Het voorstel van Kamerleden Paternotte en Sneller om politieke partijen sneller te verbieden is overbodig en onwenselijk. Overbodig, omdat politieke partijen al verboden kunnen worden op grond van het oude artikel 2:20 BW en de Wet politiek partijen daarvoor een regeling zal gaan bevatten. Onwenselijk, omdat het voorstel de bijzondere positie van politieke partijen miskent.
Read MoreMag een advocaat de toegang tot het recht beperken? Over die vraag bestaat volop discussie, getuige de advocatuurlijke boycot van Russische cliënten, gevolgd door de weigering van de Haagse deken om een advocaat aan te wijzen. Deze discussie raakt het hart van de rechtsstatelijke rol van de advocaat: zorg dragen voor toegang tot recht. Maar in hoeverre moet een advocaat onderzoeken of een zaak niet (indirect) bijdraagt aan illegale activiteiten, of strijdig is met soft law inzake mensenrechten? En in hoeverre moet een advocaat rekening houden met verwachtingen over moreel wenselijk handelen? In dit artikel verken ik drie typen poortwachterschap: (1) mitigeren wat de cliënt wil, (2) het tegengaan van (facilitering van) illegale activiteiten en (3) het tegengaan van (facilitering van) onwenselijke activiteiten.
Read MoreThe European Public Prosecutor’s Office (EPPO), operational since 1 June 2021, has not just been established to bring the perpetrators of EU fraud to justice but also to help recover the criminal profits they have acquired in the process. Thus, its raison d’être not only matches the traditional political axiom that crime does not pay but equally serves another goal formulated by European politicians across the board: money spent under the EU budget should not end up in the wrong hands. From a taxpayers’ viewpoint, this understandable ambition has not proved to be self-fulfilling over time, and this is where the EPPO could well take up its role as the ultimate remedy in the EU’s antifraud chain.
Read MoreDeze bijdrage bespreekt het wetsvoorstel Wet plan van aanpak witwassen, dat de minister van Financiën in oktober 2022 voor behandeling bij de Tweede Kamer heeft ingediend. Het voorstel bevat maatregelen om witwaspraktijken effectiever te bestrijden. Eerdere versies van het voorstel konden rekenen op fundamentele bezwaren, onder meer van de Autoriteit Persoonsgegevens (AP) en de Afdeling advisering van de Raad van State. Deze bezwaren hielden vooral verband met de gezamenlijke monitoring van banktransacties – de AP sprak van een ‘bancair sleepnet’. Een kernvraag in dit artikel is in hoeverre de regering aan deze bezwaren tegemoet is gekomen, waarbij in het bijzonder zal worden ingegaan op de gezamenlijke monitoring van banktransacties.
Read MoreOp 4 september 2018 kopte een persbericht dat het Openbaar Ministerie (hierna: OM) naar buiten bracht: ‘ING betaalt 775 miljoen vanwege ernstige nalatigheden bij voorkomen witwassen’. ING betaalde dit miljoenenbedrag in het kader van een hoge transactie, waarbij de bank werd verweten zich schuldig te hebben gemaakt aan jarenlange en structurele overtreding van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme. Door deze schikking kon de strafzaak buitengerechtelijk worden afgedaan en hoefde deze niet voor de rechter te komen. Dit bleef echter niet onopgemerkt. Deze transactie alsook latere schikkingen tussen het OM en bijvoorbeeld ABN AMRO hebben tot veel discussies en zelfs Kamervragen geleid. Ondanks dat de transactie de afgelopen jaren een krachtig middel is gebleken om strafzaken in het financieel-economisch strafrecht af te doen, is er veel kritiek geuit op het transactieproces. Het transigeren zou klassenjustitie bewerkstelligen, een afkoping van schuld betreffen en weinig transparant zijn. In het kader hiervan is herhaaldelijk geopperd om een gerechtelijk controlemoment in te bouwen bij de totstandkoming van een schikking.
Read More
