In deze bijdrage wordt ingegaan op fraude en bedrog met betrekking tot gezondheid. Betoogd wordt dat het daarbij zelden gaat om vormen van georganiseerde criminaliteit maar eerder over ‘de grijstinten’. Te denken valt aan een claimant die zijn klachten ernstiger presenteert dan ze zijn of als de claimant zelf oprecht gelooft in de ernst van zijn situatie, terwijl die ernst er niet is, of niet aantoonbaar is, hetwelk in beide gevallen tot bewijsrechtelijke problemen leidt.

Opstellen over causaliteit in het privaat-, straf- en bestuursrecht is een project van Law Extra, het talentenprogramma van de rechtenfaculteit van de Radboud Universiteit. Vijftien rechtenstudenten doen in deze bundel verslag van de rol en de betekenis van causaliteit in diverse rechtsgebieden. Regelmatig wordt daarbij een vergelijking gemaakt met buitenlandse rechtsstelsels en het Unierecht.

Betoogd wordt dat het beschikbare onderzoek naar de gevolgen van strafrechtelijke interventie voor witteboordendaders om terughoudendheid vraagt: veel is nog onduidelijk, maar afschrikking lijkt niet te worden bereikt, terwijl de ‘collateral damage’ voor betrokken notarissen aanzienlijker is dan volgens de straftheorie wordt beoogd. Het is dus maar zeer de vraag of het strafrecht hier het ‘optimum remedium’ is. Tuchtrecht en civielrecht zijn mogelijk betere middelen om notarissen op het rechte pad te houden.

In deze bijdrage worden enkele alternatieve handhavingsinstrumenten geanalyseerd zoals zij gebruikt worden door de Nederlandse Autoriteit Consument en Markt (ACM), de Britse Competition and Markets Authority (CMA) en de Franse Autorité de la Concurrence (de Autorité). Echter, hierbij ligt de focus niet op de individuele, juridische analyse van ieder handhavingsinstrument, maar op de relatie tussen handhavingsinstrumenten, onderliggende strategie, en toezichthouder.

In dit boek wordt het fenomeen (poging tot) doodslag in het verkeer vanuit verschillende perspectieven geanalyseerd. Het boek bevat om te beginnen een traditionele juridische analyse van de rechtspraak ten aanzien van (poging tot) doodslag in het verkeer en een aantal voor dit thema relevante leerstukken.

Eén van die minder bekende bepalingen is art. 188 Sr. Dit artikel stelt sinds 1886 strafbaar het doen van een aangifte of klacht dat een strafbaar feit is gepleegd, wetende dat het niet gepleegd is. In deze bijdrage wordt art. 188 Sr eerst in historisch perspectief neergezet, waarbij gebruik is gemaakt van het proefschrift van G.J. IJssel de Schepper uit 1895. Vervolgens wordt de strafbepaling vanuit ontwikkelingen in rechtspraak en literatuur in het heden geplaatst.