De discussie over de juridische haken en ogen die kleven aan het gebruik van cryptodata voor de bewijsvoering wordt in de zittingszaal en daarbuiten steeds vaker op het scherpst van de snede gevoerd. De discussie is gebaat bij verdere ontwikkeling van de rechtswetenschap op dit nog relatief onontgonnen terrein. Onlangs verscheen in het NJB al het artikel van De Jonge en Janssen waarin wordt ingegaan op de toegang van de verdediging tot datasets in cryptodatazaken. In dit artikel wordt die argumentatie onder de loep genomen. Er wordt een meer algemene beschouwing gegeven over artikel 6 EVRM en de rechten die daaruit voortvloeien met betrekking tot de controle van datasets. Vervolgens wordt bezien of de huidige praktijk met betrekking tot het verstrekken van datasets voldoet aan de eisen die het EHRM daaraan stelt.

Het gedrag van burgers op onlineplatforms roept steeds vaker vragen op over welke bevoegdheden gemeenten en meer specifiek burgemeesters hebben als het gaat om het handhaven van de openbare orde. De burgemeester van de gemeente Utrecht legde een ‘online gebiedsverbod’ op aan een man die opruiende berichten op internet verspreidde. De gekozen terminologie lijkt te suggereren dat ‘het internet’ kan worden gezien als een (openbare) plaats. In deze amuse ligt de focus op de opvatting dat het internet kan kwalificeren als een openbare ruimte waarbinnen de burgemeester kan optreden.

Op 21 april 2021 presenteerde de Europese Commissie een voorstel voor een Artificial Intelligence (AI)-Verordening (hierna: ‘de conceptverordening’). Met de conceptverordening beoogt de Commissie de risico’s die gepaard gaan met het in de handel brengen en gebruiken van AI te adresseren. De conceptverordening is publiekrechtelijk van aard, volgt de logica van productveiligheidsregelgeving en is erop gericht het verwezenlijken van risico’s te voorkomen. De conceptverordening richt zich primair tot aanbieders. Dat zijn kort gezegd de producenten/ontwikkelaars die AI-systemen op de markt brengen. Ook op anderen in de waardeketen is deze conceptverordening van toepassing, zoals importeurs en distributeurs, en gebruikers. De regelgeving moet er met name voor zorgen dat deze normadressaten alleen producten op de EU-markt brengen en gebruiken die aan de productnormen voldoen die in (of ter uitvoering van) de conceptverordening zijn gesteld.