HvJ EU 6 oktober 2020 C-623/17 (Privacy International) en C-511/18 (C-512/18 en C-520/18, La Quadrature du Net e.a)

Het EU-recht verzet zich tegen een verplichting tot algemene doorgifte van persoonsgegevens ter bestrijding van de criminaliteit of de bescherming van de nationale veiligheid. In situaties waarin een lidstaat wordt geconfronteerd met een ernstige bedreiging van de nationale veiligheid, die reëel en aanwezig of voorzienbaar blijkt te zijn, kan een lidstaat echter onder strikte omstandigheden afwijken van dit verbod. Dat is het antwoord van het EU-Hof op vragen uit verschillende lidstaten.

HvJ EU 28 oktober 2020, C-321/19 (Bondsrepublik Deutschland)

De kosten van de verkeerspolitie mogen niet in aanmerking worden genomen bij de berekening van de hoogte van tolgelden voor het gebruik van trans-Europese wegen door vrachtwagens. Deze kosten vallen niet onder de ‘infrastructuurkosten’ op basis waarvan de toltarieven moeten worden berekend. Dat is het antwoord van het EU-Hof op vragen van de Duitse rechter.

Om als (gewezen) verdachte in een civiele procedure succesvol aanspraak te kunnen maken op schadevergoeding wegens optreden van politie of justitie, zal in beginsel sprake moeten zijn van ‘gebleken onschuld’. Aan dit criterium is voldaan indien uit de uitspraak van de strafrechter of het strafdossier blijkt dat de verdachte het feit niet heeft begaan en/of dat de verdenking waarop het politieoptreden gebaseerd was, niet terecht was. Dat is dan allemaal achteraf bezien. Onlangs zag de Hoge Raad zich, in zijn arrest van 25 september 2020, voor de (prejudiciële) vraag gesteld hoe het gebleken onschuld-criterium zich verhoudt tot de onschuldpresumptie uit artikel 6 lid 2 EVRM.

Op 6 oktober 2020 heeft Minister Grapperhaus kamervragen beantwoord van de Eerste Kamer. Deze vragen waren gesteld naar aanleiding van de zin 'Daarnaast sprak Nederland zorg uit over het risico van fraude en corruptie met de COVID-19 hulpfondsen' uit het verslag van de informele digitale JBZ-Raad van 4 en 5 juni 2020.

Wanneer kunnen aandeelhouders zelf bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens terecht voor (vermeende) schendingen van hun fundamentele rechten? Deze vraag heeft de grote kamer van het EHRM recentelijk beantwoord in een door aandeelhouders van banken aanhangig gemaakte procedure. De grote kamer doet de deur vrij hard dicht, terwijl dit niet de goedkeuring van alle rechters van het EHRM kan wegdragen. In deze blog staan wij stil bij deze uitspraak en de gevolgen daarvan voor de praktijk. Het lijkt erop dat het EHRM behoudens evident onrechtmatige wetgeving die de aandeelhouders heel direct raakt zich niet geroepen voelt hen te beschermen.