Veroordeling voor o.a. looncarrouselfraude, medeplegen van oplichting, medeplegen van valsheid in geschrifte en gewoontewitwassen

Rechtbank 's-Gravenhage 10 oktober 2012, LJN BY0342 (gepubliceerd op 24 oktober 2012) Verdachte heeft in een omvangrijke looncarrouselfraude een faciliterende rol gespeeld. Verdachte heeft gedurende een periode van bijna drie jaren op grote schaal onder meer valse werkgeversverklaringen, arbeidsovereenkomsten, salarisspecificaties en facturen ter verkrijging van hypotheken (met de bijbehorende bouwdepots) en kredieten vervaardigd en daarvan gebruikt gemaakt. Hij heeft daarbij zijn kennis als boekhouder/administrateur aangewend ter verkrijging van hypothecaire geldleningen en gewone kredieten door anderen, welke leningen zonder die valse stukken nimmer verstrekt zouden zijn.

Het strafdossier laat zien dat verdachte een centrale rol toekwam. Zijn rol is groter dan die van zijn medeverdachten. De rechtbank heeft geen volledig zicht kunnen krijgen op alle onderlinge verhoudingen. De medeverdachten zijn niet allemaal bekenden van elkaar. Wat hen met elkaar verbindt is verdachte. In het dossier kunnen immers ten minste drie aanvoerlijnen van klanten naar verdachte worden onderscheiden: medeverdachte 5 bracht bij verdachte nieuwe klanten aan (onder meer medeverdachte 2 en persoon 2). Op naam van die personen werden kredieten of hypotheken (soms beide) aangevraagd, waarbij werd vermeld dat deze personen in loondienst waren bij één van de bedrijven waarvoor verdachte de salarisadministratie verzorgde. Echter deze personen bleken niet in dienst te zijn van die bedrijven en daarmee waren deze vermeende dienstbetrekkingen fictief. Verdachte verzorgde in alle gevallen de administratie en leverde de valse stukken zoals hiervoor genoemd.

Verdachte is kennelijk in staat om mensen te bewegen tot het aankopen van een onroerende zaak en het aanvragen van een hypotheek met valse geschriften.

Daarnaast kwamen via persoon 19 twee personen (medeverdachte 4 en 7) bij verdachte die niet alleen zeer jong, maar tevens kwetsbaar waren. Verdachte heeft meegewerkt aan de aanvraag van hypothecaire leningen, terwijl hij had moeten weten dat deze personen de consequenties van wat zij deden niet konden overzien en in een aantal opzichten daarover zelfs bewust in het ongewisse werden gelaten. Voorts heeft verdachte valse stukken opgemaakt voor medeverdachte 6, 1 en 8 teneinde hen in staat te stellen een hypotheek aan te vragen.

Verdachte deinsde er tot slot niet voor terug om zich als aannemer van verbouwingswerkzaamheden voor te doen en ook daarvoor valse offertes, facturen en verzoeken tot uitbetaling van bouwdepots te doen.

De rechtbank veroordeeld verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar.

Gelet op de ouderdom van de zaak legt de rechtbank een gevangenisstraf op van een minder lange duur dan de officier van justitie heeft geëist. De rechtbank legt  een aanzienlijk deel van de straf voorwaardelijk op, teneinde verdachte in te scherpen dat hij zich in de toekomst moet onthouden van strafbare gedragingen. Tevens houdt de rechtbank rekening met het feit dat blijkens het Uittreksel Justitiële documentatie verdachte zich in het verleden reeds meerdere malen beziggehouden heeft met aanverwante oplichtings- c.q. vervalsingsfeiten en dat hij niettemin nog steeds werkzaam is als boekhouder. Daarom heeft de rechtbank de proeftijd bepaalt op drie jaar. Voorts zal het onvoorwaardelijke deel van de straf het voorarrest van verdachte overstijgen. De rechtbank realiseert zich dat verdachte dan ook opnieuw een periode in detentie zal moeten doorbrengen. De rechtbank acht dat echter gerechtvaardigd gelet op de rol van verdachte, de omvang van de fraude en het feit dat verdachte heeft geprofiteerd van de financiële opbrengst.

Lees hier de volledige uitspraak.

In totaal 70.000 euro boete in strafproces over verdwenen schilderijen

De rechtbank Rotterdam heeft vandaag drie verdachten in het strafproces over acht schilderijen die in 1987 verdwenen uit de Maastrichtse kunsthandel Noortman, veroordeeld tot geldboetes van in totaal 70.000 euro. De hoofdverdachte, een 70-jarige man uit het Limburgse Walem, kreeg een geldboete van 50.000 euro opgelegd. Een 65-jarige vrouw uit België en haar 38-jarige zoon uit Duitsland moeten van de rechtbank allebei een boete van 10.000 betalen (LJN BY1309). De rechtbank oordeelde dat de drie verdachten zich schuldig hebben gemaakt aan heling en witwassen. Het drietal bood in 2009 de acht kostbare doeken aan, die uit de Maastrichtse kunsthandel zijn gestolen. De verdachte uit Walem heeft de doeken jarenlang verborgen gehouden.

De drie verdachten wilden de schilderijen tegen een fors vindersloon overdragen aan een verzekeringsmaatschappij. Deze verzekeraar heeft na de verdwijning van de schilderijen in 1987 vijf miljoen gulden compensatie uitgekeerd.

De rechter betitelde het handelen van de verdachten als ‘ernstig'. ,,Het vormt een aantasting van de legale economie en is, mede vanwege de corrumperende invloed ervan op het reguliere handelsverkeer, een bedreiging voor de samenleving.''

De 70-jarige man kreeg de hoogste boete opgelegd omdat hij volgens de rechtbank het initiatief heeft genomen voor het aanbieden van de schilderijen voor vindersloon. De vrouw en haar zoon hebben daarbij geholpen.

Bron: OM

Rb.: Verdachte heeft zich ingelaten met frauduleuze praktijken om zodoende omzetbelasting te ontduiken

Rechtbank Zutphen 23 oktober 2012, LJN BY0843 Essentie

Verdachte heeft zich ingelaten met frauduleuze praktijken om zodoende omzetbelasting te ontduiken. Verdachte heeft weliswaar geen initiërende rol gehad maar hij heeft zich wel ingelaten met een BTW carroussel rondom medeverdachte C en medeverdachte B.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het opzettelijk onjuist invullen van aangiften over delen van de jaren 2005, 2006 en 2007 door zogenoemde nihilaangiften in te dienen bij de belastingdienst. Door deze onjuiste opgaven heeft verdachte ten onrechte teruggave van belastingen ontvangen waardoor de verdachte de fiscus voor een aanzienlijk bedrag heeft benadeeld (€ 875.716).

Achtergrond

Er werden auto's vanuit Duitsland intracommunautair geleverd naar Nederland. De Duitse bedrijven factureerden hun intracommunautaire leveringen uit aan diverse Nederlandse bedrijven. Het betrof onder andere de bedrijven C B.V., D B.V. en B. B.V. Van de eerste twee bedrijven waren facturen aangetroffen bij bedrijf A. De verwerver (bedrijf C, D of B) was omzetbelasting verschuldigd naar het in de lidstaat van verwerving geldende tarief. Onder bepaalde voorwaarden geldt een 0%-tarief. Door C B.V. en D B.V. zijn nimmer aangiften omzetbelasting ingediend, hoewel op de facturen van die B.V.'s aan verdachte A omzetbelasting was vermeld. Die omzetbelasting is ook nimmer afgedragen aan de fiscus. Deze omzetbelasting heeft verdachte A wel op haar aangifte als voorbelasting in aftrek gebracht.

Directeur van B B.V. heeft zelf nimmer auto's gekocht in Duitsland. B B.V. heeft derhalve nooit de macht gehad om als eigenaar over de auto's te beschikken. Er was mitsdien niet geleverd conform de bepalingen van de Wet op de omzetbelasting 1968. B B.V. kon dan ook niet doorleveren aan eenmanszaak A.

Eenmanszaak A heeft feitelijk rechtstreeks ingekocht in Duitsland. De factuurstroom is aldus geweest: Duitse leveranciers > C B.V. (later D B.V.) > verdachte A; Duitse leveranciers > B B.V. > eenmanszaak A > verdachte A.

Verdachte A wist daarvan of had moeten weten dat hij met zijn transacties deel uitmaakte van een BTW-fraude. Met name vanwege het feit dat verdachte A handelde met medeverdachte C en toch facturen accepteerde van C B.V. en D B.V., van welke BV's hij wist dat die met medeverdachte C niets te maken hadden, en het feit dat hij inkocht tegen prijzen waarvoor hij zelf de goederen in Duitsland niet kon inkopen, is verdachte A niet te goeder trouw geweest. Hij had geen recht op aftrek van voorbelasting. Desondanks heeft hij deze geclaimd. Het gaat derhalve om opzettelijk onjuiste aangiften omzetbelasting, aldus de ambtenaar.

De rechtbank acht de aan verdachte verweten gedragingen bewezen. Verdachte is betrokken geraakt bij de activiteiten van medeverdachte C en medeverdachte B. Met medeverdachte C deed verdachte al vele jaren zaken. Terwijl hij zaken deed met medeverdachte C en medeverdachte B ontving hij facturen van auto's op namen van verschillende bedrijven. Verdachte zou hierover wel navraag hebben gedaan bij de Kamer van Koophandel en kopieën van het rijbewijs van directeur van D B.V. hebben gezien. Hoewel uit onderzoek door verdachte bleek dat er iets niet klopte, is hij toch doorgegaan met zakendoen met medeverdachte C en medeverdachte B. Ook de omstandigheid dat de inkoopprijzen van de auto's niet klopten, was voor verdachte geen aanleiding om te stoppen.

Verdachte heeft verklaard dat door het grote prijsverschil alarmbellen bij hem hadden moeten afgaan, maar dat hij het wel mooie handel vond. Ter zitting heeft verdachte verklaard dat hij pas tijdens het verhoor van de FIOD begreep dat er iets niet klopte met de BTW en dat hij zich dat eerder niet bewust is geweest. De rechtbank hecht echter meer waarde aan de diverse opvolgende en consistente verklaringen van verdachte tegenover de FIOD afgelegd, waaruit wordt afgeleid dat hij tijdens het zaken doen met medeverdachte B en medeverdachte C wel in de gaten had dat de inkoopprijs niet kon kloppen. Sterker nog, verdachte heeft zelf verklaard dat hij destijds aan medeverdachte C had gevraagd of die wat met de BTW deed.

Ten aanzien van het handel drijven met eenmanszaak A overweegt de rechtbank het volgende. Weliswaar deed verdachte in die periode niet langer zaken met verschillende vennootschappen waar verschillende natuurlijke personen - niet zijnde medeverdachte B of medeverdachte C - achter zaten, zodat geoordeeld zou kunnen worden dat verdachte in zoverre geen argwaan hoefde te hebben, maar gelet op het feit dat hij daarvóór wel zaken deed met verschillende BV's en het feit dat de methode van handel drijven, inclusief de lage inkoopprijzen en de BTW aftrek van [eenmanszaak A], gelijk was aan de periode voorafgaand aan de handel met eenmanszaak A, acht de rechtbank ook dit onderdeel bewezen.

De aangiften omzetbelasting heeft verdachte elektronisch ingediend en onjuist en onvolledig ingevuld op basis van onder meer informatie van medeverdachte C en de (onjuiste) facturen van de verschillende vennootschappen. Door aldus te handelen, heeft verdachte feitelijk leidinggegeven aan het plegen van een strafbaar feit. Gelet op het vorenstaande wist verdachte dat hij zich aldus inliet met een strafbaar feit althans heeft hij ten minste in voorwaardelijke zin de aanmerkelijke kans aanvaard dat hij zich daarmee zou inlaten. Ten aanzien van het verweer omtrent de plaatsaanduiding, overweegt de rechtbank dat verdachte de aangiften elektronisch heeft ingediend, zodat bewezen kan worden verklaard dat het strafbare feit in Nederland heeft plaatsgevonden.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Veroordeling voor welbewust en stelselmatig overtreden belastingwetgeving en regelingen op het gebied van sociale verzekeringswetgeving

Rechtbank Arnhem 21 augustus 2012, LJN BY0795 (gepubliceerd op 22 oktober 2012) Verdachte heeft geruime tijd als feitelijke leidinggever van verschillende taxibedrijven opgetreden. In deze periode heeft hij de geldende regelingen op het gebied van sociale verzekeringswetgeving ten aanzien van twee B.V.’s en een VOF en de belastingwetgeving ten aanzien van beide B.V.’s welbewust en stelselmatig overtreden.

Verdachte heeft willens en wetens structureel gewerkt aan het vormen van een administratie naar zijn hand, door op de salarisstroken te vermelden dat vergoedingen werden uitgekeerd terwijl dat niet zo was, met als doel een zo groot mogelijk fiscaal voordeel voor zichzelf en zijn vennootschappen te bewerkstelligen. Dat geldt zowel voor de inkomstenbelasting, vennootschapsbelasting en omzetbelasting. Voorts heeft verdachte geen mededeling gedaan van de aanvang van werknemers bij het UWV/GAK. Verdachte heeft een ondeugdelijke loonadministratie bijgehouden, waarop de aangiften loonbelasting zijn gebaseerd, met als gevolgd dat tevens onjuiste en onvolledige aangiften loonbelasting zijn gedaan.

Verdachte wordt, gelet op de overschrijding van de redelijke termijn en zijn persoonlijke omstandigheden, veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden en een werkstraf van 240 uur.

Een greep uit de door de verdediging gevoerde verweren

1. Nietigheid van de tenlastelegging

De voormalige raadsvrouw van verdachte heeft als preliminair verweer gevoerd primair dat de dagvaarding ten aanzien van het onder 1 ten laste gelegde nietig dient te worden verklaard, nu sprake is van een obscuur libel. Subsidiair heeft zij partiële nietigheid bepleit van het onder 1 en 2 ten laste gelegde zover betrekking hebbend op de zinsnede “en/of één of meer andere rechtsperso(o)n(en)” en “en/of andere bij een of meer genoemde rechtsperso(o)n(en) in dienst zijnde werknemer(s)”, nu onduidelijk is welke (rechts)personen hiermee bedoeld worden aangezien in het dossier meer rechtspersonen en personen genoemd worden.

Het hof verwerpt het primaire verweer. Het hof is van oordeel dat de inleidende dagvaarding een voldoende duidelijke opgave inhoudt van het strafbare feit dat ten laste is gelegd in de zin van het bepaalde in art. 261 Sv. Immers staat in de tenlastelegging dat de rechtspersonen als werkgeefster verplicht waren om loonopgave te doen en dat dat met betrekking tot een aantal werknemers niet is gebeurd. Verdachte heeft er ter terechtzitting in hoger beroep ook geen blijk van gegeven dat hij niet begreep waartegen hij zich moest verdedigen.

Het verweer dat het Loonadministratiebesluit van 28 december 1987, waarnaar in de tenlastelegging wordt verwezen ten tijde van het onderzoek in eerste aanleg en ook op dit moment niet meer van kracht is, treft geen doel en kan niet leiden tot nietigheid van de dagvaarding, alleen al omdat het genoemde Loonadministratiebesluit ten tijde van de tenlastegelegde periode wel van kracht was. De omstandigheid dat de wettelijke bepalingen onder de tenlastelegging onjuist zijn aangehaald, kan evenmin leiden tot nietigheid. Dat niet een juist artikel genoemd is op de tenlastelegging, is in dit geval niet relevant. Het hof verwerpt het verweer.

Beoordeling door het hof ten aanzien van de partiële nietigheid ten aanzien van het onder 1 en 2 ten laste gelegde (het subsidiaire verweer)

Het hof deelt het standpunt van de raadsvrouw met dien verstande dat uit de tenlastelegging in samenhang bezien met het zeer omvangrijke dossier, waarin behoudens de in de tenlastelegging genoemde (rechts)personen nog veel meer andere (rechts)personen worden genoemd, onvoldoende blijkt welke rechtspersonen en personen precies worden bedoeld. Het hof zal de dagvaarding ten aanzien van het onder 1 en 2 tenlastegelegde op dit punt partieel nietig verklaren.

2. Ontvankelijkheid van het openbaar ministerie

De raadsman heeft bepleit dat het OM niet-ontvankelijk verklaard dient te worden nu geen sprake is van belastingnadeel en dat, mede gelet op het Handhavingsarrangement 2004, deze zaak buiten het strafrecht had moeten worden afgedaan. Voorts is gesteld dat een verrekening van BTW heeft plaatsgevonden, waaruit tevens volgt dat geen sprake is geweest van belastingnadeel.

De raadsman heeft het voorwaardelijk verzoek gedaan om nader onderzoek te verrichten naar de belangenafweging die is gemaakt tijdens het tripartite-overleg.

Belastingnadeel

Het hof is van oordeel dat in overeenstemming met de ATV-richtlijn is gehandeld. De ATV-richtlijn ziet immers op het belastingnadeel dat ten tijde van het doen van aangifte mogelijk is ontstaan en ziet niet op het belastingnadeel dat na gedane correcties en verrekeningen met de Belastingdienst mogelijk niet meer zou bestaan. Het feit dat na het doen van de aangiften eventueel belasting, in casu BTW, is verrekend, is derhalve niet relevant gelet op het hiervoor genoemde toetsingscriterium. Het verweer wordt verworpen.

Handhavingsarrangement 2004

De verdediging heeft onder verwijzing naar de richtlijnen inzake vervolging betoogd, dat het OM niet tot vervolging had mogen overgaan en niet-ontvankelijk moet worden verklaard.

Het stuk is niet als richtlijn in de Staatscourant gepubliceerd en zelfs niet te vinden op www.om.nl. Het hof oordeelt, dat er geen sprake is van een op art. 130 lid 4 Wet RO gebaseerde algemene aanwijzing betreffende de uitoefening van taken en bevoegdheden van het OM, in casu de vervolging, welke zich ertoe leent jegens derden als recht te worden toegepast. Het Handhavingsarrangement 2004 behelst de afspraken, gemaakt door het Bureau Opsporingsbeleid, het UWV, de SVB, de AI, de SIOD, het Openbaar Ministerie en het Ministerie van SZW. Als niet is gehandeld overeenkomstig het arrangement kan dat dus voor de deelnemers daaraan reden zijn om zich bitter te beklagen bij het OM, maar voor de burger zijn er geen consequenties aan verbonden. Het hof verwerpt het verweer.

Voorwaardelijk verzoek: tripartite-overleg

De noodzaak tot het doen van nader onderzoek naar de belangenafweging in het tripartite-overleg is het hof niet gebleken. Het hof wijst het verzoek af.

3. Ontbreken materiële wederrechtelijkheid

Door de verdediging is aangevoerd dat de meldingsplicht, geldend krachtens art. 58 lid 2 Wet SUWI, is vervangen door de zogenaamde eerstedagsmelding, neergelegd in de Wet op de Loonbelasting, maar dat die verplichting sinds 1 januari 2006 ook is opgeheven, waaruit zou zijn af te leiden, dat de wetgever tot een ander inzicht inzake de strafwaardigheid van dergelijk nalaten is gekomen.

Het hof stelt allereerst vast, dat de eerstedagsmelding niet helemaal is afgeschaft, maar dat de verplichtheid daarvan nu niet meer algemeen geldend is; art. 28 onder f Wet op de Loonbelasting, voorheen inhoudende de strafrechtelijk gesanctioneerde algemene plicht tot melding van indiensttreding, kent thans nog slechts een dergelijke verplichting voor bepaalde categorieën werkgevers; kort gezegd, voor bedrijven die in het verleden met sociaal-fiscale verplichtingen de hand hadden gelicht.

Het hof is van oordeel dat de aangeduide wetswijzigingen niet doen blijken van een gewijzigd inzicht van de wetgever inzake de strafwaardigheid van de in en rond 2002 gepleegde gedragingen. Er is slechts gekozen voor beperking van de groep van normadressaten doordien de wetgever thans bepaalt, dat degenen aan wie de inspecteur van ‘s Rijks belastingen de verplichting daartoe heeft opgelegd, eerstedagsmeldingen moeten doen van hun werknemers. Die veranderde keuze berust op een vernieuwde afweging van enerzijds de kosten van de regeling voor het bedrijfsleven, anderzijds het rendement met betrekking tot het tegengaan van zwartwerken en illegale arbeid.

Het hof verwerpt het verweer.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden en werkstraf van 180 uur voor overtreding van de Wet op het financieel toezicht en oplichting

Rechtbank Arnhem 24 oktober 2012, LJN BY0860 Verdachte heeft in een periode van twee jaar bemiddeld in hypotheken zonder een daartoe door de AFM verstrekte vergunning en heeft mensen opgelicht door zich voor te doen als bonafide hypotheekbemiddelaar of -verstrekker en/of door hen voor te spiegelen dat hij voor hen een hypotheek zou kunnen regelen, terwijl deze mensen op basis van hun financiële situatie niet in aanmerking kwamen voor een hypotheek. Verdachte heeft op een listige manier het vertrouwen van deze mensen gewonnen en hier vervolgens op een ernstige wijze misbruik van gemaakt. Al deze mensen zijn in meer of mindere mate financieel benadeeld.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Beroep op niet-ontvankelijkheid OM in genocidezaak verworpen

De rechtbank Den Haag heeft vandaag het beroep op niet-ontvankelijkheid van de verdediging in de strafzaak tegen Yvonne N., die verdacht wordt van genocide in Rwanda, verworpen. De beslissing van de rechtbank luidt als volgt:

“De verdediging heeft betoogd dat het openbaar ministerie niet ontvankelijk moet worden verklaard omdat het heeft nagelaten een vonnis van de rechtbank in eerste aanleg in Kigali d.d. 8 augustus 2003 met kenmerk RP197 tijdig aan het strafdossier toe te voegen.

Blijkens mededelingen van het openbaar ministerie hebben verbalisanten van de nationale recherche in mei 2010 inzage gekregen in dit vonnis en het gekopieerd, waarna de officier van justitie in augustus 2010 hierover heeft gesproken met een vertegenwoordiger van het Rwandese openbaar ministerie. Gelet op wat op dat moment over dit vonnis bekend was heeft de officier van justitie besloten, in verband met het vele onderzoek dat overigens nog moest worden verricht, de beschikbare opsporings- en nadrukkelijk ook de tolkencapaciteit niet in te zetten om dit stuk te vertalen. In november 2011 hebben verbalisanten van de nationale recherche, aldus nog steeds de officier van justitie, gesproken met een persoon die een ‘boek’ overhandigde dat bij nadere bestudering hetzelfde vonnis bleek te zijn. Op dat moment is besloten het vonnis te vertalen ‘voor zover ander vertaalwerk dat toeliet’. In maart/april 2012 was een eerste volledige - in de woorden van de officier van justitie nog ‘ongepolijste’- vertaling gereed. Het onderzoeksteam heeft op dat moment de vraag of het inmiddels vertaalde vonnis belastend danwel ontlastend materiaal bevatte ontkennend beantwoord. Het vonnis is op dat moment niet toegevoegd aan het dossier.

Ter zitting van 13 september 2012 heeft de raadsman gemeld dat hij er kort tevoren achter was gekomen dat er een vonnis van de rechtbank in Kigali bestond van 8 augustus 2003 waarin onder meer een verdachte [X], wiens naam ook in het strafdossier tegen verdachte voorkomt, was vrijgesproken van de moord op [Y]. De raadsman zei dat hij inmiddels beschikte over een aantal bladzijden van het betreffende vonnis en dat daaruit bleek dat het zou gaan om een vonnis van 116 pagina’s, gewezen in zaken tegen 61 verdachten. De raadsman vroeg om opheldering, alsmede om het horen van de getuige [X]. De rechtbank heeft vervolgens beslist het verzoek tot het horen van getuige [X] aan te houden omdat dit naar haar oordeel op dat moment onvoldoende onderbouwd was en tegelijkertijd de rechter-commissaris verzocht de nationale recherche opdracht te geven om - indien mogelijk - het (gehele) vonnis waarover de raadsman had gesproken boven water te krijgen.

Op 18 oktober 2012 is het betreffende vonnis, zowel in het Kinyarwanda als in vertaling, toegevoegd aan het dossier.

Kern van het niet-ontvankelijkheidsverweer van de verdediging is dat naar haar mening het openbaar ministerie de goede procesorde heeft geschonden en de belangen van de verdachte onherstelbaar heeft geschaad door dit vonnis niet eerder aan het dossier toe te voegen. Daardoor is zeer relevante en ontlastende informatie achtergehouden, aldus de raadsman.

De rechtbank overweegt hieromtrent allereerst dat de beslissing van het openbaar ministerie om in mei/augustus 2010 voorrang te geven aan andere onderzoeksrichtingen dan het vertalen van dit (omvangrijke) vonnis niet onbegrijpelijk is. De opsporings- en zeker de tolkencapaciteit voor dit onderzoek is nu eenmaal beperkt beschikbaar. Bij de inzet daarvan heeft het openbaar ministerie dus onvermijdelijk keuzes moeten maken. Dat daarbij is gehandeld in strijd met enige beginsel van goede procesorde is niet aannemelijk geworden.

Vervolgens is de vraag aan de orde of het betreffende vonnis in maart/april 2012, toen het vertaald was, door het openbaar ministerie aan het dossier had moeten worden toegevoegd. Maatstaf daarbij is of het op dat moment – in aanvulling op de reeds in het dossier aanwezige stukken - redelijkerwijs geacht kon worden van belang te zijn hetzij in voor de verdachte  belastende, hetzij in voor haar ontlastende zin.

Opmerking verdient in dit kader allereerst dat de rechtbank zich op 13 september 2012 niet heeft uitgelaten over de mogelijke relevantie van het vonnis van de rechtbank in Kigali voor de in deze strafzaak door haar te nemen beslissingen. De rechtbank kende eenvoudigweg de inhoud van dat vonnis niet en kon op dat moment dan ook geen oordeel hebben over de vraag of het mogelijk belastend of ontlastend voor verdachte zou zijn. Juist om dat wel te kunnen beoordelen moest het vonnis worden opgespoord en vertaald, en daartoe strekte de beslissing van de rechtbank van 13 september 2012.

Kennisneming van het vonnis leert dat weliswaar twee getuigen verdachte in verband hebben gebracht met de moord op [Y], - op verdenking waarvan [X] terechtstond - , maar dit is geen nieuwe informatie; dezelfde getuigen hebben immers uitvoerig overeenkomstig verklaard tegenover de nationale recherche en de rechter-commissaris. Anders dan de raadsman stelt (i) werd en wordt bovendien aan verdachte geen betrokkenheid bij de moord op [Y] verweten en (ii) blijkt uit het vonnis niet dat de rechtbank in Kigali de (verklaringen van deze) twee getuigen onbetrouwbaar acht. De vrijspraak wordt gemotiveerd op basis van gebleken tegenstrijdigheden in getuigenverklaringen. Ook de omstandigheid dat [X] zich in zijn zaak heeft verweerd met de stelling dat er sprake is van een tegen hem beraamd complot, dat is ingegeven door financiële motieven, is voor de verdachte niet zonder meer ontlastend. Reeds vele malen is in dit dossier naar voren gekomen dat personen die in Rwanda van genocide worden verdacht zich hiertegen op deze wijze verweren. Ook op dit punt bevat het vonnis dus ‘niets nieuws’. Bovendien blijkt uit het vonnis niet dat de rechtbank in Kigali [X] heeft gevolgd in zijn verweer dat er sprake zou zijn van een door financiële motieven ingegeven complot. Ten slotte overweegt de rechtbank dat de omstandigheid dat veel personen die genoemd worden in het strafdossier van verdachte - hetzij als slachtoffer, hetzij als dader, hetzij als getuige - en van wie er velen inmiddels uitvoerig door de rechter-commissaris zijn gehoord, eveneens voorkomen in het vonnis van de rechtbank in Kigali in de zaak tegen 61 andere verdachten, niet zonder meer van belang is voor de vraag of verdachte de aan haar verweten gedragingen heeft begaan.

Dit betekent dat de rechtbank tot de conclusie komt dat het het openbaar ministerie, gelet op de zich op dat moment reeds in het dossier bevindende stukken, vrijstond het desbetreffende vonnis niet alsnog uit eigen beweging aan het dossier toe te voegen. Reeds daarom kan ook niet worden gezegd dat het openbaar ministerie, door aldus te handelen, in strijd met de beginselen van een goede procesorde zou hebben gehandeld of de belangen van verdachte onherstelbaar zou hebben geschaad. Het op die stelling gegronde verweer strekkende tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de vervolging is dan ook ongegrond.”

Bron: de Rechtspraak

Rechtbank spreekt verdachte vrij van witwassen, onduidelijkheden kasopstelling en tekort aan aanwijzingen voor criminele inkomsten

Rechtbank Arnhem 31 oktober 2012, LJN BX7949 (gepubliceerd op 22 oktober 2012) Onder 1 is aan verdachte primair en subsidiair witwassen ten laste gelegd.

Door het onderzoeksteam van de politie is een kasopstelling gemaakt, daaruit blijkt dat verdachte (samen met zijn gezinsleden) in de periode van 1 januari 2005 t/m oktober 2011 aanzienlijk meer contante uitgaven heeft gedaan dan er aan aanwijsbaar legale contante inkomsten is binnengekomen. Het gaat om een verschil van € 427.231,16. Dit verschil zou alleen verklaard kunnen worden doordat verdachte zich heeft bezig gehouden met illegale activiteiten (hennepteelt). Er is immers een grote hoeveelheid te drogen henneptoppen bij verdachte aangetroffen en hij is in het verleden veroordeeld voor hennepteelt.

Standpunt officier van justitie

De OvJ heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden geacht dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan witwassen. De OvJ stelt daarbij dat de gemaakte kasopstelling voldoende duidelijk en onderbouwd is.

Standpant verdediging

De verdediging is van mening dat verdachte moet worden vrijgesproken nu de gebruikte (eenvoudige) kasopstelling ontoelaatbaar althans ontoereikend is om tot een veroordeling van witwassen te komen.

Beoordeling rechtbank

Een zeer groot deel van de in aanmerking genomen contante uitgaven bestaat uit kasstortingen, te weten het bedrag van € 310.970. De herkomst daarvan is veelal niet bekend geworden, maar gezien de handelsactiviteiten van verdachte en zijn wijze van zakendoen, is bepaald niet uitgesloten dat een substantieel deel hiervan afkomstig is uit de verkoop van tweedehands auto's.

Mede door de gebrekkige boekhouding van de handelsactiviteiten en het gegeven dat voor een deel van deze handel helemaal geen boekhouding beschikbaar is, bestaat er onvoldoende duidelijkheid over de omvang van deze handel in tweedehands auto's. Dat betekent echter nog niet dat het verschil tussen uitgaven en ontvangsten dús afkomstig moet zijn uit misdrijven, zoals het verwijt luidt.

In het strafrechtelijk onderzoek is ook nadruk gelegd op de waardestijging van de woning van verdachte. Deze is in april 2005 aangekocht voor € 426.693. In 2009 werd de woning getaxeerd op € 875.000. Een dergelijke waardestijging moet wel zijn veroorzaakt door zeer forse verbouwingen en investeringen door verdachte, zo is de gedachte die in het dossier naar voren komt, en die verbouwingen moeten wel zijn bekostigd uit illegale activiteiten, zo is de impliciete suggestie.

Feitelijk zijn er facturen aangetroffen die kunnen worden gerelateerd aan de verbouwing, tot een bedrag van € 50.662. Verdachte heeft verklaard dat hij veelal slechts de materialen kocht en de verbouwing zelf heeft uitgevoerd, al dan niet met behulp van familie, vrienden en kennissen, die hiervoor niet betaald hoefden te worden. Dat is op zichzelf niet ongebruikelijk en in het dossier zijn geen aanwijzingen te vinden die erop wijzen dat dit niet waar zou zijn. Voorts wordt in het dossier volledig voorbijgegaan aan de ontwikkelingen op de vastgoedmarkt in de relevante periode, waarbij - toen nog wel - substantiële waardestijgingen, zeker voor grote, vrijstaande panden, niet ongewoon waren.

Verdachte is in 2000, in 2004 en in 2006 veroordeeld ter zake van hennepteelt, telkens tot een werkstraf, en in okt 2010 is een partij henneptoppen bij hem aangetroffen, die verdachte namens een ander zou drogen tegen een vergoeding van € 1.500. Voor het overige bevat het dossier geen aanknopingspunten voor het verwijt dat verdachte al die tijd gewoon is doorgegaan met de hennepteelt, noch komen er op enigerlei wijze strafbare gedragingen in beeld, waaruit verdachte het onverklaarbaar geachte deel van de vastgestelde uitgaven zou hebben kunnen bekostigen. Verdachte hield een slordige boekhouding bij, als hij al een boekhouding bijhield, en het is niet uitgesloten dat hij net zo slordig was met het doen van belastingaangifte. Dit levert echter op zichzelf geen aanwijzingen op voor witwassen.

Gelet op de onduidelijkheden die de gehanteerde methode van kasopstelling meebrengen omtrent de uitgaven en (met name) de inkomsten (uit de autohandel en ook anderszins) en gelet op het ontbreken van aanwijzingen dat verdachte het – vermeende - tekort aan legale inkomsten heeft aangevuld uit crimineel handelen, moet de stelling dat "het niet anders kan dan dat er sprake is van criminele inkomsten" van de hand worden gewezen en is de rechtbank niet overtuigd dat verdachte de in de tenlastelegging opgesomde goederen en geldbedragen heeft witgewassen, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Verbalisanten hebben niet doelbewust in strijd met de waarheid verklaard. Belastende verklaringen verbalisanten op onderdelen weersproken door hun collega's en niet ondersteund door technisch/tactisch bewijs: vrijspraak.

Rechtbank 's-Hertogenbosch 18 oktober 2012, LJN BY0523 Standpunt verdediging De raadsvrouwe heeft aangevoerd dat de verbalisanten 1 en 2 beiden in strijd met de waarheid hebben verklaard dat verdachte en zijn medeverdachte hebben geprobeerd hen te doden of zwaar lichamelijk letsel toe te brengen door met een auto op hen in te rijden. Dit hebben ze niet één keer verklaard, maar meerdere malen en zij hebben dit onder ambtseed danwel ambtsbelofte gedaan. Zij hebben vervolgens aangifte daarvan gedaan. De inconsistente, leugenachtige verklaringen van de verbalisanten worden weersproken door het technisch onderzoek en worden niet bevestigd door de verklaringen van hun collega's.

De verdediging concludeert dat de verbalisanten bewust onwaarheden hebben verteld, kennelijk om achteraf te verantwoorden dat zij die nacht in de richting van verdachte en zijn medemedeverdachte of hun auto hebben geschoten. Er is zodanig vaak en gericht geschoten, dat het een wonder mag heten dat de verdachten nog leven.

In een rechtsstaat moet men erop kunnen vertrouwen dat een verbalisant naar waarheid verklaart. De verbalisanten hebben kennelijk om hun eigen straatje schoon te vegen, doelbewust en met grove veronachtzaming van verdachtes belangen, aan verdachtes recht op een behoorlijke behandeling van zijn zaak tekort gedaan door in strijd met de waarheid te verklaren. De zwaarste sanctie dient in dit geval te worden toegepast. Het openbaar ministerie dient derhalve niet-ontvankelijk te worden verklaard in haar vervolging, gelet op het bepaalde in artikel 359a lid 1 onder c van het Wetboek van Strafvordering en artikel 6 van het EVRM.

Standpunt officier van justitie 

Dat de verbalisanten in strijd met de waarheid hebben verklaard en daarmee doelbewust hebben geprobeerd de verdachte te benadelen, kan ik niet opmaken uit het dossier. In hun beleving is het gebeurd zoals zij hebben verklaard.

Tijdens de toetsing van de voorlopige hechtenis is deze zaak een aantal keren beoordeeld door een rechter. De getuigenverhoren bij de rechter-commissaris zijn ter beschikking gesteld aan de raadkamer. Als toen evident was dat er sprake was van een doelbewuste of grove veronachtzaming van verdachtes belangen, dan was dit zeker een punt geweest in raadkamer. Er is toen echter een voldoende zware verdenking vastgesteld door de raadkamer.

De officier van justitie is van mening dat er geen sprake is van schending van de rechten van de verdachte zoals bedoeld in de zogenaamde 'Zwolsman-criteria'.

Oordeel rechtbank

Bij de beoordeling van het verweer van de verdediging dient de vraag te worden beantwoord of er sprake is van een dermate ernstige inbreuk op de beginselen van een goede procesorde, waarbij doelbewust of met grove veronachtzaming van verdachtes belangen is tekort gedaan aan diens recht op een behoorlijke behandeling van zijn zaak, dat de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie geboden is.

De rechtbank is van oordeel dat daarvan in dit geval geen sprake is.

De rechtbank constateert dat de verklaringen van verbalisanten 1 en 2 enerzijds en de verklaringen van de verbalisanten 3 en 4 anderzijds op onderdelen tegenstrijdigheden bevatten.

Deze tegenstrijdigheden hebben consequenties met betrekking tot de weging van het bewijs. Zij kunnen echter niet leiden tot de conclusie dat er doelbewust in strijd met de waarheid is verklaard.

Ook overigens blijkt niet uit het dossier dat de verbalisanten 1 en 2 in strijd met de waarheid hebben verklaard, zoals door de raadsvrouwe is gesteld.

De rechtbank is van oordeel dat uit het geheel van processen-verbaal, overige stukken en hetgeen de raadsvrouwe naar voren heeft gebracht, de conclusie dat de verklaringen van de verbalisanten 1 en 2 leugenachtig zijn, niet kan worden getrokken. Derhalve is geen sprake van ernstige schendingen van beginselen van een goede procesorde, waarbij doelbewust of met grove veronachtzaming van verdachtes belangen tekort is gedaan aan diens recht op een behoorlijke behandeling van zijn zaak.

De rechtbank verwerpt derhalve het verweer van de raadsvrouwe tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de vervolging.

De rechtbank acht echter niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan verdachte is ten laste gelegd, zodat hij daarvan behoort te worden vrijgesproken. Ten aanzien van deze feiten ontbreekt het wettig en overtuigend bewijs, gelet op de tegenstrijdigheden tussen de verklaringen van de verbalisanten 1 en 2 enerzijds en de verbalisanten 3 en 4 anderzijds en het feit dat de belastende verklaringen van de verbalisanten 1 en 2 niet in doorslaggevende mate worden ondersteund door technisch en/of tactisch bewijs.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Werkstraffen voor twee privédetectives en een gepensioneerde politieagent voor uitlokking en schending van hun ambtsgeheim

Rechtbank Utrecht 18 oktober 2012, LJN BY0571 Twee privédetectives en een gepensioneerde politieagent zijn veroordeeld tot werkstraffen van 70 tot 160 uur, met een voorwaardelijke gevangenisstraf van één of twee maanden, voor het uitlokken van het schenden van het ambtsgeheim door twee ambtenaren. De twee ambtenaren, een politie- en belastingambtenaar, kregen een werkstraf van 50 uur en 80 uur voor schending van hun ambtsgeheim. Eén politieambtenaar die werd verdacht van het schenden van het ambtsgeheim is vrijgesproken.

Uitlokken

De privédetectives en de voormalige politieagent hebben twee ambtenaren overgehaald om uit de systemen van de Belastingdienst en de politie privégegevens van personen aan hen te verstrekken. Het is niet vast komen te staan dat één van de privédetectives (C.H.) de belastingambtenaar geldbedragen heeft betaald voor het schenden van zijn ambtsgeheim. Van omkoping wordt hij dan ook vrijgesproken. Wel is bewezen dat hij de ambtenaar heeft uitgelokt zijn ambtsgeheim te schenden.

Schending ambtsgeheim

De twee ambtenaren hebben in strijd met hun ambtsgeheim vertrouwelijke gegevens verstrekt aan degenen die hen hiertoe hebben uitgelokt. Een derde ambtenaar, werkzaam bij de politie, is hiervan vrijgesproken, omdat niet is vast te stellen dat zij de betreffende informatie heeft verstrekt.

Zowel degenen die de ambtenaren hebben uitgelokt tot het schenden van hun ambtsgeheim als degenen die deze vertrouwelijke gegevens hebben verstrekt, hebben daarmee de integriteit van het overheidsapparaat geschonden. Een burger moet ervan uit kunnen gaan dat de aan de overheid verstrekte gegevens vertrouwelijk blijven. De rechtbank rekent het alle verdachten zwaar aan dat zij inbreuk hebben gemaakt op dit vertrouwen.

De rechtbank stelt dat de privédetectives en de gepensioneerde politieagent blijk geven van onvoldoende inzicht in de ernst van de gepleegde feiten, wat de kans op recidive vergroot. Daarom acht zij een deels voorwaardelijke straf gerechtvaardigd. De rechtbank heeft in de strafmaat ook nog meegewogen dat vier verdachten lang op de behandeling van hun zaak hebben moeten wachten.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Bron: de Rechtspraak

Veroordeling ter zake van medeplegen van oplichting van buitenlandse belastingautoriteiten

Gerechtshof 's-Hertogenbosch 15 oktober 2012, LJN BY0027 Verdachte is ter zake van medeplegen van oplichting van buitenlandse belastingautoriteiten tot een bedrag van € 1.444.280,53 (BTW-fraude), medeplegen van valsheid in geschrift en medeplegen van een gewoonte maken van witwassen veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 3 jaren.

Daarnaast wordt de vordering benadeelde partij toegewezen tot het bedrag van € 586.096,30 met oplegging van de maatregel ex art. 36f Sr.

Klik hier voor de volledige uitspraak.