In deze bijdrage demonstreren de auteurs dat bij de afdoening van bepaalde spreekrechtwaardige delicten via de strafbeschikkingsprocedure het spreekrecht van artikel 51e Sv niet wettelijk wordt gewaarborgd. Zij betogen aan de hand van inzichten uit de victimologie, de door de Nederlandse wetgever genoemde doelen van het spreekrecht en (de ratio van) het hoorrecht van de Europese richtlijn slachtofferrechten dat slachtoffers de gelegenheid zouden moeten krijgen om hun spreekrecht uit te oefenen in de strafbeschikkingsprocedure wanneer zij dat wensen.