In de zomer van 2014 verscheen een artikel genaamd ‘To disclose or Not to Disclose, That’s the Question’. Dat artikel gaf een uitgebreid overzicht van de Europese en nationale wetgeving met betrekking tot de verplichting van bestuursorganen tot openbaarmaking van milieu-informatie. Daarin werd uiteen gezet dat, zowel in het Europese als in het nationale recht, voor milieu-informatie verdergaande openbaarmakingsverplichtingen gelden dan voor overige informatie. In het licht van het verschil in openbaarmakingsverplichtingen is het van groot belang dat duidelijk is wanneer milieu-informatie kwalificeert als ‘informatie die betrekking heeft op emissies in het milieu’.

Het huidige omgevingsrecht is een omvangrijk stelsel van veelal sectorale wetten met elk hun eigen procedures, planvormen en regels die het beheer en de ontwikkeling van de fysieke leefomgeving reguleren. Er zijn aparte wetten voor bodem, bouwen, geluid, infrastructuur, milieu, natuur, ruimtelijke ordening en waterbeheer. De onzekerheid en onduidelijkheid die door de enorme verscheidenheid aan regels wordt veroorzaakt, is voor de Minister van IenM aanleiding geweest om het omgevingsrecht ingrijpend te herzien en te komen tot één integrale Omgevingswet waarin de verschillende deelonderwerpen waaruit het omgevingsrecht nu bestaat, met elkaar worden verbonden.

Het verbruik van fossiele en andere grondstoffen is eindig. Bovendien veroorzaakt het broeikasgassen en kost het energie. In Europa en Nederland wordt de circulaire economie gestimuleerd met als een van de belangrijkste doelen de hoeveelheid restafval terug te dringen, maar vooral het ontstaan van afvalstoffen te voorkomen. In het EU-actieplan ‘Maak de cirkel rond’ en het Rijksbreed-programma ‘Nederland circulair in 2050’ over de circulaire economie zijn initiatieven en maatregelen aangekondigd en in gang gezet.