Veroordeling ter zake van medeplegen van bedrieglijke bankbreuk & medeplegen van valsheid in geschrifte

Rechtbank Noord-Nederland 16 juni 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:2869 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan medeplegen van bedrieglijke bankbreuk door het niet overleggen van de administratie aan de curator in het uitgesproken faillissement van de besloten vennootschap Daarnaast heeft hij zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van valsheid in geschrift door in een inschrijvingsformulier van de Kamer van Koophandel op te nemen dat stichting per 26 maart 2009 bestuurder en directeur was geworden van voornoemde B.V.

Feiten

Aangever, curator in het faillissement van besloten vennootschap verklaart: Op 9 juni 2009 is door de rechtbank te plaats in staat van faillissement verklaard de besloten vennootschap. In het kader van de afwikkeling van het faillissement heb ik vastgesteld dat de bestuurder niet in staat is de administratie van de vennootschap aan mij over te dragen. Ondanks herhaald verzoek om een volledige administratie af te geven heeft de bestuurder dat niet gedaan. De bestuurder heeft verklaard daartoe niet in staat te zijn. Er is geen administratie. Op grond van bovenstaande is sprake van een vermoeden van bedrieglijke bankbreuk, waarvan ik hierbij aangifte doe.

Medeverdachte 3 verklaart: besloten vennootschap heeft op mijn naam gestaan. Het bedrijf stichting stond op mijn naam, dus eigenlijk ben ik eigenaar. We moesten bij de curator komen, er was geen administratie te vinden.

Wij tonen u nu KVK3 van de documentenmap. Volgens deze gegevens van de Kamer van Koophandel werd op 22 mei 2009 doorgegeven dat per 26 maart 2009 de stichting aandeelhouder en bestuurder is geworden van besloten vennootschap. Wiens handtekening is geplaatst namens stichting? Mijn handtekening staat er wel onder. De handtekening buiten de hokjes is wel weer mijn handtekening. Het plaatsen van de handtekening moet ik gedaan hebben.

Verdachte verklaart: naam 1 vertelde dat hij besloten vennootschap over ging nemen. In de BV zat een BMW X5. Naam 1 vroeg mij toen of ik met hem mee wilde gaan om deze BMW op te halen. naam 1 vroeg of medeverdachte 3, mijn vrouw, de stichting op naam wilde hebben. medeverdachte 3 was de eigenaar van stichting. Als er iets geregeld moest worden dan deed ik dat. besloten vennootschap is overgenomen door stichting, via de notaris of Kamer van Koophandel. De aandelenoverdracht is in pleegplaats 2 geregeld. Alleen de BMW hebben wij gekregen van besloten vennootschap. Ik ben naar de curator gegaan. Deze vroeg om administratie, die had ik niet. Op papier klopt het dat wij de boekhouding moesten overdragen.

Wij tonen u nu KvK 3 van de documentenmap. Volgens deze gegevens van de Kamer van Koophandel werd op 22 mei 2009 doorgegeven dat per 26 maart 2009 de stichting aandeelhouder en bestuurder is geworden van besloten vennootschap. Wiens handtekening is onder 9.4 geplaatst namens stichting? Dat is medeverdachte 3 haar handtekening. Het is mijn handschrift.

Medeverdachte 1 verklaart: We zijn besloten vennootschap opgestart en dat kwam op mijn naam. Ik was de eigenaar. medeverdachte 2 heeft het geregeld. medeverdachte 2 heeft de brieven opgesteld. Ik heb wel ondertekend. Mijn man medeverdachte 2 was de leidinggevende/ bestuurder van dit bedrijf. Een bedrijfsauto, BMW X5 is overgegaan. Die man heeft de auto opgehaald. Op een gegeven moment belde verdachte naar medeverdachte 2 dat hij bij de curator moest komen. Hij moest de administratie en de boekhouding overleggen aan de curator.

Wij tonen u nu KvK 3 van de documentenmap. Volgens deze gegevens van de Kamer van Koophandel werd op 22 mei 2009 doorgegeven dat per 26 maart 2009 de stichting aandeelhouder en bestuurder is geworden van besloten vennootschap. Wiens handtekening is onder 11.1 geplaatst namens medeverdachte 1 waaruit blijkt dat dit formulier naar waarheid is ingevuld? Dat is mijn handtekening. Ook het handschrift is van mij.

Medeverdachte 2 verklaart: Eigenlijk deed is alles bij besloten vennootschap. medeverdachte 1 was de eigenaar van het bedrijf. Ik was de leidinggevende/bestuurder van het bedrijf. Ik ben begin van 2009 bezocht door verdachte en naam 1. Zij kwamen met het plan dat verdachte het bedrijf over zou gaan nemen. Dit was rond februari 2009 of zoiets. Ik hoorde later dat verdachte eigenaar was van de stichting. De aandelen van besloten vennootschap zijn op 4 juni 2009 overgenomen. Dat is met volmachten gegaan bij notariskantoor pleegplaats 2. Het bestuurderschap is overgenomen op 26 maart 2009. Deze datum is door ons beiden, verkoper en koper aangegeven. De leaseauto BMW is al vrij snel opgehaald. Dit was kort na 26 maart 2009. verdachte heeft deze opgehaald. Verder heeft hij de pinpassen van besloten vennootschap meegenomen.

Wij tonen u nu KvK 3 van de documentenmap. Volgens deze gegevens van de Kamer van Koophandel werd op 22 mei 2009 doorgegeven dat per 26 maart 2009 de stichting aandeelhouder en bestuurder is geworden van besloten vennootschap. Wie zijn handschrift is dit? Onder 1.1 is mijn handschrift. Wie zijn handschrift is dit gedeelte wat doorgestreept is? Dat is verdachte zijn handschrift volgens mij. Ik weet niet wiens handtekening onder 9.4 staat. De handtekening onder 11.1 is van medeverdachte 1. Ik heb de eerste gedeelten ingevuld. medeverdachte 1 heeft getekend en verdachte heeft de papieren meegenomen.

Naam 1 verklaart: Ik heb stichting opgericht op naam van mevrouw medeverdachte 3 op verzoek van de heer verdachte. Het was volgens mij april 2009. verdachte was de leidinggevende. De heer naam 2 belde mij dat hij een probleem had. Ik heb naam 2 toen een andere BV geleverd. Volgens mij weer op naam van zijn vrouw. Het oude bedrijf is naar verdachte gegaan. Die wilde dit bedrijf, besloten vennootschap, saneren. Samen met verdachte ben ik er twee keer geweest. Ook nog een keer om de BMW X5 op te halen. Ik heb de boekhouding nooit gezien.

Uittreksel uit het handelsregister van de Kamers van Koophandel inzake besloten vennootschap. d.d. 9 juni 2009: Enig aandeelhouder is stichting sinds 26 maart 2009. Enig bestuurder is stichting sinds 26 maart 2009.

Handelsregisterhistorie van de Kamer van Koophandel inzake besloten vennootschap. d.d. 9 juni 2009: Aandeelhouder bestuurder vanaf 15 maart 2007 is medeverdachte 1. Zij is uit functie getreden op 26 maart 2009.

Uittreksel uit het handelsregister van de Kamer van Koophandel inzake stichting d.d. 9 juni 2009: Akte van oprichting van de stichting is gedateerd op 7 april 2009. Bestuurder sinds 7 april 2009 is medeverdachte 3.

Uittreksel uit het handelsregister van de Kamer van Koophandel inzake besloten vennootschap. d.d. 9 juni 2009: Enig aandeelhouder is stichting sinds 26 maart 2009. Enig bestuurder is stichting sinds 26 maart 2009.

Formulier 11 functionaris voor een rechtspersoon ingekomen 27 mei 2009: op pagina 369 stichting staat dat medeverdachte 3 per 26 maart 2009 directeur is van besloten vennootschap. Handtekening van medeverdachte 3 bij 9.4. Op pagina 370, staat dat medeverdachte 1 op 22 mei 2009 onder 11.1 het formulier naar waarheid is ingevuld en heeft ondertekend.

Formulier 16 wijziging functionaris gegevens ingekomen 27 mei 2009: Op pagina 372 staat dat medeverdachte 1 per 26 maart 2009 is uitgetreden als directeur. Handtekening van medeverdachte 1. Op pagina 374, staat dat medeverdachte 1 op 22 mei 2009 onder 7.1 het formulier naar waarheid is ingevuld en heeft ondertekend.

Akte van oprichting stichting: stichting is op 7 april 2009 opgericht. Medeverdachte 3 is oprichter.

Feit 1 primair

De rechtbank acht, evenals de officier van justitie en anders dan de raadsman van verdachte, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte, tezamen en in vereniging met een ander, als bestuurder van de in staat van faillissement verklaarde besloten vennootschap, ter bedrieglijke verkorting van de rechten van haar schuldeiser(s), niet heeft voldaan de verplichting de administratie van voornoemde B.V. te voorschijn te brengen.

De rechtbank overweegt hierbij dat op verdachte -die gevolmachtigd was om stichting te vertegenwoordigen-, de zwaarwegende zorgplicht ten aanzien van het voeren, bewaren en te voorschijn brengen van de administratie rust. Verdachte is deze zorgplicht niet nagekomen. Verdachte heeft verklaard dat hij de administratie niet bij de overdracht van de vennootschap van medeverdachte 2 heeft ontvangen. De rechtbank is van oordeel dat -ook indien aangenomen wordt dat deze verklaring van verdachte juist is- hij bij deze overdracht had moet verifiëren of er een administratie was en er voor had moeten zorgen dat hij de administratie in zijn bezit kreeg.

Feit 2

De rechtbank acht, evenals de officier van justitie en anders dan de raadsman van verdachte, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte, tezamen en in vereniging met anderen, een inschrijvingsformulier van de kamer van koophandel, valselijk heeft opgemaakt.

De rechtbank overweegt hierbij dat verdachte het formulier deels heeft ingevuld en het formulier heeft doen ondertekenen. Verdachte heeft daarbij, als gevolmachtigde, de zwaarwegende plicht de juistheid van de (gehele) inhoud van het formulier te verifiëren.

Bewezenverklaring

• Feit 1 primair: Medeplegen van als bestuurder van een rechtspersoon welke in staat van faillissement is verklaard, ter bedrieglijke verkorting van de rechten der schuldeisers van de rechtspersoon, niet voldoen aan de op hem rustende verplichting van het tevoorschijn brengen van boeken, bescheiden en/of andere gegevensdragers als bedoeld in artikel 10, eerste lid, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek.
• Feit 2: medeplegen van valsheid in geschrift.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 80 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 maand met een proeftijd van 3 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Noord-Nederland 16 juni 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:2870

De medeverdachte wordt tevens veroordeeld tot 80 uur taakstraf en 1 maand voorwaardelijke gevangenisstraf wegens medeplegen van bedrieglijke bankbreuk en medeplegen van valsheid in geschrift.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling ter zake van medeplegen van bedrieglijke bankbreuk, medeplegen van valsheid in geschrift en valsheid in geschrift in authentieke akte tot 150 uren taakstraf en 2 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf

Rechtbank Noord-Nederland 16 juni 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:2871 Verdachte heeft zich schuldige gemaakt aan medeplegen van bedrieglijke bankbreuk door het niet overleggen van de administratie aan de curator in het uitgesproken faillissement van de besloten vennootschap. Daarnaast heeft hij zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van valsheid in geschrift door in een inschrijvingsformulier van de Kamer van Koophandel op te nemen dat stichting per 26 maart 2009 bestuurder en directeur was geworden van voornoemde B.V. Tenslotte heeft verdachte in een door de notaris opgemaakte akte levering aandelen valselijk doen vermelden dat er een directiewisseling op 26 maart 2009 had plaatsgevonden.

Lees hier de volledige uitspraak.

(medeplegen van) Uitkeringsfraude, verzwijgen verrichten van werkzaamheden, inkomsten, beschikken over auto en verblijf in buitenland

Rechtbank Amsterdam 4 mei 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:3089 Bij beschikking van 20 december 2000 is met ingang van 18 november 2000 door burgemeester en wethouders van de gemeente aan verdachte een Abw-uitkering volgens de norm alleenstaande ouder + 20% toeslag toegekend. Op 1 januari 2005 is de Abw-uitkering omgezet naar een uitkering in het kader van de Wet werk en bijstand (WWB). Aan de toekenning van de uitkering werd onder meer de voorwaarde verbonden dat verdachte op verzoek of onverwijld eigener beweging mededeling moest maken van alle feiten en omstandigheden waaronder werkzaamheden en/of inkomsten en leefsituatie, waarvan haar redelijkerwijs duidelijk moest zijn dat zij van invloed konden zijn op het recht, hoogte en continuering van de uitkering. Voor de verstrekking van deze gegevens diende verdachte destijds gebruik te maken van verstrekte formulieren, zijnde inkomstenformulieren en/of mutatieformulieren. Voornoemde voorwaarde is bepaald in artikel 65 van de Abw (vanaf 1 januari 2005 artikel 17 WWB). Bij de toekenningsbeschikking van de Abw/WWB-uitkering werd een bijlage gevoegd waarop deze verplichtingen staan vermeld. Met ingang van 1 januari 2006 is hiervoor het mutatieformulier in de plaats gekomen waarop wijzigingen betreffende vakantie, leefsituatie, werkzaamheden en/of inkomen kunnen worden vermeld.

Verdachte heeft over de inkomstenformulieren die op haar naam staan verklaard dat zij deze formulieren te plaats niet naar waarheid heeft ingevuld omdat zij vond dat zij geen extra inkomsten had terwijl zij wel wist dat zij over extra geld beschikte maar wat gemakkelijker, comfortabeler wilde leven.

Verdachte beschikte in de ten laste gelegde periode over de bankrekeningen met de rekeningnummer 1 en rekeningnummer 2.

Rekeningnummer 1 stond op naam van haar broer medeverdachte 2 en verdachte maakte daar gebruik van. Zij was de enige die over het pasje van de rekening beschikte. Verdachte heeft verklaard dat zij vanaf deze rekening nota’s betaalde die op haar naam stonden. Zij heeft verder verklaard dat zij de rekening van haar broer gebruikte om haarzelf niet in de nesten te werken. De rekening werd vanaf december 2005 tot en met mei 2011 hoofdzakelijk gevoed met kasstortingen en vanaf 2010 ook met overboekingen vanaf de zakelijke rekening van stichting naam 1, te weten bankrekening rekeningnummer 2. Het totale bedrag aan kasstortingen en overboekingen in de periode van december 2005 tot en met mei 2011 bedroeg € 147.823,00. Verdachte heeft de Sociale Dienst nimmer geïnformeerd dat zij beschikte over de rekening met nummer rekeningnummer 1. De rekening met nummer rekeningnummer 2 stond op naam van Stichting naam 1. In de periode van oktober 2004 tot en met juni 2010 werd er in totaal € 41.237,00 aan donaties en/of reclamevergoedingen door middel van bancaire overschrijvingen naar rekening met nummer rekeningnummer 2 overgemaakt. Verdachte heeft de Sociale Dienst van de gemeente plaats nooit geïnformeerd dat zij over rekening nummer rekeningnummer 2 beschikte.

Verdachte heeft verklaard dat zij het eens is met de Sociale Dienst van de gemeente plaats dat zij bevoegd was op beide rekeningen, daaruit voldoende inkomsten verkreeg en dus geen of minder bijstand nodig had.

Uit informatie van de Belastingdienst is gebleken dat verdachte van 2007 tot en met 2009 jaarlijks ruim € 7.000 ten onrechte voorschotbedragen aangaande kinderopvangtoeslagen heeft ontvangen. Verdachte, die wist dat zij hier geen recht op had, heeft dit bewust niet gemeld bij de Sociale Dienst van de gemeente plaats omdat die toeslag anders in mindering zou worden gebracht op haar uitkering.

Verdachte had in de ten laste gelegde periode de beschikking over een Mercedes Benz 180 CDI met kenteken 1. De waarde van deze auto was (gebaseerd op de Bovag-koerlijstinformatie van 6 april 2010) bij verkoop ervan  € 12.050 en bij aankoop € 16.150. Verdachte heeft verklaard dat zij aan Sociale Zaken van de gemeente plaats niet heeft gemeld dat zij in het bezit was van de Mercedes Benz met kenteken 1.

Op de vraag in november 2011 van de sociale recherche aan verdachte hoe vaak zij de afgelopen vijf jaar in Suriname is geweest, heeft verdachte geantwoord dat zij elk jaar twee keer gaat en dat zij vanaf 2009 negen keer is geweest. Verdachte heeft op facebook.com een profiel aangemaakt waarop diverse vakantiefoto’s zijn geplaatst. Op 22 en 23 februari 2010 zijn vakantiefoto’s van verdachte geplaatst met als onderschrift: “Heerlijk in Suriname”, “I love Aruba”, Samen met mijn kids in Suriname” en “Als het maar effe kan, ga ik lekker op vakantie.” Op 21 maart 2010 zijn foto’s geplaatst met de volgende onderschriften: “Nickerie, Suriname!! Zeedijk”, “verdachte in Coronie!!”, “Yes it’s me in Sranang”, “verdachte in Suriname” en “I love Sranang”. Verdachte heeft verklaard dat zij niet aan de Sociale Dienst heeft gemeld dat zij met vakantie ging, was of was geweest.

Verdachte heeft verklaard dat alles wat er gedaan werd bij de stichting door haar en haar moeder werd gedaan. Verdachte verzorgde de acquisitie en regelde de (advertentie-)inkomsten, subsidieaanvragen, plande de etentjes met de vrijwilligers, deed de financiën, onderhield de contacten met het buitenland en sprak advertenties in. Verdachte heeft aan Sociale Zaken van de gemeente plaats geen melding gemaakt van deze werkzaamheden en inkomsten daaruit.

De moeder van verdachte, medeverdachte 1, heeft vanaf 1 oktober 1996 tot en met 22 november 2011 een alleenstaande uitkering met 20% woonkostentoeslag ontvangen krachtens de Abw/WWB. Zij heeft evenmin aan de uitkeringsinstantie kenbaar gemaakt dat zij werkzaamheden verrichtte en inkomsten had.

Bij de stukken bevindt zich een zogenaamde vrijwilligersovereenkomst tussen Stichting naam 1 en verdachte van 21 maart 2003. Verdachte heeft verklaard dat zij samen met een vriendin deze overeenkomst heeft opgemaakt en dat zij hem samen hebben ondertekend. Zij heeft deze overeenkomst met een begeleidend schrijven van 5 oktober 2009 aan de gemeente plaats doen toekomen. Verdachte heeft toegegeven dat die overeenkomst niet conform de waarheid is.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft overeenkomstig het door haar overgelegde schriftelijk requisitoir gerekwireerd tot bewezenverklaring van beide onder 1 en 2 ten laste gelegde alternatieven.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft met betrekking tot het onder 1 ten laste gelegde kort samengevat het volgende aangevoerd. Ten aanzien van het verwijt dat verdachte oncontroleerbare inkomsten ontving en/of had ontvangen en/of beschikte, moet zij schuld erkennen. Het beheer van de financiën was oncontroleerbaar. Het was een brei van door elkaar lopende geldstromen. Alles kwam terecht op de rekening rekeningnummer 1 en/of rekeningnummer 2 zodat dit verwijt terecht wordt gemaakt: verdachte beschikte over de gelden op deze rekeningen. Verdachte kon verder beschikken over het voertuig met het kenteken 1 en zij is ook wel een paar keer naar het buitenland gegaan zonder dit door te geven. Dit laatste is omdat de vader van haar kinderen geen verblijfsvergunning heeft voor Nederland en de enige manier om de kinderen bij hun vader te laten zijn is met hen naar het buitenland te gaan.

Ten aanzien van het verrichten van werkzaamheden blijft verdachte vinden dat deze beschuldiging niet terecht is. Op de eerste plaats heeft zij de Sociale Dienst van plaats doorgegeven dat zij als vrijwilliger verbonden was aan naam 1 en op de tweede plaats blijft zij vinden dat zij slechts haar moeder ondersteunde bij haar hobby.

Met betrekking de onder 2 ten laste gelegde valsheid in geschrift en het gebruik maken van het valse geschrift heeft de raadsvrouw aangevoerd dat verdachte inderdaad de vrijwilligersovereenkomst heeft opgemaakt, maar dat die niet in strijd met de waarheid is. Hetgeen zij voor haar moeder deed, deed zij ook voor naam 1 en kan als vrijwilligerswerk worden beschouwd, aldus de raadsvrouw.

Het oordeel van de rechtbank

Het oordeel over het als eerste cumulatief/alternatief ten laste gelegde

Verdachte en haar mededaders hebben de stichting naam 1 in het leven geroepen om radio-uitzendingen te kunnen verzorgen. Voor het maken van deze uitzendingen hebben zij door middel van acquisitie en het uitzenden van advertenties, ingewilligde subsidieaanvragen en het ontvangen van donaties (advertentie)inkomsten gegenereerd. Een belangrijk deel van de advertentie-inkomsten werd contant geïnd. Met het contante geld zijn betalingen gedaan onder meer aan naam 2 Publieke Omroep. Een deel van het contante geld werd op de rekening van de stichting met nummer rekeningnummer 1 gestort. Uit afschriften van deze rekening is gebleken dat het in de periode van december 2005 tot en met mei 2011 ging om totaal ruim € 147.000. Op de rekening met nummer rekeningnummer 2 die de stichting ook aanhield is in de periode oktober 2004 tot en met juni 2010 in totaal ruim € 41.000 binnengekomen aan subsidies en advertentiegelden. Aannemelijk is dat de inkomsten hoger waren dan de via de bank zichtbare bedragen. Geld dat op de rekening met nummer rekeningnummer 2 stond, is voor een groot deel contant opgenomen. Vanaf rekeningnummer 1 zijn verschillende betalingen gedaan voor verdachte, haar broer medeverdachte 2 en haar moeder medeverdachte 1. Er is geen boekhouding bijgehouden. De rechtbank is van oordeel dat uit het voorgaande reeds volgt dat verdachte en haar medeverdachten oncontroleerbare inkomsten hadden.

Uit het dossier en het verhandelde ter zitting is gebleken dat moeder de stem (en het gezicht) van de radio was, verdachte de financiën beheerde en dat medeverdachte 2 de technische man was. Uit het onderzoek is gebleken dat alle medewerkers een onkostenvergoeding kregen en bij de maandelijkse vergaderingen het eten werd betaald.

Bij de beoordeling of sprake is van op geld waardeerbare werkzaamheden zijn van belang de aard, de omvang, de duur en het structurele karakter van die werkzaamheden. De rechtbank is van oordeel dat de werkzaamheden van verdachte niet louter als het mogelijk maken van de hobby van haar moeder kunnen worden bestempeld, maar als op geld waardeerbaar. Verdachte regelde de financiën van de stichting, verzorgde de acquisitie en sprak ook nog (rouw)advertenties in. Haar activiteiten voor de radio moeten dan ook worden aangemerkt als op geld waardeerbare werkzaamheden waarvan het verdachte redelijkerwijs duidelijk moet zijn geweest dat zij van invloed konden zijn op de omvang van haar recht op bijstand. Voor de toepassing van de WWB is niet alleen van belang of degene die een uitkering ontvangt inkomsten heeft ontvangen, maar tevens of hij werkzaamheden heeft verricht waar normaliter een beloning tegenover staat en die hij daar ook redelijkerwijs voor kan bedingen.

De slotsom is dat het eerste cumulatief/alternatief ten laste gelegde kan worden bewezen. Verdachte ontving immers in de ten laste gelegde periode een uitkering en kende haar verplichtingen, maar heeft de uitkeringsinstantie opzettelijk niet op de hoogte gesteld van haar werkzaamheden, inkomsten, het beschikken over bankrekeningen en een auto en haar regelmatige verblijven in het buitenland, hoewel het verdachte redelijkerwijs duidelijk moet zijn geweest dat die gegevens van invloed konden zijn op (de omvang van) haar recht op bijstand en terwijl een en ander tot haar voordeel kon strekken.

Ten aanzien van het onder 2 als tweede cumulatief/alternatief ten laste gelegde

Aan verdachte wordt kort gezegd ten laste gelegd dat haar moeder medeverdachte 1 en haar broer medeverdachte 2, die beiden een uitkering ontvingen, hebben nagelaten voor het recht op die uitkering relevante inlichtingen betreffende hun werkzaamheden en/of inkomsten aan de uitkerende instantie te verstrekken (uitkeringsfraude) en dat zij, verdachte, hierbij nauw en bewust met (een van) hen heeft samengewerkt.

De rechtbank is van oordeel dat voor een bewezenverklaring van het medeplegen van uitkeringsfraude vereist is dat boven redelijke twijfel moet komen vast te staan dat verdachte wist of moet hebben geweten dat haar medeverdachte(n) een uitkering ontving(en), wist of moet hebben geweten dat haar medeverdachte(n) opzettelijk heeft/hebben nagelaten de uitkeringsinstantie in te lichten over zijn/haar/hun werkzaamheden en inkomsten en ten slotte dat verdachte nauw en bewust met haar medeverdachte(n) heeft samengewerkt in die zin dat zij het mogelijk heeft gemaakt dat haar medeverdachte(n) kon(den) nalaten de nodige gegevens te verstrekken terwijl dat tot voordeel strekte of kon strekken.

Verdachte heeft verklaard dat zij wist dat haar moeder een uitkering ontving. Zij regelde de financiën van haar moeder en moet dus hebben geweten dat haar moeder gelet op haar uitkering boven haar stand leefde, haar moeder reed immers in een Volkswagen Touareg die zij niet van haar uitkering kon betalen. Verdachte heeft deze auto voor haar moeder geregeld en betaald. Zij wist ook dat haar moeder net als zij werkzaamheden verrichtte en inkomsten had. Verdachte had zelf ook een uitkering en kende dus de verplichtingen die daaraan zijn verbonden zoals het verstrekken van inlichtingen die van invloed kunnen zijn op de omvang van de uitkering. Verdachte moet dus hebben geweten dat haar moeder gegevens voor de uitkeringsinstantie verzweeg.

Verdachte gebruikte de rekeningen met de nummers rekeningnummer 1 en rekeningnummer 2, die niet bekend waren bij de uitkeringsinstanties, voor haar en haar moeder om de uitkeringsinstanties te misleiden. Gelet op de door verdachte en haar mededader opgezette constructie rond de Stichting naam 1 en de cruciale rol van verdachte daarin, moet zij dan ook worden aangemerkt als medepleger van medeverdachte 1, die zich schuldig maakte aan uitkeringsfraude door na te laten gegevens te verstrekken aan de uitkeringsinstantie. Aangezien niet kan worden bewezen dat verdachte ook wist dat haar broer, medeverdachte 2, gegevens voor de uitkerende instantie verzweeg en niet is gebleken dat hij boven zijn stand leefde zodat ook niet gezegd kan worden dat verdachte moet hebben geweten dat hij de uitkeringsinstantie niet juist informeerde, zal zij worden vrijgesproken van het medeplegen van de door medeverdachte 2 gepleegde uitkeringsfraude.

Feit 2

De rechtbank is van oordeel dat het onder 2 ten laste gelegde kan worden bewezen. Verdachte heeft toegegeven dat zij de zogenaamde vrijwilligersovereenkomst samen met een ander heeft opgemaakt en ondertekend, dat die overeenkomst niet in overeenstemming met de waarheid is en dat zij deze aan de gemeente plaats heeft gegeven.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 maanden, waarvan 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren en een taakstraf van 240 uur.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verzoek om teruggave van een onder de Ontvanger in beslag genomen geldbedrag. Sprake van strafvorderlijk derdenbeslag op grond van artikel 94 Sv jo 13a jo 13c WOTS.

Rechtbank Amsterdam 16 oktober 2015, ECLI:NL:RBAMS:2014:9678 Het onderhavig klaagschrift strekt tot teruggave van het op 6 november 2013 onder de Ontvanger van de Belastingdienst in beslag genomen geldbedrag te weten: €506.375,00, €506.375,00, subsidiair de wettelijke rente over dit bedrag; en onder de Ontvanger van de Belastingdienst in beslag genomen goederen, te weten:

• 4 horloges van het merk Rolex;
• 4 horloges van het merk Breitling;
• 1 horloge van het merk Grigio Perla.

De raadsvrouw van klager heeft in raadkamer ter aanvulling op het klaagschrift, kort samengevat, het navolgende aangevoerd.

Zij betwist niet langer dat het Witwasverdrag aan het verzoek tot inbeslagneming ten grondslag ligt.

Het beslag is verkeerd gelegd. De grondslag voor het beslag is artikel 13a Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen (WOTS). Er is, in tegenstelling tot wat de officier van justitie stelt, geen sprake van klassiek beslag. De raadsvrouw verwijst naar artikel 13d lid 2 WOTS, waarin niet wordt verwezen naar artikel 94 Sv, maar wel naar artikel 103 Sv, hetgeen aanduidt dat sprake is van conservatoir beslag ex artikel 94a. Ingevolge artikel 103 Sv kan conservatoir beslag slechts worden gelegd of gehandhaafd krachtens een schriftelijke machtiging door de rechter-commissaris, op verzoek van de officier van justitie. Deze machtiging ontbreekt.

Verder heeft de raadsvrouw aangevoerd dat ingevolge het arrest van de Hoge Raad van 3 september 2013 (ECLI:NL:HR:2013:586) - onder meer - moet worden getoetst of de beslaglegging naar Nederlands recht is toegestaan. Confiscatie en de maatregelen ter effectuering daarvan zijn volgens het Witwasverdrag alleen mogelijk als dit wordt bepaald na een procedure in verband met één of meer strafbare feiten. Inbeslagneming naar Nederlands recht en uiteindelijk verbeurdverklaring kan bovendien alleen maar als het gaat om voorwerpen die geheel of grotendeels door middel van of uit de baten van het strafbare feit zijn verkregen. Er is op geen enkele wijze aangetoond, of zelfs aannemelijk gemaakt, dat de inbeslaggenomen gelden en horloges in verbinding staan met reeds gepleegde of nog te plegen criminele activiteiten van klager. Om die reden, is, anders dan het Openbaar Ministerie meent, inbeslagneming naar Nederlands recht niet toegestaan. Het verwijt dat Italië maakt als zou er een wanverhouding zijn tussen aangetroffen goederen en inkomsten kan eenvoudig worden gepareerd door te wijzen op de inkomsten die klager genoot uit diverse pizzeria’s in Duitsland in de periode 2000-2009. Dit geld nam hij telkens cash met zich mee. De raadkamer dient in een nieuw onderzoek naar de feiten te treden. Voortduring van het beslag levert anders strijd op met artikel 13a WOTS en gelijktijdig een schending van de artikelen 1 van het Eerste Protocol EVRM en, in verband met het feit dat met het opleggen van deze maatregel zonder toereikende gronden ook het onschuldprincipe wordt geschonden, de artikelen 6 EVRM en 48 EU Handvest. Op deze gronden verzoekt de raadsvrouw teruggave van het geld en de goederen.

Geheel subsidiair stelt de raadsvrouw dat in het dictum van de beslissing van de Italiaanse rechter alleen wordt besloten tot het beslag van €506.375,00 en niets wordt vermeld over de rente. Dit brengt mee dat de rente waarmee het inbeslaggenomen bedrag inmiddels is vermeerderd en tot uitbetaling waarvan de Belastingdienst gehouden is, niet onder het beslag valt. Het klaagschrift komt, voor zover het de op het bedrag gegenereerde rente betreft, in ieder geval voor gegrondverklaring in aanmerking.

Standpunt van belanghebbende bedrijf 1 B.V.

De belanghebbende, bedrijf 1 B.V. vraagt om opheffing en teruggave van de inbeslaggenomen geldsom en beroept zich op artikel 453a lid 2 Rechtsvordering (Rv) nu zij pas op de hoogte raakte van het onder de Ontvanger van de Belastingdienst gelegde beslag nadat het pandrecht was geregistreerd op 30 december 2013. Nu de gemachtigde van de pandhouder te goeder trouw handelde, kan het beslag hem op grond van artikel 453a lid 2 Rv niet worden tegengeworpen. Het pandrecht moet worden geëerbiedigd nu de pandhouder een sterker recht heeft dan klager. Het geldbedrag moet aan bedrijf 1 B.V. worden geretourneerd. Subsidiair stelt de raadsman dat de rente niet onder het beslag valt en haar in ieder geval toekomt.

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie verzet zich tegen teruggave van de in beslag genomen voorwerpen en het geldbedrag aan klager en heeft daartoe - kort samengevat - het navolgende aangevoerd.

Het gaat om beslag op verzoek van de Italiaanse autoriteiten in een speciale procedure die Nederland niet kent, maar die in Italië in het leven is geroepen als anti-maffia wetgeving. Deze maatregel, zoals genoemd in de beslissing van de rechtbank van Calabria d.d. 27 september 2013, past ingevolge het arrest van de Hoge Raad van 3 september 2013 binnen het Witwasverdrag van Straatsburg van 8 november 1990 (Witwasverdrag).

Op grond van het Witwasverdrag is zowel klassiek als conservatoir beslag mogelijk. Op grond van artikel 13a WOTS kan de officier van justitie beslag leggen ter verbeurdverklaring of ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel. In artikel 13d WOTS worden noch artikel 94 Sv, noch artikel 94a Sv genoemd.

Het betreft in het onderhavige geval naar Nederlands recht beslag ter verbeurdverklaring, het zogenaamde klassiek beslag. Een machtiging van de rechter-commissaris was derhalve niet nodig. Er is, conform artikel 94b Sv, kennis gegeven aan degene onder wie beslag is gelegd, namelijk de Ontvanger van de Belastingdienst. Het beslag is rechtmatig gelegd.

Ook is voldaan aan het vereiste dat beslaglegging naar Nederlands recht moet zijn toegestaan.

De grondslag voor de beslaglegging is voor de Italiaanse autoriteiten dat klager behoort tot personen die verdacht worden deel uit te maken van een criminele organisatie van het maffiose type. Tegen deze personen kan naar Italiaans recht een preventieve vermogensmaatregel worden genomen. Het feit dat klager in 2009 in Diemen is aangehouden en toen het geldbedrag en de horloges in beslag werden genomen is een andere kwestie. Er is sprake van een marginale toets of het beslag op de juiste wijze en op de juiste grondslag is gelegd. Niet aan de orde is de vraag of de maatregel tot confiscatie gegrond is. Dit betreft een aparte procedure die nog in Italië zal worden gevoerd. Artikel 13e WOTS, dat de raadsvrouw opwerpt, doet niet ter zake en ziet op een andere belanghebbende die niet in de procedure tot verbeurdverklaring of ontneming aan het woord zou kunnen komen. Klager hoefde op het bevel tot beslaglegging niet te worden gehoord. In Nederland wordt de beslagene voorafgaande aan het leggen van conservatoir beslag ook niet gehoord. De raadsvrouw gaat in op de inkomsten van klager over de jaren, op de gestelde wanverhouding en op de fiscale procedure. Dit gaat buiten de marginale toets van de rechtbank om. Het beslag is op juiste wijze gelegd en niet gezegd kan worden dat er straks onder geen beding verbeurdverklaring zal volgen. Aan alle door de Hoge Raad gestelde criteria is voldaan.

Wat betreft de wettelijke rente stelt de officier van justitie dat weliswaar niet uit het dictum direct blijkt dat het beslag ook de rente omvat, maar deze intentie blijkt wel uit de verdere inhoud van de uitspraak van de rechtbank van Calabria. Het klaagschrift moet ongegrond worden verklaard.

Ten aanzien van de pandhouder stelt de officier van justitie dat het ná de beslaglegging gevestigde pandrecht niet kan worden ingeroepen tegen de beslaglegger. De pandhouder indien te goeder trouw, komt geen beroep toe op artikel 453a lid 2 Rv.

Oordeel van de rechtbank

Uit de stukken en het verhandelde in raadkamer is het volgende gebleken.

Op 3 maart 2009 is klager aangehouden te Diemen en is zijn woning doorzocht. Daarbij zijn voornoemd geldbedrag en de horloges in beslag genomen op grond van artikel 94 Sv. In verband met belastingaanslagen heeft de Belastingdienst vervolgens derdenbeslag onder de staat gelegd, waarna de strafvorderlijke beslagen zijn opgeheven. Bij uitspraak van 8 februari 2013 heeft de rechtbank te Amsterdam de door klager ingestelde beroepen in de fiscale procedure gegrond verklaard. Het Hof te Amsterdam heeft de uitspraak van de rechtbank op 14 november 2013 bevestigd; beroep in cassatie is ingesteld.

Op 27 september 2013 heeft de rechtbank van Reggio Calabria -onder meer- besloten tot beslag van het geld en de goederen en verzocht aan Nederland om assistentie teneinde de Italiaanse rechtbank de beschikbaarheid van de bedragen te verzekeren. Het besluit tot beslag is in overeenstemming met het wettelijk decreet 159 van 2011 in verband met de wet 575/1965, die verbeurdverklaring toestaat van goederen bij personen die serieus verdacht worden deel uit te maken van een criminele organisatie van het maffiose type en bij andere personen die serieus verdacht worden deel uit te maken van een organisatie gericht op de handel in drugs, zo leidt de rechtbank af uit de stukken van de Italiaanse autoriteiten. Klager voldoet volgens de Italiaanse autoriteiten aan dit criterium zodat een preventieve confiscatieprocedure in gang is gezet.

De beslissing is op 2 oktober 2013 rechtstreeks aan de Nederlandse officier van justitie bij het Landelijk Parket gestuurd, waarna op bevel tot inbeslagneming van 5 november 2013 op 6 november 2013 ten laste van klager strafvorderlijk derdenbeslag op grond van artikel 94 Sv jo 13a jo 13c WOTS onder de Ontvanger van de Belastingdienst is gelegd.

De rechtbank overweegt als volgt.

In zijn arrest van 3 september 2013 (ECLI:NL:HR:2013:586) heeft de Hoge Raad bepaald dat aan een rechtshulpverzoek als het onderhavige het Witwasverdrag ten grondslag ligt.

Formaliteiten beslag

Het verweer van de raadsvrouw dat het beslag onrechtmatig is gelegd, omdat een voorafgaande schriftelijke machtiging van de rechter-commissaris ontbrak, wordt verworpen.

Naar het oordeel van de rechtbank biedt artikel 13a WOTS naar de letterlijke tekst grondslag voor het leggen van beslag dat in de daarvoor in aanmerking komende gevallen zowel op de voet van artikel 94 Sv als op de voet van artikel 94a Sv kan worden gelegd. Het gegeven dat in artikel 13d WOTS niet wordt verwezen naar artikel 94 Sv staat aan deze uitleg niet in de weg. Artikel 13d WOTS verwijst evenmin naar artikel 94a Sv. De verwijzing naar artikel 103 Sv moet aldus mocht begrepen dat, mocht worden besloten tot conservatoir beslag, de daarin opgenomen formaliteiten dienen te worden nageleefd. De officier van justitie kon in het onderhavige geval kiezen voor klassiek beslag ex artikel 94 Sv. Geconcludeerd kan worden dat een voorafgaande machtiging van de rechter-commissaris - op grond van artikel 103 Sv - niet nodig was. Er is - conform art. 94b Sv - correct gehandeld door de kennisgeving tot inbeslagname te beperken tot de Ontvanger van de Belastingdienst, de schuldenaar die het beslag onder zich hield.

De rechtbank zal voorts toetsen of overigens is voldaan aan de voorwaarden die in artikel 13a van de WOTS aan inbeslagneming zijn gesteld.

De volgende punten zijn dan nog in geschil.

Is inbeslagneming naar Nederlands recht toegestaan?

Het verweer van de raadsvrouw dat dit niet het geval zou zijn wordt verworpen. De rechtbank stelt voorop dat inbeslagneming naar Nederlands recht geacht worden te zijn toegestaan, indien zulks ook mogelijk zou zijn geweest wanneer het feit naar aanleiding waarvan de inbeslagneming door de verzoekende Staat wordt verzocht, in Nederland zou zijn begaan. De rechtbank overweegt hieromtrent als volgt.

De rechtbank van Reggio Calabria heeft in haar beslissing van 27 september 2013 overwogen dat klager een persoon is die (vermoedelijk) is verbonden aan maffiose organisaties of organisaties die zich bezig houden met de handel in verdovende middelen. Klager is vanaf 1999 voortvluchtig geweest waarvoor hij zeker grote kosten heeft moeten maken om zo lange tijd aan aanhouding te ontkomen. Bovendien bleek klager onroerend goed op zijn naam te hebben staan in Italië. Na zijn aanhouding op 3 maart 2009 is in Nederland beslag gelegd op een groot geldbedrag en luxe horloges. De Italiaanse rechter stelt dat bij klager sprake is van een wanverhouding tussen opgegeven en/of kenbare legale inkomsten en aangetroffen goederen en vermogen en acht een procedure tot confiscatie (confisca de prevenzione) derhalve gerechtvaardigd.

De rechtbank constateert dat het Nederlandse recht een vergelijkbare procedure niet kent. De Hoge Raad overweegt in het hiervoor genoemde arrest dat hoewel niet is vereist dat de betrokkene wordt vervolgd of is veroordeeld door de strafrechter, deze Italiaanse procedure wel degelijk verband houdt met (veronderstelde) criminele activiteiten, ook al omdat het subject van deze maatregelen de (veronderstelde) opbrengst van misdrijven is.

Naar het oordeel van de rechtbank kan de grondslag van het verzoek naar Nederlands recht worden vertaald naar de strafbepalingen van artikel 140 Sr en 11a Opiumwet (deelname aan een criminele organisatie, al dan niet in relatie tot de Opiumwet). De daartoe aangevoerde feiten kunnen ook in voldoende mate de verdenking van overtreding van deze strafbepalingen door klager staven. Geconcludeerd kan worden dat, anders dan de raadsvrouw heeft betoogd, de inbeslagneming naar Nederlands recht eveneens mogelijk is.

Omvang toetsing door rekestenrechter

Het verweer dat de Italiaanse rechter ten onrechte uitgaat van een wanverhouding tussen inkomsten en aangetroffen vermogen/goederen, omdat klager inkomsten in Duitsland heeft genoten, wordt verworpen. Het in dit verband subsidiair geformuleerde verzoek van de raadsvrouw tot nader onderzoek naar de feiten, wordt afgewezen.

De rechtbank ziet, anders dan de raadsvrouw heeft bepleit, in deze raadkamerprocedure geen ruimte voor meer dan een marginale toetsing van de feiten. Het bepaalde in artikel 13e onder c WOTS, dat onder omstandigheden in een nieuw onderzoek naar de feiten voorziet, is hier niet van toepassing. Deze bepaling ziet op mogelijke belangen van derden op de inbeslaggenomen voorwerpen, niet zijnde de beslagenen zelf. De rechtbank treedt in een procedure als het onderhavige niet ten gronde in de vraag of de Italiaanse rechter op juiste gronden de hiervoor genoemde wanverhouding tussen inkomsten en aangetroffen vermogen/goederen heeft aangenomen. De Italiaanse procedure wordt geacht met voldoende rechtswaarborgen te zijn omkleed en klager zal een eventuele verbeurdverklaring in een later stadium bij de Italiaanse rechter kunnen aanvechten. Er is, concludeert de rechtbank, evenmin sprake van strijd met artikelen 1 van het Eerste Protocol EVRM, 6 EVRM, 47 en 48 van het EU Handvest.

Pandrecht

Het verzoek van de pandhouder bedrijf 1 B.V. tot opheffing van het beslag en teruggave van de geldsom, wordt afgewezen. De rechtbank is van oordeel dat het feit dat op enig moment ná de rechtmatige beslaglegging onder de Ontvanger van de Belastingdienst door bedrijf 1 B.V. een stil pandrecht is gevestigd, onverlet laat dat het beslag thans gehandhaafd kan blijven. bedrijf 1 B.V. komt geen geslaagd beroep toe op artikel 453a lid 2 Rv.

Rente

De subsidiaire verzoeken van de raadsvrouw en de pandhouder bedrijf 1 B.V. – tot teruggave van de rente over het in beslaggenomen bedrag – dienen eveneens te worden afgewezen.

De rechtbank constateert dat in de beslissing van de rechtbank van Calabria op pagina 5 bovenaan wordt toegelicht dat Nederland verzocht wordt uitvoering te geven aan de maatregel om de autoriteiten van Italië de juridische beschikbaarheid van de in beslag genomen bedragen te verzekeren “en van de rentes die deze eventueel hebben bedragen”. Dat deze formulering niet is overgenomen in het dictum moet naar het oordeel van de rechtbank worden opgevat als een kennelijke omissie.

Conclusie

De rechtbank komt, gelet op al hetgeen hierboven is overwogen, tot de eindconclusie dat het klaagschrift ongegrond moet worden verklaard en het verzoek van de pandhouder moet worden afgewezen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens ‘zwartboeken’: verdachte heeft feitelijk leiding gegeven aan het opmaken van valse documenten en belastingfraude door in het kassasysteem van het bedrijf waarvan hij eigenaar was, omzet verborgen retour te boeken

Rechtbank Rotterdam 10 juni 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:4224 De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan leiding geven aan het opmaken van valse documenten en belastingfraude door in het kassasysteem van het bedrijf waarvan hij eigenaar was, omzet verborgen retour te boeken. Door dat ‘zwartboeken’ werd een lager bedrag aan omzet gepresenteerd en in de administratie verantwoord, dan in werkelijkheid was gerealiseerd. Op basis van die te lage omzetcijfers zijn aangiften gedaan bij de Belastingdienst, waardoor te weinig belasting geheven is. De verdachte heeft zich ook schuldig gemaakt aan belastingfraude door op zijn aangiftebiljet onjuiste gegevens te vermelden.

(Technisch) onderzoek naar de kassa’s van bedrijf 1

Door de raadsvrouw is aangevoerd dat er geen (technisch) onderzoek gedaan is naar de kassa’s van de bedrijf 1 en/of de software op de kassa’s van de bedrijf 1, zodat niet gesteld kan worden dat de bevindingen zoals neergelegd in proces-verbaal met nummer AH-006 en de bevindingen van het Nederlands Forensisch Instituut ook van toepassing waren op de kassa’s van de bedrijf 1 en/of de software op de kassa’s van de bedrijf 1.

Het volgende is overwogen. Blijkens het proces-verbaal van ambtshandeling met nummer AH-006 en het rapport van het Nederlands Forensisch Instituut is het kassasysteem ‘kassasysteem’ onderzocht. In dit kassasysteem is een (goed) verborgen functie aangetroffen, met welke verborgen functie omzet retour geboekt kan worden, zodat de in het systeem geregistreerde omzet lager is dan de werkelijk genoten omzet. Uit genoemd proces-verbaal en rapport blijkt ook dat als de functionaliteit voor het retour boeken wordt gebruikt, de retour geboekte omzet meestal niet te zien is op de Z-afslag en dat van deze retour geboekte omzet vrijwel alleen nog concrete sporen te vinden zijn in het bestand ‘journaal.db’. Het kenmerk van de retour geboekte omzet in het bestand ‘jourbaal.db’ is in dat geval de vermelding ‘BONRV’ bij de retour geboekte omzet.

In de bestanden op de (aan het kassasysteem gelinkte) computers van bedrijf 1 is gezocht op de vermelding BONRV, waarna 888 unieke vermeldingen BONRV zijn aangetroffen voor de periode van 12 juli 2008 tot en met 1 december 2008.

Daarnaast is uit onderzoek naar de zogenaamde .CSV bestanden gebleken dat in de periode 25 maart 2008 tot en met 22 april 2008 een groot bedrag is teruggeboekt.

Het door de FIOD en het Nederlands Forensisch Instituut onderzocht kassasysteem, betreft hetzelfde kassasysteem als gebruikt werd bij bedrijf 1.

Blijkens het dossier - waaronder de verklaringen van de getuige 1 - bevatte het kassasysteem van bedrijf 1 de functionaliteit waarmee omzet retour geboekt kon worden en was deze functie ook actief.

Op grond van het bovenstaande wordt geconcludeerd dat de bevindingen van de FIOD en het Nederlands Forensisch Instituut van toepassing zijn op het kassasysteem van de bedrijf 1. Voorts wordt geconcludeerd dat de in het kassasysteem van de bedrijf 1 aangetroffen boekingen met de vermelding BONRV, boekingen betreffen van retour geboekte omzet, welke gemaakt zijn met de verborgen functie voor het retour boeken van gemaakte omzet. Het verweer wordt derhalve verworpen.

Anders dan de verdediging is de rechtbank van oordeel dat bewezen kan worden dat de verdachte wist dat bij bedrijf 1 gebruik werd gemaakt van de verborgen retour functie. Daartoe baseert de rechtbank zich onder meer op de verklaring van de verdachte dat hij Z-afslagen maakte op de computer boven, in combinatie met het gegeven dat uit onderzoek naar de kassa’s is gebleken dat onder het bediendenummer van de verdachte in 2008 in ieder geval 26 verborgen retour boekingen zijn verricht.

De verdachte heeft verklaard dat de boekhouder altijd zijn belastingaangiftes invulde, en dat hij, verdachte, een print van die aangifte kreeg opgestuurd. Nu de belastingaangiftes (indirect) op de Z-afslagen werden gebaseerd en het niet anders kan dan dat de verdachte wist dat de omzet zoals geregistreerd (op de Z-afslagen) ten gevolge van verborgen retour boekingen incorrect was, is het tenlastegelegde onder 2 bewezen.

De verklaringen van de getuige 1

Door de raadsvrouw is aangevoerd dat de verklaringen van de getuige 1 onbetrouwbaar en innerlijk tegenstrijdig zijn en dat deze verklaringen zodoende niet voor het bewijs kunnen worden gebezigd.

Het volgende is overwogen.

De verklaringen van de getuige 1 vinden steun in meerdere andere bewijsmiddelen. Ook overigens acht de rechtbank de verklaringen van getuige 1 betrouwbaar. De verklaringen van de getuige 1 kunnen dan ook voor het bewijs worden gebezigd. Het verweer wordt verworpen.

Het document ‘naam getuige 1.doc’

Door de raadsvrouw is aangevoerd dat het document genaamd naam getuige 1.doc geen bewijs kan vormen nu onduidelijk is hoe het stuk op de computer van bedrijf 1 terecht is gekomen, nu onduidelijk is door wie het stuk is opgesteld en nu onduidelijk is wat er in de context van het document wordt bedoeld met ‘verborgen retour’ en ‘geheime retour’.

Het volgende is overwogen.

Het document met de naam ‘naam getuige 1.doc’ is aangetroffen op een computer in het pand van bedrijf 1. Zoals ook is verklaard door medeverdachte 1 kan het haast niet anders dan dat dit document verwijst naar getuige. getuige was werkzaam bij bedrijf 2 en hield zich bezig met onderhoud en storingen aan kassa’s. Hij is - zo verklaart hij bij de rechter-commissaris - minstens 10 keer bij bedrijf 1 geweest in verband met (problemen) met de kassa’s.

Uit het aantreffen van het document ‘naam getuige 1.doc’ op een computer van bedrijf 1 blijkt dat de verborgen retour knop bekend was bij bedrijf 1. Immers in het document zijn onder de kop ‘Kassa kantoor’ onder meer de opmerkingen ‘Bij kassa opties verborgen retourknop zonder tekst’ en ‘Verborgen retour telt bij in plaats van eraf’ opgenomen. De overige inhoud van het document sluit ook aan bij de functionaliteiten die draaiden op de (software op) de kassa’s van de bedrijf 1. De inhoud van het document sluit daarnaast aan bij de inhoud van het dossier. Het verweer wordt dan ook verworpen.

Wetenschap en feitelijk leiding geven

Door de raadsvrouw is aangevoerd dat de verdachte geen wetenschap had van de verboden gedragingen en dat hij geen feitelijk leiding gegeven heeft aan die verboden gedragingen.

Het volgende is overwogen.

Gezien de werking van het kassasysteem, zoals deze uit het dossier blijkt, in combinatie met de resultaten (zie AH-05) van het onderzoek naar de kassa’s van bedrijf 1, kan worden geconcludeerd dat tussen juli en december 2008 in ieder geval 888 maal omzet retour is geboekt. Dat slechts nog te zien is wat er aan omzet retour is geboekt en niet wat er op dat moment aan omzet is binnengekomen, doet daar niet aan af.

De verdachte was blijkens het dossier de ‘baas’ van bedrijf 1. De verdachte heeft zelf verklaard dat hij verantwoordelijk was voor de administratie, de bediendennummers, de Z-afslagen en dat hij de inkopen deed. De verdachte was zodoende degene die zicht had op de omzet van bedrijf 1. Ook was de verdachte degene die toegang had tot en zicht had op het contante geld dat in bedrijf 1 omging.

Op basis van het bovenstaande kan het niet anders dan dat de verdachte er van op de hoogte was dat er omzet retour werd geboekt op het kassasysteem van de bedrijf 1. Gezien zijn positie binnen bedrijf 1 is de verdachte aan te merken als feitelijke leidinggever aan het retour boeken van omzet bij bedrijf 1.

Feit 2

Nu de verdachte wist dat de omzet zoals geregistreerd (op de Z-afslagen) ten gevolge van verborgen retour boekingen incorrect was en dat de belastingaangiftes op deze registratie werd gebaseerd, is het tenlastegelegde onder 2 bewezen.

Voorwaardelijk verzoek tot het horen van getuigen

Door de raadsvrouw is verzocht om getuige 2 en 3 als getuigen te horen in het geval dat de rechtbank tot bewezenverklaring komt.

Het volgende is overwogen.

Er is geen enkele aanwijzing voorhanden dat sprake is geweest van een bewust ‘pootje lichten’ van bedrijf 1, dus wordt het (voorwaardelijk geformuleerde) verzoek om getuige 2 en 3 als getuigen te horen afgewezen.

Bewezenverklaring

• Feit 1: medeplegen van valsheid in geschrift, terwijl het strafbare feit wordt begaan door een rechtspersoon en verdachte feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging;
• Feit 2: opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl dat feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven;
• Feit 3: medeplegen van opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl dat feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, terwijl het strafbare feit wordt begaan door een rechtspersoon en verdachte feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor grootschalige illegale dierenhandel

Rechtbank Midden-Nederland 11 juni 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:4246 Verdachte heeft in strijd met wet- en regelgeving gehandeld in diverse vogelsoorten. Verdachte heeft onder meer opzettelijk en samen met anderen in een criminele organisatie misbruik gemaakt van een regeling voor vervoer van gezelschapsdieren, door allerlei vogels onrechtmatig als gezelschapsdier in te voeren en ze vervolgens te verhandelen. Door zijn handelen heeft verdachte een risico op de besmetting met en verspreiding van besmettelijke vogelziekten veroorzaakt.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van een maand met een proeftijd van 3 jaar en een taakstraf van 180 uur.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak bedrijfsongeval

Rechtbank Overijssel 18 juni 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:2913 Op 19 januari 2011 waren werknemers van verdachte bezig met het monteren van een sloopkraan op het terrein van bedrijf 2 B.V te Hardenberg. Verdachte was op het terrein aanwezig evenals enkele andere personen, onder wie de heer slachtoffer (het latere slachtoffer), die op verzoek van verdachte aanwezig was om advies uit te brengen over de constructie van de onderwagen. De rupsen waren aan de onderwagen bevestigd, waarbij de onderwagen met vier borgbouten aan de spoorverbreders was verbonden. De contraballast was aan de kraan gehangen en de hoofdgiek en de beide hulpgieken waren gemonteerd.

Omstreeks 11.38 uur braken de borgbouten. Doordat de kraan hierdoor niet langer vastzat aan de rupsen, kantelde de kaan voorover tot de hoofdmast de grond raakte. Aan de achterzijde van de kraan kwamen de klauwen van de verbinding van de spoorverbreders aan de onderwagen los van de assen waarop zij inhaakten. De borgplaten schoven van elkaar af; de achterzijde van de kraan kwam omhoog, los van de onderwagen. Geprobeerd is de kraan naar zijn oorspronkelijke positie terug te duwen. Door het terugduwen kwamen de voorste klauwen ook los van hun assen waardoor de rupsen met de daaraan gekoppelde spoorverbreders loskwamen van de kraan en opzij schoven; de kraan zakte als het ware door de rupsen. De kraan viel vervolgens op het asfalt. Door de schok die daarop volgde scheurde de ophanging van de contraballast. De contraballast is terechtgekomen op de heer slachtoffer, die op dat moment achter de kraan stond.

Ontvankelijkheid in de vervolging

De verdediging heeft aangevoerd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vervolging voor het subsidiair ten laste gelegde feit, omdat dit een overtreding is. Deze is verjaard omdat meer dan twee jaren zijn verstreken sinds het feit heeft plaatsgevonden.

De rechtbank verwerpt het verweer. De verjaringstermijn ter zake van alle overtredingen is ingevolge – de op 1 januari 2008 in werking getreden wijziging van – artikel 70, eerste lid, aanhef en onder 1 van het Wetboek van Strafrecht, anders dan waar de raadsman in zijn verweer van uitgaat, gesteld op een periode van drie jaren. Nu de officier van justitie binnen die termijn de verdachte heeft gedagvaard, is van verjaring geen sprake. Het openbaar ministerie is dan ook ontvankelijk in de vervolging.

Met betrekking tot het primair ten laste gelegde

De rechtbank is met de officier van justitie en de verdediging van oordeel dat verdachte van het primair ten laste gelegde moet worden vrijgesproken, omdat van schuld in enige strafrechtelijke betekenis niet is gebleken.

Met betrekking tot het subsidiair ten laste gelegde

Ten laste is gelegd dat verdachte als werkgever geen doeltreffende maatregelen heeft genomen ter voorkoming van gevaar voor anderen, ten gevolge waarvan het slachtoffer, slachtoffer, is overleden.

Aan de onderwagen van de kraan waren spoorverbreders aangebracht, die met borgbouten moesten worden bevestigd. Vast staat dat slechts vier van de vierentwintig borgbouten waren bevestigd. Aanvankelijk is geprobeerd de montage volgens de gebruikelijke werkwijze te verrichten, te weten dat de borgbouten worden aangebracht voordat de giek en de ballast aan de kraan worden bevestigd. Omdat de gaten waardoor de borgbouten moesten worden aanbracht niet goed in elkaars verlengde lagen, is, nadat vier van de voorgeschreven vierentwintig borgbouten waren aangebracht, gekozen voor een oneigenlijke volgorde van de opbouw. Het gewicht op de sloopkraan is verzwaard door de giek en de contraballast op de sloopkraan te plaatsen. Vervolgens is geprobeerd om de montagegaten in een zodanige positie te krijgen dat alsnog de overige 20 borgbouten konden worden geplaatst.

De rechtbank is van oordeel dat destijds – met de wetenschap van nu – een verkeerde beslissing is genomen door deze oneigenlijke volgorde te hanteren en de giek en de contraballast al op de kraan te plaatsen voordat alle bouten waren aangebracht. Uiteindelijk is door het gewicht van de giek en de contraballast de kraan gekanteld en vervolgens op het asfalt gevallen. Na die val is de contraballast, die aan de achterzijde van die kraan was bevestigd, van die kraan gevallen en op het slachtoffer terechtgekomen waardoor deze is overleden.

De vraag die voorligt is of verdachte, als directeur van het bedrijf 1 B.V., (daardoor) verwijtbaar heeft gehandeld. Voor de beoordeling van die vraag is van belang of het uit de (onveilige) manier van werken voortvloeiende gevaar (het afbreken van het contragewicht) voorzienbaar was.

Vast staat dat tijdens de opbouw van de kraan zich meerdere gevaarlijke situaties hebben voorgedaan. Ook staat vast dat op het terrein waar de kraan werd opgebouwd, geen kraanboek en geen gebruikershandleiding – waarin staat beschreven hoe en in welke volgorde de tracks (rupsen) moeten worden gemonteerd – aanwezig waren. Ten aanzien van de vraag of de (onveilige) manier waarop de kraan werd opgebouwd heeft bijgedragen aan het verwezenlijken van het gevaar dat het contragewicht zou afbreken, is de rechtbank van oordeel dat dit niet het geval is. Daartoe verwijst de rechtbank naar het rapport van TNO d.d. februari 2015, opgesteld door ing. M.A. van de Nieuwhof en ir. E.C. Dillingh. Dit rapport heeft als uitgangspunt de onderzoeksvraag:

Kan aan de hand van de aangeleverde breukvlakken van het contragewicht een antwoord worden verkregen op de vraag wat de onderliggende oorsprong is van de breuk? Was dit overbelasting of een ontwerpfout of een materiaalfout of een combinatie van factoren?

Het rapport bevat een aantal conclusies over de plaats en de manier waarop het contragewicht was aangelast. De slotsom luidt dat niet zozeer de belasting maar het ontwerp ten grondslag heeft gelegen aan het ongeval. Bij normaal gebruik zou het contragewicht ook op enig moment zijn afgebroken. Door de relatief grote val van de kraan is dit bespoedigd. Het ontwerp was in de kern al ontoereikend om de veiligheid te allen tijde te garanderen.

Het voorgaande overziend is de rechtbank van oordeel dat niet door de (onveilige) manier van opbouwen van de kraan, maar door het ontwerp van de sloopkraan (achteraf bezien) gevaar is ontstaan dat het contragewicht zou afbreken. Dit gevaar was ten tijde van het ongeval niet voorzienbaar. Verdachte kan daarom niet het verwijt worden gemaakt dat hij onvoldoende maatregelen heeft getroffen ter voorkoming van dat gevaar en zal daarom van het subsidiair ten laste gelegde worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

OM niet-ontvankelijk wegens overschrijding redelijke termijn

Rechtbank Amsterdam 25 mei 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:3498 De verdediging heeft zich in casu op het standpunt gesteld dat het OM niet-ontvankelijk verklaard dient te worden vanwege de exorbitante overschrijding van de redelijke termijn, nu deze negatieve gevolgen kan hebben voor de verdachte, aangezien nog getuigen moeten worden gehoord.

Het betreft een vertraging in de behandeling van de zaak waarvan de verdediging op geen enkele wijze enig verwijt is te maken. De vertraging komt volledig voor rekening van het OM. Voorts is thans nog geen enkel zicht op een inhoudelijke behandeling zodat elke dag een voortzetting van de schending van de redelijke termijn betekent.

Standpunt van het Openbaar Ministerie

Het is voor een ieder duidelijk dat deze zaak veel te lang is blijven stilliggen, hetgeen voor 99,9 % te wijten is aan het Openbaar Ministerie.

In haar arrest uit 2008 heeft de Hoge Raad bepaald dat overschrijding van een redelijke termijn, zoals hier het geval is, nimmer kan leiden tot niet-ontvankelijkheid van het OM.

Daarom vordert de officier van justitie dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk zal worden verklaard op grond van het ontbreken van maatschappelijk belang bij voortzetting ervan.

De oorspronkelijke tenlastelegging was aanmerkelijk ruimer dan wat er na de vorige zitting van is overgebleven. Enkel de feiten uit zaak B2 blijven over.

De belangen van de slachtoffers zijn hierdoor ook in omvang afgenomen.

Door het tijdverloop zou er van de op te leggen straf waarschijnlijk niet veel overblijven.

Het maatschappelijk belang om hiervoor nog getuigen uit Italië en Spanje te laten overkomen weegt niet op tegen de werkdruk die dit voor rechters, OM en advocaten zou kosten.

Alles afwegend ziet de officier van justitie geen belang de behandeling van de zaak voort te zetten.

Oordeel rechtbank

De rechtbank gaat uit van het volgende tijdverloop:

• Uitvaardiging Europees Aanhoudingsbevel (EAB) : 28 maart 2007
• Aanhouding verdachte in Bologna : 10 april 2007
• Afwijzing overleveringsverzoek : 5 juni 2007
• Toewijzing overleveringsverzoek : 30 november 2007
• Verwerping cassatieberoep : 14 januari 2008
• Overbrenging naar Nederland en
• inverzekeringstelling : 26 maart 2008
• Bevel tot bewaring : 28 maart 2008
• Bevel gevangenhouding : 11 april 2008
• Verlenging gevangenhouding. : 10 juni 2008
• Zitting 4 juli 2008
• Pro formazitting: wachten nog op resultaat gezichtsvergelijkend onderzoek uit Duitsland.
• Rechtbank heft op het bevel tot voorlopige hechtenis, aangezien voor de ten laste gelegde feiten geen, althans onvoldoende ernstige bezwaren bestaan. De behandeling van de zaak wordt aangehouden tot 17 juli 2008.
• 4 juli 2008: verhoor getuige 1 door rechter-commissaris
• Zitting 17 juli 2008.
• Ambtshalve beslist de rechtbank dat de getuige 1 nader ter terechtzitting dient te worden gehoord.
• De zaak wordt voor onbepaalde tijd aangehouden.
• Zitting 16 januari 2013 niet doorgegaan
• Zitting 29 augustus 2013 niet doorgegaan
• Zitting 10 juli 2014
• Oproeping nietig, nu verdachte niet op het bij justitie bekende adres in Italië is opgeroepen.
• Zitting 27 mei 2015 (regiezitting).

De rechtbank gaat uit van de aanvang van de redelijke termijn op 10 april 2007, de dag dat verdachte in Bologna is aangehouden naar aanleiding van een Europees Aanhoudingsbevel. Nadat op 4 juli 2008 getuigen bij de Rechter-Commissaris zijn gehoord, heeft de rechtbank ter terechtzitting op 17 juli 2008 onder meer beslist dat nog twee getuigen, getuige 1 en getuige 2, gehoord dienen te worden. Vervolgens is verdachte opgeroepen voor zittingen in januari en augustus 2013, maar beide zittingen zijn op verzoek van het OM niet doorgegaan. Verdachte wordt dan voor de zitting van 10 juli 2014 opgeroepen, echter de rechtbank oordeelt dat de verdachte daarvoor niet juist is opgeroepen zodat de oproeping nietig is verklaard. De oproep voor de zitting van 27 mei 2015 betreft een zogenoemde regiezitting. Als einddatum voor de in artikel 6 EVRM verwoorde redelijke termijn geldt laatstgenoemde datum. Totaal een behandelduur van 8 jaar en 6 weken.

Dat betekent dat de zaak tussen 17 juli 2008 en 10 juli 2014 bijna 6 jaar heeft stil gelegen en dat na de nietige oproeping voor de zitting van 10 juli 2014 tot de laatste zittingsdag, 27 mei 2015, wederom een periode van tien maanden inactiviteit zit.

De rechtbank constateert dat de verdediging ter zake bovengenoemd tijdverloop geen blaam treft.

Volgens opdracht van de rechtbank van 17 juli 2008 dient dus nog de getuige 1, wonende in Spanje, te worden opgeroepen teneinde ter terechtzitting te worden gehoord, inmiddels tien jaar na de ten laste gelegde feiten. Dit tijdsverloop heeft gevolgen in negatieve zin voor de deugdelijkheid en de grondigheid van de ondervraging van de getuige. Ook heeft het tijdsverloop gevolgen in negatieve zin voor de mogelijkheid dat verhoor naar behoren te waarderen. Verdediging, OM en rechtbank worden zodanig belemmerd in hun zoektocht naar de feiten en de mogelijkheid die op deugdelijke wijze te waarderen dat de beginselen van een behoorlijke procesorde door het tijdverloop wezenlijk en irreparabel geschonden zijn.

Dit alles leidt tot de conclusie dat deze zaak anders is dan andere zaken waarin gerechtelijke molens traag malen en het niet slechts gaat om een overschrijding van de redelijke termijn die zich door strafvermindering kan laten compenseren. De overschrijding van de redelijk termijn is zodanig dat de beginselen van een behoorlijke procesorde wezenlijk zijn geschonden doordat de waarheidsvinding, de basis van ieder strafvorderlijk optreden, in het gedrang is gekomen.

De rechtbank neemt bij deze beslissing mede in overweging dat de officier van justitie zelf tot niet-ontvankelijkheid heeft gerekwireerd, zij het op andere gronden.

Lees hier de volledige uitspraak.

zie ook

Rechtbank Amsterdam 25 mei 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:3862

http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RBAMS:2015:3862

Hogere vergoeding dan het forfaitaire bedrag wordt toegekend in een 89 sv-procedure, omdat er veel media-aandacht aan de zaak is besteed

Rechtbank Den Haag 2 juni 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:6930 Het verzoekschrift strekt tot een vergoeding ten laste van de Staat voor de immateriële schade welke verzoeker tengevolge van ondergane verzekering en voorlopige hechtenis heeft geleden tot een bedrag van in totaal € 2.700,00, vermeerderd met een bedrag van in totaal € 1.409,62 ter zake van gederfde inkomsten, verminderd met een bedrag van in totaal € 130,00 ter zake van bespaarde kosten van levensonderhoud, met het verzoek dit te voldoen door overmaking naar rekeningnummer ten name van Advocatenkantoor Bezuidenhout.

De strafzaak tegen verzoeker is geëindigd door een inmiddels onherroepelijk vonnis van de meervoudige strafkamer van deze rechtbank van 28 november 2014, waarbij verzoeker is vrijgesproken van het hem tenlastegelegde. De raadkamer van de rechtbank is bevoegd tot behandeling van het verzoek.

Verzoeker is in deze zaak op 27 juni 2012 in verzekering gesteld, op 30 juni 2012 in voorlopige hechtenis gesteld en op 10 juli 2012 in vrijheid gesteld. Derhalve heeft verzoeker 13 dagen zijn vrijheid moeten missen.

Verzochte hogere forfaitaire vergoeding

Ingevolge artikel 89, eerste lid Sv kan de rechter, indien de zaak eindigt zonder oplegging van straf of maatregel, op verzoek van de gewezen verdachte, hem een vergoeding ten laste van de Staat toekennen voor de schade welke hij tengevolge van ondergane verzekering of voorlopige hechtenis heeft geleden.

Artikel 90, eerste lid, Sv bepaalt dat de toekenning van een schadevergoeding steeds plaats heeft, indien en voor zover daartoe, naar het oordeel van de rechter, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn.

De rechtbank pleegt, evenals alle andere gerechten in Nederland, de vergoeding op basis van artikel 89 Sv te relateren aan zogenaamde forfaitaire bedragen, die zijn vastgesteld door het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS). De door het LOVS vastgestelde forfaitaire bedragen zien op immateriële schade. Hierbij geldt als uitgangspunt dat zonder onderzoek naar de schadefactoren van een specifiek geval deze vastgestelde forfaitaire bedragen worden toegekend. Slechts in zeer uitzonderlijke gevallen is plaats voor een toekenning van een hogere vergoeding. Dat een zodanig zeer uitzonderlijk geval zich voordoet zal door de verzoeker moeten worden gesteld en deugdelijk moeten worden onderbouwd.

In de thans voorliggende zaak heeft verzoeker gesteld dat aan hem een hogere forfaitaire vergoeding dient te worden toegekend.

Verzoeker heeft verzocht om een vergoeding van € 2.700,00 wegens ten onrechte ondergane hechtenis. Verzoeker is van mening dat, gelet op de feiten en omstandigheden in de onderhavige zaak en het leed dat verzoeker in verband met de onderhavige zaak in vergelijking met andere verdachten in andere zaken is aangedaan, hem een wezenlijke hogere vergoeding dan de standaardvergoeding dient te worden toegekend. Verzoeker heeft hieraan met name ten grondslag gelegd dat hij schade heeft geleden door de zeer grote mediabelangstelling.

De rechtbank overweegt ten aanzien van de dagvergoeding als volgt.

De rechtbank is van oordeel dat in casu termen aanwezig zijn om een hoger bedrag toe te wijzen dan het standaardbedrag, nu uit het verzoekschrift is gebleken dat de op verzoeker toegepaste dwangmiddelen voor hem ingrijpende gevolgen hebben gehad. Hierbij is van belang dat voor schadevergoeding ex artikel 89, eerste lid, Sv alleen in aanmerking komt de schade die direct verband houdt met de ten onrechte ondergane verzekering en voorlopige hechtenis. Het is aannemelijk dat het ondergaan van inverzekeringstelling en voorlopige hechtenis zwaarder dan gemiddeld weegt voor een verdachte die veel media-aandacht heeft gekregen, welke berichten vrij gemakkelijk tot deze verdachte te herleiden waren. Dat verzoeker hierdoor in bovengemiddelde mate immateriële schade heeft geleden ten gevolge van de ten onrechte ondergane hechtenis is derhalve aannemelijk.

De rechtbank ziet hierin reden om in dit geval in enige mate af te wijken van de forfaitaire vergoeding die doorgaans wordt gehanteerd, doch niet in de mate die verzoeker voorstaat. De raadsman van verzoeker heeft zich in raadkamer op het standpunt gesteld dat verzoeker de status van bekende Nederlander heeft en in dit verband gerefereerd aan de navolgende zaken, te weten: ECLI:NL:GHDHA:2014:4159; ECLI:NL:RBROT:2006:AZ4924 en ECLI:NL:RBLIM:2013:CA2793. De rechtbank volgt de raadsman niet in zijn betoog dat verzoeker als een bekende Nederlander kan worden beschouwd.

Alle omstandigheden in aanmerking genomen acht de rechtbank gronden van billijkheid aanwezig om aan verzoeker een vergoeding van € 157,50 per dag toe te kennen ter zake van de door hem geleden immateriële schade ten gevolge van de periode doorgebracht in verzekering en een vergoeding van € 120,00 per dag voor de periode doorgebracht in voorlopige hechtenis. Hieruit volgt dat aan verzoeker een bedrag van in totaal € 1.672,50 (3 x € 157,50 + 10 x € 120,00) wordt toegekend als vergoeding voor de tijd in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht.

Geleden inkomstenderving

Wat betreft de door verzoeker gestelde inkomstenderving overweegt de rechtbank als volgt.

De door verzoeker geleden materiële schade bestaat, aldus verzoeker, uit het geleden inkomstenverlies als gevolg van het voorarrest. Blijkens de bij het verzoekschrift in afschrift overgelegde loonspecificaties van verzoeker was verzoeker ten tijde van zijn inverzekeringstelling in dienst bij Holland Casino Scheveningen. In raadkamer heeft hij aangegeven dat hij sindsdien geen loon meer heeft ontvangen, hetgeen niet door de officier van justitie is betwist en ook aannemelijk voorkomt. Nu het aannemelijk is dat het gederfde inkomen een direct gevolg is geweest van de inverzekeringstelling en voorlopige hechtenis, komt deze in de onderhavige procedure voor vergoeding in aanmerking, met dien verstande dat het netto-loon in plaats van het bruto-loon zal worden toegekend.

Blijkens de loonspecificaties van het jaar 2012 heeft verzoeker in dat jaar in totaal over de maanden januari, februari, maart en april aan netto-loon een bedrag van € 8.489,36 ontvangen, hetgeen per kalenderdag resulteert in een bedrag van € 70,16 + 8 % vakantiegeld = € 75,77. De maand mei is in deze berekening niet meegenomen, omdat in deze maand een veel hoger bedrag is uitgekeerd in verband met vakantiegeld.

Verzoeker is op 27 juni 2012 in verzekering gesteld en op 10 juli 2012 in vrijheid gesteld. De rechtbank acht gronden van billijkheid aanwezig om verzoeker een vergoeding toe te kennen voor de dagen welke verzoeker niet heeft kunnen werken als gevolg van de ondergane detentie. De rechtbank stelt de vergoeding vast op een (netto) bedrag van in totaal € 985,00 (€ 75,77 x 13). Hierop wordt in mindering gebracht een bedrag van in totaal € 130,00 ter zake van bespaarde kosten van levensonderhoud.

Gelet op het voorgaande zal een bedrag van € 2.527,50 worden toegewezen en zal het verzoek voor het overige worden afgewezen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Matiging verzoek kosten raadsman o.a. vanwege uurtarief van EUR 275,- terwijl lager tarief op kantoorwebsite staat

Rechtbank Amsterdam 2 juni 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:3863 Het verzoek strekt tot het toekennen van een vergoeding van €13.842,40 voor de kosten van de raadsman en €550 voor de kosten van het opstellen, indienen en behandelen van het verzoekschrift.

In raadkamer heeft de raadsman naar aanleiding van vragen van de rechtbank en opmerkingen van de officier van justitie het verzoek in die zin aangepast dat de post ‘MK inhoudelijk’ niet 40 eenheden (4 uur) maar 3 uur en 18 minuten bedraagt en dat ten aanzien van het ‘bekijken van beelden op kantoor’ niet het gebruikelijke uurtarief van €275 geldt maar €195, het uurtarief van de ICT’er van de raadsman.

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft verklaard zich te verzetten tegen het integraal toekennen van de gevraagde vergoeding voor kosten van de raadsman en dat als volgt toegelicht. De raadsman van een van de gewezen medeverdachten in de onderliggende strafzaak heeft bij diens cliënt minder dan de helft in rekening gebracht van het bedrag dat de raadsman bij verzoeker heeft gefactureerd. De raadsman heeft buitengewoon veel kostbare tijd besteed aan het bekijken van de camerabeelden. Het verzochte bedrag dient daarom te worden gematigd, aldus de officier van justitie.

Oordeel van de rechtbank

Verzoeker is op 19 september 2014 door de meervoudige kamer van deze rechtbank vrijgesproken van het hem ten laste gelegde. Tegen dit vonnis is geen hoger beroep ingesteld.

Ingevolge artikel 591a Sv kan, indien de zaak eindigt zonder oplegging van straf of maatregel en zonder dat toepassing is gegeven aan artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht, aan de gewezen verdachte, op een verzoek ingediend binnen drie maanden na beëindiging van de zaak, uit ’s Rijks kas een vergoeding worden toegekend voor de schade die hij ten gevolge van tijdsverzuim door de vervolging en de behandeling van de zaak ter terechtzitting werkelijk heeft geleden, alsmede in de kosten van een raadsman.

Op grond van artikel 90 lid 1 Sv heeft de toekenning van een vergoeding steeds plaats, indien en voor zover daartoe, naar het oordeel van de rechtbank, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn.

De strafzaak tegen verzoeker is op 3 oktober 2014 onherroepelijk geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel. Het verzoek is derhalve tijdig ingediend.

De rechtbank stelt voorop dat de declaratie van de raadsman niet meer is dan een uitgangspunt, dat door de rechtbank betrokken wordt in haar oordeel of er, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn om aan verzoeker een vergoeding toe te kennen voor de kosten van de raadsman en, zo ja, tot welk bedrag. De rechtbank slaat daarbij onder meer acht op de omvang en de complexiteit van de onderliggende strafzaak. Indien de rechtbank de verzochte vergoeding, gelet op alle omstandigheden bovenmatig acht, kan dat een grond zijn om de verzochte vergoeding te matigen, dan wel af te wijzen.

In de urenspecificatie van de raadsman staat dat hij op 6 december 2013 6,7 uur, op 7 december 2013 2,2 uur en op 9 december 2013 4,1 uur ‘beelden op kantoor bekeken’ heeft. Desgevraagd heeft de raadsman in raadkamer toegelicht dat het in totaal 13 uur beelden bekijken onder meer inhoudt het bewerken (‘opblazen’) van de camerabeelden om zo vanuit verschillende gezichtspunten tot in detail de beelden, die van slechte kwaliteit waren, te kunnen bestuderen. Hetgeen de raadsman heeft verklaard over het bekijken van de beelden heeft de rechtbank niet ervan kunnen overtuigen dat de tijdsbesteding aan rechtsbijstand in de strafzaak als doelmatig dan wel noodzakelijk moet worden aangemerkt. De rechtbank acht, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig een vergoeding toe te kennen voor de kosten van de raadsman. De kosten die na de terechtzitting op 5 september 2014 zijn gemaakt (bespreking op kantoor) komen naar het oordeel van de rechtbank niet voor vergoeding in aanmerking. Daarnaast is het uurtarief van €275 dat in rekening is gebracht buitensporig hoog. Niet gezegd kan worden dat zeer specialistische kennis vereist was voor deze zaak, terwijl op de website van het advocatenkantoor van de raadsman is te lezen dat een advocaat van dit kantoor tussen de €150 en de €225 per uur kost, afhankelijk van de aard en complexiteit van de zaak. De raadsman heeft in raadkamer de rechtbank niet ervan kunnen overtuigen dat de informatie van de website achterhaald is en heeft aangevoerd dat niet de zaak, maar cliënt niet eenvoudig van aard was. De rechtbank zal het verzochte bedrag op grond van het voorgaande matigen tot een bedrag van €5.000, hetzelfde bedrag dat een van de gewezen medeverdachten aan kosten raadsman vergoed krijgt.

De rechtbank zal voor het opmaken, indienen en behandelen van het verzoekschrift de standaardvergoeding toekennen.

De rechtbank kent aan verzoeker uit ’s Rijks kas een vergoeding toe van €5.000 voor de kosten van de raadsman.

De rechtbank kent aan verzoeker uit ’s Rijks kas een vergoeding toe van €550 voor de kosten van het opstellen, indienen en behandelen van het verzoekschrift.

Lees hier de volledige uitspraak.