Dankzij digitale opsporing worden de georganiseerde criminaliteit gevoelige slagen toegebracht, kunnen moorden worden opgelost, en wordt digitale kinderporno bestreden. Dat is, vanzelfsprekend, geweldig nieuws. Tegelijkertijd is de wettelijke regulering van digitale opsporing in Nederland hopeloos achterhaald. En dat is – ook al valt dat minder op in de euforie van de ongekende mogelijkheden – problematisch. Nu is er een nieuw Wetboek van Strafvordering op komst en dus verbetering nabij. Maar in de tussentijd moet de praktijk het doen met ad-hoc-grondslagen voor opsporingsmethoden in de rechtspraak, bestaat bovendien weinig zicht op de digitale opsporingsmethoden die de politie zoal uitprobeert, en is onduidelijk hoe en in hoeverre de privacy van, bijvoorbeeld, betrokken smartphonegebruikers, wordt gewaarborgd. Een heikel punt betreft bovendien de bescherming van digitaal opgeslagen verschoningsgerechtigde informatie in geval van onderzoek in digitale gegevens.