Uitvoer hennep naar Engeland en Ierland, sprake van burgerpseudodienstverlening ex artikel 126ij Sv?

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 6 februari 2014, ECLI:NL:RBZWB:2014:669

Verdachte wordt verdacht van medeplegen van het opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3, onder A, van de Opiumwet gegeven verbod, door drugs bij een transportbedrijf in Nederland aan te bieden met het doel deze drugs naar Engeland en Ierland te vervoeren.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het primair tenlastegelegde feit en baseert zich daarbij op de getuigenverklaring van getuige 1, de positieve narcoticatest, de aangetroffen telefoons met sms-berichten bij verdachte en het feit dat er valse kentekenplaten op de bus zaten waarmee verdachte de kisten aanbood.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen.

Verdachte wist niet dat er hennep in de kisten zat die hij vervoerde. De verdediging bepleit dat het in ieder geval niet verdachte is geweest die op 19 juli en/of 24 juli 2013 een vracht bij getuige 1 heeft aangeboden. Verdachte heeft enkel een vracht aangeboden op 1 juli 2013 en 26 juli 2013, gelet op het feit dat hij alleen voor deze twee data een bus had gehuurd bij getuige 2. Hij dient voor wat betreft de aangetroffen 106 kg hennep op 24 juli 2013 te worden vrijgesproken.

Ten aanzien van het vervoer op 26 juli 2013 heeft verdachte aangevoerd niet te weten hoe de valse kentekenplaten op zijn bus zijn gekomen. Ten aanzien van de aangetroffen telefoons heeft verdachte verklaard dat deze telefoons toebehoorden aan een tweede man, die op 26 juli 2013 met hem is meegereisd richting Breda en dichtbij Breda is uitgestapt bij een tankstation om daar wat drinken te halen.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat bij de levering van de kisten op

26 juli 2013 sprake is geweest van burgerpseudodienstverlening, genoemd in artikel 126ij van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv), terwijl de officier van justitie geen schriftelijke overeenkomst heeft opgemaakt, zoals in dit wetsartikel als vereiste is opgenomen. Naar de mening van de verdediging is er derhalve sprake van een onherstelbaar vormverzuim. Verdachte heeft daarvan nadeel ondervonden, nu zonder de dienstverlening van getuige 1, de hennep niet naar getuige 1 zou zijn gebracht. Alles wat op 26 juli 2013 en daarna aan bewijs is aangetroffen, dient daarom te worden uitgesloten van het bewijs.

Voorts is betoogd dat er op 26 juli 2013 feitelijk door verdachte nog geen spullen waren aangeboden. Verdachte is het kantoor van getuige 1 binnengekomen en heeft gezegd: “daar ben ik weer.” Hij had nog geen vracht aangeboden en kon op dat moment nog besluiten de spullen niet aan te bieden. Ook daarom kan het aanbieden van het transport op 26 juli 2013 niet worden bewezen.

Het oordeel van de rechtbank

Op 24 juli 2013 krijgt de politie een melding van getuige 1 van transportbedrijf getuige 1 te Breda dat hij zojuist hennep heeft ontdekt in kisten die bij hem voor transport naar Engeland aangeboden waren. De kisten worden aangeboden door persoon 1 van bedrijf 1. De politie komt ter plaatse en treft vermoedelijk hennep aan in de kisten. In totaal wordt er 106,15 kilogram hennep in de kisten aangetroffen. Getuige 1 wordt tijdens dit bezoek van de politie gebeld door persoon 1 over een nieuwe spoedvracht op 26 juli 2013 richting Ierland. In overleg met de politie, die overlegt met de officier van justitie, neemt getuige 1 de opdracht aan en wordt afgesproken dat de politie ter plaatse zal zijn bij de levering van de vracht op 26 juli 2013. Op 26 juli 2013 komt een man met een bestelbus aan bij het bedrijf van getuige 1. Getuige 1 zegt in het bijzijn van de agenten: “dat is hem,” of woorden van gelijke strekking. De man meldt zich bij de balie met de woorden: “daar zijn we weer.” De bestelbus wordt gecontroleerd. In de bus wordt een kist met 29,80 kilogram gedroogde hennep aangetroffen. Verdachte, zijnde de chauffeur van de bestelbus, wordt aangehouden. Beide partijen hennep, in totaal 135 kilo en 950 gram hennep, worden positief getest op THC. Getuige 1 verklaart dat verdachte dezelfde chauffeur is die het transport op 24 juli 2013 heeft aangeboden. Verdachte heeft de bestelbus gehuurd op 25 juli 2013, na 20.00 uur. De bestelbus is voorzien van valse kentekenplaten.

Onder verdachte worden twee telefoons in beslag genomen. Er vindt onderzoek plaats naar het berichtenverkeer vanuit en naar beide telefoons. In de ene telefoon wordt één contact met de naam naam 1 met telefoonnummer telefoonnummer 1 aangetroffen. In de andere telefoon staan twee contacten met telefoonnummers telefoonnummer 2 (gebruiker genaamd “A30”) en telefoonnummer 3 (gebruiker genaamd “A70”). Van 23 juli 2013 tot 26 juli 2013 vindt er op beide telefoons op meerdere tijdstippen sms-contact plaats. Op 23 juli 2013 heeft naam 1 ge-sms’t naar de gebruiker van de telefoon “denk je aan de bus vanavond.” Op 25 juli 2013 heeft naam 1 ge-sms’t: “wij hebben nu 30 om 20uur weet ik of er nog 20 bij komen.” Op 25 juli 2013 is door de gebruiker van de telefoon naar A30 ge-sms’t: “Hi mate. Tomorow at 12.30 you have to be near the adres but wail till i say its save and you can go in ok?” Op 26 juli 2013 is er een inkomend sms-bericht van A70 “Im 10 minutes fron there ill wait for to tel me its safe tot go in.”

Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij geen vracht heeft vervoerd naar getuige 1 op 19 of 24 juli 2013. Hij heeft verklaard wel de vracht op 26 juli 2013 te hebben vervoerd, maar niet te hebben geweten dat er hennep in de kist zat. Hij dacht dat het ging om machineonderdelen. Hij heeft verklaard niet te willen verklaren bij wie en waar hij de goederen heeft opgehaald, die hij voor transport bij getuige 1 heeft aangeboden. Verdachte heeft verklaard dat hij bij het transport op 26 juli 2013 een tweede man bij zich had, die de eigenaar van de onder hem inbeslaggenomen telefoons was.

Verweer burgerpseudodienstverlening (transport 26 juli 2013)

De rechtbank zal allereerst het door de verdediging gevoerde verweer met betrekking tot de burgerpseudodienstverlening bespreken. Door de raadsman is betoogd dat er sprake is geweest van burgerpseudodienstverlening en dat er ten onrechte, anders dan is voorgeschreven in artikel 126ij Sv, geen schriftelijke overeenkomst tussen het Openbaar Ministerie en getuige 1 is opgemaakt. Door de raadsman is betoogd dat dit onherstelbaar vormverzuim moet leiden tot bewijsuitsluiting.

De rechtbank overweegt dat, gelet op de feitelijke gang van zaken, er sprake is geweest van burgerpseudodienstverlening door getuige 1 voor wat betreft het transport op 26 juli 2013. Getuige 1 heeft op 24 juli 2013 na de eerdere vondst van de hennep in de kisten, welke kisten waren aangeboden door bedrijf 1 (persoon 1), bij de politie gemeld dat er nog een spoedvracht voor Ierland door bedrijf 1 (persoon 1) was aangemeld voor 26 juli 2013. De politie heeft in overleg met de officier van justitie besloten het transport te laten aankomen bij getuige 1 en het aldaar te controleren op de Opiumwet. getuige 1 heeft vervolgens het verzoek van persoon 1 voor een spoedtransport naar Ierland op 26 juli 2013 ingewilligd. Nu getuige 1 in overleg met de politie het verzoek van persoon 1 heeft ingewilligd, is de rechtbank van oordeel dat getuige 1 als burger is ingezet voor de opsporing van strafbare feiten. Daarbij overweegt de rechtbank dat het zeer waarschijnlijk is dat getuige 1 deze transportorder niet zou hebben aangenomen indien hij van de politie daarvoor geen toestemming had gekregen. Ten onrechte is geen schriftelijke overeenkomst, zoals is voorgeschreven in artikel 126ij Sv, tussen de officier van justitie en getuige 1 opgemaakt. Er is sprake van een onherstelbaar vormverzuim.

De rechtbank dient op grond van artikel 359a Sv te bepalen of dit verzuim rechtsgevolgen moet hebben. Daarbij houdt de rechtbank rekening met het belang dat het geschonden voorschrift dient, in dit geval de voorwaarden en voorschriften genoemd in artikel 126ij Sv, de ernst van het verzuim en het nadeel dat daardoor wordt veroorzaakt. Aan de voorwaarden van het eerste lid en het tweede lid van artikel 126ij Sv is voldaan nu er sprake was van een Opiumwetdelict waarvoor voorlopige hechtenis kan worden opgelegd en het niet mogelijk was een opsporingsambtenaar in te zetten in de plaats van getuige 1 om het transport van 26 juli 2013 te accorderen richting persoon 1 (bedrijf 1). Immers, dit akkoord kon alleen komen van getuige 1 nu hij de transporteur is. Enige bemoeienis van derden had argwaan kunnen wekken. De inzet van getuige 1 was aldus in het belang van het onderzoek. Er is voorts geen sprake geweest van een situatie dat de verdachte is gebracht tot andere strafbare feiten dan waar zijn opzet op was gericht. De rechtbank stelt ten slotte vast dat blijkens het proces-verbaal op pagina 104 de officier van justitie mondeling toestemming heeft gegeven om getuige 1 in te zetten.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte door het vormverzuim geen nadeel ondervonden. Het vooraf schriftelijk vastleggen van de gemaakte afspraken, zou geen verschil hebben gemaakt voor de rechtspositie van verdachte. De feitelijke gang van zaken is bovendien door de verbalisanten duidelijk en expliciet vastgelegd in het proces-verbaal van bevindingen van 27 juli 2013. Verdachte is daarom door het vormverzuim niet geschaad in enig te respecteren belang. De rechtbank zal volstaan met het constateren van dat vormverzuim, zonder daar verdere consequenties ten aanzien van het bewijs dan wel de strafmaat aan te verbinden.

Transport op 24 juli 2013

Door de verdediging is betoogd dat niet duidelijk is of de eerste vracht hennep op 19 juli 2013 of op 24 juli 2013 is aangeboden nu in het dossier beide data worden genoemd. Daarnaast is betoogd dat niet onomstotelijk vast is komen te staan dat verdachte op 19 juli 2013 of 24 juli 2013 degene is geweest die het transport heeft aangeleverd. De rechtbank verwerpt dit verweer nu getuige 1 zowel bij de politie (blijkens het proces-verbaal van bevindingen op pagina 118) als ter terechtzitting heeft verklaard dat hij zeker weet dat verdachte ook op 24 juli 2013 de vracht heeft aangeboden. Getuige 1 heeft ter terechtzitting uiteengezet dat de vracht op woensdag was aangeleverd en dezelfde dag door hem is bekeken en dat twee dagen daarna, op vrijdag 26 juli 2013, de tweede vracht is aangeleverd. Gelet op deze verklaring moet het ervoor worden gehouden dat de eerdere vracht is aangeleverd op woensdag 24 juli 2013. Getuige 1 heeft bovendien desgevraagd ter terechtzitting verklaard dat hem niet bekend is dat er op 19 juli 2013 een vracht zou zijn aangeleverd en hij vermoedt dat deze datum abusievelijk in het proces-verbaal terecht is gekomen. Gelet op de hiervoor genoemde bewijsmiddelen acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat het verdachte is geweest die op 24 juli 2013 de kisten met in totaal ongeveer 106 kilogram hennep heeft afgeleverd bij transportbedrijf getuige 1.

Transport op 26 juli 2013

Door de verdediging is betoogd dat verdachte het transport op 26 juli 2013 feitelijk nog niet had aangeboden, zodat van een strafbaar feit nog geen sprake was. De rechtbank verwerpt dit verweer.

Verdachte meldde zich op 26 juli 2013 aan de balie van transportbedrijf getuige 1 met de intentie dat de vracht via getuige 1 naar Ierland zou worden vervoerd. Er zijn geen aanknopingspunten die nopen tot een ander oordeel dan dat de handelingen van verdachte waren gericht op het verdere vervoer van de hennep naar Ierland. Dat de hennep feitelijk nog niet was uitgeladen, doet daar niet aan af. Derhalve kan ook wettig en overtuigend bewezen worden dat verdachte de 29,80 kilogram hennep op 26 juli 2013 heeft vervoerd en heeft aangeboden met het doel deze naar Ierland te laten uitvoeren.

De wetenschap van verdachte

Met betrekking tot de wetenschap van verdachte dat er hennep in de kisten zat, overweegt de rechtbank als volgt. Vaststaat dat verdachte degene is geweest die de bus op 25 juli 2013 na 20.00 uur heeft gehuurd. Er zaten bij de aanhouding van verdachte valse kentekenplaten op de bus. Verdachte heeft geen verklaring hiervoor kunnen geven terwijl hij degene is geweest die de bus de avond voor zijn aanhouding heeft gehuurd. Daarbij komt dat er twee telefoons bij verdachte zijn aangetroffen, waarin slechts drie contacten waren opgenomen, waaronder twee telefoonnummers uit het Verenigd Koninkrijk. In de telefoons zijn belastende sms-berichten aangetroffen, waaronder een uitgaand bericht op 25 juli 2013 aan A30 inhoudend “Hi mate. Tomorow at 12.30 you have to lie near the adres but wait til i say its save and you can go in ok?”, en een ingaand bericht op 26 juli van gebruiker A70 “Im 10 minutes from there ill wait for to tell me its safe tot go in.” Verdachte heeft pas ter zitting verklaard dat er een tweede persoon met hem is meegereden en dat de telefoons van deze tweede persoon zouden zijn. Deze persoon zou zijn uitgestapt net voor aankomst bij getuige 1. Dit relaas van verdachte vindt geen steun in het dossier en is niet aannemelijk geworden. Daarbij komt dat er een sms-bericht in de telefoon is gevonden van 23 juli 2013 met de tekst “denk je aan de bus vanavond.” Ervan uitgaande dat het verdachte is geweest die op 24 juli 2013 bij getuige 1 een transport heeft aangeboden met een bus, moet dit bericht voor verdachte bestemd zijn geweest. De rechtbank concludeert uit het voorgaande dat het verdachte moet zijn geweest die van beide telefoons gebruik heeft gemaakt. Verdachte heeft bovendien desgevraagd niet willen verklaren waar en bij wie hij de goederen heeft opgehaald. Het had op zijn weg gelegen hierover een verklaring te geven. Gelet op de belastende sms-berichten vanaf 23 juli 2013 tot en met 26 juli 2013, is niet aannemelijk geworden dat verdachte niet wist dat hij hennep vervoerde. Immers, bij het vervoer van machineonderdelen lijkt voorshands niet van belang te zijn dat het veilig (“safe”) moet zijn. Gelet op alle voornoemde feiten en omstandigheden in onderlinge samenhang bezien, is de rechtbank van oordeel dat verdachte moet hebben geweten dat hij hennep vervoerde.

Medeplegen

Naar het oordeel van de rechtbank kan, gelet op het feit dat er met derden middels telefoons en sms-berichten werd gecommuniceerd, wettig en overtuigend bewezen worden dat er sprake is geweest van een nauwe en bewuste samenwerking met derden en dat verdachte aldus schuldig is aan het medeplegen van het uitvoeren van drugs.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Geldboete voor chemiebedrijf voor dood door schuld en overtreding Arbeidsomstandighedenwet

De rechtbank Gelderland heeft een chemiebedrijf uit Nijmegen veroordeeld tot een geldboete van 110.000 euro voor dood door schuld en overtreding van de Arbeidsomstandighedenwet (1 en 2e feit).

Uitsluiten explosiegevaar niet in de praktijk gebracht

Bij het bedrijf vond in 2009 een ontploffing in een machine plaats, waarbij een werknemer om het leven kwam. Het bedrijf had in 2002 een procedure ontwikkeld die explosiegevaar moest uitsluiten. Die procedure was wel schriftelijk vastgelegd, maar niet omgezet in de officiële veiligheidsdocumentatie van het bedrijf. In de praktijk werd deze procedure op de werkvloer nauwelijks gevolgd en werd hierop geen toezicht uitgeoefend.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft het bedrijf daarom onvoldoende maatregelen getroffen om een explosie te voorkomen. De rechtbank verwerpt het verweer van de verdediging dat het bedrijf niet had kunnen voorzien dat hierdoor ernstig gevaar of levensgevaar voor werknemers kon ontstaan, omdat in een interne risico-inventarisatie stond dat een explosie ernstige gevolgen voor personen kon hebben.

De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het veranderen van de inrichting zonder vergunning (3e feit). Daarnaast werd de dagvaarding voor wat betreft een vierde feit nietig verklaard, omdat dit onvoldoende was gespecificeerd.

Voormalig directeur vrijgesproken

De rechtbank heeft de voormalig directeur van het bedrijf, aan wie leiding geven aan deze feiten ten laste was gelegd, vrijgesproken. Naar het oordeel van de rechtbank is deze verdachte tekort geschoten in de handhaving van en controle op het veiligheidsbeleid, maar levert dit geen strafrechtelijk verwijt. Uit het dossier en uit de stellingen van het Openbaar Ministerie blijkt niet dat de directeur persoonlijk wetenschap had van het uiteenlopen van de veiligheidsdocumentatie en de dagelijkse praktijk bij het bedrijf en evenmin is gebleken dat hij daar wetenschap van had moeten hebben.

• Rechtbank Gelderland 10 februari 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:823

Economische politierechter toetst aan Europees Handvest van de grondrechten. Openbaar Ministerie niet ontvankelijk wegens dubbele vervolging.

Rechtbank Oost-Brabant 19 december 2013, ECLI:NL:RBOBR:2013:7409

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

1. zij op of omstreeks 8 november 2012 te Maarheeze, gemeente Cranendonck, varkens heeft verzorgd op een bedrijf gelegen aan of nabij Het Laar 9, terwijl dit niet geschiedde overeenkomstig artikel 13 lid 2 van het Varkensbesluit, aangezien 1093, in elk geval één of meer varkens, ouder dan twee weken, niet permanent beschikten over voldoende vers water;
2. zij op of omstreeks 8 november 2012 te Maarheeze, gemeente Cranendonck, varkens heeft gehuisvest op een bedrijf gelegen aan of nabij [adres], terwijl dit niet geschiedde overeenkomstig artikel 9 lid 2 van het Varkensbesluit, aangezien 510, in elk geval één of meer varkens niet permanent beschikten over voldoende materiaal om te onderzoeken en mee te spelen.

Feiten

Op 8 november 2012 vindt op het bedrijf van verdachte een controle plaats.

Opsporingsambtenaren constateren dat een aantal varkens niet beschikt over voldoende materiaal om te onderzoeken en mee te spelen en evenmin over voldoende drinkwater.

Bij schrijven van 16 mei 2013 (beslissing randvoorwaardenkorting 2012) is aan verdachte door de Dienst Regelingen van het Ministerie van Economische Zaken een korting opgelegd van 20% op alle subsidies van het gemeenschappelijk Landbouwbeleid die zijn aangevraagd in 2012. Als motivering wordt gegeven dat bij de controle op 8 november 2012 is geconstateerd is dat opzettelijk niet aan de voorwaarden werd voldaan dat varkens permanent kunnen beschikken over afleidingsmateriaal en dat varkens ouder dan twee weken permanent kunnen beschikken over drinkwater.

Verdachte heeft tegen deze beslissing geen rechtsmiddel aangewend.

Verdachte is gedagvaard voor de economische politierechter op 25 oktober 2013.

Ter zitting van 25 oktober 2013 heeft de verdediging bepleit dat het openbaar ministerie niet ontvankelijk is in zijn vervolging omdat het openbaar ministerie handelt in strijd met het una-via-beginsel.

De officier van justitie heeft ter zitting van 25 oktober 2013 het standpunt ingenomen dat het verweer dient te worden verworpen.

Op 25 oktober 2013 heeft de politierechter de zaak voor onbepaalde tijd aangehouden. Ter zitting van heden heeft de verdediging gepersisteerd bij haar stelling van 25 oktober 2013. De officier van justitie heeft de stelling dat het verweer zou moeten verworpen nader onderbouwd. De korting op de subsidie kan naar het oordeel van de officier niet aangemerkt worden als een straf en is slechts een reactie van het bevoegd gezag omdat de subsidievoorwaarden niet worden nageleefd. De subsidie die niet verleend had mogen worden omdat niet aan de voorwaarden wordt voldaan, wordt teruggevorderd.

Oordeel van de economische politierechter

Het beroep op het una-via-beginsel wordt verworpen. De Nederlandse wetgever heeft in een aantal wettelijke regelingen bepalingen opgenomen die uitdrukkelijk dubbele bestraffing tegengaan en beschouwd kunnen worden als een toepassing van het una-via-beginsel (of het beginsel ne bis in idem) zoals bijvoorbeeld in de wet administratieve handhaving verkeersvoorschriften, art. 68 Sr Wetboek van strafrecht of art. 5.43 Algemene wet bestuursrecht. Het una-via-beginsel kent echter naar het oordeel van de politierechter geen algemene gelding in ons rechtssysteem, die verder gaat dan de door de wetgever gegeven toepassingen. Daarbij wordt meegewogen dat Nederland het zevende protocol bij het EVRM, dat in artikel 4 het beginsel van ne bis in idem bevat, niet heeft geratificeerd en bovendien ten aanzien van artikel 14, lid 7, IVBPR waarin eveneens het beginsel ne bis in idem is neergelegd een voorbehoud heeft gemaakt inhoudende dat uit het artikellid geen verdere verplichtingen voortvloeien dan zijn neergelegd in art. 68 van het Wetboek van strafrecht.

Ambtshalve overweegt de politierechter als volgt.

Het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie omschrijft zijn toepassingsgebied in art. 51:

1) De bepalingen van dit handvest zijn gericht tot de instellingen, organen en instanties van de Unie met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, alsmede, uitsluitend wanneer zij het recht van de Unie ten uitvoer brengen, tot de lidstaten. Derhalve eerbiedigen zij de rechten, leven zij de beginselen na en bevorderen zij de toepassing ervan overeenkomstig hun respectieve bevoegdheden en met inachtneming van de grenzen van de bevoegdheden zoals deze in de Verdragsstaten aan de Unie zijn toegedeeld. (…)

De bepalingen van de minimumnormen Varkens (Richtlijn 2008/120 EG) zijn in Nederland geïmplementeerd in onder meer de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren en de daarop gebaseerde - en in de onderhavige strafprocedure beweerdelijk overtreden - artikelen 2 lid 2 en 2 lid 3 Varkensbesluit juncto de artikelen 9 en 13 van het Varkensbesluit. Met de genoemde bepalingen heeft de Nederlandse wetgever uitvoering gegeven aan het Unierecht en derhalve valt de onderhavige strafprocedure binnen de werkingssfeer van het Handvest.

Art. 50 van het Handvest luidt als volgt: Niemand wordt opnieuw berecht of gestraft in een strafrechtelijke procedure voor een strafbaar feit waarvoor hij in de Unie reeds onherroepelijk is vrijgesproken of veroordeeld overeenkomstig de wet.

De economische politierechter dient de volgende vragen te beantwoorden:

a. Is de korting van de subsidie opgelegd voor hetzelfde feit als waarvoor verdachte in deze procedure strafrechtelijk wordt vervolgd

b. Moet de korting op de subsidie worden aangemerkt als een veroordeling voor een strafbaar feit als bedoeld in art. 50 van het handvest.

1. De aanleiding voor de bij brief van 16 mei 2013 opgelegde subsidiekorting zijn de bevindingen tijdens de bedrijfscontrole van 8 november 2012: varkens beschikten niet permanent over voldoende afleidingsmateriaal en drinkwater. De verwijten die aan verdachte in de onderhavige strafprocedure worden gemaakt betreffen exact dezelfde gedragingen. De politierechter is daarom van oordeel dat verdachte thans strafrechtelijk wordt vervolgd voor hetzelfde feit als waarvoor hem een korting is opgelegd.
2. Het Hof van Justitie heeft drie criteria geformuleerd aan de hand waarvan beoordeeld moet worden of een nationale sanctie aangemerkt moet worden als een strafbaar feit in de zin van art. 50 van het handvest (Hof van Justitie EU, 26 februari 2013, Hans Akerberg Fransson C-617/10, paragraaf 35). De juridische kwalificatie van de inbreuk in het nationale recht, de aard van de inbreuk en - ten derde - de aard en zwaarte van de sanctie. Gelet op de preambule van het Handvest (“het Handvest bevestigt (…) met inachtneming van de bevoegdheden en taken van de Unie (…) de rechten die in het bijzonder voortvloeien (…) uit het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, (…) alsook uit de jurisprudentie van het Europees Hof voor de rechten van de mens”) betrekt de politierechter bij zijn beoordeling tevens de rechtspraak van het Europese Hof voor de rechten van de mens ten aanzien van het begrip “criminal charge”/accusation en matière pénale) als bedoeld in art. 6 EVRM.

Aangaande het eerste criterium (nationale kwalificatie) merkt de politierechter op dat de regels waarop de randvoorwaardenkorting is gebaseerd (Beleidsregels Regeling GLB-inkomenssteun 2006 en de Beleidsregels verlagen subsidie POP 2) niet als strafrechtelijk gekwalificeerd kunnen worden.

De aard van de inbreuk wordt door het Europese Hof voor de rechten van de mens doorgaans ingevuld aan de hand van twee vragen: (1) richt de wettelijke regeling zich tot een ieder of tot een specifieke groep? (2) wat is het doel van de sanctie?

• De sanctiemaatregelen kunnen slecht worden genomen ten aanzien van personen die gebruik hebben gemaakt van de betreffende landbouwsubsidieregeling. Zo beschouwd richtten de regels zich slechts tot een beperkte groep (van marktdeelnemers) hetgeen een aanwijzing is dat de aard van de norm niet strafrechtelijk is.
• De Toelichting bij de in de Stcrt gepubliceerde regeling van de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit omtrent het verlagen van subsidie verleend voor plattelandsontwikkeling in het kader van EG-verordening 1698/2005 bevat de volgende passage: “van de kortingen die die in deze beleidsregels zijn vastgesteld dient een afschrikkingseffect uit te gaan voor de subsidieontvanger om hem er van te weerhouden niet volgens de subsidieverplichtingen of randvoorwaarden te werken.” Gelet hierop staat naar het oordeel van de politierechter vast dat de randvoorwaardenkorting beoogt afschrikwekkend te werken.

Ten aanzien van het derde criterium (aard en zwaarte van de sanctie) merkt de politierechter op dat er een korting plaatsvindt van 20% op de over 2012 aangevraagde subsidies. Deze korting heeft bovendien zonder meer betrekking op alle subsidies van het gemeenschappelijk landbouwbeleid waaronder potentieel elf verschillende subsidies vallen. Een dergelijke omvangrijke korting kan naar haar aard en zwaarte redelijkerwijs slechts als punitief worden aangemerkt. De politierechter merkt daarbij nog op dat de onderhavige zaak op meerdere punten verschilt van de casus in het arrest Bonda (Hof van Justitie 5 juni 2012 C-489/10). In het bijzonder is van belang dat er in die casus (als sanctie op een onjuiste opgave van de grootte van het areaal dat de grondslag vormde voor een verstrekking) aan betrokkene onder meer betalingen werden ontzegd volgend op het jaar waarin hij een onjuiste verklaring had afgelegd. In casu was geen sprake van een korting op in de toekomst aan te vragen subsidies maar over in de 2012 aangevraagde subsidies.

Alles afwegende is de politierechter van oordeel dat de aan verdachte bij brief van 16 mei 2013 opgelegde randvoorwaardenkorting moet worden aangemerkt als een veroordeling voor een strafbaar feit. Dit betreft hetzelfde feit als waarvoor verdachte in de onderhavige strafzaak wordt vervolgd. Deze vervolging is in strijd met het bepaalde in art. 50 van het Handvest. Het openbaar ministerie is derhalve niet ontvankelijk in zijn vervolging.

De economische politierechter verklaart ten aanzien van feit 1 en 2 het Openbaar Ministerie niet ontvankelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Lozingenbesluit open teelt en veehouderij

Rechtbank Limburg 23 januari 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:719

Vast staat dat verdachte bladrammenas heeft geteeld binnen de teeltvrije zone van 5 meter. Verdachte stelt dat zij de bladrammenas als tussenteelt doet ten behoeve van de bodemverbetering. Haar hoofdteelt is prei. Verdachte stelt dat de bladrammenas een vanggewas is waarvan het is toegestaan dit -mits onbespoten en bemest- te telen binnen de teeltvrije zone. Dat een vanggewas een gunstige invloed kan hebben op de waterkwaliteit (in ruime zin) blijkt reeds uit de Keuzelijst met DAW-maatregelen (die agrariërs in de open teelten en de veehouderijsector kunnen nemen die bijdragen aan verkleinen wateropgave waterkwaliteit en waterkwantiteit inclusief maatregelen die in aanmerking komen om vanuit het Gemeenschappelijk landbouw beleid (GLB) te worden ondersteund; bijlage Boot 13-12b). Verdachte stelt bovendien dat zij nooit binnen de teeltvrije zone spuit of bemest. Voorts heeft verdachte ter terechtzitting een mailwisseling overgelegd afkomstig van de Inspecteur/BOA buitengebied van het waterschap waaruit blijkt dat mits er niet gespoten of bemest wordt het volgens de inspecteur binnen de teeltvrije zone wel is toegestaan een ander gewas dan op de rest van het perceel te telen.

De economische politierechter overweegt dienaangaande als volgt:

Een vanggewas kan een positieve bijdrage leveren aan de waterkwaliteit van de naastgelegen beek, omdat een dergelijk gewas erosie beperkt en uitstroom van bemestings- en bestrijdingsmiddelen tegengaat.

Het telen van een dergelijk vanggewas is volgens het waterschap in verband met de hiervoor genoemde voordelen kennelijk toegestaan. Het is voorts aannemelijk dat er in casu binnen de teeltvrije zone niet bemest of gespoten is (onder andere door kleurverschil gewas). Gelet op deze omstandigheden vermag de economische politierechter niet in te zien, waarom het telen van een vanggewas binnen de teeltvrije zone enkel is toegestaan indien er op de rest van het perceel een ander (vang)gewas wordt geteeld. Nu uit voorstaande volgt dat verdachte weliswaar in strijd met de letter van de wet heeft gehandeld (door te telen binnen de teeltvrij zone) maar geheel in lijn met de geest van de wet door een vanggewas te telen waardoor een positieve bijdrage wordt geleverd aan de waterkwaliteit (in ruime zin) is de economische politierechter van oordeel dat de materiële wederrechtelijkheid aan het handelen van verdachte ontbreekt. Verdachte wordt dan ook ontslagen van alle rechtsvervolging.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verduistering door verdachte die jarenlang administrateur van eigenaren twee verenigingen is geweest

Rechtbank Den Haag 4 februari 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:1285

Verdachte heeft bij de politie en ter terechtzitting bekend dat hij in de tenlastegelegde periode geld heeft verduisterd van de Hoofdvereniging van Eigenaars Essen Staete en de Vereniging van Eigenaars Van a-straat 1-275 door geld van de rekening van de Hoofdvereniging van Eigenaars Essen Staete en van de rekening van de Vereniging van Eigenaars Van a-straat 1-275 over te maken naar andere rekeningen ten gunste van hemzelf.

Op basis van voornoemde verklaringen van verdachte, de aangifte van de penningmeester van de Hoofdvereniging van Eigenaars Essen Staete en de aangifte van de bestuurbeheerder van de Vereniging van Eigenaars Van a-straat 1-2755, in combinatie met de door die aangevers verstrekte afschriften van respectieve rekeningen van de Hoofdvereniging van Eigenaars Essen Staete en van de Vereniging van Eigenaars Van a-straat 1-2757, stelt de rechtbank vast dat verdachte ongeveer 421.447,- euro heeft verduisterd van voornoemde verenigingen.

De vraag die de rechtbank thans nog dient te beantwoorden in het kader van de tenlastelegging is of verdachte dit geld heeft verduisterd uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking van/als administrateur en/of bestuurder van voornoemde verenigingen.

Standpunt van de verdediging

Volgens de raadsvrouw blijkt uit het dossier niet dat verdachte bestuurder is geweest van de Hoofdvereniging van Eigenaars Essen Staete. Er zijn daarvoor ook geen andere aanwijzingen. Uit artikel 41 van het reglement van splitsing blijkt ook niet dat verdachte als bestuurder kan worden aangemerkt. Derhalve dient verdachte partieel te worden vrijgesproken van dit deel van de tenlastelegging.

De raadsvrouw heeft verder geen bewijsverweren naar voren gebracht.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank stelt vast dat uit de aangiftes van de penningmeester8 en bestuurbeheerder blijkt, dat verdachte in het kader van een overeenkomst van opdracht is opgetreden als administrateur van de Hoofdvereniging van Eigenaars Essen Staete en van de Vereniging van Eigenaars Van a-straat 1-275 en niet als bestuurder. De administrateur vervult, naar het oordeel van de rechtbank, geen ondergeschikte rol ten opzichte van (het bestuur van) de vereniging van eigenaren. Gelet op het hiervoor overwogene zal de rechtbank verdachte partieel vrijspreken van het onderdeel: uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking.

Concluderend acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich, als administrateur, schuldig heeft gemaakt aan verduistering van een bedrag van ongeveer 421.447,- euro.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling tot 18 maanden gevangenisstraf voor valsheid in geschrifte & witwassen. Verdachte heeft als postbezorger brieven van de Belastingdienst achtergehouden.

Rechtbank Den Haag  30 januari 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:1057

De Belastingdienst heeft gebruik gemaakt van de diensten van het postbedrijf Sandd. Via dit postbedrijf gingen onder meer formulieren “Opgaaf Rekeningnummer” naar personen en bedrijven van wie geen bankrekeningnummer bekend waren en aan wie betalingen dienden te worden gedaan. Op deze formulieren konden rechthebbenden een bankrekeningnummer aan de Belastingdienst op te geven waarop uitbetaling moest plaatsvinden, waarna zij deze formulieren weer dienden terug te zenden aan de Belastingdienst.

Het bedrijf NKOC Holding B.V. ontving een op 19 oktober 2012 gedateerde beschikking van de Belastingdienst dat deze dienst haar een teruggaaf van omzetbelasting verleende voor een bedrag van in totaal € 173.712,00. Omdat betaling uitbleef heeft NKOC op 4 december 2012 (telefonisch) contact opgenomen met de Belastingdienst. Hierop heeft de Belastingdienst aan NKOC medegedeeld dat voornoemd bedrag reeds was uitbetaald. De Belastingdienst heeft het bedrag op dat rekeningnummer uitbetaald, omdat bij de Belastingdienst een formulier “Opgaaf Rekeningnummer”, gedateerd 25 oktober 2012, was binnengekomen ten name van NKOC waarop dat rekeningnummer was opgegeven.

NKOC kende het opgegeven rekeningnummer niet en heeft vervolgens schriftelijk melding gemaakt van fraude bij het fraudeteam van de Belastingdienst. Zij heeft voorts aangifte van fraude gedaan bij de politie.

De Fiscale Inlichtingen en Opsporingsdienst is vervolgens nagegaan of er meer gevallen bekend waren van formulieren “Opgaaf Rekeningnummer” waarop vermoedelijk rekeningnummers waren opgegeven die niet van de rechthebbenden waren waaraan die formulieren waren toegezonden. Hieruit kwamen 58 gevallen naar voren.

Vast staat verder dat verdachte zich als postbezorger bij Sandd heeft ingeschreven. Sandd leverde twee keer per week de post in kratten aan bij de woning van verdachte. Verdachte diende vervolgens de post te bezorgen. Volgens opgave van Sandd was verdachte tevens de verantwoordelijke postbezorger van bovengenoemd formulier “Opgaaf Rekeningnummer” dat aan NKOC was gezonden, alsmede van andere formulieren “Opgaaf Rekeningnummer” waarop ook andere rekeningnummers zijn vermeld dan die van de rechthebbenden.

Uit gegevens van de Belastingdienst volgt dat het rekeningnummer aan verdachte toebehoort.

Bij de doorzoeking van de woning van verdachte op 23 april 2013 is een aantal poststukken aangetroffen die niet aan verdachte waren gericht, waarvan een deel afkomstig was van de Belastingdienst en formulieren “Opgaaf Rekeningnummer” bevatten. Deze poststukken zijn onder meer aangetroffen in de kelderbox en in de kast in de woonkamer. Op de tafel in de woonkamer lag een deels ingevuld formulier “Opgaaf Rekeningnummer” ten name van kennis verdachte B..

De rechtbank moet thans (samengevat) de volgende vragen beantwoorden:

1) heeft verdachte poststukken, die hij had moeten bezorgen, weggemaakt, zich toegeëigend en gewijzigd;

2) heeft verdachte op de formulieren ‘Opgaaf rekeningnummer’ steeds een ander rekeningnummer ingevuld dan dat van de rechthebbende en daarop ook de handtekening van iemand anders dan de rechthebbende geplaatst, en

3) heeft verdachte het door hem aldus (indirect) ontvangen geld witgewassen?

Standpunt van de verdediging

Het verweer van de verdediging komt er kort samengevat op neer dat verdachte zich weliswaar heeft ingeschreven als postbezorger bij Sandd, maar dat hij dat voor zijn vriend vriend verdachte heeft gedaan, die kennelijk niet onder zijn eigen naam voor Sandd kon werken. Niet verdachte, maar vriend verdachte is degene, die de poststukken heeft achtergehouden en de inhoud daarvan heeft gewijzigd. De verdediging heeft daarom vrijspraak van de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten bepleit.

Ten aanzien van feit 3 heeft de verdediging eveneens vrijspraak bepleit. Het was vriend verdachte, die verdachte heeft gevraagd om de belastingteruggave te mogen laten overschrijven op verdachtes bankrekeningnummer, met het gevolg dat de Belastingdienst een bedrag van € 173.000,- heeft overgemaakt op de bankrekening van verdachte. Vervolgens heeft verdachte, weer op verzoek van vriend verdachte, dit geldbedrag naar andere rekeningen overgeschreven, zodat dit bedrag snel contant kon worden opgenomen. Nu verdachte niet wist dat dit bedrag en de bedragen, die op de rekeningen van buurvrouw verdachte en kennis verdachte A. waren gestort, van misdrijf afkomstig waren, is er hooguit sprake van schuldwitwassen, hetgeen niet ten laste is gelegd.

Ten aanzien van feit 1 heeft de raadsman verder nog aangevoerd dat Sandd wellicht niet als openbare instelling van vervoer kan worden aangemerkt.

Beoordeling van de tenlastelegging

Feit 1: brieven wegmaken, zich toe-eigenen en de inhoud wijzigen

Allereerst dient de rechtbank de vraag te beantwoorden of Sandd een openbare instelling van vervoer is. Sandd is een bedrijf waar een ieder –het bedrijf richt zich op de zakelijke markt– zijn post ter bezorging kan aanbieden. Het is voorts een feit van algemene bekendheid dat Sandd bij de Autoriteit Consument & Markt geregistreerd staat als “aanbieder van postvervoersdiensten”. Dit brengt mee dat Sandd als een openbare instelling van vervoer in de zin van artikel 273b van het Wetboek van Strafrecht kan worden aangemerkt.

De volgende vraag die de rechtbank dient te beantwoorden is of verdachte de hiervoor genoemde formulieren “Opgaaf Rekeningnummer” zich heeft toegeëigend of weggemaakt.

De rechtbank overweegt dat verdachte geen enkele onderbouwing heeft gegeven voor het betoog dat niet hij, maar vriend verdachte zich de post heeft toegeëigend, ondanks het gegeven dat het contract bij Sandd op naam van verdachte stond en het gegeven dat het zijn, verdachtes, kelderbox en woning was, waar de poststukken van de Belastingdienst zijn gevonden evenals het deels ingevuld formulier “Opgaaf Rekeningnummer” op naam van een ander dan verdachte. Nu verdachte bovendien ter terechtzitting heeft verklaard dat vriend verdachte geen sleutel had van zijn woning of kelderbox acht de rechtbank het daarom volkomen onaannemelijk dat vriend verdachte enige rol van betekenis heeft vervuld en acht dan ook bewezen dat het verdachte is geweest die zich de post heeft toegeëigend. Dat een van de gehoorde getuigen heeft verklaard dat hij ooit tijdens het voetballen van vriend verdachte heeft gehoord dat vriend verdachte post bezorgde, maakt dat niet anders.

Voor het tenlastegelegde “wegmaken” biedt het dossier geen aanknopingspunten, zodat die gedraging niet bewezen kan worden.

De rechtbank dient vervolgens de vraag te beantwoorden of verdachte ook de inhoud van de formulieren heeft gewijzigd. Bij de beantwoording van die vraag betrekt de rechtbank hetgeen de rechtbank hiervoor reeds heeft overwogen. Daar komt nog het volgende bij.

In het archief van de Belastingdienst bevinden zich enkele formulieren die betrekking hebben op de huurtoeslag van verdachte. Deze geschriften zijn aan verdachte getoond. Verdachte heeft desgevraagd verklaard dat die formulieren door hem zijn ingevuld. Deze formulieren zijn samen met de formulieren “Opgaaf Rekeningnummer” ten name van NKOC Holding BV, Cordiaal Advies BV, geadresseerde B., geadresseerde C., geadresseerde F., geadresseerde A.,geadresseerde D.,geadresseerde E. Holding en geadresseerde G. verstrekt aan het NFI voor een vergelijkend handschrift onderzoek. Ten aanzien van de hiervoor genoemde formulieren heeft het NFI geconcludeerd dat het waarschijnlijker is dat de formulieren door verdachte zijn ingevuld (hypothese 1) dan door een willekeurige ander (hypothese 2). Dit alles brengt de rechtbank tot de conclusie dat bewezen is dat verdachte de inhoud van de formulieren Opgaaf Rekeningnummer heeft gewijzigd.

De slotconclusie luidt dat het onder 1 primair ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard.

Feit 2: formulieren valselijk opmaken en gebruik maken van die formulieren

De rechtbank heeft in de vorige paragraaf reeds overwogen dat verdachte de inhoud van de formulieren Opgaaf Rekeningnummer heeft gewijzigd. Verdachte heeft, blijkens de verklaringen van de rechthebbenden, op die formulieren rekeningnummers ingevuld en handtekeningen geplaatst van iemand anders dan de rechthebbenden. De rechtbank acht mitsdien het eerste cumulatief/alternatief ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen. Nu verdachte degene was die de poststukken heeft achtergehouden, de inhoud daarvan heeft gewijzigd en niet is gebleken dat anderen toegang hadden tot die poststukken acht de rechtbank bewezen dat verdachte ook degene was, die de vervalste formulieren heeft toegezonden aan de Belastingdienst.

Het tweede cumulatief/alternatief ten laste gelegde feit is daarmee eveneens wettig en overtuigend bewezen.

Feit 3: witwassen

De Belastingdienst heeft een bedrag van € 173.712,00 overgemaakt naar het rekeningnummer van verdachte. Dit betreft een teruggave ten behoeve van NKOC.

Naar de rekening vanbuurvrouw verdachte is door de Belastingdienst een bedrag van in totaal € 12.843,00 overgemaakt. Dit betreft teruggaven omzetbelasting ten behoeve van Fiscale eenheid Rerent BV en A. BV (€ 11.956,00) en V.O.F. Famous (€ 887,00).

Naar de rekening van kennis verdachte A. heeft de Belastingdienst een bedrag van in totaal € 19.826,00 overgemaakt. Dit betreft een teruggave inkomstenbelasting/premies volksverzekeringen ten name van geadresseerde B. (€ 2.296,00), een teruggave vennootschapsbelasting ten behoeve vangeadresseerde E. Holding BV (€ 2.484,00), een teruggave inkomstenbelasting/premies volksverzekeringen ten name van geadresseerde F.(€ 3.090,00) en een teruggave omzetbelasting ten name van de fiscale eenheid Rerent BV en A. BV (€ 11.956,00)30.

De rechtbank dient de vraag te beantwoorden of verdachte voornoemde geldbedragen heeft witgewassen.

De bankrekening van buurvrouw verdachte 

Buurvrouw verdachte heeft verklaard dat haar buurman, verdachte, heeft gevraagd of zij een bankpasje had. Zij heeft hem daarop haar bankrekeningnummer en het bankpasje met bijbehorende pincode gegeven. Verdachte zou vervolgens geld op haar rekening storten en daar zou zij, buurvrouw verdachte, dan € 2.000,00 voor krijgen. Vervolgens is een bedrag van in totaal € 12.843,00 op haar rekening gestort. Het geld is daarna ook weer van haar rekening gehaald. Van verdachte heeft zij voor de door haar verleende dienst een keer een bedrag van € 2.000,00 en een keer een bedrag van € 250,00 gekregen. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij inderdaad het bankpasje van buurvrouw verdachte heeft gevraagd en gekregen.

De rechtbank acht hiermee bewezen dat verdachte het bedrag van € 12.843,00 naar de rekening van buurvrouw verdachte heeft doen overmaken en dit bedrag later weer van die rekening heeft opgenomen, terwijl daarvoor geen enkele redelijke verklaring is gegeven. De conclusie is dan ook dat verdachte op die manier de criminele herkomst (verdachte nochbuurvrouw verdachte was rechthebbende van de geldbedragen) van dat geld heeft willen verbergen.

De rekening van kennis verdachte A.

Kennis verdachte A. heeft verklaard dat zij eind april 2012 haar bankpas en pincode aan verdachte heeft gegeven. Haar vader heeft gezien dat er op enig moment een bedrag van ruim € 11.000,00 afkomstig van de Belastingdienst op haar rekening was overgemaakt. De bedragen die op de bankrekening van kennis verdachte A. zijn gestort zijn tussen 14 juni 2012 en 8 november 2012 ook weer opgenomen. Voor het afgeven van haar bankpas en pincode heeft ze een keer een bedrag van € 200,00 en een keer een bedrag van € 500,00 gekregen.

Tijdens de doorzoeking in de woning van verdachte is bovendien nog een zogenaamde transactiebon aangetroffen, waaruit blijkt dat geprobeerd is om geld op te nemen bij een pinautomaat. Op de bon staat dat de pas is ingenomen. De eindcijfers van de rekening zijn –8994, hetgeen overeenkomt met het rekeningnummer van kennis verdachte A. (rekeningnummer). Als pasnummer is 264 vermeld. Dit komt overeen met een inmiddels geblokkeerde pas behorend bij de rekening van kennis verdachte A.. De rechtbank gaat er daarom van uit dat de bij verdachte gevonden transactiebon betrekking heeft op de rekening van kennis verdachte A.

De rechtbank acht mitsdien bewezen dat verdachte degene is geweest die het geld van de rekening van kennis verdachte A. heeft opgenomen. Nu ook hiervoor geen aannemelijke verklaring is gegeven, kan het niet anders zijn dan dat verdachte op die manier de criminele herkomst (verdachte noch kennis verdachte A. was rechthebbende van de geldbedragen) van dat geld heeft willen verbergen.

De bankrekening van verdachte

Op 14 november 2012 is op de bankrekening van verdachte een bedrag van € 173.712,00 bijgeschreven. Met betrekking tot dit bedrag blijkt het volgende uit het dossier.

Overschrijvingen

Tussen 15 en 26 november 2012 is geld van deze rekening overgeschreven naar de verschillende rekeningen.

Verdachte heeft in de betreffende periode gebruik gemaakt van het pasje en de rekening, die op naam van vriend verdachte stonden.

De rechtbank acht mitsdien wettig en overtuigend bewezen dat verdachte ook het onder 3 ten laste gelegde feit heeft begaan.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor feitelijk leidinggeven aan door rechtspersoon valselijk opmaken van E101-verklaringen met doe deze aan Poolse werknemers te verstrekken

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 29 januari 2014, ECLI:NL:RBZWB:2014:453

Verdachte heeft als feitelijk leidinggevende van bedrijf 1 samen met medeverdachte 1 een aantal zogenaamde E101-verklaringen valselijk opgemaakt en verstrekt aan Poolse ondernemers. Het doel van deze verklaringen is om als bewijs te dienen dat de op die verklaringen genoemde personen gedurende de vermelde periode onderworpen zijn aan de sociale verzekeringswetgeving van het land dat de verklaring heeft afgegeven.

Omdat op de onderhavige verklaringen stond vermeld dat de genoemde Polen als zelfstandige arbeid verrichten, terwijl in werkelijkheid sprake was van een dienstbetrekking, hadden over de aan hen uitbetaalde vergoeding loonheffing en premies zorgverzekeringswet moeten worden ingehouden en afgedragen. Nu dat niet is gebeurd, is door de Staat nadeel geleden.

Daarbij komt dat verdachte als feitelijk leidinggevende van de rechtspersoon, welk bedrijf de administratie van een aantal Poolse ondernemingen voerde, een extra verantwoordelijkheid had. De rechtbank rekent verdachte dit feit dan ook zwaar aan.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 50 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vergoeding voor werkzaamheden ten behoeve van beklagzaak

Rechtbank Limburg 28 januari 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:764

Samenvatting

De rechtbank is van oordeel dat de beklagzaken ex artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering juridisch eenvoudig van aard zijn en een vast stramien volgen. Gelet hierop, op de werkzaamheden die gepaard gaan met een beklagzaak en op het feit dat voor eventuele andere werkzaamheden een verzoek tot vergoeding ingediend kan worden na onder andere sepot of vrijspraak, komt de rechtbank tot het oordeel dat het in de rede ligt voor de vergoeding voor werkzaamheden ten behoeve van de beklagzaak ex artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering forfaitaire bedragen te hanteren. Daarbij zoekt de rechtbank aansluiting bij de forfaitaire bedragen die gehanteerd worden ten aanzien van de verzoeken ex artikel 89 van het Wetboek van Strafvordering.

Het standpunt van de verzoekster

De raadsman van verzoekster heeft gepersisteerd bij het reeds ingediende verzoekschrift.

In de raadkamer heeft de raadsman verder aangevoerd dat voor het indienen en de behandeling van het verzoekschrift een standaardvergoeding van € 280,00 c.q. € 550,00 wordt gevraagd. Daarnaast heeft de raadsman opgemerkt dat er in de klaagschriftprocedure sprake was van een omvangrijk dossier. Gelet op de grote omvang van de zaak heeft mr. Van Wijk veel tijd aan de zaak moeten besteden. Het betrof geen standaard(beklag)zaak. Bij het toekennen van de standaardtarieven die cliënt in het kader van de klaagschriftprocedure heeft gemaakt blijft deze met een schadepost van ongeveer € 2.000 zitten. Dit is niet rechtvaardig nu de rechtbank het klaagschrift gegrond heeft verklaard. Ten slotte heeft de raadsman aangevoerd dat er namens cliënt meerdere malen bij het Openbaar Ministerie (hierna: het OM) is verzocht om teruggave van de inbeslaggenomen auto. Hier is door het OM niet aan voldaan, omdat het OM zich op het standpunt heeft gesteld dat het beslag gehandhaafd diende te blijven. Gelet hierop heeft de verdediging zich genoodzaakt gezien om een klaagschrift tegen de inbeslagname in te dienen, tengevolge waarvan de nodige kosten zijn gemaakt.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich primair op het standpunt gesteld dat het verzoekschrift dient te worden afgewezen, subsidiair de verzochte kostenvergoeding dient te worden gematigd. De officier van justitie vraagt zich af waarom de raadsman geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid conform artikel 590, vijfde lid, Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv). Voornoemde bepaling biedt de mogelijkheid om in een klaagschriftprocedure tegelijkertijd een verzoek tot kostenvergoeding conform artikel 591a Sv in te dienen. Voorts merkt de officier van justitie op dat er standaardtarieven zijn vastgesteld voor de indiening en de behandeling van klaagschriften. Gelet op het voorgaande is het de officier van justitie niet duidelijk geworden waarom verzochte kostenvergoeding zo hoog is.

Beoordeling Rechtbank

De kosten raadsman/raadsvrouw

De rechtbank acht, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig om verzoekster een bedrag toe te kennen als vergoeding voor de kosten van een raadsman/raadsvrouw in het kader van de gegrond verklaarde beklagzaak ex artikel 552a Sv. De rechtbank is van oordeel dat de beklagzaken ex artikel 552a Sv juridisch eenvoudig van aard zijn en een vast stramien volgen. De rechtbank verwijst voor dit laatste naar de uitspraak van de Hoge Raad van 28 september 2010, LJN BL2823. Gelet hierop en op de werkzaamheden die gepaard gaan met een beklagzaak (dossierstudie voor enkel het beklag, het indienen van een [standaard] beklag en het verschijnen ter zitting) en het feit dat voor eventuele andere werkzaamheden een verzoek tot vergoeding ingediend kan worden na onder andere sepot of vrijspraak, komt de rechtbank tot het oordeel dat in de rede ligt voor de vergoeding voor werkzaamheden ten behoeve van de beklagzaak ex 552a Sv forfaitaire bedragen te hanteren. Daarbij zoekt de rechtbank aansluiting bij de forfaitaire bedragen die gehanteerd worden ten aanzien van de verzoeken ex artikel 89 Sv. De forfaitaire bedragen voor de vergoeding van kosten in de beklagprocedure stelt de rechtbank in redelijkheid en billijkheid vast op € 830,-- inclusief BTW, zijnde € 550,-- inclusief BTW (€ 454,55 exclusief BTW voor kosten rechtsbijstand in de 552a Sv-procedure en € 280,-- inclusief BTW (€ 231,40 exclusief BTW) voor het indienen van dit verzoek.

Nu verzoekster een rechtspersoon is die de BTW kan terugvragen, zal aan haar bedragen ex BTW toegewezen worden.

Omwille van proceseconomie en ter voorkoming van onnodige kosten kan van een klager in een beklagprocedure ex artikel 552a Sv wel verlangd worden dat hij gelijktijdig met zijn beklag tegen de inbeslagname tevens verzoekt om de vergoeding van de door hem gemaakte kosten in die procedure. In een dergelijk geval zullen tijdens de behandeling ter zitting beide aangelegenheden besproken kunnen worden, hetgeen een aparte zitting voor de vergoeding van de kosten van rechtsbijstand overbodig maakt. Nu de hiervoor beschreven wijze van afdoening van verzoeken om vergoeding van rechtsbijstand in een beklagprocedure nog niet (bij verzoeker) bekend was, is het redelijk en billijk dat (tot 1 maart 2014) de kosten voor de (inhoudelijke) zitting waarbij het verzoek om vergoeding van rechtsbijstand in een beklagprocedure behandeld wordt ook vergoed worden Daarom zal aan verzoekster voor de kosten van het indienen van het verzoek en de inhoudelijke behandeling van het verzoek ter zitting aan verzoekster geen € 231,40 maar € 454,55 exclusief BTW toegewezen worden.

De reiskosten/reis- en verblijfkosten

De rechtbank zal de verzochte vergoeding van reiskosten van € 12,88 afwijzen, nu deze kosten niet gemaakt zijn door verzoekster, maar door de heer Letters die als belanghebbende opgeroepen was.

Gelet op het bovenstaande zal de rechtbank aan de verzoekster een totaalbedrag toekennen van € 909,10 exclusief BTW.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb veroordeelt twee mannen wegens bedrijfsmatige handel in valse merkkleding tot onvoorwaardelijke gevangenisstraf, geldboetes en werkstraf

Rechtbank Gelderland 18 december 2014, ECLI:NL:RBGEL:2013:5827

Samenvatting

De rechtbank veroordeelt twee mannen uit Aalten wegens bedrijfsmatige handel in valse merkkleding tot een gevangenisstraf van 15 maanden waarvan 5 maanden voorwaardelijk en een geldboete van € 10.000,- (hoofddader) en een werkstraf van 240 uur en een geldboete van € 5.000,-(medepleger).

Standpunt verdachte / de verdediging

De raadsman van verdachte heeft bepleit dat verdachte dient te worden vrijgesproken van het onder feit 1 tenlastegelegde. Hij heeft daartoe -kort gezegd- aangevoerd dat uit het dossier onvoldoende blijkt dat de in de woningen en de loods aangetroffen goederen ook daadwerkelijk vervalst waren. De aangevers zijn immers niet aan te merken als ‘deskundigen’ in de zin van het Wetboek van Strafvordering. Bovendien wordt uit de stukken in het dossier niet duidelijk dat de bemonstering door onderzoekers van het bedrijf [benadeelde 2] representatief is voor de in de woningen en de loods aangetroffen goederen.

Evenmin is aangetoond dat daadwerkelijke verkoop van grote hoeveelheden vervalste producten heeft plaatsgevonden in de tenlastegelegde periode. Hieruit volgt dat geen sprake kan zijn van het tenlastegelegde beroeps- of bedrijfsmatig handelen van verdachte. Subsidiair dient verdachte te worden vrijgesproken van het bestanddeel invoeren, doorvoeren en uitvoeren van vervalste waren, nu hiervoor geen bewijs in het dossier is aangetroffen.

Op de verdere verweren wordt hieronder voorzover relevant ingegaan.

Ten aanzien van feit 2 en feit 3 refereert de raadsman van verdachte zich aan het oordeel van de rechtbank, met dien verstande dat verdachte dient te worden vrijgesproken van het bezit van ruim elfhonderd gram amfetamine.

Ten aanzien van feit 4 heeft de raadsman gesteld dat uit de stukken en hetgeen ter terechtzitting naar voren is gekomen onvoldoende blijkt dat de gevonden hoeveelheid geld afkomstig was van de handel in vervalste artikelen en/of enig ander strafbaar feit. Verdachte heeft verklaard dat een gedeelte van het geld toebehoort aan zijn zoon en het overige geldbedrag gebruikt werd voor de handel in koelkasten en auto’s. Uit de ter zitting aan het dossier toegevoegde werkgeversverklaringen blijkt dat de zoon van verdachte rond € 2000,- heeft verdiend in de periode voor de zoeking. Daarnaast is bekend dat het gebruikelijk is voor handelaren om een bedrag aan contanten beschikbaar te hebben. De raadsman van verdachte heeft de rechtbank verzocht verdachte vrij te spreken van feit 4 en het in beslag genomen geldbedrag aan verdachte te retourneren.

Beoordeling rechtbank

Feit 1

De rechtbank acht het onder feit 1 ten laste gelegde bewezen. Met de raadsman is de rechtbank van oordeel dat in de stukken en hetgeen ter terechtzitting naar voren is gekomen onvoldoende bewijs is aangetroffen voor bewezenverklaring van invoeren, doorvoeren en uitdelen van de vervalste goederen door verdachte en zij spreekt verdachte daarvan vrij.

Feit 2 en feit 3

De rechtbank is van oordeel dat voldoende wettig en overtuigend bewijs in het dossier aanwezig is voor veroordeling van verdachte van de onder feit 2 en 3 tenlastegelegde feiten.

In het perceel [adres 1] te Aalten, woning van verdachte, en in de auto van verdachte zijn tijdens de zoeking op 16 juli 2013, hard- en softdrugs aangetroffen. Van deze doorzoeking is een proces-verbaal van bevindingen opgemaakt. Uit het door het N.F.I. opgestelde test rapport blijkt dat de in de woning van verdachte aangetroffen drugs hard- en softdrugs betreffen.

Verdachte heeft ter zitting een bekennende verklaring afgelegd ten aanzien van de aangetroffen hard- en softdrugs, met uitzondering van de in zijn vrieskist aangetroffen ruim elfhonderd gram amfetamine. Hierover heeft hij verklaard dat hij niet weet hoe die harddrugs daarin zijn terechtgekomen. De rechtbank is van oordeel dat verdachte de amfetamine eveneens opzettelijk in zijn bezit heeft gehad. Deze amfetamine is als het ware tussen alle andere drugs aangetroffen, waarvan verdachte het bezit wel erkent. Aan de enkele ontkenning van verdachte gaat de rechtbank dan ook voorbij. Er is geen ander geloofwaardig scenario aannemelijk geworden, dan dat verdachte ook van die amfetamine, net als alle andere drugs, de eigenaar is geweest.

Feit 4

Verdachte heeft bij de politie verklaard, zakelijk weergegeven, dat het in het huis van verdachte gevonden geld deels toebehoort aan zijn zoon [betrokkene] en deels gebruikt werd om de handel in koelkasten en auto’s te financieren. Nu niet onomstotelijk is gebleken dat de verklaringen van verdachte omtrent de oorsprong van het geld onjuist zouden zijn en in de stukken en hetgeen ter terechtzitting naar voren is gekomen onvoldoende bewijs aanwezig is om het tenlastegelegde te bewijzen spreekt de rechtbank verdachte vrij van het hem onder feit 4 tenlastegelegde.

Bewezenverklaring

Feit 1

Medeplegen van het opzettelijk verkopen, te koop aanbieden, afleveren en in voorraad hebben van

a. valse, vervalste of wederrechtelijk vervaardigde merken, en

b. waren, die zelf of op hun verpakking valselijk waren voorzien van de handelsnaam van een ander of van het merk waarop een ander recht had, en

c. waren, die ter aanduiding van herkomst, valselijk van de naam van een bepaalde plaats, met bijvoeging van een verdichte handelsnaam, waren voorzien,

en

d. waren, waarop of op de verpakking waarvan een handelsnaam van een ander of een merk waarop een ander recht had, zij het dan ook met een geringe afwijking, was nagebootst, en

e. waren of onderdelen daarvan die valselijk hetzelfde uiterlijk vertoonden als een tekening of model waarop een ander recht had, dan wel daarmede slechts ondergeschikte verschillen vertoonden, terwijl de schuldige het plegen van dit misdrijf als bedrijf uitoefent;

Feit 2: Opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2, onder C, van de Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd;

Feit 3: Opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder C van de Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd.

Lees hier de volledige uitspraak.

Voorlopige hechtenis & raadkamerprocedure | Wat te doen met stukken die na sluitingstermijn bij rechtbank worden ingediend: accepteren of weigeren?

Rechtbank Limburg 9 januari 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:689

Door de verdediging is op woensdag 8 januari 2014 in de middag een afschrift van het verhoor van verdachte dat die ochtend is afgenomen ten behoeve van de zitting van vandaag, donderdag 9 januari 2014, toegezonden aan de rechtbank.

De officier van justitie geeft aan dat zij van oordeel is dat de verdediging zich gelijk het openbaar ministerie dient te houden aan de termijnen voor het indienen van stukken. Op grond van tussen het openbaar ministerie en de rechtbank gemaakte afspraken gold als sluitingsdatum voor het indienen van stukken dinsdag 7 januari 2014 om 16.00 uur. (De rechtbank merkt op dat inlevering van stukken volgens het Landelijk Procesreglement kan geschieden tot woensdagochtend 10.00 uur voorafgaande op de raadkamerbehandeling van donderdagochtend). Nu de door de verdediging ingediende stukken pas na dat tijdstip zijn binnen gekomen dienen deze stukken buiten beschouwing te worden gelaten. De officier van justitie verzoekt de rechtbank uitdrukkelijk om een principieel standpunt hierover in te nemen.

De rechtbank overweegt dienaangaande als volgt.

Teneinde een goede voorbereiding door alle bij het proces betrokken partijen praktisch mogelijk te maken is het van belang dat iedereen uiterlijk een dag voor de behandeling van een zaak aangaande de voorlopige hechtenis over alle relevante stukken beschikt. In zeer uitzonderlijke omstandigheden kan van een strikte hantering van deze termijn worden afgeweken voor zover het zeer recente informatie betreft (en dus niet informatie die al voor de sluitingstermijn aangeleverd had kunnen worden, maar waarbij dit is verzuimd) en voor zover van deze informatie, gelet op haar omvang, in redelijkheid nog kennis kan worden genomen en deze bij de behandeling kan worden betrokken. Voorts dient er, nu het gaat om een beslissing betreffende vrijheidsontneming, in elk stadium aandacht te zijn voor mogelijk ontlastend materiaal, dat in alle gevallen zo spoedig mogelijk aan het dossier dient te worden toegevoegd.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de verdediging in dit soort procedures een andere rol en positie dan het openbaar ministerie. Gezien het vrijheidsontnemende karakter van de voorlopige hechtenis dient de verdediging ook nog ter behandeling in raadkamer (ontlastende) stukken te kunnen overhandigen ter onderbouwing van de door haar ingenomen positie. De rechtbank ziet dan ook geen reden om structureel ieder stuk dat na de sluitingstermijn wordt aangeboden te weigeren.

Lees hier de volledige uitspraak.