Cybercrime is de afgelopen jaren, mede door de digitalisering van de samenleving, aan een flinke opmars bezig. Het thema cybercrime krijgt dan ook een steeds prominentere plaats in criminologisch onderwijs en onderzoek. Belangrijke vragen zijn: Wat valt er precies onder cybercrime? Hoe ziet de criminaliteit er uit en in welke opzichten verschilt het van traditionele criminaliteit? Wie zijn de daders en slachtoffers? En wat zijn de implicaties voor de toepassing van criminologische theorieën en de aanpak? Dit studieboek geeft antwoord op deze vragen. Experts van verschillende universiteiten en onderzoeksinstellingen in Nederland brengen in dit boek op een overzichtelijke en toegankelijke manier nationale en internationale kennis samen over het thema cybercrime.

In deze bijdrage wordt ingegaan op het strafvorderlijk kader dat van toepassing is als informatie van opsporende burgers wordt gebruikt in een strafzaak. Drie vragen staan hierin centraal: 1) is de vervolging van de verdachte grotendeels of geheel gebaseerd op de informatie van de opsporende burger?, 2) is de informatie op een rechtmatige manier verkregen? en 3) is het betrouwbare informatie?

Wie is aansprakelijk voor de schade als gevolg van een ransomware aanval; de afnemer of de IT-leverancier die is ingehuurd voor het leveren en onderhouden van een IT-infrastructuur? Over deze vraag boog de rechtbank Amsterdam zich in 2018; het vonnis is pas deze zomer gepubliceerd. Het is voor het eerst dat een uitspraak wordt gepubliceerd waarin het draait om deze vraag. Spoiler alert 1: de IT-leverancier is volgens de rechtbank aansprakelijk voor een groot deel van de geleden schade. Rondom publicatie van de uitspraak waren dan ook geluiden te horen over IT-leveranciers die zich vanaf nu grote zorgen moesten maken over grote schadevergoedingen. Spoiler alert 2: dit is natuurlijk altijd afhankelijk van de omstandigheden, maar die zijn hier vrij uniek en zo’n vaart hoeft daarom niet te lopen. Ik leg uit waarom.