakt door , kort gezegd, een aantal betrekkelijk eenvoudige chemische bewerkingen toe te passen.

Uit de definitie in artikel 2 van de Verordening 274/2004 volgt dat de stof APAAN niet rechtstreeks valt onder de werking van de WVMC. Deze stof is niet geregistreerd in de bijlagen bij in de WVMC genoemde EU-Verordeningen en valt evenmin onder de rest van de bepaling van het begrip "geregistreerde stof", gelet op het navolgende. De stof BMK zit niet in APAAN, want BMK ontstaat pas na een chemische reactie van het APAAN met het zwavelzuur in het chemische bewerkingsproces waarbij APAAN wordt omgezet in BMK. In de stof APAAN is de stof BMK niet als zodanig aanwezig, maar het kan daaruit worden gevormd. In het geval van APAAN gaat het dus om een stof waarvan de chemische samenstelling en structuur wordt veranderd en dat is daarom niet vergelijkbaar met de stof PMK-glycidaat waarop het vonnis van de Rechtbank Haarlem ziet.

Gelet op het bovenstaande kan APAAN naar het oordeel van de Raadkamer niet worden aangemerkt als een geregistreerde stof in de zin van de Verordeningen 274/2004 en 111/2005 en valt bij gevolg ook niet onder de werking van de WVMC op de wijze als thans voorligt in de vordering.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor illegale overbrenging van afvalstoffen en opzettelijke overbrenging van 3.800 ton afvalstoffen zonder toestemming van de betrokken autoriteit. Deels nietigverklaring dagvaarding door onvoldoende omschrijving in de TLL van de gestelde overtreding van de zorgplicht t.a.v. het milieu.

Rechtbank Groningen 22 oktober 2012, LJN BY22295 (gepubliceerd op 5 november 2012) Aan verdachte is ten laste gelegd

1. medeplegen van een overtreding van het voorschrift gesteld bij art. 10.60, tweede lid, van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd;
2. medeplegen van een overtreding van het voorschrift gesteld bij art. 10.60, derde lid, van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd;
3. medeplegen van een overtreding van het voorschrift gesteld bij art. 10.60 (oud), eerste lid, van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd.

Geldigheid van de dagvaarding

Standpunt officier van justitie 

De officier van justitie heeft aangevoerd dat uit de tenlastelegging duidelijk naar voren komt dat verdachte de zorgplicht ten aanzien van het milieu heeft overtreden. De combinatie van de tenlastelegging en de verklaringen in het dossier moeten voor verdachte duidelijk genoeg maken dat het verwijt betreft de manier waarop met de afvalstoffen is omgegaan na het laden van die afvalstoffen bij medeverdachte/BV. Derhalve gaat het dus om het beheer van de afvalstoffen in Polen. Op grond hiervan had verdachte wel degelijk kunnen weten waar hij zich tegen moest verdedigen.

Oordeel rechtbank 

De rechtbank zal de dagvaarding nietig verklaren ten aanzien van het onder 2 ten laste gelegde, aangezien de dagvaarding te weinig specifiek is omschreven in relatie tot de verweten zorgplicht als bedoeld in artikel 10.60, derde lid, van de Wet milieubeheer. Het onder 2 ten laste gelegde behelst nauwelijks meer dan de toepasselijk geachte delictsomschrijving en kan derhalve niet dienen als grondslag voor het onderzoek ter terechtzitting. De kennelijk overtreden zorgplicht ten aanzien van het milieu had in de tenlastelegging nader omschreven moeten worden. Deze omschrijving had bijvoorbeeld kunnen inhouden dat werd aangegeven welke maatregelen in dit specifieke geval van de verdachte rechtspersoon werden verwacht. Pas dan kon de verdachte rechtspersoon weten waar zij zich tegen moest verdedigen. De dagvaarding wordt ten aanzien van het onder 2 ten laste gelegde dan ook nietig verklaard.

Bewijsvraag

Standpunt van de officier van justitie 

De officier van justitie heeft aangevoerd dat het onder 1 primair, 2 primair en 3 ten laste gelegde wettig en overtuigend kan worden bewezen op grond van de in het requisitoir aangehaalde verklaringen, processen-verbaal en documenten.

Verdachte/BV had wetenschap van het feit dat de PP2, afkomstig van medeverdachte/BV, niet kon voldoen aan de eisen die op grond van de kennisgeving, en de door de Poolse autoriteiten gestelde aanvullende eisen, daaraan waren gesteld. Verdachte is voor de gedane verboden gedraging strafrechtelijk aan te spreken, aangezien haar feitelijk leidinggevenden en overige medewerkers wetenschap hadden van de strafbare gedragingen, maar zij maatregelen ter voorkoming achterwege hebben gelaten.

Beoordeling

Feit 1

Verdachte/BV heeft kennisgeving gedaan van de overbrenging van afvalstoffen die afkomstig waren van medeverdachte/BV. Op de kennisgeving, genummerd NL 201867, staat dat het over afval met code 19.12.10 gaat. Uit de bijlage bij Verordening 1013/2006/EG2 blijkt dat deze afvalstof door Verdachte/BV is ingedeeld als brandbaar afval (RDF) afkomstig van een mechanische installatie voor afval. Met het daarbij gevoegde sorteerschema van het afval had het voor de Poolse autoriteiten bij de ontvangst van de aanvraag al genoegzaam duidelijk moeten zijn dat het hier om huishoudelijk afval ging. De Poolse autoriteiten hadden de overbrenging op grond van de ingediende kennisgeving moeten weigeren, nu uit het dossier is gebleken dat ze geen afval wilden ontvangen dat afkomstig was van huishoudens. Aangezien de Poolse autoriteiten in juni 2008 uiteindelijk wel een kennisgeving hebben afgegeven, maar met aanvullende voorwaarden, kan gesteld worden dat de verdachte rechtspersoon, waarvan verdachte als feitelijk leidinggevende kan worden aangemerkt, afval heeft doen transporteren naar Polen dat niet voldeed aan de toestemming. Namens medeverdachte/BV is verklaard dat zij nooit aan de gestelde aanvullende eisen hadden kunnen voldoen met hun PP2. Juridisch laat zich dat vertalen als het overbrengen van afval dat niet aan de toestemming voldeed en derhalve is gedaan zonder kennisgeving. Er was sprake van een dusdanige bewuste en nauwe samenwerking tussen de verdachte rechtspersoon en Verdachte/BV dat medeplegen kan worden aangenomen.

Er kan, op grond van de zich in het dossier bevindende verklaringen, niet buiten redelijke twijfel worden vastgesteld dat de toestemming van de bevoegde autoriteit van bestemming valselijk, door verkeerde voorstelling van zaken of fraude is verkregen. Daarom acht de rechtbank niet bewezen dat de ten laste gelegde overbrengingen geschiedden met een door vervalsing, verkeerde voorstelling van zaken of fraude verkregen toestemming. Dit betekent dat verdachte partieel vrijgesproken dient te worden van de in de tenlastelegging genoemde door vervalsing, verkeerde voorstelling van zaken of fraude verkregen toestemming.

In het economisch strafrecht slechts sprake hoeft te zijn van kleurloos opzet. De rechtbank is van oordeel dat de verdachte rechtspersoon opzet heeft gehad op de verboden gedraging. Als de feitelijke kennisgever, die fungeerde als een soort afvalmakelaar, had zij zich aandachtig van het feit dat de bevoegde autoriteit van bestemming aanvullende eisen had gesteld aan het over te brengen afval op de hoogte moeten zijn. Uit de verklaringen in het dossier en het verhandelde ter zitting komt de rechtbank tot voldoende bewijs van het feit dat de feitelijk leidinggevende van de verdachte rechtspersoon wetenschap had van de illegale overbrenging van de afvalstoffen en maatregelen ter voorkoming achterwege heeft gelaten.

De rechtbank acht op grond van de hiervoor opgenomen bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat de onder 1 primair ten laste gelegde opzettelijk gepleegde overbrengingen van 3.800 ton afvalstoffen zijn gedaan zonder toestemming van de betrokken bevoegde autoriteit van het land van bestemming, nu vast is komen te staan dat het afval dat is overgebracht naar Polen niet aan de voorwaarden voldeed die aan de kennisgeving waren verbonden.

De rechtbank is van oordeel dat de verdachte rechtspersoon schuldig is aan de illegale overbrenging van afvalstoffen zoals onder 1 primair ten laste is gelegd.

Feit 3

Verdachte/BV heeft kennisgeving gedaan onder de nummers NL111302 en NL112417 voor de overbrenging van afvalstoffen, afkomstig van de Vagron te Groningen, over te brengen naar Papenburg. Uit het onderzoek, dat naar de administratie van deze overbrengingen is gedaan, is gebleken dat onder deze kennisgevingen ook transporten zijn geweest die niet van de Vagron afkomstig waren waarbij het om hele andere afvalstoffen ging. Deze afvalstoffen vielen niet onder de gegeven toestemming

De rechtbank is op grond hiervan van oordeel dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte afvalstoffen heeft over laten brengen die niet voldeden aan de kennisgevingen en derhalve zonder kennisgeving illegaal over de grens zijn gebracht. Juridisch laat zich dat vertalen als de sluikhandel bedoeld in art. 26 van de oude EVOA.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook de uitspraken van de medeverdachten onder:

• Rechtbank Groningen 22 oktober 2012, LJN BY2294
• Rechtbank Groningen 22 oktober 2012, LJN BY2293
• Rechtbank Groningen 22 oktober 2012, LJN BY2292

Het slachtoffer van verduistering heeft niet de bescherming van art. 3:86 lid 3 BW

Rechtbank Haarlem 4 oktober 2012, LJN BY2126 (gepubliceerd op 2 november 2012) Op 10 februari 2012 is op de griffie van de rechtbank Haarlem een klaagschrift ex art. 552a Sv ingekomen dat strekt tot opheffing van het daarop gelegde beslag, met last tot teruggave aan klager van een personenauto, merk Mercedes-Benz.

Vast is komen te staan, dat bedoelde personenauto op 17 augustus 2011 op rechtmatige wijze onder klager in beslag is genomen en dat het beslag nog voortduurt.

Namens klager is onder meer aangevoerd dat een geslaagd beroep op derdenbescherming ex art. 3:86 BW gedaan kan worden, aangezien

• er sprake is van onbevoegdheid van de vervreemder en van een geldige koopovereenkomst en levering;
• er sprake is van overdracht van een roerende zaak;
• de overdracht is geschied anders dan om niet;
• klager heeft om een identiteitsbewijzen gevraagd, en bij het RBW nagevraagd of de auto als gestolen gesignaleerd stond;

derhalve heeft klager de op hem rustende onderzoeksplicht correct uitgeoefend en mitsdien kan hij als verkrijger te goeder trouw als bedoeld in artikel 3:86 BW worden beschouwd.

Beoordeling rechtbank

Art. 3:86, derde lid, BW schrijft voor dat de eigenaar van een roerende zaak die het bezit daarvan door diefstal heeft verloren, deze gedurende drie jaren, te rekenen van de dag van de diefstal af, als zijn/haar eigendom kan opeisen.

In het onderhavige geval is belanghebbende het bezit van de personenauto door verduistering verloren, en het slachtoffer van verduistering heeft niet de bescherming van art. 3:86, derde lid, BW. De personenauto dient terug te worden gegeven aan klager.

De rechtbank verklaart het klaagschrift gegrond, heft op het daarop gelegde beslag en gelast de teruggave aan klager van de personenauto.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling filiaalmanager wegens fraude

 Rechtbank Zutphen 30 oktober 2012, LJN BY 1570 Verdachte heeft zich gedurende een periode van ruim drie jaar schuldig gemaakt aan verduistering van een aanzienlijke hoeveelheid geld, die hij uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking als filiaalchef/bedrijfsleider bij de winkel te onder zich had door:

• artikelen op de kassa als retour aan te slaan, die in werkelijkheid niet retour kwamen en het geld in eigen zak te steken; om de administratie recht te trekken boekte hij ook wel de desbetreffende artikelen over naar een ander filiaal;
• te frauderen met de prijzen van artikelen die eindigen op een 6 achter de komma (indien dit artikel wordt verkocht, krijgt de verkoper meer bonus) of een 9 achter de komma (indien dit artikel wordt verkocht, krijgt de verkoper minder bonus): hierbij behield hij de premie nadat hij het desbetreffende artikel (fictief) verkocht had en als retour had aangeslagen.

Tevens heeft hij in diezelfde periode valsheid in geschrifte gepleegd door:

• verzekeringspolissen op artikelen af te sluiten op naam van niet bestaande personen en hiervoor een premie te incasseren.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf, een werkstraf en terugbetaling van het gefraudeerde bedrag van € 23.845.

Lees hier de volledige uitspraak.