De Nederlandse krijgsmacht treedt behalve op land, ter zee en in de lucht steeds meer op in het ruimte- en informatiedomein. In het artikel wordt het belang voor de partijen in het militair strafproces verkend om voldoende kennis te vergaren over de aard van het militair optreden in deze twee nieuwe domeinen. Daartoe wordt kort beschreven wat de twee nieuwe domeinen inhouden en waar deze zijn geïncorporeerd in de organisatie van de krijgsmacht. Verder wordt de noodzaak om tot een ruimere interpretatie van aanbeveling 2 van de Commissie Borghouts te komen beschreven.

Uit de recente jurisprudentie over de Wet Bibob blijkt dat soms onduidelijkheid bestaat over de vraag wanneer strafbare feiten voldoende samenhang vertonen met activiteiten waarvoor de vergunning is aangevraagd of verleend. Uit jurisprudentie blijkt enerzijds dat sprake is van voldoende samenhang, indien de vergunning het plegen van strafbare feiten kan faciliteren. Anderzijds is het uitgangspunt van de Afdeling dat de horecabranche zeer kwetsbaar is voor (bepaalde) overtredingen, zodat zonder al te veel problemen – in de horecabranche – een samenhang wordt aangenomen tussen de strafbare feiten en de activiteiten waarvoor de vergunning is aangevraagd of is verleend.

Bij de discussie over de toekomst van de kroongetuige in Nederland kunnen in ieder geval drie relevante, onderling samenhangende vragen worden onderscheiden, namelijk: 1. wie willen we als samenleving als kroongetuigen inzetten?; 2. in welk type zaken willen we dat doen? en 3. wat zijn we bereid daar tegenover te stellen in termen van toezeggingen én bescherming?

In grote trekken komt de strafvordering in het Caribisch deel van het Koninkrijk der Nederlanden overeen met de strafvordering in Nederland. Verschillen zijn er ook. De Nederlandse jurist die vertrouwd is met de strafrechtpraktijk in Nederland en voor het eerst te maken krijgt met een Caribische strafzaak, zal dat op zichzelf wel verwachten. Maar in welke hoek moeten de verschillen worden gezocht?

Critics of deferred prosecution agreements claim they undermine deterrence by lowering the cost to firms from reputational damage or stigma resulting from a criminal settlement. We evaluate whether the choice between a DPA and a guilty plea affects the cost to corporations of reputational damage arising from the reactions of interested outsiders – e.g., customers and suppliers – to the settlement, holding constant other factors such as the offender and offense magnitude. We introduce a framework for this purpose in which differences in the qualitative information that is released at settlement may cause differences in outsider reaction and, thus, the firm’s cost of reputational damage.