Journalisten die over criminaliteit of misstanden publiceren, ontvangen hun informatie soms van personen die anoniem willen blijven. Voor de politie en het openbaar ministerie kan het echter belangrijk zijn om die bronnen als getuigen te horen. Toch hoeven journalisten niets te zeggen over hun bronnen als ze in een strafzaak moeten getuigen. Dit zogenoemde verschoningsrecht voor journalisten is sinds 1 oktober 2018 geregeld via de Wet bronbescherming in strafzaken. Daarvoor bestond dat recht alleen op basis van uitspraken van het Europees Hof van de Rechten van de Mens (EHRM). Met de wettelijke verankering die in overeenstemming is met de huidige jurisprudentie van het EHRM is de hoofddoelstelling van de wet behaald.

Het Openbaar Ministerie stelt voor niet langer onderscheid te maken tussen verschoningsgerechtigd materiaal dat tijdens een doorzoeking is gevonden en materiaal dat bij bijzondere opsporingsbevoegdheden tevoorschijn is gekomen. In alle gevallen moet de rechter-commissaris oordelen over de toepasselijkheid van het verschoningsrecht. De NOvA vindt dat een verbetering. Desondanks biedt de toekomstige werkwijze onvoldoende bescherming aan het verschoningsrecht.

Op 13 februari vond bij het Hof Den Bosch de mondelinge behandeling plaats van het hoger beroep tegen het kortgedingvonnis van de Voorzieningenrechter in de Rechtbank Oost-Brabant. Dat kort geding volgde op diverse civiele procedures tussen Stibbe en de Staat, waarin telkens wordt vastgesteld dat het verschoningsrecht is geschonden. Opnieuw was er veel discussie over het verschoningsrecht, zonder dat partijen het eens werden. Het gerechtshof besloot dan ook bij de Hoge Raad advies in te winnen, door middel van het stellen van prejudiciële vragen.