De Hoge Raad laat de veroordeling van een dakdekker wegens oplichting van zeven klanten in stand. De man gebruikte een valse naam, liet voorschotten betalen en voerde werkzaamheden niet (volledig) uit. Het hof legde 31 maanden gevangenisstraf en een beroepsverbod van vijf jaar op, plus publicatie zonder anonimisering. In cassatie klaagde de verdachte over de bewezenverklaring en de motivering van de straf. Alle klachten falen, behalve die over overschrijding van de redelijke termijn.
Daarom wordt de gevangenisstraf verlaagd naar 30 maanden; beroepsverbod en publicatie blijven in stand.

Hoge Raad 25 november 2025, ECLI:NL:HR:2025:1775

De Hoge Raad verduidelijkt wanneer bij beoordeling van de redelijke termijn in strafzaken moet worden uitgegaan van een behandelduur van 16 maanden of van 2 jaar. Als een verdachte tijdens een procesfase 16 maanden of langer in voorlopige hechtenis heeft gezeten, geldt een termijn van 16 maanden. Bij kortere hechtenis geldt in beginsel 2 jaar, tenzij de verhouding tussen hechtenisperiode en vrije periode anders noopt. In dat geval mag de rechter kiezen voor de kortere termijn. De toetsing in cassatie is marginaal. In deze zaak oordeelt de Hoge Raad dat het hof terecht is uitgegaan van de termijn van 2 jaar.

Hoge Raad 25 november 2025, ECLI:NL:HR:2025:1769

De verdachte is veroordeeld voor het medeplegen van de productie, opslag, het vervoer en de uitvoer van valse Britse 1 pond muntstukken (artikel 209 Sr). In cassatie wordt betoogd dat geen sprake is van uitvoer omdat de munten Nederland nog niet hadden verlaten. De Hoge Raad verwerpt dit en oordeelt dat ook gedragingen die gericht zijn op het verlaten van het grondgebied als "uitvoeren" gelden. Medeplegen is aannemelijk door nauwe en bewuste samenwerking. De overige klachten falen. Vanwege overschrijding van de redelijke termijn wordt de gevangenisstraf met twee weken verminderd.