In 2009 was de auteur betrokken bij een onderzoek waarin zowel klagers en aangeklaagden in het tuchtrecht werden geïnterviewd. Zij concludeerden onder meer dat beide partijen de tuchtrechtelijke procedure als formeel en zakelijk ervoeren. Aangeklaagden ten aanzien van wie de klacht gegrond was verklaard, bleken nadien niet zelden voor vormen van defensieve geneeskunde te hebben gekozen. Klagers rapporteerden dat de tuchtprocedure een vervreemdende werking had, ook al omdat aan persoonlijk contact met de zorgverlener door het indienen van een tuchtklacht veelal een einde kwam. Zij hadden als onderzoekers niet de indruk dat dit alles bijdroeg aan verbetering van de kwaliteit van zorg.

Het Wetboek van Strafvordering voorziet niet in een expliciete bevoegdheid tot het verrichten van onderzoek naar de inhoud van gegevens die tijdens de inbeslagneming nog niet in de gegevensdrager aanwezig zijn, maar pas ná de inbeslagneming binnenkomen. Door middel van de invoering van het artikel 556 van de Innovatiewet beoogt de wetgever te voorzien in de bestaande leemte. De vraag is echter of de introductie van dit wetsartikel noodzakelijk is en, zo ja, of de voorgestelde bevoegdheid in termen van systematische samenhang, complexiteit en toekomstbestendigheid voldoende adequaat is. Deze vraag staat in dit artikel centraal.