Gevangenisstraffen voor medeplegen van uitoefenen van het bedrijf van betaaldienstverlener zonder vergunning via valse in- en verkoopfacturen
/Rechtbank Rotterdam 5 november 2026, ECLI:NL:RBROT:2026:15314, ECLI:NL:RBROT:2026:15315 en ECLI:NL:RBROT:2026:15316
De rechtbank Rotterdam doet uitspraak in drie samenhangende strafzaken uit het onderzoek Sale tegen de eigenaar van een eenmanszaak die zich als bouwbedrijf presenteert en tegen twee personen die verbonden zijn aan het administratiekantoor dat de administratie van die eenmanszaak voert. Volgens de rechtbank betaalt de eenmanszaak giraal facturen van klusbedrijven die het bedrag met vijf procent commissie contant terugbetalen, en ontvangt zij giraal betalingen op eigen facturen die zij na inhouding van tien procent contant teruggeeft, zonder dat er werkzaamheden tegenover staan. De rechtbank kwalificeert deze werkwijze als het verrichten van geldtransfers en daarmee als het zonder vergunning van De Nederlandsche Bank uitoefenen van het bedrijf van betaaldienstverlener, ook al zijn betaler en begunstigde steeds hetzelfde bedrijf. De rechtbank acht dit alleen bewezen voor de 42 inkoopfacturen en 23 verkoopfacturen die in een aangetroffen schaduwadministratie terugkomen; voor de overige tenlastegelegde transacties ontbreekt bewijs van een contante geldstroom. Twee verdachten worden daarnaast veroordeeld voor het valselijk opmaken van werkgeversverklaringen voor fictieve dienstverbanden die bij hypotheekaanvragen zijn gebruikt, en de derde verdachte voor het aanwezig hebben van 101 tabletten MDMA. De rechtbank legt tweemaal een gevangenisstraf van 14 maanden op, waarvan 5 maanden voorwaardelijk, en eenmaal een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk, en gelast de teruggave van de in beslag genomen geldbedragen.
Inleiding en context
De drie vonnissen zijn gewezen door dezelfde meervoudige kamer, na een gezamenlijke zitting op 9 september 2026. Het betreft drie natuurlijke personen. De eerste verdachte (ECLI:NL:RBROT:2026:15314), geboren in 1958, is eigenaar van een eenmanszaak die zich op haar website als bouwbedrijf presenteert. De tweede verdachte (ECLI:NL:RBROT:2026:15315), geboren in 1965 en zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland, is van 1 juni 2019 tot 16 december 2022 bestuurder en enig aandeelhouder van een administratiekantoor in Den Haag en daarnaast middellijk bestuurder van enkele andere vennootschappen. De derde verdachte (ECLI:NL:RBROT:2026:15316), geboren in 1979, werkt vanaf mei 2015 bij dat administratiekantoor en is vanaf 16 december 2022 bestuurder en enig aandeelhouder. Het administratiekantoor voert de administratie van de eenmanszaak en maakt haar facturen op.
Het onderzoek begint als een onderzoek naar gefingeerde dienstverbanden bij vennootschappen van de tweede verdachte. Na doorzoekingen op 8 maart 2023 in het kantoor en in de woningen van de drie verdachten wordt de verdenking uitgebreid tot het zonder vergunning verrichten van geldtransfers en het voorhanden hebben van valse facturen op naam van de eenmanszaak. In het kantoor worden 101 tabletten MDMA aangetroffen. Het gaat om een procedure in eerste aanleg, op tegenspraak.
Tenlastelegging en wettelijk kader
Alle drie de verdachten wordt onder feit 1 verweten dat zij in de periode van 10 juli 2019 tot 31 maart 2023 samen met anderen opzettelijk zonder vergunning van De Nederlandsche Bank het bedrijf van betaaldienstverlener hebben uitgeoefend en daarvan een gewoonte hebben gemaakt (art. 2:3a Wft jo. art. 1, 2 en 6 WED). De tenlastelegging noemt 505 inkomende contante transacties tegenover uitgaande girale transacties voor in totaal € 1.114.773,50 en 200 inkomende girale transacties tegenover uitgaande contante transacties voor in totaal € 1.012.341,93. Een betaaldienstverlener is degene die zijn bedrijf maakt van het verlenen van betaaldiensten (art. 1:1 Wft). Onder betaaldiensten vallen ook geldtransfers zoals omschreven in de Richtlijn betalingsdiensten (2015/2366/EU).
Onder feit 2 wordt de eerste en de derde verdachte verweten dat zij samen met anderen valse in- en verkoopfacturen voorhanden hebben gehad (art. 225 Sr). De tweede verdachte wordt verweten dat hij feitelijk leiding heeft gegeven aan het voorhanden hebben van die facturen door het administratiekantoor (art. 51 en 225 Sr).
Onder feit 3 wordt de eerste verdachte verweten dat hij vier werkgeversverklaringen op naam van de eenmanszaak valselijk heeft opgemaakt. De tweede verdachte wordt verweten dat hij vijf werkgeversverklaringen voor vier personen bij drie van zijn vennootschappen valselijk heeft opgemaakt (art. 225 lid 1 Sr). De derde verdachte wordt onder feit 3 verweten dat hij op 8 maart 2023 in Den Haag 101 tabletten MDMA aanwezig heeft gehad (art. 2 onder C Opiumwet).
Standpunt van het Openbaar Ministerie
De officier van justitie vordert in alle drie de zaken een veroordeling voor alle feiten. Volgens het Openbaar Ministerie oefent de eenmanszaak met een cash-compensatiemodel het bedrijf van betaaldienstverlener uit. Tegen de eerste en de tweede verdachte eist de officier van justitie een gevangenisstraf van 22 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, en verbeurdverklaring van de in beslag genomen geldbedragen. Tegen de derde verdachte eist zij een gevangenisstraf van 20 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.
Standpunt van de verdediging
De verdediging bepleit in alle drie de zaken vrijspraak van de feiten 1 en 2. Volgens de verdediging is de eenmanszaak een bemiddelingskantoor dat zzp’ers koppelt aan opdrachtgevers in de bouw tegen een commissie van vijf procent van de zzp’er en tien procent van de opdrachtgever. Die commissies staan niet op de facturen, omdat alle betrokkenen ervan op de hoogte zijn. De aangetroffen overzichten met percentages van vijf en tien procent dienen volgens de verdediging om de verdiensten van de eigenaar inzichtelijk te maken. De tweede verdachte verklaart ter zitting dat het bedrijf zich voor 90 procent met bemiddeling bezighoudt en voor 10 procent met bouwprojecten.
Ten aanzien van feit 1 voert de verdediging verder aan dat het dossier geen bewijs bevat voor de contante transacties. Volgens de verdediging moet per transactie een direct verband worden vastgesteld tussen de ontvangst van het geld van de betaler en het beschikbaar stellen daarvan aan de begunstigde. Ten aanzien van feit 2 stelt zij dat niet blijkt dat tegenover de gefactureerde bedragen geen diensten stonden.
Ten aanzien van feit 3 voert de verdediging van de eerste verdachte aan dat hij niet wist van de werkgeversverklaringen en dat niet vast te stellen is dat hij de handtekeningen heeft gezet. De verdediging van de tweede verdachte stelt dat de vier personen daadwerkelijk bij zijn vennootschappen in dienst waren en werkten, en dat een getuige onder druk is gezet om een belastende verklaring af te leggen. Bij de derde verdachte refereert de verdediging zich ten aanzien van het MDMA-feit aan het oordeel van de rechtbank.
Over de strafmaat bepleit de verdediging van de eerste verdachte dat aansluiting moet worden gezocht bij het benadelingsbedrag. De verdediging van de tweede en de derde verdachte voert geen strafmaatverweer. Over het beslag voert de verdediging aan dat de geldbedragen niet uit de tenlastegelegde feiten afkomstig zijn en moeten worden teruggegeven.
Oordeel gerecht
De rechtbank stelt eerst vast dat de eenmanszaak niet als bouwbedrijf functioneert. De referenties op de website zijn vals en de foto’s zijn al ongeveer 9.500 keer op internet gebruikt. Op het getapte telefoonnummer van de eigenaar worden geen gesprekken over klussen gevoerd. Projectadministratie en offertes ontbreken. De ruim 500 inkoopfacturen en ongeveer 200 verkoopfacturen bevatten vrijwel nooit een werkadres of een specificatie van werkzaamheden. Negen ingehuurde klusbedrijven hebben helemaal geen inkoopkosten, terwijl die in de bouwsector gemiddeld minimaal 34 procent van de omzet bedragen. Het alternatieve scenario van een bemiddelingsbureau acht de rechtbank ongeloofwaardig. Er is geen enkel objectief spoor van een aansluiting tussen ingehuurde zzp’ers en opdrachtgevers. Bemiddeling blijkt niet uit de inschrijving bij de Kamer van Koophandel of uit de website. Vóór de zitting heeft alleen één getuige, ruim tweeënhalf jaar na de aanhoudingen, over een dergelijke constructie verklaard.
De rechtbank acht overtuigende aanwijzingen aanwezig voor illegale contante geldstromen. Bij de eigenaar worden een USB-stick, Excelbestanden met de namen “uitgaven” en “inkomen”, een handgeschreven briefje en foto’s aangetroffen. Daarin staan bedragen die aan concrete facturen zijn te koppelen, met een kolom waarin vijf procent wordt opgeteld of tien procent wordt afgetrokken. Een belangrijk deel van die bedragen komt niet voor in de eigenlijke administratie of op de bankafschriften. Getapte gesprekken en WhatsAppberichten laten zien dat afnemers zelf om facturen voor bepaalde bedragen vragen, dat over werkzaamheden niet wordt gesproken en dat kort na betaling ontmoetingen worden afgesproken, waarbij codetaal wordt gebruikt zoals een “bakkie” komen doen. Bij de doorzoekingen wordt bij de eigenaar € 34.560 aangetroffen en bij de tweede verdachte en in het kantoor verschillende contante bedragen die niet uit het kasboek zijn te verklaren. De rechtbank noemt de contante bedragen op zichzelf niet doorslaggevend, maar ziet ze in samenhang met de overige aanwijzingen als steun voor het bestaan van een illegale betaalpraktijk.
Over de juridische kwalificatie overweegt de rechtbank dat het in ontvangst nemen en ter beschikking stellen van contante bedragen die corresponderen met girale betalingen, buiten de reguliere banken om en tegen commissie, een geldtransfer is in de zin van de Richtlijn betalingsdiensten. Het geld hoeft niet van de ene betaaldienstaanbieder naar een andere te gaan (overweging 52 van de richtlijn), en betaler en begunstigde kunnen dezelfde zijn (art. 4 punt 10 van de richtlijn). Het verweer dat betaler en begunstigde steeds hetzelfde bedrijf zijn, verwerpt de rechtbank daarom. Anders dan de officier van justitie acht de rechtbank de geldtransfer alleen bewezen voor de facturen die aan een vermelding in de schaduwadministratie zijn te koppelen. Dat zijn 42 inkoopfacturen en 23 verkoopfacturen. Voor de overige tenlastegelegde transacties wijst alles op dezelfde werkwijze, maar ontbreekt concreet bewijs van een contante geldstroom. Daarvan spreekt de rechtbank vrij. Een vergunning ontbreekt, en het bestanddeel zetel in Nederland is vervuld omdat de handelingen in Nederland plaatsvinden, met het Haagse administratiekantoor als middelpunt. De rechtbank acht medeplegen bewezen op grond van de onderlinge afstemming over transacties en facturen en het gezamenlijke profijt. Zij acht ook gewoonte bewezen, omdat de werkwijze zich over de jaren 2019 tot en met 2023 uitstrekt en soms dagelijks facturen worden opgemaakt.
De facturen waarvoor de geldtransfer is bewezen, zijn vals, omdat daarin in strijd met de waarheid staat dat werkzaamheden zijn verricht. De eigenaar heeft ze als facturen van zijn eenmanszaak voorhanden. De derde verdachte heeft ze als medewerker van het administratiekantoor opgemaakt en voorhanden gehad. Bij de tweede verdachte overweegt de rechtbank dat hij de facturen bewust heeft laten opmaken om de girale betalingen af te dekken en dat hij als bestuurder en enig aandeelhouder zeggenschap had over het administratiekantoor. Dat hij vanaf 16 december 2022 geen formeel bestuurder meer is, maakt dat niet anders, omdat hij volgens zijn eigen verklaring ter zitting betrokken is gebleven. De rechtbank acht bewezen dat hij feitelijk leiding heeft gegeven aan het voorhanden hebben van de valse facturen door het administratiekantoor.
Over de werkgeversverklaringen stelt de rechtbank voorop dat van een dienstverband pas sprake is als een medewerker op grond van een arbeidsovereenkomst onder gezag van een werkgever arbeid verricht tegen loon. Bij de eerste verdachte overweegt de rechtbank dat al omdat er bij de eenmanszaak geen arbeid wordt verricht, elk vermeld dienstverband onwaar is. Daarnaast vallen de vermelde dienstverbanden samen met het passeren van hypotheekaktes. Eén persoon doet tijdens werktijd tientallen betalingen voor parkeren, één persoon is in dezelfde periode vennoot in twee vennootschappen met een aanzienlijke omzet, één persoon ontvangt zijn eerste salaris ruim een uur na een ontmoeting met de tweede verdachte, en één persoon is hoogzwanger en treedt binnen twee maanden weer uit dienst. Het verweer dat de eigenaar niets wist, verwerpt de rechtbank. Het gaat om zijn eigen bedrijf, hij heeft niets aangevoerd dat de handtekeningen niet de zijne zijn, en uit een WhatsAppbericht blijkt dat de derde verdachte hem een foto van een ondertekende werkgeversverklaring stuurt met de mededeling dat die voor een hypotheekaanvraag wordt gebruikt. De rechtbank rekent het hem aan dat hij zich op zijn zwijgrecht beroept.
Bij de tweede verdachte stelt de rechtbank vast dat alle vier de personen een arbeidsovereenkomst hadden, maar dat geen van hen daadwerkelijk in dienst was. Eén van hen heeft pas na bijna twee maanden voor het eerst contact met de verdachte en krijgt over de eerste maand geen salaris. Bij een ander vraagt de vader de verdachte om “een gunst” omdat zijn dochter net te weinig inkomen heeft voor een huis, en uit haar bankgegevens blijkt dat zij op werkdagen vooral in Dordrecht betalingen doet. Bij een derde verklaart de partner dat het dienstverband fictief was om een hypotheek te krijgen, en vraagt zij de verdachte om stukken voor de hypotheekadviseur, waarna hij een dag later de werkgeversverklaring tekent. Bij de vierde worden beide werkgeversverklaringen getekend nadat het dienstverband al was geëindigd. De stelling dat een getuige onder druk is gezet, acht de rechtbank niet aannemelijk gemaakt.
Het MDMA-feit heeft de derde verdachte bekend. De rechtbank volstaat met een opgave van de bewijsmiddelen, waaronder een NFI-rapport van 27 april 2023.
De rechtbank kwalificeert feit 1 telkens als medeplegen van een gewoonte maken van overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 2:3a Wft, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd. Feit 2 kwalificeert zij bij de eerste en de derde verdachte als medeplegen van opzettelijk een vals geschrift voorhanden hebben, meermalen gepleegd, en bij de tweede verdachte als medeplegen van valsheid in geschrift begaan door een rechtspersoon terwijl hij feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd. Feit 3 levert bij de eerste en de tweede verdachte valsheid in geschrift, meermalen gepleegd, op en bij de derde verdachte opzettelijk handelen in strijd met het in art. 2 onder C Opiumwet gegeven verbod.
Bewezenverklaring
Alle drie de verdachten: in de periode van 10 juli 2019 tot 31 maart 2023 in Nederland samen met anderen, meermalen, met zetel in Nederland, opzettelijk zonder vergunning van De Nederlandsche Bank het bedrijf van betaaldienstverlener uitoefenen door geldtransfers uit te voeren (inkomend contant tegen uitgaand giraal, plus vijf procent, en inkomend giraal tegen uitgaand contant, min tien procent), en daarvan een gewoonte maken.
Eerste en derde verdachte: in dezelfde periode samen met anderen opzettelijk 42 valse inkoopfacturen en 23 valse verkoopfacturen voorhanden hebben, wetende dat die bestemd waren om als echt te worden gebruikt.
Tweede verdachte: feitelijk leidinggeven aan het samen met anderen voorhanden hebben van dezelfde valse facturen door het administratiekantoor in Den Haag.
Eerste verdachte: in de periode van 1 augustus 2019 tot 1 december 2021 valselijk opmaken van vier werkgeversverklaringen (van 1 juni, 8 juli, 22 juli en 1 november 2021) waarin in strijd met de waarheid staat dat de betrokkenen bij de eenmanszaak in dienst waren.
Tweede verdachte: in de periode van 1 december 2019 tot 30 november 2022 valselijk opmaken van vijf werkgeversverklaringen voor vier personen bij drie van zijn vennootschappen, waarin in strijd met de waarheid een dienstverband staat vermeld.
Derde verdachte: op 8 maart 2023 in Den Haag 101 tabletten MDMA aanwezig hebben.
Vrijspraak van de overige in feit 1 tenlastegelegde transacties.
Strafoplegging en maatregelen
Bij de strafmaat weegt de rechtbank mee dat de verdachten bijna vier jaar lang bedrijfsmatig geldtransacties hebben verricht buiten het financiële toezicht, waarmee ongeveer € 160.000 was gemoeid. De regels van het toezicht beschermen de integriteit van het betalingsverkeer. Illegale geldtransacties maken het mogelijk dat opbrengsten van strafbare feiten worden vermengd met legale opbrengsten. De verdachten verdienden per transactie ongeveer vijf of tien procent. Volgens de rechtbank had ieder van hen een eigen rol in een geraffineerde constructie, zonder dat de rol van de een zwaarder woog dan die van de ander. Over de werkgeversverklaringen overweegt de rechtbank dat hypotheekverstrekkers op de echtheid van stukken moeten kunnen vertrouwen. Dat (nog) geen schade is vastgesteld, maakt voor de strafwaardigheid niet uit. De rechtbank rekent het de eerste verdachte aan dat hij zich op zijn zwijgrecht beroept, en de tweede en de derde verdachte dat zij de feiten stelselmatig ontkennen. Bij de derde verdachte weegt het MDMA-bezit mee vanwege de schadelijkheid van drugs voor de volksgezondheid en de criminaliteit die ermee samenhangt. Geen van de verdachten heeft relevante eerdere veroordelingen (uittreksels van 15 april 2026).
Voor de eerste en de tweede verdachte acht de rechtbank in beginsel een gevangenisstraf van 14 maanden passend, waarvan 4 maanden voorwaardelijk. Zij stelt vast dat de redelijke termijn is overschreden. Die begint met de inverzekeringstelling in maart 2023. Wegens de complexiteit, de omvang van het onderzoek en het aantal verdachten acht de rechtbank een termijn van drie jaar redelijk. Met het vonnis op 5 november 2026 is die termijn met ongeveer acht maanden overschreden. Dat leidt tot een strafvermindering van tien procent, afgerond één maand, die de rechtbank verwerkt door het voorwaardelijke deel met een maand te verhogen. De eerste en de tweede verdachte krijgen elk een gevangenisstraf van 14 maanden met aftrek van voorarrest, waarvan 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De derde verdachte krijgt een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De rechtbank blijft daarmee in alle drie de zaken onder de eis. De tenuitvoerlegging vindt plaats in een penitentiaire inrichting, totdat de verdachten in aanmerking komen voor een penitentiair programma.
De rechtbank wijst de gevorderde verbeurdverklaring af. Omdat niet alle tenlastegelegde transacties bewezen zijn, kan zij niet met voldoende zekerheid vaststellen dat de in beslag genomen geldbedragen geheel of gedeeltelijk uit de strafbare feiten afkomstig zijn. Er ligt ook geen conservatoir beslag. De rechtbank gelast de teruggave aan de eerste verdachte van € 200 en € 34.560 en aan de tweede verdachte van zes geldbedragen van samen € 31.550.
Lees hier de volledige uitspraak (ECLI:NL:RBROT:2026:15314).
Lees hier de volledige uitspraak (ECLI:NL:RBROT:2026:15315).
Lees hier de volledige uitspraak (ECLI:NL:RBROT:2026:15316).
Gerelateerde berichten
Vastgoedbedrijf & Hypotheekfraude: verdachte veroordeeld als feitelijk leidinggever, 30 januari 2025
Ondergronds bankieren via lege tassen en volle shoppers, 4 maart 2026
