Ondernemingen die hun beursnotering dreigen te verliezen, of scholen die voor miljoenen dreigen te worden gekort op hun overheidsbijdragen – dit zijn mogelijke gevolgen van de accountantschaarste in Nederland die recentelijk in het nieuws kwamen. Elk jaar moeten ondernemingen – behoudens uitzonderingen – een door een accountant gecontroleerde jaarrekening openbaar maken. Het wordt voor ondernemingen echter steeds moeilijker om een accountant te vinden. Deze problematiek staat in deze bijdrage centraal. Wij zullen eerst het algemeen wettelijk kader schetsen rond de accountantscontrole, gevolgd door de meer specifieke regels die gelden voor organisaties van openbaar belang (OOB's). Daarna wordt ingegaan op de accountantschaarste en de factoren die hieraan kunnen bijdragen, zoals de assuranceopdracht op basis van Richtlijn (EU) 2022/2464 (de CSRD). Een aantal recente ontwikkelingen die oplossingen zouden kunnen bieden, zullen ook de revue passeren. Tot slot, staan wij stil bij de gevolgen van het niet – of niet tijdig – verkrijgen van een accountantsverklaring en de opties die de nadelige consequenties hiervan mogelijk kunnen beperken.

Een van de onderdelen van het nieuwe Wetboek van Strafvordering die tot dusver veel aandacht heeft gekregen, is de beweging naar voren. Deze bestaat uit een aantal aanpassingen in het strafprocesrecht om de berechting beter voor te bereiden. Het is een van de weinige onderdelen van het nieuwe Wetboek van Strafvordering die echt een verandering beoogt aan te brengen in de manier van werken in de strafrechtspleging. In de beweging naar voren komen ook verschillende beleidsdoelstellingen samen: het verbeteren van de voorbereiding van de berechting, het vergroten van mogelijkheden voor de verdediging om bij te dragen aan het onderzoek, en het verkorten van doorlooptijden.

In deze bijdrage wordt naar aanleiding van HR 10 november 2023, ECLI:NL:HR:2023:1527 (Promneftstroy/Financial Performance Holdings c.s.), ingegaan op de vraag wanneer een vervreemding of bezwaring van een beslagen goed een strafbare onttrekking in de zin van art. 198 lid 1 Sr oplevert. Daarbij wordt in het bijzonder aandacht besteed aan de rol van de instrumenterend notaris.

In dit essay wordt de juridische context van de Poetin-casus voor het Internationaal Strafhof geschetst. Vooral komt de vraag aan de orde voor welke misdrijven hij wel en voor welke delicten hij niet vervolgd kan worden. Het feit dat Rusland geen partij is bij het Statuut van Rome, maar wel permanent lid is van de Veiligheidsraad vormt een vrijwel onneembare barrière. Dat vervolging van Poetin door het Strafhof überhaupt mogelijk is, heeft te maken met opmerkelijke ontwikkelingen op het terrein van immuniteiten.