Wrakingsverzoek afgewezen: enkele feit dat de rechter & vertegenwoordiger van de OvJ (enige tijd) buiten aanwezigheid van verzoeker samen in de zittingszaal waren, is onvoldoende grond voor wraking

Rechtbank Gelderland 22 augustus 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:5725

Tijdens de mondelinge behandeling van het beroep van verzoeker ter zitting van de rechter op 26 maart 2014 heeft de verzoeker de rechter gewraakt. Bij beschikking van 10 april 2014 van de rechtbank (de wrakingskamer) is het wrakingsverzoek afgewezen (zaakgegevens: ARN/2014/18). De aanwezigheid van de vertegenwoordiger van de officier van justitie in de zittingszaal vóórdat de verzoeker de zittingszaal had betreden is ook in die wrakingszaak aan de orde geweest. Daaromtrent is in de beschikking van 10 april 2014 overwogen:

‘2.5. Als niet-weersproken staat vast dat de vertegenwoordiger van de officier van justitie op 26 maart 2014 al in de zittingszaal aanwezig was met de rechter, voordat de verzoeker werd binnengelaten in de zittingszaal. Voor zover de verzoeker dat als grond aanvoert voor toewijzing van zijn wrakings-verzoek, heeft hij dat ex artikel 8:16 Awb te laat gedaan. Verzoeker heeft bij binnenkomst in de zittingszaal op 26 maart 2014 gezien dat de vertegenwoordiger van de officier van justitie al in de zaal zat met de rechter. Uit het proces-verbaal van de zitting van 26 maart 2014 blijkt echter niet dat de verzoeker dat feit mede ten grondslag heeft gelegd aan zijn wrakingsverzoek. Verzoeker noemt het pas voor het eerst ter zitting van de wrakingskamer. Overigens heeft de rechter tijdens de mondelinge behandeling van het wrakingsverzoek naar voren gebracht dat, gelet op het grote aantal zogenoemde Mulder-zaken die op een zitting worden behandelend, waarbij veel appellanten niet verschijnen, het gebruikelijk is dat de vertegenwoordiger van de officier van justitie blijft zitten tussen het sluiten van een zaak en het openen van de volgende zaak, omdat hij anders voortdurend naar buiten en naar binnen moet lopen.’

Ter zitting van de rechter op 8 juli 2014 is de mondelinge behandeling van de procedure met zaakgegevens 2590334 BR VERZ 13-2159 voortgezet. Vervolgens heeft de verzoeker in die procedure de rechter opnieuw gewraakt. In het proces-verbaal van de zitting van 8 juli 2014 is onder meer opgenomen: ‘De kantonrechter deelt mee dat de zaak al eerder, op 26 maart 2014, op zitting is behandeld en dat de behandeling is aangehouden in verband met een wrakingsverzoek. Het wrakingsverzoek is afgewezen. De standpunten al zijn uitgewisseld en de kantonrechter deelt mede dat hij nu uitspraak kan doen.’

Blijkens het proces-verbaal van de zitting van 8 juli 2014 in de procedure met zaakgegevens 2590334 BR VERZ 13-2159 heeft de verzoeker de rechter gewraakt en daartoe tegen de rechter gezegd:

‘Ik wil u wraken. De gronden van mijn wrakingsverzoek zijn als volgt: De zittingsvertegenwoordiger zie ik bij binnenkomst al in de zaal zitten. Dat wekt de schijn van partijdigheid op. Er kan vooroverleg hebben plaatsgevonden. Ik vind dat de kantonrechter pas moet binnenkomen als partijen al in de zaal zitten of dat de officier van justitie tegelijk met mij binnenkomt. Ik zag dat zij buiten de zaal was en eerder dan ik naar binnen ging.’

Tijdens de mondelinge behandeling van het wrakingsverzoek op 31 juli 2014 heeft de verzoeker met betrekking tot zijn wrakingsverzoek verklaard dat vooroverleg tussen de rechter en de vertegenwoordiger van de officier van justitie wel moet hebben plaatsgevonden omdat de rechter direct na aanvang van de zitting op 8 juli 2014 uitspraak wilde doen, terwijl de rechter had moeten beginnen de verzoeker eerst weer het woord te geven, maar dat niet heeft gedaan. Volgens de verzoeker is de wraking dan ook gegrond. Hij heeft in dat verband een beroep gedaan op een beschikking van de rechtbank Oost-Brabant (wrakingskamer) in een wrakingszaak waarbij hij als gemachtigde was betrokken.

Omdat de verzoeker de beschikking van de rechtbank Oost-Brabant, waarop hij zich beroept, niet had meegenomen naar de zitting van 31 juli 2014 en deze beschikking volgens de verzoeker niet is gepubliceerd, heeft de wrakingskamer de verzoeker in de gelegenheid gesteld de desbetreffende beschikking toe sturen aan de wrakingskamer. Daarop heeft de verzoeker na de zitting de beschikking van 11 juli 2014 van de rechtbank Oost-Brabant (zaakgegevens: WR 14-008) per e-mail doen toekomen aan de wrakingskamer. In die beschikking is onder meer overwogen: ‘

3.3. gelet op de stellingen van verzoeker en de rechter staat vast dat voorafgaand aan de zitting in de hoofdzaak (…) contact is geweest tussen de rechter en de zittingsvertegenwoordiger van het Openbaar Ministerie in de zittingszaal, waarbij verzoeker niet aanwezig was. De rechtbank is - anders dan de rechter - van oordeel dat het hier ging om een contactmoment van inhoudelijke aard. Aangenomen dat de zaak van verzoeker niet individueel is besproken, zoals door de rechter aangevoerd, ging het hier wel om uitwisseling van informatie die de zaak van verzoeker raakt.

Door deze manier van handelen heeft de rechter naar het oordeel van de rechtbank de indruk gewekt dat hij de zaak van verzoeker heeft voorbesproken met de zittingsvertegenwoordiger, waardoor de rechter de schijn van partijdigheid heeft gewekt. Het wrakingsverzoek zal op die grond worden toegewezen.’

De rechtbank (de wrakingskamer) overweegt als volgt. Wraking van een rechter is slechts mogelijk op grond van feiten of omstandigheden waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Daarvan is sprake indien de rechter jegens een partij vooringenomen is of indien de vrees van een partij daarvoor objectief is gerechtvaardigd. Bij de beoordeling daarvan moet voorop staan dat een rechter uit hoofde van zijn aanstelling moet worden vermoed onpartijdig te zijn, tenzij zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen die zwaarwegende aanwijzingen opleveren voor het oordeel dat de rechter jegens een partij een vooringenomenheid koestert, althans dat bij die partij dienaangaande bestaande vrees objectief is gerechtvaardigd (HR 24 oktober 1995, NJ 1996, 484). Uit artikel 8:15 Awb en het vermoeden van onpartijdigheid volgt dat de verzoeker concrete feiten of omstandigheden moet aanvoeren waaruit objectief afgeleid kan worden dat de rechter jegens een partij vooringenomen is of waaruit blijkt dat de vrees van een partij dat dit zo is, objectief is gerechtvaardigd. Verder volgt uit artikel 8:16 Awb dat het verzoek tot wraking moet worden gedaan zodra de feiten of omstandigheden aan de verzoeker bekend zijn geworden en dat alle feiten of omstandigheden tegelijk moeten worden voorgedragen in het verzoek tot wraking.

Als niet-weersproken staat vast dat de vertegenwoordiger van de officier van justitie op 8 juli 2014 al (enige tijd, partijen verschillen erover van mening hoe lang) met de rechter in de zittingszaal aanwezig was op het moment dat de verzoeker de rechtszaal betrad. Dat enkele feit levert echter geen zwaarwegende aanwijzing op voor het oordeel dat de rechter jegens een partij een vooringenomenheid koestert, althans dat bij die partij dienaangaande bestaande vrees objectief is gerechtvaardigd.

Verder heeft te gelden dat zonder nadere toelichting van de verzoeker, welke toelichting ontbreekt, niet kan worden geoordeeld dat de op zichzelf onweersproken omstandigheid dat de rechter direct na aanvang van de zitting op 8 juli 2014 uitspraak heeft willen doen, zonder de verzoeker eerst het woord te geven, een aanwijzing vormt dat de rechter en de vertegenwoordiger van de officier van justitie buiten aanwezigheid van de verzoeker in de zittingszaal overleg moeten hebben gehad over de zaak. Uit het proces-verbaal van de zitting van 8 juli 2014 volgt immers dat de rechter aanstonds uitspraak wilde doen omdat in zijn visie de standpunten al waren uitgewisseld tijdens de eerdere mondelinge behandeling van de zaak op 26 maart 2014. Ook als die zienswijze van de rechter niet correct is, volgt daaruit nog niet dat de rechter ter zitting op 8 juli 2014 in de zittingszaal buiten aanwezigheid van de verzoeker overleg moet hebben gehad met de vertegenwoordiger van officier van justitie over de zaak van de verzoeker, althans dat tussen de rechter en de vertegenwoordiger van de officier van justitie informatie is uitgewisseld die (ook) van belang is voor de zaak van de verzoeker.

Nu niet vast staat dat de rechter en de vertegenwoordiger van de officier van justitie buiten de aanwezigheid van de verzoeker in de zittingszaal overleg hebben gehad over de zaak van de verzoeker of informatie hebben uitgewisseld die (mede) de zaak van de verzoeker raakt, de rechter betwist ook dat die situatie zich heeft voorgedaan, faalt het beroep dat de verzoeker doet op de beschikking van de wrakingskamer van de rechtbank Oost-Brabant van 11 juli 2014. In die procedure is wel vast komen te staan dat buiten tegenwoordigheid van de verzoeker in de rechtszaal informatie is uitgewisseld tussen de rechter en de vertegenwoordiger van de officier van justitie die de zaak van de verzoeker in die zaak raakt. Van gelijke gevallen is dan ook geen sprake.

Gelet op het al vorenstaande komt de rechtbank dan ook tot het oordeel dat er geen grond is voor toewijzing van het wrakingsverzoek. Het verzoek tot wraking zal daarom worden afgewezen.

Tot slot overweegt de rechtbank dat zij geen aanleiding ziet om, zoals de rechter nog heeft verzocht, op grond van artikel 8:16 lid 4 Awb te bepalen dat een volgend wrakingsverzoek in de onderliggende zaak (zaakgegevens: 2590334 \ BR VERZ 13-2159) niet in behandeling zal worden genomen. Het gaat hier weliswaar om een tweede wrakingsverzoek in de onderliggende zaak, en tijdens de behandeling van het eerste verzoek is het aspect van het al aanwezig zijn van de officier van justitie in de zittingszaal ook al aan de orde geweest, maar de rechtbank heeft in de eerste wrakingszaak op dat punt geen inhoudelijk oordeel gegeven. Van de verzoeker mocht daarom niet worden verwacht dat hij had moeten begrijpen dat dit tweede wrakingsverzoek, anders dan het verzoek in de zaak die heeft geleid tot de beschikking van 11 juli 2014 van de wrakingskamer van de rechtbank Oost-Brabant, niet zou slagen. Thans kan daarom niet worden geoordeeld dat de verzoeker misbruik heeft gemaakt van het wrakingsinstrument.

De rechtbank wijst het verzoek tot wraking af.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voormalig werknemer Gemeente Venlo wegens verduistering in dienstbetrekking

Rechtbank Limburg 3 september 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:7630

Verdenking

• Feit 1: in dienstbetrekking geld dan wel een camera heeft verduisterd dan wel dat hij die camera heeft witgewassen;
• Feit 2: in dienstbetrekking geld dan wel een colbert heeft verduisterd dan wel dat hij dat colbert heeft witgewassen;
• Feit 3: in dienstbetrekking twee keer €10.000 heeft verduisterd dan wel dat hij dat geld heeft witgewassen;
• Feit 4: in dienstbetrekking €7.000 heeft verduisterd dan wel dat hij dat geld heeft witgewassen.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat met betrekking tot alle vier de feiten het primair aan verdachte tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen kan worden. Ter onderbouwing van zijn standpunt heeft de officier van justitie verwezen naar jurisprudentie betreffende het voor verduistering vereiste “anders dan door misdrijf onder zich hebben”. Hij heeft betoogd dat sprake moet zijn van een rechtsverhouding op grond waarvan men het goed onder zich heeft en dat geen sprake mag zijn van het plegen van strafbare feiten voor het creëren van een bevoegdheid. Het is niet van belang of verdachte het geld fysiek onder zich heeft gehad. Hij had de functie van budgethouder en had derhalve op grond van zijn positie het geld onder zich. Verdachte had echter geen opdracht tot betaling mogen geven voor de onder de feiten beschreven goederen/gelden. De door verdachte afgelegde verklaringen met betrekking tot de feiten acht de officier van justitie, in het licht van onder meer de verklaringen van aangeefster en van getuigen, volstrekt ongeloofwaardig.

Standpunt verdediging

Feit 1

De raadsman heeft met betrekking tot het primair tenlastegelegde betoogd dat verdachte in het kader van de “Subsidieverordening vouchers bewonersinitiatieven Gemeente Venlo” een camera heeft gekocht voor een (nog op te richten) fotoclub. Deze camera is gekocht op rekening van de Gemeente Venlo en is aan een man genaamd naam 1 in gebruik gegeven, maar de camera is ook door verdachte van die betreffende naam 1 geleend en gebruikt. De camera is teruggevonden in een loods die in gebruik was bij de Stichting Roemenië van mevrouw naam 2. Verdachte heeft in die loods ook (een) fotoreportage(s) gemaakt, maar hij heeft de camera niet in de loods gelegd. Dat is kennelijk door naam 1 gedaan. Verdachte betwist dan ook dat hij zich de camera wederrechtelijk heeft toegeëigend. Er is geen sprake van verduistering, hooguit is verdachte slordig met de camera omgesprongen.

Evenmin is sprake van het subsidiair tenlastegelegde witwassen, aangezien geen sprake is van enig opzet tot verbergen/verhullen. Bovendien was de camera niet van misdrijf afkomstig.

Een en ander moet leiden tot een vrijspraak van het eerste feit.

Feit 2

De verdediging heeft betoogd dat er geen wettig en overtuigend bewijs is dat verdachte het colbertjasje heeft verduisterd. Het colbert is door verdachte privé gekocht, maar is via de gemeentelijke regeling door de Gemeente Venlo betaald. Verdachte is vergeten om het bedrag van €166,12 aan de Gemeente terug te betalen. Hij heeft geen opzet gehad het colbertjasje te verduisteren.

Van het subsidiair tenlastegelegde witwassen is evenmin sprake, aangezien het colbertjasje niet afkomstig was uit enig misdrijf.

Feit 3

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat, gezien alle feiten en omstandigheden, sprake is van witwassen omdat verdachte gebruik heeft gemaakt van het geldbedrag van €20.000 terwijl hij wist, althans moest weten, dat dit bedrag afkomstig was uit enig misdrijf, namelijk het plegen van valsheid in geschrift. Derhalve refereert de verdediging zich dienaangaande aan het oordeel van de rechtbank.

Van verduistering kan geen sprake zijn aangezien verdachte het bedrag van €20.000 onder zich had door het plegen van een misdrijf.

Feit 4

Met betrekking tot het vierde feit heeft de raadsman van verdachte betoogd dat het geldbedrag van €7.000 overgeboekt is naar een verkeerd rekeningnummer, namelijk het rekeningnummer van verdachte. Verdachte heeft dit erkend en met de Gemeente een terugbetalingsregeling afgesproken. Verdachte heeft nooit de bedoeling gehad de Gemeente te benadelen.

Als uitgegaan wordt van kwaad opzet, dan kan geen sprake zijn van verduistering omdat verdachte het geld door misdrijf, oplichting of valsheid in geschrift, onder zich had.

De verdediging refereert zich met betrekking tot het subsidiair tenlastegelegde aan het oordeel van de rechtbank.

Oordeel van de rechtbank

Op 7 april 2011 heeft de teamleidster van de afdeling maatschappelijke ontwikkeling bij de Gemeente Venlo aangifte gedaan van verduistering in dienstbetrekking, door verdachte gepleegd. Zij heeft verklaard dat verdachte sinds 1 januari 2009 als Stadsdeelmanager werkzaam is geweest bij de Gemeente Venlo en dat hij onder andere uitvoering heeft gegeven aan de zogenoemde “voucherregeling”. Dat is een regeling waarbij geld dat de Gemeente Venlo van de landelijke overheid krijgt via vouchers (waardebonnen) wordt toegekend aan bewonersinitiatieven die om een of andere onderbouwde reden aanspraak hierop willen maken. Verdachte had in het kader van die regeling een eigen beslissingsbevoegdheid tot een bedrag van €25.000. In het najaar van 2010 is dit mandaat gewijzigd en is voorgeschreven dat ook het afdelingshoofd in kennis moest worden gesteld en voor akkoord moest tekenen voor de toekenning van vouchers.

Naar aanleiding van het collegevoorstel van 25 juli 2009 is verdachte benoemd tot kasbeheerder van de Subsidieverordening vouchers bewonersinitiatieven Venlo, door aangeefster kort benoemd als ”voucherregeling”, en is aan verdachte mandaat verleend tot het toekennen van vouchers.

Ten aanzien van feiten 1 en 3

Aangeefster heeft verklaard dat tijdens de controle van de voucherregeling in januari 2011 is gebleken dat verdachte uit diens budget een fotocamera van het merk Canon, type EOS 7D, ter waarde van €2.067,01 heeft aangeschaft. Aangezien de voucherregeling bedoeld is voor plannen in de wijken met betrekking tot zorg, fysieke inrichting en leefbaarheid, past deze aanschaf niet binnen de regeling en heeft verdachte het hiervoor genoemde bedrag volgens de gemeente oneigenlijk gebruikt.

Aangeefster heeft voorts verklaard dat de Gemeente Venlo op 25 januari 2011 een nota ontvangen heeft waaruit bleek dat een fotoclub, genaamd naam 3, in opdracht van verdachte voor een totaalbedrag van ruim €26.000 zo’n 40 foto’s zou hebben gemaakt. Verdachte zou deze foto’s hebben laten maken in verband met een brochure en hiervoor een bedrag van €20.000 aan een persoon genaamd naam 1 contant hebben betaald. Verdachte heeft twee keer een schriftelijke opdracht verstrekt aan de afdeling financiën van de Gemeente Venlo om een bedrag van €10.000 naar zijn eigen bankrekeningnummer over te maken. Dit bedrag van in totaal €20.000 heeft verdachte voor privédoeleinden aangewend.

Verdachte heeft verklaard dat hij in het kader van de voucherregeling de bewuste camera als gift/subsidie aan naam 1 heeft gegeven, zodat hij deze camera voor een fotoclub kon gebruiken. Verdachte heeft de camera ook zelf gebruikt voor privé- en voor werkdoeleinden.

Verdachte heeft verklaard dat hij op enig moment niet meer wist waar de camera gebleven was. Een gedeelte van de loods waar de camera is teruggevonden was weliswaar bij verdachte in gebruik, maar hij heeft de camera niet in de loods gelegd. De doos waarin de camera is aangetroffen, is bij verdachte bezorgd en nadien door hem in het voorportaal van zijn woning gezet bij het oud papier. Verdachte heeft verklaard dat hij de camera niet in de doos heeft gedaan, maar dat kennelijk een derde de doos heeft meegenomen en de camera erin heeft gedaan. Ten aanzien van de kussensloop die bij de camera is aangetroffen heeft verdachte verklaard dat deze van hem is. De sloop lag in de loods en werd gebruikt als stofdoek.

Ter terechtzitting heeft verdachte verklaard dat hij op het moment dat de camera gevonden is nog wel in het bezit was van een sleutel van de loods, maar dat hij al ongeveer een half jaar niet meer in de loods geweest was.

Ten aanzien van naam 1 heeft verdachte verklaard dat hij hem in 2009 heeft leren kennen via de fotografie. naam 1 is begin 40 jaar oud, is iets groter dan verdachte en heeft slag in het haar. Hij is Nederlander en spreekt dialect. Hij heeft verdachte verteld dat hij in Duitsland werkt en dat hij veel moet reizen voor zijn werk. Verdachte had contact met naam 1 via e-mailberichten. Verdachte heeft naam 1 twee tot drie keer gezien. Hij weet niet waar naam 1 woont.

Met betrekking tot de twee overboekingen van €10.000 heeft verdachte verklaard dat hij met naam 1 heeft afgesproken dat deze foto’s zou maken voor de gemeente in verband met de vastlegging van alle fysieke projecten van de Gemeente Venlo. De daarmee gemoeide kosten vielen volgens verdachte onder de organisatiekosten en binnen de voucherregeling. Verdachte heeft verklaard dat hij zich door naam 1 heeft laten overhalen om hem cash te betalen. Verdachte heeft vervolgens twee verzoeken tot betaling opgesteld op 15 april 2010 en 1 juli 2010 om - vanuit het budget van de voucherregeling - geldbedragen van elke keer €10.000 op zijn eigen bankrekeningnummer X2 over te laten maken. Verdachte verklaarde zelf in juli 2010 €20.000 contant aan naam 1 betaald te hebben, waarvan €17.000 afkomstig uit zijn eigen kluis en de resterende €3.000 afkomstig van gepinde bedragen.

De rechtbank acht de verklaringen van verdachte op essentiële onderdelen volstrekt ongeloofwaardig en wel om de navolgende redenen.

Naar aanleiding van de bij de Gemeente Venlo gerezen vragen over de aanschaf van de camera, heeft verdachte in het gesprek met naam 4, naam 5 en naam 6 op 12 januari 2011 in eerste instantie verklaard dat hij de camera voor een project heeft aangeschaft, maar dat hij niet meer wist voor welk project de camera bedoeld was en op wiens verzoek hij de camera besteld heeft.

In dezelfde samenstelling is een aantal vervolggesprekken gevoerd zonder nader resultaat.

Op 26 januari 2011 - verdachte is in dit gesprek voorzien van rechtsbijstand - heeft verdachte weer verklaard dat hem nog steeds niet helder was, waar de camera mee te maken kon hebben. Vervolgens is hij geconfronteerd met het feit dat hij zelf foto’s heeft gemaakt voor het personeelsblad van de Gemeente Venlo met een Canon EOS 7D. Verdachte heeft toen naam 1 te berde gebracht, omdat hij een tijdje van naam 1 een camera te leen zou hebben gehad. Als verdachte vervolgens ermee geconfronteerd wordt dat ook op zijn Hyvespagina foto’s staan die gemaakt zijn met hetzelfde type camera, verklaart verdachte dat het heel goed zou kunnen dat naam 1 een dergelijke camera heeft. Verdachte heeft toen eerst verklaard dat hij aan naam 1 de opdracht heeft gegeven voor de fotovastlegging van uitgevoerde projecten in de voucherregeling voor een bedrag van €20.000 en dat deze naam 1 een fotoclubje had voor minderbedeelden.

De rechtbank acht het volstrekt ongeloofwaardig dat verdachte kennelijk in eerste instantie heeft vergeten voor wie en in het kader van welk project de camera is aangeschaft, terwijl hij vervolgens met een zeer uitgebreid verhaal op de proppen komt dat past bij de constatering dat hij de betreffende camera zelf heeft gebruikt. Tevens is betaling uit een subsidieregeling van een bedrag van €20.000 ter vergoeding voor het maken van 35-40 foto’s van projecten in het kader van die regeling buiten alle proporties. Daar komt verder nog bij dat de betreffende fotograaf onvindbaar is en dat het betaalde bedrag op de rekening van verdachte is gestort en door verdachte is gebruikt, terwijl verdachte beweert dat hij uit eigen middelen €20.000 contant aan naam 1 heeft betaald.

Dat de foto’s, die de Gemeente Venlo op 25 januari 2011 per post heeft ontvangen, door genoemde naam 1 zouden zijn gemaakt vindt de rechtbank evenmin aannemelijk, nu de opdracht tot het maken van die foto’s volgens verdachte in april en juli 2010 is gegeven, het geld volgens verdachte medio 2010 aan naam 1 zou zijn overhandigd en de foto’s blijkens de daarbij behorende metagegevens alle zijn gemaakt in het weekend van 22 en 23 januari 2011, kort voor verdachte in een van de hiervoor genoemde gesprekken, te weten op 26 januari 2011, voor het eerst met de figuur van naam 1 op de proppen kwam.

Aan de verklaring die verdachte heeft gegeven over de vindplaats van de camera hecht de rechtbank evenmin geloof. De camera die bij verdachte in gebruik is geweest, is gevonden in een loods die deels bij verdachte in gebruik is geweest, waarvoor hij over een sleutel beschikte, in een doos waarin verdachte zeer recent een bestelling had ontvangen en waarbij ook een sloop van verdachte is aangetroffen. Al die omstandigheden tezamen wijzen op een relatie tussen verdachte en de camera, terwijl voor een relatie van een derde met de camera geen concrete aanwijzingen zijn. 

Ten aanzien van feit 1

Getuige 1, werkzaam bij naam 7, heeft met betrekking tot de aanschaf van de camera verklaard, dat hij bij nota van 3 november 2009 de aanschaf van een Canon EOS 7D met toebehoren ter waarde van €2.067,01 heeft gefactureerd aan de Gemeente Venlo, klantnummer 5905. Dat klantnummer moet zijn opgegeven door verdachte en is gekoppeld aan de afdeling Stadsbeleid en Stedelijke ontwikkeling.

Dezelfde factuur is als bijlage bij het Rapport van Hoffmann Bedrijfsrecherche gevoegd. De afdeling is doorgestreept en is schriftelijk veranderd in MOONT. Verdachte heeft hierover ter zitting verklaard dat op de factuur niet de afdeling stond waar hij werkzaam was, maar dat MOONT de afkorting was van de afdeling waar hij toen zat.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking als stadsdeelmanager het onder feit 1 tenlastegelegde bedrag van €2.067,01 verduisterd heeft. Verdachte heeft gebruik gemaakt van het hem als budgethouder van de voucherregeling ter beschikking staande geld voor de aanschaf van een camera ten eigen nutte. 

Ten aanzien van feit 3

Verdachte heeft op 15 april 2010 opdracht gegeven €10.000 over te maken op bankrekeningnummer X2 ten name van naam 3 onder vermelding van fotovastlegging vouchers 2009.

Op 1 juli 2010 heeft verdachte een eensluidende opdracht gegeven voor de fotovastlegging vouchers 2010.

Verdachte heeft verzwegen dat rekeningnummer X2 van de Rabobank op naam van verdachte zelf gesteld is en dat de betalingen van twee keer €10.000 op 29 april 2010 en op 15 juli 2010 zijn geboekt. Verdachte heeft het eerste bedrag van €10.000 kennelijk deels gebruikt voor overboekingen naar rekeningen op eigen naam en deels voor een betaling aan de DSB-bank, vermoedelijk ter aflossing van een lening. Het tweede bedrag van €10.000 is verschoven van de ene rekening naar de andere en bijna voor de helft gebruikt voor een betaling aan de DSB-bank. Waar het resterende bedrag is gebleven is niet duidelijk.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking twee keer een bedrag van €10.000 verduisterd heeft. Hij heeft gebruik gemaakt van het hem als budgethouder van de voucherregeling ter beschikking staande geld ten eigen nutte. De rechtbank benadrukt - gelet op het verweer van de raadsman van verdachte - dat verdachte het geld niet door misdrijf heeft verkregen, maar dat hij dit reeds uit hoofde van zijn functie onder zich had. Hij was immers tot een bedrag van €25.000 beschikkingsbevoegd.

Ten aanzien van feit 2

Tevens is aangifte gedaan van het feit dat verdachte op 20 november 2009 bij naam 8 in Venlo een colbert heeft gekocht ter waarde van €166,12 op rekening van de Gemeente Venlo, terwijl dit colbert voor eigen gebruik bestemd was. Dit bedrag is niet aan de Gemeente Venlo terugbetaald.

Getuige 2 heeft verklaard dat hij verdachte kent in verband met de levering van bedrijfskleding voorzien van een logo aan de Gemeente Venlo. Getuige heeft verklaard dat verdachte op 18 november 2009 een colbert heeft besteld en afgehaald. Verdachte heeft in de winkel verteld dat hij een receptie van het werk had en dat hij er netjes uit moest zien. Hij had met spoed een colbert nodig. Met verdachte is afgesproken dat hij het jasje zou meenemen zonder logo en dat hij daarna ermee terug zou komen om het logo van de Gemeente Venlo erop te laten zetten. Dit is echter nooit meer gebeurd. De nota van €166,12 is op verzoek van verdachte opgestuurd naar de afdeling Maatschappelijke Ontwikkeling van de Gemeente Venlo.

Verdachte heeft verklaard dat hij de factuur van de afdeling financiën heeft gekregen ter accordering en dat hij deze voorzien heeft van een werkordernummer en handtekening. Hij heeft verklaard dat het colbert voor hem privé bestemd was en dat hij de factuur zelf wilde betalen. De factuur kon echter niet meer uit het systeem van de gemeente gehaald worden. Verdachte heeft verklaard dat hij vervolgens vergeten heeft het geld aan de gemeente terug te betalen.

Het verweer van de raadsman van verdachte dat verdachte geen opzet had op verduistering, kan niet slagen. De verklaring van verdachte dat hij het colbert van meet af aan privé heeft aangeschaft strookt niet met de verklaring van getuige 2 dat hij dit voor het werk heeft aanschaft. Voorts is het niet aannemelijk om een privéaankoop op rekening van de werkgever te doen. Als dit onbedoeld zou zijn gebeurd, is het niet aannemelijk dat verdachte de factuur zou vergeten te voldoen. Hij heeft de factuur immers gezien en afgetekend.

Gelet op het vorenstaande acht de rechtbank de onder 2. primair tenlastegelegde verduistering van ongeveer €166 wettig en overtuigend bewezen.

Ten aanzien van feit 4

Tot slot is aangifte gedaan van het feit dat verdachte op 30 november 2009 een bedrag van €7.000 heeft laten overmaken naar bankrekeningnummer X 1, welk bankrekeningnummer in het crediteurenbestand van de Gemeente Venlo gekoppeld was aan Bewonersgroep Marianum. Uit onderzoek was echter al gebleken dat voornoemd nummer het bankrekeningnummer bij ABN-AMRO van verdachte betreft.

Verdachte heeft op 30 november 2009 de opdracht gegeven het bedrag van €7.000 over te maken naar rekeningnummer X1 ten name van bewonersgroep Marianum.

Verdachte heeft verklaard dat hij in zijn budget geld over had en dat hij €7.000 van zijn budget wilde overmaken naar een rekening van het project Marianumpark. Hij heeft per ongeluk zijn eigen rekeningnummer ingevuld, omdat hij in die tijd druk doende was met het regelen van zijn eigen financiën ten gevolge van een relatiebreuk. Verdachte heeft verklaard dat hij pas een paar maanden later in de gaten had dat het geld op zijn rekening was gestort. Hij dacht dat dit geldbedrag te maken had met de betaling van een door hem uitgevoerde tekenopdracht.

Het verweer van de verdediging dat verdachte nooit de bedoeling heeft gehad de gemeente te benadelen, wordt verworpen. De verklaring van verdachte dat hij pas maanden later in de gaten had dat dit geldbedrag naar zijn bankrekening was overgemaakt is aantoonbaar onjuist, aangezien hij het geldbedrag op dezelfde dag naar een ander rekeningnummer op zijn naam heeft overgemaakt. Ook in dit geval heeft verdachte het hem als budgethouder van de voucherregeling te beschikking staande geld ten eigen bate gebruikt. Het onder het vierde feit primair tenlastegelegde acht de rechtbank eveneens wettig en overtuigend bewezen.

Bewezenverklaring

• Feit 1 primair: verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft
• Feit 2 primair: verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft
• Feit 3 primair: verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft, tweemaal gepleegd
• Feit 4 primair: verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf voor de duur van 200 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden met een proeftijd van twee jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

De rechtbank verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk gelet op de overschrijding van de redelijke termijn en het feit dat het openbaar ministerie onzorgvuldig heeft gehandeld

Rechtbank Midden-Nederland 1 juli 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:3909

Standpunt verdediging

De raadsvrouw heeft ter terechtzitting van 1 juli 2014 als preliminair verweer aangevoerd dat de officier van justitie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vervolging van verdachte wegens schending van de redelijke termijn in de zin van artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden én wegens schending van de beginselen van een goede procesorde, te weten het zorgvuldigheidbeginsel. Het betreft hier immers niet alleen een zeer oude zaak, de verdenking is meer dan 3 jaar geleden aangevangen, maar bovendien is op verzoeken van de verdediging om haar te informeren over de afhandeling van de zaak nooit gereageerd en is het dossier pas na zeer veel aandringen in een extreem laat stadium, gezien de geplande zitting op 14 januari 2014, verstrekt. Ook is de officier van justitie, ondanks het verzoek van 22 april 2014, nalatig gebleven in het toezenden van het proces-verbaal van 26 maart 2014 dat reeds op 9 april ingeboekt werd.

De verdediging is zich ervan bewust dat in beginsel schending van de redelijke termijn slechts tot strafvermindering kan leiden. Echter in het onderhavige geval gaat het naast overschrijding van de redelijke termijn ook om het feit dat het openbaar ministerie van meet af aan zeer traag en onzorgvuldig jegens verdachte en de verdediging heeft optreden. Dit ondanks het vreemde- lingrechtelijke belang dat verdachte heeft bij een spoedige behandeling van zijn zaak, hetgeen ook bij het openbaar ministerie bekend was.

Onder verwijzing naar de uitspraak van de rechtbank Noord Holland van 30 januari 2014 heeft de raadsvrouw bepleit de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vervolging te verklaren.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft zich ter terechtzitting op het standpunt gesteld dat niet-ontvankelijkheid in de vervolging niet aan de orde is. Zij heeft toegegeven dat het een oudere zaak is die pas in januari 2014 op de zitting is aangebracht, maar de overschrijding van de redelijke termijn die daarmee aan de orde is, is geen beletsel voor vervolging. Wel kan de overschrijding van de termijn worden meegenomen in de strafmaat. Het niet reageren op verzoeken en het niet dan wel te laat verstrekken van stukken is volgens de officier van justitie ook geen reden om haar niet-ontvankelijk te verklaren in de vervolging. Aan de onderzoekswensen is uiteindelijk voldaan en de ontbrekende stukken zijn aan het dossier toegevoegd.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank overweegt allereerst dat blijkens jurisprudentie van de Hoge Raad niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de vervolging slechts in zeer uitzonderlijke gevallen aan de orde is. Overschrijding van de redelijke termijn, welke in onderhavige zaak onmiskenbaar aan de orde is, is op zichzelf volgens de Hoge Raad onvoldoende om het openbaar ministerie niet-ontvankelijk te verklaren.

Naast overschrijding van de redelijke termijn is in deze zaak voorts relevant dat het voor verdachte van groot belang was dat zijn strafzaak zo spoedig mogelijk zou worden afgedaan vanwege zijn status als ongewenst vreemdeling. Om die reden heeft zijn raadsvrouw (veelvuldig) getracht om snel duidelijkheid te krijgen omtrent de afdoening van de strafzaak tegen haar cliënt. Het openbaar ministerie heeft hierop echter een en andermaal niet, dan wel uiteindelijk in een naar het oordeel van de rechtbank veel te laat stadium, actie ondernomen. Er waren daarenboven twee terechtzittingen nodig om het dossier, dat in eerste instantie te laat aan de verdediging was verstrekt, te completeren en uiteindelijk zijn er zelfs voor de terechtzitting van vandaag nog stukken toegevoegd die al veel eerder beschikbaar waren en aan het dossier toegevoegd hadden moeten worden. Omtrent het bestaan van deze stukken zijn bovendien van de zijde van het openbaar ministerie op een vorige terechtzitting onjuiste mededelingen gedaan, waarvan pas ter terechtzitting van vandaag is gebleken.

Uit het samenstel van voorgaande constateringen concludeert de rechtbank dat er in dit geval sprake is van zodanige schending van de belangen van verdachte dat de officier van justitie niet-ontvankelijk in haar vervolging moet worden verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich samen met medeverdachte schuldig gemaakt aan het storten van bouw- en sloopafval

Rechtbank Midden-Nederland 8 september 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:3980

De verdenking komt er op neer dat verdacht in de periode van 1 september 2008 tot en met 5 maart 2012 te Loosdrecht samen met een ander of anderen bedrijfsmatig grond en/of bagger en/of stenen en/of beton en/of (ander) bouw- en sloopafval heeft gestort terwijl hij en/of zijn mededader(s) wisten of redelijkerwijs hadden kunnen weten dat daardoor nadelige gevolgen voor het milieu ontstonden of konden ontstaan.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft betoogd dat verdachte van het ten laste gelegde moet worden vrijgesproken wegens gebrek aan wettig en overtuigend bewijs.

Beoordeling rechtbank

Afvalstoffen

De raadsman heeft betoogd dat verdachte geen afvalstoffen op het eiland Elleman heeft gestort.

Uit jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie leidt de rechtbank het volgende af.

Het begrip afvalstof moet niet zo beperkt worden opgevat dat daaronder niet de stoffen vallen die voor hergebruik geschikt zijn. De enkele omstandigheid dat stoffen waarvan afstand wordt gedaan nog commerciële waarde hebben, betekent niet dat die stoffen niet als afvalstoffen kunnen worden beschouwd. Het toepassingsgebied van het begrip afvalstof hangt samen met de betekenis van de term zich ontdoen. Bij de uitleg van die term moet rekening worden gehouden met de doelstellingen van de Richtlijn 75/442/EEG; voorkomen moet worden dat daaraan afbreuk wordt gedaan.

Het zwaartepunt ligt derhalve bij de intentie en de gedragingen van de houder van de stoffen die daarvan afstand doet. Daaraan doet niet af of de ontvanger van de stoffen die stoffen al dan niet als afvalstoffen ziet en of die er nog iets mee kan. Een andere opvatting zou een effectieve controle op de naleving van de onderhavige regelgeving illusoir maken.

In dit geval is het bouw- en sloopafval vrijgekomen bij het verbouwen of slopen van een pand. Verdachte heeft in opdracht van medeverdachte stoffen naar het eiland Elleman afgevoerd die waren vrijgekomen bij de bouw van woningen waar een kelder moest worden uitgegraven. Hiermee heeft verdachte afvalstoffen op het eiland Elleman gestort.

Nadelige gevolgen voor het milieu

Volgens de verdediging hebben de materialen die verdachte op eiland Elleman heeft gestort geen nadelige gevolgen gehad voor het milieu.

Niet is vastgesteld dat het ten laste gelegde feit daadwerkelijk nadelige consequenties voor het milieu heeft gehad. Wel is komen vast te staan dat door de stortingen die verdachte namens medeverdachte op het eiland Elleman heeft verricht milieuvreemde stoffen in het milieu terecht zijn gekomen. De rechtbank merkt dit aan als nadelig gevolg dat voor het milieu kon ontstaan in de zin van artikel 10.1 van de Wet milieubeheer.

Ontbreken van materiële wederrechtelijkheid

De verdediging heeft een beroep gedaan op het ontbreken van materiële wederrechtelijkheid omdat verdachte zijn medeverdachte heeft geholpen met het ophogen van het eiland Elleman om dit eiland te redden. Volgens verdachte zou het eiland anders verdwijnen als gevolg van afkalving.

De rechtbank overweegt hieromtrent dat het doel om het eiland te redden, niet rechtvaardigt dat medeverdachte en verdachte hierbij, zoals uit het dossier is gebleken, een aanzienlijk deel van de natuurlijke habitat van de grote karekiet hebben doen verdwijnen en nadelige gevolgen voor het milieu hebben kunnen veroorzaken. De rechtbank verwerpt het verweer.

Bewezenverklaring

Overtreding van een voorschrift, gesteld bij artikel 10.1 van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een geldboete van €3.600, waarvan €1.800 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Medeverdachte wordt veroordeeld tot een geldboete van €13.500 waarvan €4.500 voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren, wegens:

Feit 1: Overtreding van een voorschrift, gesteld bij artikel 19d, eerste lid, van de Natuurbeschermingswet 1998, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd. Feit 2: Overtreding van een voorschrift, gesteld bij artikel 10.1 van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd. Feit 3: Overtreding van een voorschrift, gesteld krachtens artikel 6 van de Wet bodembescherming, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor oplichting Holland Casino bij poker. Sprake van ‘vals spel’. Bestanddeel ‘bewegen tot’ in artikel 326 Sr.

Rechtbank Amsterdam 14 augustus 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:5286

Na het delen leidde één van de mannen de croupier af, terwijl twee anderen onder tafel kaarten uitwisselden en de vierde het geheel als toeschouwer afschermde. Op deze manier wisten zij winnende combinaties te verkrijgen, waardoor het casino moest uitkeren.

Standpunt van de verdediging

Ter terechtzitting heeft de raadsvrouw van verdachte  aangevoerd dat de in de tenlastelegging genoemde gedragingen, op de gedraging van het uitwisselen van kaarten na, niet kwalificeren als oplichtingsmiddelen. Bovendien is geen sprake van samenspel. De stelling, dat kaarten zouden zijn uitgewisseld, is gebaseerd op aannames, nu dit niet daadwerkelijk op de camerabeelden is te zien en er geen getuige ter plaatse was. Ten slotte heeft de raadsvrouw gesteld dat, zo er al kaarten zouden zijn uitgewisseld, niet valt vast te stellen of dit heeft geleid tot winstuitkeringen. De raadsvrouw concludeert tot vrijspraak van het onder 1 en 3 ten laste gelegde.

Oordeel rechtbank

Amsterdam

In de aangifte van 21 mei 2014 heeft  20 mei 2014 bij Multi Poker.

Een verbalisant van de politie heeft de bewakingsbeelden uitgekeken en in het proces-verbaal dienaangaande beschrijft hij dat op de beelden is te zien is dat op 20 mei 2014 te 18.41 uur medeverdachte 1, samen met verdachte het Holland Casino binnenkomt en dat zij inchecken met valse identiteitsbewijzen. Om 18.45 uur komt medeverdachte 2 samen met medeverdachte 3 binnen. Medeverdachte 2 identificeert zich met een valse identiteitskaart. Medeverdachte 3, medeverdachte 2, verdachte en medeverdachte 1 lopen een paar minuten rond en verlaten vervolgens het Holland Casino. Vastgelegd is dat verdachte en medeverdachte 1 dit kort na elkaar doen. Dezelfde avond om 20.36 uur betreedt medeverdachte 3 het Holland Casino opnieuw. Verdachte en medeverdachte 1 volgen om 20.38 uur en medeverdachte 2 om 20.40 uur.

Om 21.00 uur nemen medeverdachte 3, verdachte en medeverdachte 2 plaats aan een pokertafel waar Multi Poker wordt gespeeld. Medeverdachte 3 neemt in eerste instantie plaats op box 2, maar gaat enkele minuten later op box 1 zitten. Verdachte neemt plaats op box 6. Medeverdachte 2 neemt plaats op box 7. Medeverdachte 1 neemt niet deel aan het spel, maar staat achter de spelers.

De verbalisant beschrijft dat op de beelden het volgende is te zien. De croupier deelt om 21.02 uur de kaarten. Verdachte en medeverdachte 2 hebben daarna contact met elkaar en kijken in elkaars kaarten. Medeverdachte 3 stelt vervolgens vragen aan de croupier. Verdachte en medeverdachte 2 plaatsen daarop beiden een hand onder de pokertafel. Op dat moment stapt medeverdachte 1 tussen box 6 en box 7. Verdachte en medeverdachte 2 leggen vervolgens hun kaarten op de pokertafel. Nadat de winst aan verdachte is uitgekeerd, stapt medeverdachte 1 weg. De verbalisant constateert deze handelswijze nog acht keer tussen 21.03 uur en 21.20 uur. Uit de aangifte blijkt dat in totaal €5.120 wordt uitbetaald.

De croupier heeft verklaard dat ook zij op enig moment zag dat box 6 en box 7 in elkaars kaarten keken en dat beide handen onder tafel waren. Bovendien heeft zij verklaard dat de persoon op box 1 haar nagenoeg bij iedere hand een vraag heeft gesteld.

De rechtbank is van oordeel dat voornoemde gedragingen van de verdachten naar hun uiterlijke verschijningsvorm kunnen worden aangemerkt als te zijn gericht op ‘vals spel’.

De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.

De verdachten hebben verklaard samen met vakantie te zijn in Amsterdam. Desondanks betreden zij het Holland Casino kort na elkaar en ieder afzonderlijk in plaats van gezamenlijk.

Vervolgens kijken de verdachten aan de pokertafel in elkaars kaarten. Dit herhaalt zich gedurende negen handen. De rechtbank verwerpt het verweer van verdachte dat er niets vreemds aan is om bij je vriend in de kaarten te kijken en dat iedereen dat doet. Zoals het Holland Casino beschrijft in de aangifte, dienen spelers volgens de spelregels hun kaarten zo te houden dat andere spelers niet kunnen meekijken. Voorts acht de rechtbank het een feit van algemene bekendheid dat spelers gedurende kaartspellen, en die waarbij geld de inzet is in het bijzonder, niet in elkaars kaarten mogen kijken. Daar doet niet aan af dat de spelers tegen de croupier en niet tegen elkaar spelen.

Medeverdachte 2 en verdachte houden tegelijk hun linkerhand onder tafel. Op grond van het feit dat medeverdachte 2 en verdachte gedurende negen handen op hetzelfde moment in het spel tegelijk hun hand onder tafel houden acht de rechtbank de conclusie van aangever persoon 2 en de verbalisant, dat verdachten op dat moment een kaart onder tafel houden, aannemelijk.

Het is spelers uitdrukkelijk niet toegestaan om een kaart onder tafel te houden. Immers, de aangever beschrijft dat het volgens de spelregels een speler niet is toegestaan om kaarten buiten of onder de speeltafel te houden. Kaarten dienen te allen tijde boven de tafel te blijven en wel zo dat andere spelers niet kunnen meekijken. Alleen de box-houder en de croupier mogen aan de kaarten komen. De rechtbank verwerpt het verweer van verdachte dat de spelregels niet in het casino zijn aangeplakt. Van spelers in het casino mag worden verwacht dat zij zich op de hoogte stellen van de spelregels. Daarbij komt dat de rechtbank deze spelregels niet zodanig verrassend acht, dat die door Holland Casino op de door verdachte voorgestane wijze bekend moeten worden gemaakt. Dit geldt temeer nu uit het dossier blijkt dat verdachte een ervaren, zo niet verslaafde, gokker is. Bovendien heeft verdachte bij de rechter-commissaris verklaard dat hij op de hoogte was van de spelregels van het pokeren met vijf kaarten.

Ondertussen trekt één van de verdachten aan de andere kant van de tafel bij nagenoeg iedere hand de aandacht van de croupier en gaat een andere verdachte elk van die acht keer zo staan dat het zicht op de handen van de verdachten wordt belemmerd.

De rechtbank acht het, gelet op het zich herhalende patroon van de gedragingen van de vier verdachten, waarvan een aantal gedragingen in strijd met de spelregels zijn, aannemelijk dat verdachte en medeverdachte 2, terwijl zij hun handen onder tafel hielden, kaarten uitwisselden, en dat medeverdachte 3 en medeverdachte 1 hebben geprobeerd te zorgen dat dit niet zou worden ontdekt.

De rechtbank is van oordeel dat, gelet op ieders rol, met name de positionering van de verdachten rond de pokertafel en de herhaaldelijke gelijktijdigheid van de gedragingen, het niet anders kan zijn dan dat verdachten door onderlinge afstemming een vooropgezet plan tot vals spelen hadden.

De gedragingen van verdachte, te weten het binnengaan in het Holland Casino met een vals identiteitsbewijs, plaatsnemen op box 6 aan de tafel waar Multi Poker wordt gespeeld, het uitwisselen van kaarten met medeverdachte 2, kunnen dan ook naar hun uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als te zijn gericht op het door verdachte medeplegen van vals spel. Door aldus te handelen heeft verdachte naar het oordeel van de rechtbank een zodanig significante bijdrage geleverd dat sprake is van een bewuste, nauwe en volledige samenwerking tussen de verdachte en zijn mededaders die was gericht op het vals spelen.

De rechtbank overweegt ten slotte dat deze gedragingen tezamen genomen gekwalificeerd kunnen worden als oplichtingsmiddel, te weten listige kunstgrepen, met als doel om Holland Casino te bewegen een bepaalde gedraging te verrichten, te weten het uitkeren van winst.

Rotterdam

In de aangifte van 1 januari 2012 heeft persoon 3 namens Holland Casino in Rotterdam aangifte gedaan van oplichting gepleegd op 27 november 2011 bij Caribbean Stud Poker.

Een verbalisant van de politie heeft de bewakingsbeelden uitgekeken en in het proces-verbaal dienaangaande beschrijft hij dat op de beelden is te zien dat op 27 november 2011 te 16.26 uur persoon 4 het Holland Casino binnenkomt en incheckt. Om 16.27 uur komt medeverdachte 1 binnen. Om 16.31 uur komt verdachte binnen en om 16.40 uur betreedt medeverdachte 3 (een ander persoon dan medeverdachte 3 in de ‘Amsterdamse zaak’) het Holland Casino. Volgens het rapport registreerden zij zich allen bij dezelfde receptioniste.

Blijkens het proces-verbaal en het rapport hebben medeverdachte 3, en persoon 4 en verdachte om 16.57 uur plaats genomen aan een pokertafel waar Caribbean Stud Poker wordt gespeeld. Medeverdachte 3 heeft op box 2, persoon 4 op box 6 en verdachte op box 7 plaats genomen. Medeverdachte 1 nam niet deel aan het spel, maar stond achter box 6 en 7.

De verbalisant beschrijft dat op de beelden te zien is dat medeverdachte 1 om 17.00 uur tussen box 6 en 7 gaat staan. Om 17.01 uur deelt de croupier de kaarten. Even later plaatsen persoon 4 en verdachte beiden hun linkerhand onder de tafel, terwijl medeverdachte 1 tussen hen in staat. Vervolgens leggen persoon 4 en verdachte hun kaarten op de pokertafel.

De aangever heeft daar in de aangifte nog bij opgemerkt dat op de beelden is te zien dat medeverdachte 3 op box 2, nadat de croupier de kaarten had rondgedeeld, druk met de croupier in gesprek raakt voordat verdachte en persoon 4 hun handen onder tafel hebben.

De aangever beschrijft dat persoon 4 met de hoogste inzetten speelde. De aangever ziet op de beelden dat persoon 4 in totaal bij zeventien handen kaarten uitwisselde met verdachte. medeverdachte 1 stond daarbij telkens direct achter persoon 4 en verdachte.

In het rapport ‘Onderzoek Fraude Caribbean Stud Poker’ van 28 november 2011 van Holland Casino wordt voorts nog vermeld dat persoon 4 gedurende een periode van ongeveer twintig minuten van tafel is geweest. In die periode heeft medeverdachte 1 een aantal handjes à 10 gespeeld op de stoel van persoon 4. Er werden toen geen kaarten overgegeven, aldus het rapport. Uit het rapport blijkt dat in totaal €5.810 aan persoon 4 is uitbetaald en €190 aan verdachte in de periode tussen 17.05 uur en 19.42 uur. Om 19.19 uur heeft medeverdachte 1 €1.000 aan chips, die hij even tevoren van persoon 4 had gekregen, ingewisseld voor bankbiljetten. Om 19.44 uur heeft persoon 4 voor €4.000 aan chips ingewisseld voor bankbiljetten. Om 19.45 uur heeft verdachte voor €360 aan chips ingewisseld voor bankbiljetten. Om 19.51 uur heeft medeverdachte 3 voor €370 aan chips ingewisseld voor bankbiljetten.

De rechtbank leidt hieruit af dat verdachte en medeverdachte 1, zij het in gewijzigde samenstelling en met een iets andere rolverdeling, op 27 november 2011 dezelfde modus operandi hebben toegepast als op 20 mei 2014 in Amsterdam.

Voor de handelingen van verdachten in Rotterdam geldt hetzelfde als de rechtbank heeft overwogen ten aanzien van de zaak in Amsterdam. Dit geldt zowel ten aanzien van de overwegingen met betrekking tot het medeplegen als de kwalificatie.

In samenhang met de in de bewijsmiddelen vermelde feiten en omstandigheden kunnen naar het oordeel van de rechtbank de gedragingen van verdachte, te weten het deelnemen aan het spel Caribbean Stud Poker, het plaatsnemen in box 7 aan de pokertafel en het samen met persoon 4 uitwisselen van kaarten, naar hun uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als te zijn gericht op het door verdachte medeplegen van vals spel.

Bestanddeel ‘bewegen tot’

Het bestanddeel ‘bewegen tot’ in artikel 326 Sr heeft betrekking op het causaal verband tussen het aanwenden van een oplichtingsmiddel, bestaande in de gedraging van de oplichter, en het resultaat, bestaande in de gedraging van de opgelichte. Er bestaat causaal verband tussen de bewezenverklaarde gedragingen – het vals spelen door de verdachten – en het ten laste gelegde gevolg – de winstuitkeringen door Holland Casino – als deze winstuitkeringen redelijkerwijs als gevolg van dit vals spelen aan de verdachten kunnen worden toegerekend.

De verdediging heeft zich subsidiair op het standpunt gesteld dat er geen bewijs is van causaal verband tussen het vals spelen en de winstuitkeringen, aangezien niet kan worden vastgesteld of Holland Casino niet hoe dan ook verplicht was om tot winstuitkering over te gaan op basis van de kaartcombinaties van de verdachten voorafgaand aan de uitwisseling van kaarten door middel van het vals spelen.

Op grond van het dossier en informatie uit openbare bronnen overweegt de rechtbank hierover als volgt en stelt vast dat er in dit verband geen relevant verschil aanwezig is tussen de spelregels van Multi Poker en Caribbean Stud Poker. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de verdediging er terecht op gewezen dat het mogelijk is dat Holland Casino op grond van deze spelregels tot een even hoge winstuitkering zou hebben moeten overgaan, ongeacht de kaartcombinaties die de verdachten hebben gecreëerd door de uitwisseling van kaarten.

In de eerste plaats is hiervan sprake als de verdachten spelen, maar de croupier als hoogste kaartcombinatie lager heeft dan Aas en Koning. Op dat moment keert Holland Casino immers ongeacht de kaartcombinaties van meespelende spelers winst uit ter hoogte van de Ante-inzet.

In de tweede plaats is hiervan sprake als de verdachten en de croupier spelen, maar de croupier een lagere kaartcombinatie heeft dan de meespelende verdachten hadden voorafgaand aan de uitwisseling van kaarten. In dat geval had Holland Casino immers hoe dan ook winst moeten uitkeren ter hoogte van de Ante- en Bet-inzet, ongeacht de nadien eventueel gecreëerde hogere kaartcombinaties van de meespelende verdachten.

Het is op zijn minst genomen in theorie mogelijk dat alle ten laste gelegde winstuitkeringen op de door de verdediging geopperde wijze tot stand zijn gekomen. Het is echter ook zeer wel mogelijk dat deze winstuitkeringen juist geheel of gedeeltelijk zijn veroorzaakt door het vals spelen door de verdachten. Gelet hierop is naar het oordeel van de rechtbank sprake van een situatie waarin het ten laste gelegde gevolg op verschillende manieren kan zijn veroorzaakt en dat niet zonder meer kan worden vastgesteld dat de bewezenverklaarde gedragingen in de keten van de gebeurtenissen een noodzakelijke factor zijn geweest voor het ingetreden gevolg.

Als van bovengenoemde situatie sprake is, is voor het redelijkerwijs toerekenen van het gevolg aan de verdachten ten minste vereist dat wordt vastgesteld dat hun gedragingen een onmisbare schakel kunnen hebben gevormd in de gebeurtenissen die tot dit gevolg hebben geleid en dat aannemelijk is dat dit gevolg met een aanzienlijke mate van waarschijnlijkheid door deze gedragingen is veroorzaakt. Of en wanneer sprake is van een zodanige aanzienlijke mate van waarschijnlijkheid, zal afhangen van de concrete omstandigheden van het geval. Bij de beoordeling daarvan kan als hulpmiddel dienen of in de gegeven omstandigheden de gedragingen naar hun aard geschikt zijn om dit gevolg teweeg te brengen en naar ervaringsregels van dien aard zijn dat dit het vermoeden wettigt dat ze hebben geleid tot het intreden van dit gevolg. Daarbij kan ook worden betrokken in hoeverre aannemelijk is geworden dat ten verwere gestelde andere, niet aan de bewezenverklaarde gedragingen gerelateerde oorzaken hoogstwaarschijnlijk niet tot dat gevolg hebben geleid. De rechtbank verwijst in dit verband naar het arrest van de Hoge Raad van 27 maart 2012 in de zogenoemde Groninger HIV-zaak.

De rechtbank acht het een feit van algemene bekendheid dat bij de keuze uit vijf kaarten, te weten de kaarten van elke speler afzonderlijk, de kans op een hogere kaartcombinatie dan de croupier kleiner is, dan bij de keuze uit tien kaarten, te weten de kaarten van de verdachten in box 6 en 7 samen. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het vals spelen door de verdachten een onmisbare schakel heeft kunnen vormen in de gebeurtenissen die tot winstuitkeringen door Holland Casino hebben geleid.

Het dossier bevat evenwel geen berekening van de mate waarin de kans op een winstuitkering bij vals spel zoals eerder beschreven, wordt vergroot op grond waarvan de mate van waarschijnlijkheid van een causaal verband zou kunnen worden vastgesteld. De rechtbank is desondanks van oordeel dat voldoende aannemelijk is dat dit gevolg met een aanzienlijke mate van waarschijnlijkheid door deze gedragingen is veroorzaakt. Zoals de rechtbank hiervoor heeft overwogen zijn in de gegeven omstandigheden de bewezenverklaarde gedragingen naar hun aard geschikt om het tenlastegelegde gevolg teweeg te brengen. Bovendien zijn deze gedragingen naar ervaringsregels van dien aard dat dit het vermoeden wettigt dat ze hebben geleid tot het intreden van het gevolg.

De rechtbank overweegt voorts dat de verdachten door op deze onreglementaire wijze aan een pokerspel deel te nemen de omstandigheden in het leven hebben geroepen waarbinnen Holland Casino op grond van de door haar opgestelde spelregels verplicht was tot winstuitkeringen over te gaan. Deze winstuitkeringen zijn bovendien een redelijkerwijs te verwachten en daarmee voorzienbaar gevolg van het op deze wijze vals spelen, aangezien het risico daarop in relevante mate wordt verhoogd. Holland Casino was daarvan vooraf niet op de hoogte, zodat zij niet kan worden geacht dit verhoogde risico te hebben aanvaard. De door de verdediging geopperde, alternatieve oorzaak van slechts reglementaire winstuitkeringen is op geen enkele wijze aannemelijk geworden of onderbouwd. Geen van de verdachten verklaart dat hij ondanks het vals spelen op reglementaire wijze ook zou hebben gewonnen. Evenmin valt een dergelijke gang van zaken uit het dossier, waaronder de camerabeelden van het pokerspel, af te leiden. Het blijft dan ook bij een hypothetische stelling van de raadsvrouw. Bovendien ziet de rechtbank geen andere mogelijkheid dan dat het opzet van de verdachten juist op het verhogen van de winstuitkeringen was gericht. Een andere beweegreden is immers niet naar voren gebracht of aannemelijk te achten. Ten slotte acht de rechtbank het gelet op de hoogte, de hoeveelheid en de frequentie van de winstuitkeringen en de tijdspanne waarin deze zijn gedaan hoogst onwaarschijnlijk dat alle ten laste gelegde winstuitkeringen ongeacht het vals spelen zijn gedaan.

De rechtbank houdt er gelet op het bovenstaande wel uitdrukkelijk rekening mee dat winstuitkering op grond van de spelregels naar aanleiding van de kaartcombinaties voorafgaand aan de uitwisseling van kaarten een factor kan zijn geweest bij de totale winstuitkering aan de verdachten. Dit betekent dat de rechtbank niet de afzonderlijke ten laste gelegde geldbedragen bewezen zal verklaren, maar slechts het onbepaalde onderdeel ‘geldbedragen’. Aangezien subsidiair geen poging tot oplichting ten laste is gelegd, zal de rechtbank van de gespecificeerde winstuitkeringen vrijspreken.

Gelet op al het bovenstaande concludeert de rechtbank dat er tussen de ten laste gelegde winstuitkeringen door Holland Casino en het bewezenverklaarde vals spel door de verdachten, zowel in 2011 te Rotterdam als in 2014 te Amsterdam, een zodanig verband bestaat dat een onbepaald deel van deze winstuitkeringen redelijkerwijs aan het vals spel van de verdachten kan worden toegerekend. Bewezen kan dan ook worden dat de verdachten Holland Casino hebben bewogen tot afgifte van geldbedragen in de vorm van uitbetalingen voor winnende kaartencombinaties bij het spel Multi Poker respectievelijk Caribbean Stud Poker.

Het verweer van de raadsvrouw wordt voor het overige weerlegd door de bewijsmiddelen.

Bewezenverklaring

Feit 1 en 3: medeplegen van oplichting, meermalen gepleegd;

Feit 2: voortgezette handeling van in het bezit zijn van een reisdocument waarvan hij weet dat het vals is en opzettelijk gebruik maken van een niet op zijn naam gesteld reisdocument.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 4 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook:

• Rechtbank Amsterdam 14 augustus 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:5284
• Rechtbank Amsterdam 14 augustus 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:5285
• Rechtbank Amsterdam 14 augustus 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:5287

Vrijspraak oplichting en/of flessentrekkerij, veroordeling wegens het gebruik maken van het valse/vervalste geschrift als ware het echt en onvervalst

Rechtbank Amsterdam 1 september 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:5735

De raadsvrouw heeft verzocht verdachte vrij te spreken van alle ten laste gelegde feiten zowel bij gebrek aan wettig bewijs als bij gebrek aan overtuiging. Zij heeft daartoe - hier kort zakelijk en in haar pleitaantekeningen uitgebreid weergegeven - het volgende aangevoerd.

De raadsvrouw heeft eerst het onder 2 ten laste gelegde besproken, nu dit relevant is voor de vraag of er sprake is van een oplichtingsmiddel in de zin van artikel 326 van het Wetboek van Strafrecht, zoals onder 1 ten laste gelegd. De raadsvrouw heeft gesteld dat er onvoldoende bewijs is dat de drie screenshots van rekeningafschriften op de pagina’s 7, 9 en 17 van het dossier valst zijn en/of vervalst zijn door verdachte. Voorts is het contract op pagina 16 van het dossier mogelijk niet vervalst, nu dit op naam van verdachte staat en voorzien is van zijn digitale handtekening.

Het contract op pagina 8 van het dossier heeft betrekking op een vlucht die nooit heeft plaatsgevonden en verdachte heeft zich niet voorgedaan als naam 2, maar heeft dit contract zo aangeleverd gekregen van deze DJ, althans van een ander. Nu niet bewezen kan worden dat er sprake is van valse of vervalste stukken, heeft de raadsvrouw integrale vrijspraak van feit 2 verzocht.

Ten aanzien van het onder 1 eerste cumulatief/alternatief ten laste gelegde heeft de raadsvrouw aangevoerd dat aangever zijn onderzoeksplicht heeft verzaakt en dat daarom de omstandigheden van dit geval ertoe leiden dat er in dit geval geen sprake is van oplichting. Aangever had als professionele en ervaren partij de onwaarheden in de mededelingen van verdachte en/of zijn mede-verdachten moeten herkennen en had dus de privéjet op 26 juli 2013 nooit mogen laten vertrekken. Daarbij speelt dat op het moment van vertrek de betaling nog niet binnen was, verdachte zich nimmer hoefde te legitimeren terwijl dit in de branche wel gebruikelijk is en aangever op 26 juli 2013 al meerdere signalen had gehad waaruit hij had kunnen en moeten opmaken dat hij met een minderjarige (en dus handelingsonbekwame) wederpartij te doen had. Daarnaast voert zij aan dat er vrijspraak moet volgen nu er géén sprake is van valse of vervalste stukken of andere “listige kunstgrepen”, als telastegelegd. Het enige dat aan verdachte verweten kan worden is dat hij zich heeft voorgedaan als een betalende klant terwijl hij dat niet was. Het is vaste jurisprudentie van de Hoge Raad dat een enkele leugen niet voldoende is om van oplichting te kunnen spreken.

Ten aanzien van het onder 1 tweede cumulatief/alternatief ten laste gelegde heeft de raadsvrouw aangevoerd dat er geen bewijs is dat er sprake is van een gewoonte of beroep, en dat er derhalve geen sprake is geweest van flessentrekkerij. Tot slot heeft zij betwist dat van medeplegen sprake is geweest.

De raadsvrouw heeft, concluderend, integrale vrijspraak van het onder 1 ten laste gelegde verzocht.

Oordeel van de rechtbank

Ten aanzien van het onder 1 eerste alternatief/cumulatief ten laste gelegde

De rechtbank acht dit feit niet wettig en overtuigend bewezen en zal verdachte daarvan vrijspreken. De rechtbank komt tot dit oordeel op grond van het volgende.

Op 20 september 2013 heeft naam 4, eigenaar van eenmanszaak Heli-Jet te Amsterdam, aangifte gedaan tegen verdachte wegens oplichting en flessentrekkerij. De beschuldiging houdt in dat verdachte zich in strijd met de waarheid heeft voorgedaan als bonafide afnemer van meerdere vluchten met een privéjet door aangever onder meer door middel van valse dan wel vervalste betaalbewijzen en rekeningafschriften en offertes te doen geloven dat hij voor deze vluchten zou betalen.

De rechtbank leidt uit de verklaringen van aangever en verdachte in het dossier af dat verdachte vanaf 19 juli 2013 meermalen telefonisch dan wel via de e-mail contact heeft gehad met aangever over vluchten met een privé-jet of een helikopter naar bestemmingen in Europa. Verdachte heeft vluchten met een privé-jet van Amsterdam naar Ibiza en retour, een vlucht met een helikopter van Hilversum naar Amsterdam en een vlucht met een privé-jet van Amsterdam naar Antwerpen en retour geboekt. Van de geboekte vluchten zijn alleen één retourvlucht Amsterdam-Ibiza per privéjet en één retourvlucht per helicopter Amsterdam-Antwerpen daadwerkelijk uitgevoerd en door verdachte – met enkele van zijn vrienden - genoten, beiden rond 26 juli 2013.

Eén retourvlucht Amsterdam-Ibiza heeft aangever tijdig geannuleerd wegens uitblijvende betalingen van verdachte. Aangever heeft forse schade geleden doordat hij kosten voor deze vluchten heeft gemaakt en verdachte niet heeft betaald. Met betrekking tot de eerst geboekte retourvlucht Amsterdam-Ibiza, die niet doorging omdat het vliegtuig niet kon vertrekken, heeft aangever geen schade geleden. Verdachte heeft aangever door middel van zijn telefoontjes, e-mails en gemailde rekeningafschriften en ondertekende bevestigingen laten geloven dat hij zou betalen voor de geboekte vluchten.

Bij de beoordeling of er sprake is van een samenweefsel van verdichtsels waardoor aangever is bewogen tot de verlening van diensten dient de rechtbank rekening te houden met alle omstandigheden van het geval. De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 10 juni 2014 overwogen dat tot die omstandigheden behoren: de vertrouwenwekkende aard, het aantal en de indringendheid van de (geheel of gedeeltelijk) onware mededelingen in hun onderlinge samenhang, de mate waarin de in het algemeen in het maatschappelijk verkeer vereiste omzichtigheid degene tot wie de mededelingen zijn gericht aanleiding had moeten geven de onwaarheid te onderkennen of zich daardoor niet te laten bedriegen én de persoonlijkheid van het slachtoffer.

Naar het oordeel van de rechtbank volgt uit de bewijsmiddelen niet dat de onware (schriftelijke) mededelingen en geschriften in hun onderlinge samenhang, zodanig vertrouwenwekkend waren dat aangever, mede gelet op zijn jarenlange ervaring in zijn bedrijf in devliegsector, geen aanleiding hadden moeten geven de onwaarheid te onderkennen en zich daardoor niet te laten bedriegen. Anders gezegd: het door verdachte opgediste onware verhaal was (gelet op de persoon van aangever én de overige omstandigheden) niet geschikt om naam 4 tot het verlenen van de diensten (de vluchten per privéjet en helicopter) te bewegen. Verdachte zal hiervan dan ook vrijgesproken worden. Hiertoe is het volgende van belang.

Aangever heeft bij de rechter-commissaris verklaard dat hij zijn bedrijf heeft sinds juli 2008. Aangever kan dus worden gezien als ervaren in de privé-jet vliegsector. Toen verdachte op

19 juli 2013 telefonisch contact met hem opnam, was verdachte een volkomen onbekende voor aangever. Na ontvangst van een betalingsbevestiging (pagina 7 van het dossier) is aangever direct de retourvlucht Amsterdam-Ibiza voor nog diezelfde avond gaan regelen. Kosten voor de vluchten zouden zijn: € 14.800,-. De kopie van het bankafschrift dat verdachte als bewijs van ‘’betaling’’ aan aangever toegestuurd heeft had vragen moeten oproepen: het betreft immers een rekeningafschrift van een “internetkwartaal spaarrekening” op naam van naam 3 met een saldo van € 105.288 en een paar centen. Aangever heeft naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende acht geslagen op het rekeningafschrift. Het feit dat het gaat om een afschrift van een spaarrekening (dus geen betaalrekening) en dat het op naam staat van een andere persoon dan verdachte hadden bij aangever al vragen moeten doen oproepen.

Op 22 juli 2013 bleek aangever dat hij het geld voor voornoemde vlucht van verdachte niet had ontvangen. Desondanks heeft aangever diezelfde dag wederom op verzoek van verdachte twee vluchten voor 2 en 3 augustus 2013 vastgelegd. Voor deze boeking heeft aangever, zo blijkt uit de aangifte geen betalingsbewijs ontvangen.

Op 25 juli 2013 wordt aangever weer door verdachte gebeld met de mededeling dat hij op 26 juli 2013 naar Ibiza wil. Dit zou € 17.500,- gaan kosten. Wederom heeft verdachte aangever een kopie van een bankafschrift gestuurd gestuurd als bewijs van betaling door verdachte van € 9000,- . De overige € 8.600,- zou verdachte via zijn betaalrekening hebben overgemaakt, zo mailde verdachte aan aangever. Ook in dit geval heeft aangever naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende goed gekeken naar het rekeningafschrift. Uit dit rekeningafschrift blijkt namelijk dat het wederom een afschrift van de “internetspaarrekening” betreft op naam van naam 3. Ook valt uit het afschrift op te maken dat het saldo, ondanks de afboeking van € 9000,-, op 600,- na gelijk is aan het saldo van het vorige afschrift (te weten: EUR 105.888 en een paar centen). Dit had bij aangever vragen moeten doen oproepen.

Daarnaast had het aangever moeten bevreemden dat hij wel van een internetspaarrekening, maar niet van de betaalrekening van verdachte een afschrift had gekregen.

Verdachte heeft zich nimmer hoeven te legitimeren. Nog los van het feit of legitimatie bij vluchten per privé-jet in Europa noodzakelijk is, had het op de weg van aangever gelegen om de identiteitsgegevens te vragen van degenen die hij per vliegtuig liet vervoeren.

Van aangever had voorts verwacht mogen worden dat hij, gezien zijn ervaringen met de eerste vlucht die verdachte boekte, de volgende vluchten die verdachte boekte met meer zekerheden zou omkleden. Daarnaast had aangever, als hij het identiteitsbewijs van verdachte had gezien, kunnen constateren dat verdachte nog minderjarig was en onbevoegd tot het sluiten van overeenkomsten als de onderhavige.

Gelet op voorgaande en alles tezamen bezien is de rechtbank – anders dan de officier van justitie, maar met de raadsvrouw - van oordeel dat verdachte dient te worden vrijgesproken van de ten laste gelegde oplichting.

Ten aanzien van het onder 1 tweede cumulatief/alternatief ten laste gelegde

Anders dan de officier van justitie, maar met de raadsvrouw is de rechtbank van oordeel dat verdachte van dit feit dient te worden vrijgesproken. De ten laste gelegde flessentrekkerij heeft betrekking op de retourvlucht van Amsterdam - Ibiza en de retourvlucht Amsterdam – Antwerpen in de periode van 26 juli 2013 tot en met 27 juli 2013. Verdachte heeft zich toen tegoed gedaan aan de drankvoorraad in het vliegtuig. De rechtbank is van oordeel dat uit de bewijsmiddelen niet blijkt dat er sprake is van een beroep dan wel een gewoonte, nu dit feit ziet op een kort tijdsbestek (in één en hetzelfde vliegtuig). Er kan dan ook niet van een gewoonte gesproken worden. De rechtbank acht het feit derhalve niet bewezen en zal verdachte van het onder 1 tweede cumulatief/alternatief ten laste gelegde vrijspreken.

Ten aanzien van het onder 2 ten laste gelegde

De rechtbank is - met de officier van justitie, maar anders dan de raadsvrouw – van oordeel dat op grond van voornoemde bewijsmiddelen in voldoende mate is komen vast te staan dat het saldo en de betalingen op de betaalbewijzen of rekeningafschriften vervalst is en dat verdachte van deze betaalbewijzen of rekeningafschriften opzettelijk gebruik heeft gemaakt als waren zij echt en onvervalst door ze aan de aangever te sturen.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsvrouw dat niet is vast te stellen dat de rekeningafschriften vervalst zijn. Aan de tenaamstelling, de reeks betalingen en het, ondanks het doen van betalingen, (nagenoeg gelijkblijvende) saldo op de rekeningafschriften is te zien dat er sprake is van valse dan wel vervalste rekeningafschriften. De rechtbank verwijst hierbij naar de rekeningafschriften op de pagina’s 7 en 9 en, hoewel niet van toepassing op de onderhavige zaak, maar wel bijdragend aan de overtuiging van de rechtbank, het rekeningafschrift op pagina 17 van het dossier.

Bewezenverklaring

Opzettelijk gebruikmaken van een vals of vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, lid 1 Sr, als ware het echt en onvervalst.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een jeugddetentie van 20 dagen, waarvan 10 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Artikel 6 Wegenverkeerswet 1994 & één enkele verkeersfout

Rechtbank Noord-Holland 2 september 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:8420

Verdachte is, rijdend in zijn personenauto op de provinciale weg N207 te Nieuw-Vennep, door het niet (voldoende) insturen van een voor hem naar rechts gelegen bocht in de weg met zijn personenauto op de voor de tegenliggers bestemde weghelft terecht gekomen waarna een frontale botsing met een personenauto op die weghelft heeft plaatsgevonden. Het slachtoffer heeft als gevolg van het ongeval een gebroken linker heup en een op twee plaatsen gebroken rechterbeen opgelopen waarbij diverse platen en beugels in zijn been en heup zijn geplaatst. Het herstel zal nog zeker een jaar duren. 

De vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of het rijgedrag van verdachte zodanig is geweest dat sprake is van schuld als bedoeld in artikel 6 WvW. Volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad valt in het algemeen niet aan te geven of één verkeersovertreding voldoende kan zijn voor een bewe- zenverklaring van schuld in de zin van artikel 6 WvW. Daarvoor zijn verschillende factoren van belang, te weten het geheel van gedragingen van de verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Voorts kan niet reeds uit de ernst van de gevolgen van verkeersgedrag, dat in strijd is met één of meer wettelijke gedragsregels in het verkeer, worden afgeleid dat sprake is van schuld in vorenbedoelde zin.

De rechtbank is van oordeel dat op basis van de inhoud van de dossierstukken en het verhandelde ter terechtzitting, niet onomstotelijk vast is komen te staan dat verdachte op 23 mei 2013 met zijn personenauto op de N207 te Nieuw-Vennep harder heeft gereden dan de aldaar op dat moment toegestane maximumsnelheid van 50 kilometer per uur. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat verdachte zowel gedurende het politieonderzoek als tijdens de behandeling ter terechtzitting heeft verklaard dat hij niet weet hoe hard hij destijds heeft gereden hetgeen eveneens ter terechtzitting is bevestigd door de getuige, die direct na het ongeval bij het eerste verhoor van verdachte ter plekke aanwezig is geweest. Daar komt bij dat ook uit de verrichte VerkeersOngevalsAnalyse gedateerd, 12 juli 2013 niet is komen vast te staan dat verdachte de maximumsnelheid ter plaatse heeft overschreden.

De rechtbank komt gelet op het voorgaande tot de volgende conclusie. Verdachte heeft een ongeval met zwaar lichamelijk letsel veroorzaakt. Verdachte is immers door het niet (voldoende) insturen van een voor hem naar rechts gelegen bocht in de weg met zijn personenauto op de voor de tegenliggers bestemde weghelft terecht gekomen waarbij hij frontaal tegen een hem tegemoetkomende personenauto is gereden waardoor de bestuurder van deze auto zwaar lichamelijk letsel heeft bekomen. Van meer dan deze enkele verkeersfout is in casu echter geen sprake. Gelet op de aard en de ernst van deze verkeersfout en op de overige omstandigheden van het geval is naar het oordeel van de rechtbank niet komen vast te staan dat verdachte aanmerkelijk onvoorzichtig en/of onoplettend heeft gereden in die zin dat hem een aanmerkelijke schuld in de zin van de Wegenverkeerswet valt te maken. De verdachte zal dan ook van het primair ten laste gelegde worden vrijgesproken.

De rechtbank komt tot bewezenverklaring van het onder subsidiair ten laste gelegde feit (overtreding van artikel 5 WvW) op grond van het volgende.

Op 23 mei 2013 rijdt verdachte als bestuurder in zijn personenauto, een Toyota Avensis op de provinciale weg N207 (Leimuiderweg) te Nieuw-Vennep komende uit de richting van de A4 en gaande in de richting van de N205. Verdachte ziet in een bocht naar rechts opeens koplampen op zich afkomen waarna hij op de tegenligger klapt. De bestuurder van deze tegenligger is slachtoffer die op dat zelfde moment in zijn personenauto, een Citroën C1 voorzien van het kenteken, op de N207 rijdt komende uit de richting van de N205. Als het slachtoffer een flauwe bocht instuurt ziet hij plotseling een personenauto uit tegengestelde richting op zich afkomen welke zich op zijn weghelft bevindt. Hij kan niet meer uitwijken. Hierop vindt een frontale botsing tussen de beide personenauto’s plaats.

Door wegwerkzaamheden ter verbreding van de N207 werd al het verkeer ter plaatse over dezelfde tweebaansweghelft geleid waarbij de rijstroken waren gescheiden middels een gele doorgetrokken streep. Ter hoogte van het viaduct over de Hoofdvaart was een zogenaamde S-bocht gesitueerd. Uit de VerkeersOngevalsAnalyse is gebleken, dat het ongeval plaatsvond in voor- noemde S-bocht waarbij de personenauto van verdachte op de weghelft bestemd voor tegenliggers is gekomen. Er zijn namelijk negen sporen aangetroffen welke zich allemaal bevonden op de zuidwestelijke rijstrook alwaar voornoemd slachtoffer op dat moment reed. Dit betrof de rijstrook voor het tegemoetkomend verkeer. Verdachte heeft verklaard dat hij nog steeds niet weet hoe het ongeluk heeft kunnen plaatsvinden en hoe hij op de weghelft voor tegemoetkomend verkeer terecht is gekomen.

Als gevolg van het ongeval heeft het slachtoffer een gebroken linker heup en een op twee plaatsen gebroken rechterbeen opgelopen waarbij diverse platen en beugels in zijn been en heup zijn geplaatst.

Bewezenverklaring

Overtreding van artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot het betalen van een geldboete van 500 euro.

Lees hier de volledige uitspraak.

Valsheid in geschrifte, onjuiste/valse belastinaangifte

Rechtbank Midden-Nederland 18 augustus 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:3644

Verdachte heeft zich, teneinde zijn cocaïneverslaving te financieren, schuldig gemaakt aan belastingfraude en valsheid in geschrift. In dat verband heeft hij valse en onjuiste belastingaangiften gedaan. Verdachte heeft daarbij onder andere – zonder diens medeweten en gebruikmakend van diens DigiD - op naam van B een verzoek om voorlopige teruggave inkomstenbelasting gedaan. Het fiscale nadeel voor de schatkist van de door verdachte gedane onjuiste aangiften is berekend op ruim €250.000 waarvan een deel daadwerkelijk is uitbetaald.

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

• feit 1: in de periode van 1 januari 2012 tot en met 18 september 2012 een valse/vervalste aangifte inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen ten name van A heeft opgemaakt, dan wel, al dan niet samen met een ander, op 18 september 2012 opzettelijk die aangifte onjuist heeft gedaan;
• feit 2 in de periode van 14 november 2012 tot en met 30 november 2012 een valse/vervalste suppletie aangifte omzetbelasting heeft opgemaakt;
• feit 3: in de periode van 1 januari 2012 tot en met 4 oktober 2012 een vals/vervalst verzoek om een voorlopige aanslag inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen ten name van B heeft opgemaakt, dan wel, al dan niet samen met een ander, op 4 oktober 2012 dat verzoek opzettelijk onjuist heeft gedaan;
• feit 4: op 31 oktober 2012 opzettelijk een onjuiste voorlopige aanslag inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen heeft gedaan, dan wel op 30 oktober 2012 die aanslag vals heeft opgemaakt.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de hem onder 1 primair, 2, 3 primair en 4 primair ten laste gelegde feiten heeft gepleegd en baseert zich daarbij op de in het dossier aanwezige bewijsmiddelen en de door verdachte afgelegde bekennende verklaringen.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank tot een bewezenverklaring kan komen van de onder 1 primair, 2, 3 primair en 4 primair ten laste gelegde feiten.

De verdediging heeft bepleit de onder 1 primair, 3 primair en 4 primair tenlastegelegde periodes te beperken, nu deze naar het oordeel van de verdediging, te ruim zijn.

Het oordeel van de rechtbank

Nu verdachte de ten laste gelegde feiten heeft bekend en de verdediging geen vrijspraak heeft bepleit, volstaat de rechtbank, gelet op het bepaalde in artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering, met een opgave van de bewijsmiddelen. De rechtbank acht de ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen gelet op:

De rechtbank is, met de officier van justitie, van oordeel, dat - ook - het door verdachte gedane verzoek tot wijziging Voorlopige Aanslag inkomstenbelasting / premie volksverzekeringen 2012, zoals bedoeld in feit 4, een bij de Belastingwet voorziene aangifte betreft.

Bewezenverklaring

• feit 1 primair, feit 2, feit 3 primair: telkens: opzettelijk gebruik maken van het valse of vervalste geschrift als bedoeld in artikel 225 lid 1 Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst;
• feit 4 primair: opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist of onvolledig doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar en een werkstraf van 180 uren.

Lees hier de volledige uitspraak. 

Klaagschrift ex artikel 552a Sv: Naast elkaar bestaan van strafvorderlijk ("klassiek") beslag (art. 94 Sv) en conservatoir beslag (art. 94a Sv)

Rechtbank Noord-Holland 1 september 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:8400

Onderhavig klaagschrift ex artikel 552a Sv strekt tot opheffing van het op een personenauto van het merk Mercedes-Benz, type SL 350 gelegde beslag, met last tot teruggave daarvan aan klaagster.

Vast is komen te staan, dat de Mercedes in het kader van een strafrechtelijk onderzoek jegens onder meer beslagene op 20 januari 2014 op rechtmatige wijze onder beslagene in beslag is genomen en dat het beslag nog voortduurt. Klaagster stelt echter dat niet beslagene maar zijzelf eigenaar is van de auto.

Klaagster heeft reeds eerder, op 3 februari 2014, een klaagschrift ingediend tegen het uitblijven van een last tot teruggave van de Mercedes aan haar. De rechtbank heeft dat klaagschrift bij beschikking van 11 april 2014 ongegrond verklaard omdat zij het niet hoogst onwaarschijnlijk achtte dat de strafrechter, later oordelend, tot verbeurdverklaring van de auto zal beslissen in de zaak van beslagene of één van zijn medeverdachten.

Namens klaagster is er in de onderhavige procedure onder meer op gewezen dat na de beslissing van de rechtbank van 11 april 2014 door het Openbaar Ministerie een last tot vervreemding van de Mercedes is afgegeven. Dat betekent volgens klaagster dat thans geen sprake meer is van strafvorderlijk beslag ex artikel 94 Sv, maar uitsluitend van conservatoir beslag op de voet van artikel 94a Sv. Strafvorderlijk beslag en conservatoir beslag sluiten elkaar wederzijds uit. Dat uitsluitend nog sprake is van conservatoir beslag blijkt volgens klaagster ook uit de omstandigheid dat door BOOM aan haar is gevraagd of zij zekerheid wil stellen voor de Mercedes. Aangezien klaagster, en niet de beslagene de eigenaar van de auto is, is er geen grond voor voortduren van conservatoir beslag. Conservatoir beslag heeft immers alleen tot doel verhaal te bieden voor het geval een geldboete of ontnemingsmaatregel wordt opgelegd aan beslagene.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de omstandigheid dat een last tot vervreemding van de Mercedes is gegeven niet betekent dat het strafvorderlijk beslag niet meer bestaat. De last tot vervreemding is slechts een tussenbeslissing, waarmee wordt beoogd de opslagkosten te beperken.

Naar het oordeel van de officier van justitie is er grond voor voortduring van het strafvorderlijk beslag aangezien het niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de rechter, later oordelend, zal beslissen tot verbeurdverklaring van de Mercedes, ook als die te zijner tijd zou zijn vervreemd. Daarnaast bestaat grond voor voortduring van het conservatoir beslag, nu beslagene in de visie van het openbaar ministerie wel degelijk de werkelijke eigenaar van de Mercedes is en niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter uiteindelijk aan beslagene een geldboete zal opleggen of een verplichting tot betaling aan de Staat ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel.. De officier van justitie heeft aldus tot ongegrondverklaring van het klaagschrift geconcludeerd.

De rechtbank overweegt als volgt.

Vast staat dat de Mercedes is aangekocht, betaald en ingevoerd door of namens klaagster. Hieruit kan worden afgeleid dat de eigendom van de Mercedes op enig moment bij klaagster lag. Blijkens de overgelegde stukken was het klaarblijkelijk de bedoeling dat beslagene door middel van koop de eigendom van de Mercedes zou verkrijgen. Klaagster betwist in essentie dat deze transactie reeds had plaatsgevonden, zodat de eigendom nog steeds bij haar zou berusten.

De rechtbank overweegt dienaangaande dat uit door de politie opgemaakte processen-verbaal met betrekking tot de doorzoeking van de woning van beslagene en van de Mercedes blijkt dat de auto is aangetroffen in de op aanzienlijke afstand van de vestigingsplaats van klaagster gelegen garage behorend bij de woning van beslagene, met de sleutel in het contactslot. Voorts werden in de auto diverse persoonlijke bezittingen van beslagene aangetroffen, waaronder diens rijbewijs. Bovendien was op het moment van inbeslagname reeds een substantieel deel, immers meer dan de helft, van de koopsom aanbetaald door beslagene. Deze omstandigheden vormen krachtige aanwijzingen dat de eigendom van de Mercedes niet meer bij klaagster, maar reeds bij beslagene berustte en brengen de rechtbank tot het oordeel dat niet buiten redelijke twijfel staat dat klaagster als eigenaar van de Mercedes moet worden aangemerkt. Het door klaagster overgelegde oncontroleerbare handgeschreven, ongedateerde en niet ondertekende stuk met het opschrift ‘concept contract’ maakt dit niet anders.

Dit betekent reeds dat het klaagschrift ongegrond worden verklaard voor zover het is gericht tegen het op de voet van art. 94a Sv gelegde conservatoire beslag en dat de rechtbank niet toekomt aan een onderzoek of zich de situatie van art. 94a, derde lid, Sv voordoet zoals door de officier van justitie gesteld.

Nu de officier van justitie ter zitting heeft medegedeeld dat ook het op de voet van 94 Sv gelegde strafrechtelijke beslag nog steeds op de Mercedes rust, vat de rechtbank het klaagschrift op als tevens – opnieuw – tegen die beslagtitel te zijn gericht.

In dit verband stelt de rechtbank voorop dat het standpunt van klaagster, inhoudende dat zogenoemd klassiek strafvorderlijk beslag op de voet van art. 94 Sv en conservatoir beslag op de voet van art. 94a Sv elkaar per definitie wederzijds uitsluiten, onjuist is. De wet verzet zich immers niet tegen het naast elkaar bestaan van verschillende beslagtitels. De rechtbank wijst in dit verband op rechtsoverweging 2.7 van HR 28 september 2010, ECLI:NL:2010:BL2823:

“Om de juiste beoordelingsmaatstaf te kunnen hanteren zal ten tijde van de behandeling in raadkamer duidelijk moeten zijn welke bepaling of bepalingen aan het beslag ten grondslag ligt of liggen.” De Hoge Raad verwijst hierbij in een voetnoot naar zijn beschikking van 5 september 2006 (ECLI:HR:2006:AU5723), waar in rechtsoverweging 6.4 over de zaak in kwestie wordt gezegd: “Het gaat hier om een beslag in de zin van artikel 94 Sv. (…), alsmede om een beslag in de zin van artikel 94a Sv.” Tevens wijst de rechtbank op HR 28 mei 2013, ECLI:NL:HR:2013:CA0800, waarin eveneens sprake was van beslag dat berustte op zowel art. 94 als op art. 94a Sv.

De mededeling van de officier van justitie dat in casu sprake is van zowel klassiek als conservatoir beslag moet daarom voor kennisgeving worden aangenomen. Kennelijk – zo begrijpt de rechtbank – behoudt het Openbaar Ministerie zich het recht voor om te zijner tijd in de zaak van beslagene de verbeurdverklaring van de Mercedes te vorderen. Een eventueel alsdan geëffectueerde last tot vervreemding staat hieraan niet in de weg. Zoals de officier van justitie terecht heeft opgemerkt, is de last tot vervreemding een maatregel die bedoeld is om waardevermindering van het goed en kosten voor opslag te beperken. Een dergelijke maatregel is in een zaak waarin sprake is van een groot en waarschijnlijk langer durend onderzoek en van aan waar- devermindering onderhevige in beslag genomen goederen, niet ongebruikelijk en staat niet in de weg aan de latere verbeurdverklaring van die goederen. De rechtbank wijst hierbij op HR 12 februari 2005, ECLI:NL:HR:2005:AR8329, in het bijzonder op alinea 8.3. van de conclusie van AG Machielse bij dit arrest.

De rechtbank is op grond van het vorenstaande van oordeel dat zich niet voordoet het geval dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, de verbeurdverklaring van de Mercedes zal bevelen in de strafzaak tegen beslagene. Ook om die reden dient het klaagschrift ongegrond te worden verklaard.

De omstandigheid dat klaagster kennelijk met het Openbaar Ministerie in gesprek is over een te stellen zekerheid, is opmerkelijk maar doet aan dit oordeel niet af.

De rechtbank verklaart het klaagschrift ongegrond.

Lees hier de volledige uitspraak.

Opleggen bestuurlijke boete na eerder afwijzen verzoek om handhaving in strijd met ne bis in idem

Rechtbank Rotterdam 20 maart 2014, ECLI:NL:RBROT:2014:7139

Bestuurlijke boete wegens overtreding van artikel 7.2 lid 1 Telecommunicatiewet. Naar het oordeel van de rechtbank heeft ACM met de wijze van besluitvorming miskent dat de onderhavige boeteoplegging plaatsheeft in het kader van een verzoek om handhaving door derden en dat reeds onheroepelijk is beslist om ter zake van een deel van de gedragingen geen boete op te leggen. Dit levert strijd op met ne bis in idem en met een volledige heroverweging. De rechtbank vernietigt de boeteoplegging. De uitspraak is onherroepelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.