Rb acht verdachte als feitelijk leidinggevende van een B.V. schuldig aan valsheid in geschrifte bij het opmaken van verantwoordingsformulieren PGB-ABWZ, verduistering, witwassen en bezit van een stroomstootwapen

Rechtbank Overijssel 18 november 2013, ECLI:NL:RBOVE:2013:2800

Verdachte heeft, met behulp van haar mededader, bijna drie jaar lang zorguren gedeclareerd waarop zij geen recht had. Deze gelden heeft zij vervolgens verduisterd en geprobeerd de criminele herkomst ervan te verhullen. Door zo te handelen hebben verdachte en haar mededader misbruik gemaakt van zorgafhankelijke mensen die vertrouwen hadden in verdachte en haar B.V. Deze personen hebben niet de zorg ontvangen die ze nodig hadden. Daarnaast zijn zij ook blootgesteld aan een financieel risico omdat de budgetverlener, het geld dat niet is besteed aan daadwerkelijke zorg, in beginsel van hen kan terugvorderen. Voorts is er sprake van misbruik van gemeenschapsgeld waarbij verdachten geen oog hebben gehad voor de schadelijke gevolgen hiervan voor de regeling van de PGB’s en de mensen die met behulp daarvan juist op een adequate manier in hun zorgbehoefte konden voorzien.

Echter, de rechtbank houdt bij de bepaling van de strafmaat ook rekening met het tijdsverloop in deze zaak. Op 26 mei 2009 hebben diverse doorzoekingen plaatsgevonden. Op die datum heeft verdachte’s vervolging een aanvang genomen. De zaak is op 6 juni 2011 voor de eerste keer ter terechtzitting behandeld. Op die datum is de zaak - op verzoek van de verdediging - verwezen naar de rechter-commissaris in verband met het verhoor van getuigen en het onderzoek ter terechtzitting is toen voor onbepaalde tijd geschorst.

De volgende zitting heeft pas op 10 december 2012 plaatsgevonden en de inhoudelijke behandeling heeft op 4 november 2013 plaatsgevonden en er wordt op 18 november 2013 uitspraak gedaan. De totale tijdsduur van deze zaak bedraagt ruim vier jaren en de overschrijding van de redelijke termijn (van twee jaren) bedraagt iets meer dan twee jaren. Een deel van deze overschrijding is toe te schrijven aan de omstandigheid dat op verzoek van de verdediging getuigen gehoord moesten worden door de rechter-commissaris, maar dat laat naar het oordeel van de rechtbank onverlet dat sprake is van een overschrijding van die termijn, die voor ongeveer 18 maanden voor rekening van het openbaar ministerie komt. De rechtbank zal, rekening houdend met die overschrijding een strafvermindering toepassen.

Daarnaast zal de rechtbank bij haar straftoepassing rekening houden met de inhoud van het door de psychloog drs. H.M.E. Mertens uitgebrachte rapportage, waaruit volgt dat verdachte ten tijde van het begaan van de delicten als licht verminderd toerekeningsvatbaar moet worden geacht. Voorts heeft de psycholoog geconcludeerd dat verdachte, gelet op haar huidige psychische toestand, niet in staat is om een detentie te ondergaan. Het recidive-risico wordt door de deskundige als laag ingeschat.

Gelet hierop, acht de rechtbank het niet noodzakelijk, zoals door de officier van justitie is gevorderd, dat verdachte nader psychiatrisch wordt onderzocht en dat de reclassering wordt verzocht een behandelplan voor verdachte op te stellen. Een psychische behandeling is volgens de deskundige wel wenselijk met het oog op verdachtes psychisch welbevinden. De deskundige spreekt van een klinische depressie met nu en dan suïcidale gedachten. Detentie zou tot verergering kunnen leiden en uiteindelijk zelfs fataal kunnen aflopen. De rechtbank ziet door hetgeen hierboven is overwogen geen ruimte meer voor het opleggen van een onvoorwaardelijke vrijheidsbenemende straf, bovenop de tijd die verdachte reeds in verzekering en in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. De rechtbank is van oordeel dat een werkstraf voor de maximale duur van 240 uren passend en geboden is en zal daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden opleggen teneinde verdachte ervan te weerhouden in toekomst soortgelijke feiten te plegen.

Bewezenverklaring

feit 1: medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;

feit 2: medeplegen van valsheid in geschrift, gepleegd door een rechtspersoon waaraan verdachte feitelijke leiding heeft gegeven, meermalen gepleegd;

feit 3: verduistering, meermalen gepleegd;

feit 4: medeplegen van verduistering, gepleegd door een rechtspersoon waaraan verdachte feitelijke leiding heeft gegeven, meermalen gepleegd;

feit 5: medeplegen van witwassen, meermalen gepleegd;

feit 6: handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een wapen van categorie II onder 5, te weten een voorwerp waarmee door een elektrische stoomstoot personen weerloos kunnen worden gemaakt of pijn kan worden toegebracht.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van zes maanden, geheel voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren en de rechtbank veroordeelt verdachte voorts tot een taakstraf, bestaande uit het verrichten van onbetaalde arbeid gedurende 240 uren

Lees hier de volledige uitspraak.

Gevangenis- en werkstraf voor marktmeesters wegens aannemen steekpenningen

Zeven voormalige Amsterdamse marktmeesters zijn veroordeeld voor het aannemen van steekpenningen. Zij krijgen daarvoor een combinatie van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twee of drie maanden en een werkstraf van 120 of 180 uur.

De rechtbank acht bewezen dat de marktmeesters bijna tien jaar lang geldbedragen van twee tot twintig euro per keer van marktkooplieden hebben ontvangen en daarvoor gunsten hebben verleend of in het vooruitzicht gesteld. Als de marktkooplieden betaalden, hoefden zij minder voor hun marktplek te betalen of kregen zij een betere plek. Ook kwam het voor dat zij bij afwezigheid als ‘aanwezig’ werden genoteerd om hun plek niet te verliezen. De marktmeesters verdeelden de opbrengst (in totaal enkele tonnen) onderling op hun kantoor.

Integriteit

De rechtbank neemt de marktmeesters, ambtenaren van de gemeente Amsterdam, kwalijk dat zij het vertrouwen in een eerlijke gang van zaken op de markten hebben beschaamd. Integriteit van ambtenaren behoort tot de fundamenten van de rechtsstaat. Het belang van een onkreukbare overheid, ook wanneer deze zich op een zeer lokaal gebied als een markt manifesteert, is van groot belang voor het vertrouwen in deze overheid.

De marktmeesters hebben voor eigen gewin gehandeld en bovenop hun salaris veel geld ontvangen. Hoewel de gemeente signalen over misstanden niet oppakte, wisten de marktmeesters dat wat zij deden niet mocht, en zijn zij hiermee jarenlang doorgegaan. Zes van de zeven hebben geen inzicht in het laakbare karakter van hun handelen getoond.

Bij de straffen heeft de rechtbank in het voordeel van de marktmeesters ermee rekening gehouden dat zij zijn ontslagen. Verder heeft de behandeling van de zaak lang op zich laten wachten en hebben de marktmeesters veel aandacht van de media gekregen.

• Rechtbank Amsterdam 19 november 2013, ECLI:NL:RBAMS:2013:7622

Fraude met aangiften omzetbelasting: Rb is van oordeel dat eerder opgelegde vergrijpboetes ex artikel 67f AWR zijn opgelegd voor andere feiten dan het feit waarvoor verdachte strafrechtelijk wordt vervolgd

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 7 november 2013, ECLI:NL:RBZWB:2013:7988

Ontvankelijkheid van de officier van justitie

De rechtbank heeft op 6 augustus 2013 het onderzoek ter zitting geschorst teneinde de officier van justitie in de gelegenheid te stellen te onderzoeken in hoeverre er boetes zijn opgelegd ter zake van de aanslagen OB over 2009 en 2010 en in hoeverre dit zou kunnen leiden tot de niet-ontvankelijkheid van het OM.

Uit het door de officier van justitie uitgevoerde onderzoek, neergelegd in het aanvullend proces-verbaal (OPV-02) d.d. 13 september 2013, blijkt dat over de jaren 2009 en 2010 vergrijpboetes zijn opgelegd bij de naheffingsaanslagen omzetbelasting. Deze boetes zijn overigens later teruggebracht tot nihil. De rechtbank stelt vast dat het boetes ex artikel 67f van de Algemene Wet inzake Rijksbelastingen betrof.

De raadsvrouw heeft aangevoerd dat het OM in elk geval met betrekking tot de ten laste gelegde feiten over 2010 niet-ontvankelijk dient te worden verklaard, omdat er over dat jaar al een “fiscaal straftraject” liep op het moment dat de strafvervolging over 2010 begon.

Het standpunt van de officier van justitie is dat de vergrijpboetes over 2009 en 2010 zijn opgelegd wegens het niet tijdig betalen van omzetbelasting. Ten aanzien van deze vergrijpboetes is geen sprake van samenloop met strafvervolging omdat de strafvervolging zich richt op het opzettelijk onjuist indienen van de aangiften omzetbelasting over 2009 en 2010, zodat er sprake is van verschillende gedragingen in materiële zin die beide als aparte strafbare feiten zijn opgenomen in de AWR.

De rechtbank overweegt als volgt.

Verdachte wordt in onderhavige strafzaak verweten op tijdstippen in 2009 en 2010 onjuiste of onvolledige aangiftes omzetbelasting te hebben gedaan als bedoeld in artikel 69 lid 2 AWR, terwijl dit ertoe strekte dat te weinig belasting werd geheven. Zoals hierboven reeds is vastgesteld zijn over de jaren 2009 en 2010 belastingaanslagen omzetbelasting met vergrijpboetes op grond van artikel 67f AWR opgelegd. Laatstgenoemd artikel ziet op het door opzet of grove schuld van de belastingplichtige niet, gedeeltelijk niet, dan wel niet binnen de in de in de belastingwet gestelde termijn betalen van belasting die op aangifte moet worden voldaan of afgedragen. Het una-via-beginsel was tot 1 juli 2009 neergelegd in het artikel 69a AWR, dat luidde: “Het recht tot strafvervolging op voet van artikel 69 met betrekking tot een vergrijp als bedoeld in artikel 67d of 67e vervalt, indien de inspecteur aan een belastingplichtige ter zake reeds een boete heeft opgelegd.” De artikelen 67d en 67e AWR hebben, gelet op de tekst van die artikelen, betrekking op een belasting welke bij wege van een aanslag wordt geheven. Nu de omzetbelasting een zogenaamde belasting op aangifte is, staat naar het oordeel van de rechtbank een in de sfeer van de omzetbelasting opgelegde vergrijpboete ex artikel 67f AWR niet aan strafrechtelijke vervolging in de weg. De vergrijpboetes zijn voorts opgelegd voor een ander feit dan het feit waarvoor verdachte strafrechtelijk vervolgd wordt. Er is naar het oordeel van de rechtbank bij deze feiten sprake van verschillende gedragingen, nu er niet een zodanig verband met betrekking tot de gelijktijdigheid van de gedragingen en de wezenlijke samenhang in het handelen en de schuld van de dader blijkt dat zij als hetzelfde feit zijn aan te merken. Er is immers sprake van schending van twee normen, te weten de plicht tot het doen van een juiste belastingaangifte en de plicht tot betaling van belasting. Hierbij knoopt de rechtbank aan bij de jurisprudentie die is ontstaan met betrekking tot het begrip “hetzelfde feit” in de zin van artikel 68 van het Wetboek van Strafrecht. Daarbij neemt de rechtbank tevens in overweging dat de wetgever, ondanks de vóór 2009 gevoerde discussie (onder fiscalisten) over de vraag of artikel 67f AWR ook in de una-via-regeling van artikel 69a AWR dient te worden opgenomen, er geen blijk van heeft gegeven een wijziging van artikel 69a AWR te overwegen.

Met ingang van 1 juli 2009 wordt het una-via-beginsel geregeld door artikel 5:44 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: AWB) en artikel 243 van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv). Artikel 5:44 AWB bepaalt dat geen bestuurlijke boete wordt opgelegd indien tegen de overtreder wegens dezelfde gedraging een strafvervolging is ingesteld en het onderzoek ter terechtzitting is begonnen. Het spiegelbeeld van deze bepaling is opgenomen in artikel 243, tweede lid, Sv, dat bepaalt dat, indien terzake van het feit aan de verdachte een bestuurlijke boete is opgelegd, dit dezelfde rechtsgevolgen heeft als een kennisgeving van niet verdere vervolging. Ook hier geldt dat sprake moet zijn van hetzelfde feit. Zoals hierboven al is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat in casu sprake is van twee verschillende feiten.

Daarmee verwerpt de rechtbank het verweer van de raadsvrouw dat er voor het jaar 2010 al een fiscaalrechtelijke weg was ingeslagen door het opleggen van een vergrijpboete voordat de strafvervolging een aanvang nam.

Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat de officier van justitie ontvankelijk is in zijn strafvervolging van verdachte.

Beoordeling van het bewijs

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan en baseert zich daarbij op de in de tenlastelegging genoemde aangiften en de verklaring van verdachte tegenover FIOD-ambtenaren dat hij er wetenschap van had dat de aangiften niet juist waren. Verdachte liet na om de werkelijke omzetcijfers aan zijn administratiekantoor aan te leveren, waarmee het opzet ook bewezen is.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft geen bewijsverweer gevoerd.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen gelet op:

• de bekennende verklaring van verdachte afgelegd tijdens de zitting van 6 augustus 2013, inhoudende dat het klopt dat hij over de jaren 2009 en 2010 in totaal 18 aangiften voor de omzetbelasting heeft ingediend die onjuist waren ingevuld en dat hij geen geld had om de omzetbelasting te betalen, waardoor hij instemde met het voorstel van het administratiekantoor om de aangiften op nul te zetten;
• de in de tenlastelegging genoemde aangiften voor de omzetbelasting;
• de bijlage bij een ambtsedige verklaring van een ambtenaar van de Belastingdienst met betrekking tot de datum van indiening van de betreffende aangiften.

De raadsvrouw heeft weliswaar op de zitting van 6 augustus 2013 opgemerkt dat verdachte nooit het opzet heeft gehad om de Belastingdienst te benadelen, maar de rechtbank vat deze opmerking van de raadsvrouw niet op als een uitdrukkelijk gevoerd bewijsverweer. De verklaring van verdachte, zoals hierboven is weergegeven, impliceert immers het opzet tot benadeling van de Belastingdienst. Verdachte heeft welbewust ingestemd met het indienen van zogenaamde “nihil”-aangiften, wetende dat die aangiften niet juist waren. Hij had immers geen geld om omzetbelasting over de omzet van de betreffende maanden te betalen, waarmee het opzet tot benadeling van de Belastingdienst vaststaat.

Onder die omstandigheden beschouwt de rechtbank verdachte als een bekennende verdachte.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte wegens medeplegen van het opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist of onvolledig doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd, tot betaling van een geldboete van € 24.000 en bepaalt dat deze geldboete mag worden betaald in 24 termijnen van elk € 1.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordelingen wegens (onder andere) langdurige bijstandsfraude en witwassen

Rechtbank Limburg 6 november 2013, ECLI:NL:RBLIM:2013:8519

Verdachte heeft zich bijna 5 jaar schuldig gemaakt aan bijstandsfraude, voor een deel van deze periode samen met haar partner, medeverdachte 1. De fraude bestond hieruit dat verdachte (en haar partner) niet hebben gemeld dat zij inkomsten hebben genoten en een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd. De rechtbank merkt hierbij op dat het niet gaat om inkomsten van geringe omvang, maar om inkomsten die verdachte en haar partner in staat stelden er een (zeer) luxe levensstijl op na te houden met vakanties naar verre oorden en grote uitgaven aan luxe artikelen en diverse (muziek)evenementen. De inkomsten konden niet verklaard worden vanuit legale inkomsten. Het kan niet anders dan dat deze inkomsten gegenereerd werden door middel van criminele activiteiten, waarbij kennelijk grote winsten werden behaald. Verdachte heeft zich daarbij schuldig gemaakt aan het witwassen van gelden en goederen. Terwijl verdachte en haar partner genoten van hun luxe levensstijl, ontving verdachte een bijstandsuitkering. Zonder enige gewetenswroeging heeft verdachte jarenlang schaamteloos geprofiteerd van het sociale stelsel.

Verdachte heeft zich daarnaast nog schuldig gemaakt aan andere strafbare feiten. Zij had een verboden wapen en zowel soft- als harddrugs in haar bezit. Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan opzetheling van kinderkleding en aan diefstal van elektriciteit en gas. Bij deze diefstal werd een gevaarzettende situatie gecreëerd, door op amateuristische wijze elektriciteit en gas af te tappen .

Verdachte heeft door het plegen van deze strafbare feiten een totaal gebrek aan normbesef getoond. Kennelijk vindt zij het de normaalste zaak van de wereld om op allerlei manieren de wet te overtreden enkel om er zelf beter van te worden. De opeenstapeling van strafbare feiten acht de rechtbank zeer zorgwekkend. Daar komt nog bij dat verdachte zich blijkens haar strafblad in het verleden vaker schuldig heeft gemaakt aan overtreding van de Opiumwet.

De rechtbank heeft bij het bepalen van de strafmaat acht geslagen op straffen die in andere zaken van bijstandsfraude plegen te worden opgelegd. Doorgaans worden hiervoor gecombineerde straffen opgelegd, zoals een (deels) voorwaardelijke gevangenisstraf en een taakstraf van aanzienlijke omvang. De rechtbank is van oordeel dat de onderhavige strafzaak in geen verhouding staat tot de meeste andere strafzaken inzake bijstandsfraude. Zoals hiervoor reeds overwogen gaat het in de onderhavige strafzaak om het jarenlang plegen van fraude, terwijl er een (zeer) luxe levensstijl op na wordt gehouden en de bijstandsuitkering meer weg heeft van een extra zakcentje. Dat maakt deze zaak op zijn zachts gezegd bijzonder. Daarbij komt nog dat naast de bijstandsfraude nog tal van andere strafbare feiten werden gepleegd.

Gelet op het aantal strafbare feiten waaraan verdachte zich schuldig heeft gemaakt, de aard en de ernst van de strafbare feiten en het totaal gebrek aan normbesef dat daaruit voortvloeit, is de rechtbank van oordeel dat enkel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van aanzienlijke duur een passende sanctie is. Verdachte moet zich realiseren dat haar gedrag absoluut niet toelaatbaar is. De rechtbank zal van de op te leggen gevangenisstraf ook een deel voorwaardelijk opleggen. Dit moet verdachte er in de toekomst van weerhouden opnieuw over te gaan tot het plegen van strafbare feiten. Gelet op het gemak waarmee verdachte de afgelopen jaren is overgegaan tot het plegen van strafbare feiten, acht de rechtbank een proeftijd van drie jaren op zijn plaats.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden, waarvan 10 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaren passend.

De verdediging heeft aangevoerd dat sprake is van een onredelijke aan het openbaar ministerie toe te rekenen vertraging van de procesgang, waardoor sprake is van overschrijding van de redelijke termijn. De raadsman heeft verzocht tot strafvermindering over te gaan.

De rechtbank dient allereerst vast te stellen of sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn. Deze termijn vangt aan op het moment dat door of vanwege de Staat jegens verdachte een handeling is verricht waaruit verdachte heeft opgemaakt en redelijkerwijs heeft kunnen opmaken dat het openbaar ministerie het ernstige voornemen had tegen verdachte een strafvervolging in te stellen. Met ingang van dit tijdstip dient de strafzaak binnen twee jaar inhoudelijk te zijn behandeld. In het onderhavige geval moet als aanvang van de termijn 26 januari 2010 worden aangehouden, nu op die dag een doorzoeking werd verricht in de woning van verdachte. De inhoudelijke behandeling vond plaats op 25 en 26 februari 2013 en op 23 oktober 2013. Dit betekent dat verdachte ruim 3,5 jaar in afwachting van haar strafproces is geweest. De rechtbank stelt dan ook vast dat de redelijke termijn met ruim 1,5 jaar is overschreden. Deze overschrijding kan niet aan de verdediging worden toegerekend en komt dan ook voor rekening van het openbaar ministerie. De rechtbank stelt vast dat het openbaar ministerie onvoldoende voortvarend heeft gehandeld.

De rechtbank is van oordeel dat de overschrijding van de redelijke termijn in de strafmaat verdisconteerd dient te worden. Blijkens het arrest van de Hoge Raad van 17 juni 2008 (LJN BD2578) dient bij een overschrijding tot 6 maanden de straf met 5% verminderd te worden en bij een overschrijding van 6 tot 12 maanden met 10%. In de onderhavige strafzaak is sprake van een overschrijding van ruim 1,5 jaar. Uit de uitspraak van de Hoge Raad blijkt dat hij bedoeld heeft voor elk half jaar 5% in mindering te brengen op de straf. De rechtbank zal dan ook de straf verminderen met een percentage van 15%.

Bij de strafoplegging heeft de rechtbank ook gelet op de omstandigheid dat verdachte bij vonnis d.d. 12 oktober 2006, gewezen in de zaak met het parketnummer 03/530283-06, is veroordeeld tot een straf en nu opnieuw is schuldig verklaard aan een strafbaar feit dat vóór deze datum is gepleegd. De rechtbank ziet in de veroordeling van 12 oktober 2006 evenwel geen reden om in de onderhavige zaak tot oplegging van een lagere straf over te gaan dan zij zou hebben opgelegd indien verdachte op 12 oktober 2006 niet zou zijn veroordeeld.

Rekeninghoudende met de hiervoor omschreven overschrijding van de redelijke termijn zal de rechtbank aldus aan verdachte opleggen een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vijf maanden gevangenisstraf voor medeplegen van poging tot oplichting en opzettelijk voorhanden hebben van een vals geschrift

Rechtbank Noord-Holland 21 juni 2013, ECLI:NL:RBNHO:2013:10409

Verdachte heeft een vals geschrift voorhanden gehad dat zij eerder had gebruikt om toegang tot de Europese Unie te verkrijgen en zich voorts schuldig gemaakt aan het medeplegen van poging tot oplichting. Zij heeft met vorenbedoeld geschrift onder valse voorwendselen de Duitse staat bewogen tot het verstrekken van een visum aan een door verdachte gefingeerde persoon. Zij is vervolgens met behulp van dit visum Nederland ingereisd en heeft geprobeerd om met een door haar en haar mededaders verzonnen asielrelaas een verblijfsvergunning in Nederland te verkrijgen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 5 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Notaris heeft nagelaten om twee ongebruikelijke transacties te melden. Beroep op inactief blijven OM tot bericht in FD wordt verworpen.

Rechtbank Den Haag 21 oktober 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:13969

Verdachte heeft nagelaten om twee ongebruikelijke transacties als bedoeld in de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme te melden bij het daartoe bestemde meldpunt. Als notaris had hij een publieke functie en uit dien hoofde rustte op hem een maatschappelijke verantwoordelijkheid. Het is in het algemeen belang dat zowel burgers als overheid vertrouwen in notarissen moeten kunnen stellen. Verdachte heeft dat vertrouwen geschonden. Hij heeft door zijn handelen de overheid de mogelijkheid ontnomen om zicht te krijgen op geldstromen die kunnen duiden op criminaliteit en om achterliggende strafbare feiten op te sporen.

Feiten

Aan verdachte wordt verweten dat hij in strijd met zijn wettelijke verplichting twee ongebruikelijke financiële transacties niet aan het meldpunt heeft gemeld.

Op 30 november 2009 heeft hij als notaris zijn medewerking verleend aan de levering van alle aandelen van [A.] & Partners Beloningsmanagement en Pensioenadvisering B.V. (vertegenwoordigd door [A.]) aan [B.] en Human Invest Group S.A.R.L. (vertegenwoordigd door [B.]). Op dezelfde datum heeft hij meegewerkt aan de overdracht van een vordering ter waarde van € 75.016 van [A.] & Partners Beloningsmanagement en Pensioenadvisering B.V. op haar moedervennootschap Flushing Beheer B.V. (vertegenwoordigd door [A.]) aan [C.] en Zn B.V. (vertegenwoordigd door [B.]) voor een bedrag van € 10.000.

Verdachte ontkent dit niet, maar heeft zich op het standpunt gesteld dat hij op het moment van de transacties geen enkele aanwijzing had om ze als ongebruikelijk aan te merken. Hij zegt pas achteraf op de hoogte te zijn gekomen van informatie die de transacties in een ander licht plaatste. Dat was op het moment dat hij op 14 oktober 2010 in het Financieel Dagblad het eerdergenoemde artikel over grootschalige faillissementsfraude door [B.] las. Verdachte ging er van uit dat een melding toen niet meer zinvol was omdat de pers al ruchtbaarheid aan de zaak had gegeven en de FIOD daardoor ook op de hoogte moest zijn.

Beroep op overschrijding van de redelijke termijn

Verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat het Openbaar Ministerie zijn recht op vervolging heeft verwerkt doordat het te lang inactief is gebleven sinds de verschijning van een krantenartikel in het Financieel Dagblad op 14 oktober 2010 over grootschalige frauduleuze praktijken van [B.] bij faillissementen. Verdachte stelt dat de FIOD en het Openbaar Ministerie naar aanleiding daarvan een actieve onderzoeks- en informatieplicht hadden. Verdachte vindt dat hij drie jaar na die datum niet meer mag worden wordt vervolgd.

De rechtbank overweegt daaromtrent als volgt.

Het stellen van prioriteiten bij de inzet van mensen en middelen is een bevoegdheid van het Openbaar Ministerie. Een strafrechtelijk onderzoek mag echter niet te lang duren. Wie verdacht wordt van strafbare feiten mag niet te lang in onzekerheid blijven over de afloop van zijn strafzaak. Van overschrijding van de redelijke termijn waarbinnen een strafzaak moet zijn voltooid is in beginsel sprake wanneer een onderzoek langer dan twee jaar heeft geduurd. De termijn waarmee in dit kader gerekend wordt vangt aan op het moment dat de eerste daad van vervolging tegen een verdachte wordt verricht. Door deze eerste daad van vervolging raakt hij op de hoogte raakt van de tegen hem lopende verdenking en vangt de periode van onzekerheid aan.

Hoewel verdachte reeds op 14 oktober 2010 op de hoogte was van de twijfelachtige reputatie van [B.] hoefde hij op dat moment nog niet te vrezen voor zijn eigen vervolging. Dat hoefde hij pas vanaf 4 december 2012. Op die dag werd verdachte door de FIOD voor het eerst op verdenking van strafbare feiten verhoord. De rechtbank concludeert dat in deze zaak geen sprake is van overschrijding van de redelijke termijn.

De rechtbank verwerpt het verweer.

In de strafmaat houdt de rechtbank wel rekening met het feit dat het in deze zaak betrekkelijk oude feiten betreft van inmiddels vier jaren geleden, terwijl het strafdossier niet zodanig omvangrijk is dat het onderzoek en het strafproces niet eerder hadden kunnen worden voltooid.

Beoordeling Rechtbank

Het Uitvoeringsbesluit Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme met de Bijlage Indicatorenlijst vult nader in wat onder een ongebruikelijke transactie moet worden verstaan. Er is sprake van een subjectieve indicator wanneer het transacties betreft waarbij de meldingsplichtige aanleiding heeft om te veronderstellen dat ze verband kunnen houden met witwassen of financiering van terrorisme. Van een objectieve indicator is sprake wanneer het transacties betreft van € 15.000 euro of meer, betaald aan of door tussenkomst van de notaris in contanten, met cheques aan toonder of soortgelijke betaalmiddelen.

De rechtbank stelt op grond van de bewijsmiddelen vast dat verdachte op het moment van de transacties wist dat de aandelen van de B.V. voor een prijs van € 1 werden verkocht aan een in Luxemburg gevestigde vennootschap. Tegelijkertijd werd een vordering ter waarde van € 75.016 van de verkochte B.V. overgedragen aan een andere B.V. die vertegenwoordigd werd door dezelfde koper voor een bedrag van € 10.000, waarna deze afgewaardeerde vordering kwijtgescholden werd. Deze combinatie van omstandigheden, in samenhang met elkaar beschouwd, vormen naar het oordeel van de rechtbank grond om te veronderstellen dat ze verband kunnen houden met witwassen. Daarmee is sprake van een subjectieve indicator. Verdachte moest op grond van deze omstandigheden de transacties als ongebruikelijk aanmerken.

Verdachte heeft, blijkens zijn verklaring ter terechtzitting, voorafgaand aan de twee transacties aanleiding gezien om de betrokkenen te waarschuwen voor mogelijk paulianeus handelen en hen gewezen op hun bestuurdersaansprakelijkheid indien van dergelijk handelen sprake zou zijn. Dat versterkt het oordeel dat verdachte heeft geweten dat deze transacties ongebruikelijk waren.

Op 14 oktober 2010 las verdachte in het Financieel Dagblad een publicatie waarin [B.] werd beschuldigd van grootschalige faillissementsfraude. Op dat moment was er voor verdachte nog meer aanleiding om te veronderstellen dat de eerder verrichte transacties ongebruikelijk waren in de zin van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren terrorisme.

Op grond van het vorenstaande komt de rechtbank tot het oordeel dat op verdachte de plicht rustte om van deze transacties melding te doen. Verdachte heeft noch op 30 november 2009, noch op 14 oktober 2010, noch binnen veertien dagen daarna bij het meldpunt melding gedaan van deze ongebruikelijke transacties.

De rechtbank komt tot het oordeel dat verdachte opzettelijk heeft nagelaten de op hem rustende verplichting na te komen en acht hem schuldig aan het ten laste gelegde feit.

Strafoplegging

De rechtbank legt aan verdachte een geheel voorwaardelijke geldboete op van € 10.000 met een proeftijd van twee jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Medeplegen van opzettelijk mondeling zich jegens een persoon uiten, kennelijk om diens vrijheid om naar waarheid of geweten ten overstaan van een rechter of ambtenaar een verklaring af te leggen te beïnvloeden

Rechtbank Amsterdam 1 november 2013, ECLI:NL:RBAMS:2013:7269

Verdachte wordt ervan beschuldigd dat hij samen met anderen persoon 1, die als getuige door de rechter-commissaris, belast met de behandeling van strafzaken in de rechtbank Amsterdam, in een andere strafzaak, bekend onder de aanduiding X, zou worden gehoord, heeft belemmerd in zijn verklaringsvrijheid. Belangrijkste bewijsmiddelen daarvoor zijn door persoon 1 afgelegde getuigenverklaringen onder meer over zijn bezoek in de avond/nacht van 17 op 18 januari 2012 aan het kantoor van verdachte, die toen de raadsman van medeverdachte persoon 2 was in die andere strafzaak.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officieren van justitie hebben overeenkomstig het overgelegde schriftelijk requisitoir gerekwireerd tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde. Zij hebben geconcludeerd dat op grond van het dossier is komen vast te staan dat juist is wat persoon 1 heeft verklaard en dat de bespreking op het kantoor van verdachte in de nacht van 17 op 18 januari 2012 ertoe diende om persoon 1 in te prenten wat hij bij de rechter-commissaris moest gaan verklaren.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft overeenkomstig de door haar overgelegde pleitnotities vrijspraak bepleit en het volgende kort samengevat aangevoerd.

Het is juist dat persoon 1 in de genoemde avond/nacht op verdachtes kantoor is verschenen, samen met medeverdachten persoon 2 en persoon 8, en dat toen is gesproken over het getuigenverhoor waarvoor persoon 1 bij de rechter-commissaris was uitgenodigd. Van enige beïnvloeding van persoon 1 is echter geen sprake geweest.

Persoon 2 heeft persoon 1 niet gedicteerd wat hij moest verklaren zoals omschreven in de tenlastelegging en verdachte heeft evenmin persoon 1 iets gedicteerd. Verdachte heeft ook geen drie A4’tjes met teksten opgesteld en persoon 1 gezegd dat hij zo moest verklaren. Ook persoon 2 heeft dit niet gedaan. Er zijn persoon 1 geen aantekeningen gedicteerd. Er is geen kopie gemaakt die avond, ook niet van het paspoort van persoon 4. Er zijn die avond geen kopieën verstrekt van de verklaringen van persoon 4. Er is geen rollenspel gespeeld, niet eenmaal, niet meermalen. Verdachte is niets bekend over het in het vooruitzicht stellen van een geldbedrag. persoon 2 heeft persoon 1 op het advocatenkantoor niet onder druk gezet of bedreigd in woord of gebaar, althans niet in aanwezigheid van verdachte. persoon 2 heeft niet met stemverheffing gesproken en/of geschreeuwd. Noch heeft hij zijn vuisten geheven of een ‘pistoolgebaar’ gemaakt. Althans, niet in aanwezigheid van verdachte en het verheffen van de stem of schreeuwen zou verdachte gehoord moeten hebben wanneer hij zich in het keukentje of op het toilet bevond, als dat zou zijn gebeurd. Verdachte heeft persoon 1 evenmin onder druk gezet. De sfeer was gemoedelijk en die gemoedelijkheid sluit de beweerde bedreigingen/agressie door persoon 2 jegens persoon 1 buiten aanwezigheid van verdachte vrijwel zeker uit, omdat het gewoon niet bij elkaar past. Er is geen dossier X of dossier van persoon 2/X op tafel geweest en dus is er ook niet in gebladerd. Er bevond(en) zich geen kast(en) in de wachtruimte en dus is het dossier daar ook niet uit gepakt. Noch is het mogelijk dat persoon 2 ongevraagd dossiers inkeek. De zonwering is naar beneden gedaan door verdachte voor de privacy van zijn cliënt en de overige bezoekers. Het gesprek heeft geen 4¾ uur geduurd, maar 1¾ tot 2 uur.

De raadsvrouw heeft het volgende geconcludeerd. persoon 1 heeft een karikatuur van verdachte geschetst. Als maar een fractie waar zou zijn wat persoon 1 heeft verklaard, was de bespreking binnen no time beëindigd door verdachte, zo ook de relatie advocaat-cliënt. De verklaringen van persoon 1 zijn onbetrouwbaar en kunnen niet dienen tot het bewijs. Aan het Openbaar Ministerie verwijt de verdediging ‘karaktermoord’ te plegen op verdachte, hoewel er serieuze aanwijzingen zijn dat de verklaringen van persoon 1 onbetrouwbaar zijn buiten de betwisting van die verklaringen door de drie overige aanwezigen bij de bespreking. De verklaringen van persoon 1 over de beweerde gang van zaken tijdens de bespreking op kantoor in de avond van 17 januari 2012 worden niet ondersteund door andere wettige en overtuigende bewijsmiddelen. Het Openbaar Ministerie heeft verdachte zonder gegronde redenen ten onrechte tot aan zijn enkels afgebroken. Een aantal van de ten laste gelegde feiten heeft zich volgens persoon 1 voorgedaan buiten aanwezigheid van verdachte en niet blijkt, ook niet uit de verklaringen van persoon 1, dat verdachte hier wetenschap van had, zodat al om die reden geen sprake kan zijn van medeplegen. Dit geldt voor het verstrekken van kopieën van processen-verbaal van verklaringen van persoon 4 want volgens persoon 1 kreeg hij die tijdens de reis Zeeland/Amersfoort of bij aankomst in Amersfoort of helemaal niet en het in het vooruitzichtstellen van grote geldbedragen aan persoon 1 is eveneens volgens persoon 1 niet aan de orde geweest tijdens de bespreking.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt op grond van het dossier het volgende vast.

Persoon 1 zou in de strafzaak X, waarin medeverdachte persoon 2 een van de verdachten is en werd bijgestaan door verdachte als diens raadsman, op verzoek van persoon 2, op 19 januari 2012 bij de rechter-commissaris in Amsterdam als getuige worden gehoord.

Op 13 januari 2012 hebben persoon 2 en persoon 6, nadat zij zijn adres hadden achterhaald, persoon 1 thuis in plaats bezocht. persoon 1 heeft die dag met zijn advocaat, mr. persoon 5, gebeld.

Een paar dagen later, op 17 januari 2012, heeft persoon 1 opnieuw thuis bezoek van persoon 2 gekregen. Ditmaal werd persoon 2 vergezeld door persoon 7. persoon 1 heeft die dag telefonisch contact opgenomen met het kabinet van de rechter-commissaris en opnieuw met mr. persoon 5. Hij is die dag met persoon 2 en persoon 7 meegegaan met de auto. Zij hebben hem naar Amersfoort gebracht en daar heeft persoon 1 zijn intrek genomen in het Hotel naam A.

In de late avond van 17 januari 2012 is persoon 1 opgehaald door persoon 2, ditmaal in het gezelschap van persoon 8. Zij zijn vervolgens gedrieën naar het advocatenkantoor van verdachte gegaan. Nadat hij persoon 1, persoon 2 en persoon 8 had binnengelaten en naar een kamer aan de voorzijde van het kantoor had geleid, heeft verdachte de zonwering voor het raam van die kamer neergelaten. Vervolgens heeft een bespreking plaatsgevonden over de strafzaak waarin persoon 1 als getuige zou worden gehoord. Daarna is persoon 1 door persoon 2 en persoon 8 teruggebracht naar zijn hotel in Amersfoort.

Op 19 januari 2012 is persoon 1 opgehaald door persoon 7 en persoon 2 en naar de rechtbank in Amsterdam gebracht waar hij die dag door de rechter-commissaris als getuige zou worden gehoord.

persoon 1 heeft verklaard dat hij in deze hiervoor weergegeven periode is beïnvloed zodat hij niet meer onbelemmerd naar waarheid zou kunnen verklaren. De verdediging is van mening dat de verklaringen van persoon 1 onbetrouwbaar zijn en niet als bewijs zouden mogen worden gebruikt en dat zij bovendien steunbewijs ontberen.

De rechtbank stelt voorop dat uit het dossier blijkt dat de door persoon 1 afgelegde verklaringen over de hiervoor onder 4.4.1 vermelde gebeurtenissen – even afgezien van zijn bewering dat hij is geïnstrueerd wat hij moest gaan verklaren – na verificatie juist zijn gebleken en door de verdachten ook als juist worden erkend.

In de tweede plaats is er voor de verklaring van persoon 1 dat hij een verklaring moest afleggen die persoon 2 zou ontlasten, wel degelijk steunbewijs.

Persoon 6 heeft immers bij de politie verklaringen afgelegd die dit onderdeel van de verklaringen van persoon 1 schragen. Weliswaar heeft persoon 6 die verklaringen ingetrokken en is de verdediging daarom van oordeel dat deze niet tot bewijs kunnen dienen, maar de rechtbank heeft persoon 6 over zijn voor de intrekking van deze verklaringen opgegeven redenen ter zitting als getuige gehoord en is op grond daarvan tot de overtuiging gekomen dat die redenen geen geloof verdienen. De rechtbank gebruikt die verklaringen dan ook voor het bewijs.

Daarvoor is temeer reden, nu 1) de verklaringen van persoon 6 en persoon 1 ten aanzien van wat er op 13 januari 2012 bij persoon 1 thuis is voorgevallen, worden bevestigd door de verklaring van persoon 9 (welke verklaring op zich eveneens steun biedt aan de hier bedoelde verklaringen van persoon 1); persoon 9 heeft verklaard dat hij ‘heeft gehoord dat ze het over papieren hadden en wat persoon 1 moest zeggen’ en 2) uit de tussen persoon 6 en persoon 1 op 19 en 23 februari en op 5 maart 2012 gevoerde telefoongesprekken moet worden afgeleid dat persoon 6, zoals hij in de later door hem ingetrokken verklaringen heeft erkend, persoon 1 moest herinneren aan de afspraak die persoon 1 en persoon 2 hadden gemaakt; persoon 6 heeft hierover bij de politie het volgende verklaard: “Ik moest van persoon 2 zorgen dat persoon 1 zijn verklaring die hij bij de politie had afgelegd zou intrekken. (…) Ik heb inderdaad met persoon 1 gesproken over de telefoon dat hij zich aan de gemaakte afspraken moest houden.” De rechtbank leidt hieruit af dat persoon 2 met persoon 1 een afspraak had gemaakt wat persoon 1 tegenover de rechter-commissaris zou zeggen.

Ten slotte bieden ook de verklaringen van verdachte steun aan de verklaringen van persoon 1 dat hij is geïnstrueerd wat hij moest gaan verklaren bij de rechter-commissaris. Verdachte heeft verklaard dat op zijn kantoor met persoon 1 over de inhoud van de getuigenverklaring is gesproken.

De rechtbank acht op grond van het voorgaande bewezen dat verdachte zich jegens persoon 1 heeft geuit om diens verklaringsvrijheid te belemmeren. Er zijn afspraken gemaakt met persoon 1 over hoe en wat hij moest verklaren. Het motief van persoon 2 om persoon 1 te laten getuigen was om hem te ontlasten in de tegen hem aanhangige strafzaak X.

Onderdeel van deze afspraken was ook dat persoon 1 kennelijk moest verdoezelen dat hij voor het verhoor bij de rechter-commissaris door persoon 2 was opgehaald. persoon 1 heeft verklaard dat hem door verdachte is gezegd dat hij geheid de vraag van de rechter-commissaris of een van beide officieren van justitie zou krijgen waarom hij, hoewel hij geen uitnodiging voor het verhoor had ontvangen, toch was gekomen en welk antwoord hij op die vraag moest geven, namelijk dat hij van zijn advocaat mevrouw mr. persoon 5 had vernomen dat hij voor het verhoor was opgeroepen.

De rechtbank wordt in haar overtuiging gesterkt door de angst van persoon 1 voor persoon 2 die uit het dossier naar voren komt. Persoon 1 heeft op 26 januari 2012 verklaard dat hij nog steeds bang is. Ook zijn broer persoon 10 heeft verklaard dat persoon 1 bang was. persoon 1 heeft verklaard dat hij op verschillende plaatsen verbleef omdat hij bang was en dat wordt bevestigd door persoon 6. Laatstgenoemde heeft verklaard ook zelf bang te zijn. Uit het dossier volgt dat verdachte ook niet zonder vrees voor persoon 2 door het leven ging.

Tot de overtuiging van de rechtbank draagt ten slotte bij dat op het kantoor van verdachte verschillende briefjes zijn aangetroffen, waarin instructies van persoon 2 staan die ertoe strekten andere getuigen te beïnvloeden.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte nauw en bewust heeft samengewerkt met persoon 2. In de nacht van 17 op 18 januari 2012 heeft de meergenoemde bespreking plaatsgevonden op het advocatenkantoor van verdachte. Hij kende de zaak waarin persoon 1 een verklaring moest afleggen en hij zou aanwezig zijn bij het getuigenverhoor op 19 januari 2012 en had daarom een wezenlijk rol in het geheel. Verdachte zorgde ervoor dat de zonwering werd neergelaten toen persoon 1 zijn kantoor betrad. Op geen enkel ogenblik heeft hij zich van de gang van zaken in zijn kantoor gedistantieerd. Op 19 januari 2012 hebben verdachte en persoon 2 voordat persoon 1 bij de rechter-commissaris als getuige zou worden gehoord telefonisch contact gehad en nadat het getuigenverhoor is afgeblazen, hadden zij zelfs 10 minuten telefonisch contact. Op verdachtes kantoor is een aantal instructiebriefjes aangetroffen. Het betreffen briefjes die door persoon 2 zijn geschreven en die persoon 2 met verdachte heeft besproken.

Ten aanzien van de ten laste gelegde bedreigingen, intimidatie en het fysieke geweld waarover persoon 1 heeft verklaard, is onvoldoende steun te vinden in het dossier zodat verdachte van dat gedeelte van de tenlastelegging wordt vrijgesproken.

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het ten laste gelegde kan worden bewezen zoals in rubriek 5 is uitgewerkt. De rechtbank grondt haar beslissing dat verdachte het bewezen geachte heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat. Zij zal in die gevallen waarin de wet aanvulling van het vonnis met de bewijsmiddelen vereist, de bewijsmiddelen nader uitwerken en in een aanvulling opnemen die als bijlage aan dit vonnis zal worden gehecht.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden met een proeftijd van 2 jaar en een taakstraf bestaande van 180 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Uit het pv en de daarbij gevoegde “VerkeersOngevallenAnalyse” blijkt niet dat verdachte op de voor hem verkeerde weghelft reed

Rechtbank Overijssel 6 november 2013, ECLI:NL:RBOVE:2013:2668

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

• primair: als bestuurder van een auto zodanig onvoorzichtig en onoplettend heeft gereden dat hij op de weghelft van het tegemoetkomende verkeer terechtkwam. Hierdoor ontstond er een ongeluk waarbij iemand zwaar gewond raakte, of
• subsidiair: als bestuurder van een auto zodanig onoplettend heeft gereden dat hij tegen tegemoetkomende auto’s aanreed.

De standpunten van de officier van justitie en de verdediging

Volgens de officier van justitie is niet bewezen dat verdachte zeer onvoorzichtig of onoplettend reed, aangezien onduidelijk is gebleven door welke oorzaak verdachte (gedeeltelijk) op de voor het tegemoetkomende verkeer bestemde weghelft is gaan rijden. Dat hij echter op die weghelft heeft gereden staat wel vast, gelet op wat de bestuurder van de auto met caravan en de daarachter rijdende bestuurder van een personenauto hebben verklaard over de oorzaak van de aanrijding. Deze verklaringen worden ondersteund door de “VerkeersOngevallenAnalyse” die de politie heeft uitgevoerd. Dit leidt tot de conclusie dat verdachte zijn zorgplicht als deelnemer aan het verkeer niet is nagekomen, zodat het subsidiair tenlastegelegde bewezen is.

Verdachte stelt dat hij zich niets kan herinneren van de aanleiding voor het ongeluk. Hij keek voor de aanrijding opzij naar zijn dochtertje die op de bijrijdersstoel op een verhoging lag te slapen en vervolgens in de binnenspiegel waarin hij zijn echtgenote en andere dochter op de achterbank zag slapen. Volgens verdachte kan het ongeluk een eind verderop hebben plaatsgevonden, maar zeker weet hij dat niet. Het volgende wat verdachte zich herinnert, is dat hij met zijn auto stilstond en dat deze flink beschadigd was en dat links van hem een auto stond die nog zwaarder beschadigd was.

De bewijsoverwegingen van de rechtbank

Op grond van de inhoud van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting stelt de rechtbank vast dat verdachte een Skoda bestuurde en dat hij een Nissan met caravan tegemoet reed. De Nissan had een (uitstekende) caravanspiegel.

Er zijn geen bewijsmiddelen die de telastelegging ondersteunen dat verdachte plotseling naar links heeft gestuurd.

Voor wat betreft het telastegelegde gedeeltelijk op de linker weghelft gaan rijden door verdachte overweegt de rechtbank dat de bewijsmiddelen daarover het volgende bevatten.

Uit het proces-verbaal van politie blijkt dat twee aangevers tegenover de politie over de toedracht van het ongeval hebben verklaard.

Getuige/slachtoffer, die achter de Nissan met de caravan reed, verklaarde onder meer dat hij weliswaar zag dat een tegemoetkomende auto tegen de voor aangever rijdende auto met caravan botste en dat die vervolgens zijn auto ramde, maar dat hij de tegenligger vooraf zelf niet heeft gezien. Daaruit kan dus niets worden afgeleid over de vraag wie er op de eigen weghelft reed en wie, eventueel alleen met de (caravan)spiegel, over de dubbele streep tussen de weghelften heen over de andere weghelft reed (of reden).

De bestuurder van de auto (Nissan) met caravan, getuige, verklaarde dat hij zag dat een hem tegemoetkomende auto naar links de dubbele middenstrepen overschreed, waarop zijn naast hem gezeten echtgenote nog schreeuwde dat deze tegenligger inhaalde. Vervolgens raakte deze tegenligger, aldus aangever, zijn auto aan de linkerzijde: eerst werd de linker buitenspiegel geraakt, daarna hoorde hij een harde klap en voelde hij een hevige schok aan zijn auto. De echtgenote van getuige is niet door de politie ondervraagd.

Bij het proces-verbaal van politie is een zogenaamde “VerkeersOngevallenAnalyse” gevoegd.

Onder het kopje 1.2 Beknopte ongevalsbeschrijving staat onder meer vermeld: “Gekomen ter hoogte van hectometerpaal 76.4 kwam de Skoda, door onbekende oorzaak, op de linker weghelft terecht en botste de Skoda met de linker zijde tegen de linker caravanspiegel van de Nissan”.

Onder het kopje 5.2 Oorzaak, toedracht en gevolg wordt onder meer het volgende opgemerkt: “De Skodabestuurder kwam door onbekende oorzaak met de linkerzijde op de weghelft voor het tegemoetkomende verkeer. (…)”.

De rechtbank heeft in het VOA-rapport geen enkele bevinding aangetroffen die de lezing ondersteunt van het op de linker weghelft terechtgekomen van de Skoda voordat hij de caravanspiegel van de Nissan raakte. Het rapport verschaft antwoord op de vraag waarom niet even goed de caravanspiegel boven de weghelft van de Skoda was gekomen voordat tussen de Skoda en de caravanspiegel van de Nissan een botsing ontstond. Of dat zelfs ook de Nissan op de voor hem verkeerde weghelft reed.

Ten overvloede merkt de rechtbank op dat onder het kopje 2.3 Aangetroffen Sporen, wordt verwezen naar een foto 3 met daarop een beeld van de botsomgeving. Te zien is op die foto, gemarkeerd met label 1, “de, vermoedelijke, botsplaats tussen de Skoda en de caravan, welke achter de Nissan was gekoppeld”. De rechtbank overweegt dat dit niets zegt over de plaats waar eerder de caravanspiegel is geraakt waarmee de serie van botsingen is begonnen, en dat uit foto 3 en het genoemde vermoeden dus ook niets kan worden afgeleid over de plaats waar de Nissan en de Skoda aanvankelijk reden.

Overigens verklaart verbalisant nog dat op het moment van het onderzoek de betrokken voertuigen waren verplaatst.

De rechtbank overweegt tenslotte dat, als niet onaannemelijk is dat de Nissan met zijn caravanspiegel over de weghelft van de Skoda reed, aan verdachte ook geen verwijt meer kan worden gemaakt van de telastegelegde gedragingen na de botsing met de spiegel.

De rechtbank verklaart niet bewezen dat verdachte het onder primair en subsidiair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt hem daarvan vrij.

Lees hier de volledige uitspraak.

Dagvaarden ter terechtzitting na strafbeschikking in beginsel niet onmogelijk

Rechtbank Limburg 31 oktober 2013, ECLI:NL:RBLIM:2013:8123

In de onderhavige strafprocedure is een strafvervolging aan de orde na een eerder uitgevaardigde strafbeschikking, waartegen voor zover bekend geen verzet werd ingesteld, terwijl tenuitvoerlegging van die strafbeschikking (om welke reden dan ook) niet is geslaagd.

De kantonrechter stelt het telkens bij artikel 553, 561 en 572 van het Wetboek van Strafvordering bepaalde, in onderling verband bezien, voorop. Tenuitvoerlegging van een daarvoor vatbare strafrechtelijk executoriale titel is ingevolge de wet zonder meer verplicht en zonder vrije beleidsruimte van het Openbaar Ministerie voorgeschreven, niet alleen voor wat betreft de klassieke executoriale titels, zoals met name besloten in rechterlijke uitspraken, doch evenzeer voor wat betreft strafbeschikkingen die immers ingevolge de huidige wet gelijkelijk worden aangeduid als (direct) voor tenuitvoerlegging vatbare titels, indien - voor zover in de onderhavige strafprocedure aan de orde is - verzet daartegen achterwege is gebleven.  De kantonrechter verwijst kortheidshalve naar Duisterwinkel-Melai aantekening 4 bij artikel 561 Sv. en - speciaal voor wat betreft de strafbeschikking als separate executoriale titel - naar "De Strafbeschikking", deel 38 in de serie studiepockets strafrecht, paragraaf 6.3, pagina 84 en verder.

De kantonrechter verliest niet uit het oog dat de wijze van tenuitvoerlegging en/of de keuze voor de bij wet voorziene, diverse modaliteiten van tenuitvoerlegging daartegenover in beginsel níet aan rechterlijke beoordeling zijn onderworpen. De keuze voor verhaal, voor verhaal met dwangbevel, voor gijzeling dient aan het Openbaar Ministerie te worden gelaten.

Gelet op het vorenoverwogene wordt vastgesteld dat in de onderhavige strafprocedure, élke vorm van de bij wet (in het vijfde boek van het Wetboek van Strafvordering) voorziene modaliteit van tenuitvoerlegging ten onrechte achterwege is gebleven, nu het strafdossier daartoe geen enkel inzicht geeft.

Ambtshalve is de kantonrechter bekend dat wordt volstaan wordt met een enkele aanmaning en – nadien vruchteloos gebleken – verzoeken door de kantonrechter aan het Openbaar Ministerie om nadere informatie. Geheel in strijd met de daarmee aan de orde zijnde strafvorderlijke uitspraak (vgl. artikel 138 Wetboek van Strafvordering) blijft regelmatig elke nadere informatie uit, hetgeen - naar de kantonrechter uit eigen waarneming en ondervinding bekend is - overigens geen incident betreft, doch juist (gedurende inmiddels reeds enige jaren) een vast en bestendig patroon vormt, dat op zichzelf reeds afkeuring en/of strafvorderlijke sanctionering impliceert, om reden dat ook op dit punt geldt dat uitvoering en/of naleving van uitspraken juist verplícht is.

1.6.Zonder vaststelbare, ter hand genomen modaliteiten van tenuitvoerlegging, in welke vorm dan ook en zoals hierboven bedoeld en zonder dat vastgesteld kan worden dat daar in rechte te accepteren redenen voor aanwezig zijn dient in beginsel de Officier van Justitie te worden verwezen naar de nog steeds effectieve strafbeschikking van zijn eigen hand. Dit om redenen van een behoorlijke procesorde (vgl. de uitspraak van het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch d.d. 24 juni 2013 (ECLI NL GHSHE 2013 2617), doch daarenboven om reden van strijd met de wettelijke verplichting tot tenuitvoerlegging.

De kantonrechter weet uit eigen waarneming dat in talloze eerdere zaken stukken met betrekking tot de strafbeschikking waren bijgevoegd (behalve dan wat betreft het verhaal, verhaal met dwangbevel, vordering tot gijzeling). In de huidige zaak, en de vele overige die vandaag ter terechtzitting zijn voorgelegd, wordt op de dagvaarding vermeld: “”Er is eerder een strafbeschikking aan u uitgevaardigd voor dat / die feit(en). De tenuitvoerlegging daarvan is niet geslaagd.”

De kantonrechter acht de laatstgenoemde mededeling wat al te summier of zelf gratuit gelet op het volgende. In het dossier ontbreekt informatie die de kantonrechter wil betrekken bij de beoordeling van de zaak. In de Aanwijzing OM-afdoening (Staatscourant 2011, 10937) wordt bepaald dat alle relevante documenten betreffende het uitvaardigen van de strafbeschikking en de executie van de opgelegde straf deel zullen uitmaken van het strafdossier. Dat is in dit dossier niet geschied.

De kantonrechter overweegt dat ingevolge artikel 255a en 354a wetboek van strafvordering de officier kan dagvaarden indien de strafbeschikking niet onherroepelijk is geworden dan wel niet volledig ten uitvoer is gelegd. De kantonrechter zal moeten kunnen vaststellen of een van die situaties zich voordoet. Op basis van het onderhavige dossier kan de kantonrechter dit niet.

Over het dagvaarden ter zitting onder instandhouding van de strafbeschikking kan, gezien het beginsel dat dubbele bestraffing en/of dubbel vervolging niet te snel mogelijk moet zijn, ook anders over gedacht worden, maar dat doet de kantonrechter niet (meer). Daartoe slaat de kantonrechter acht op:

• De MvT ( Kamerstuk 29847, nr 3) op art. 255a: “Wordt de verdachte gedagvaard omdat de strafbeschikking niet ten uitvoer is gelegd, dan is de strafbeschikking ingevolge het voorgestelde derde lid niet meer voor tenuitvoerlegging vatbaar. De tenuitvoerlegging die reeds is aangevangen, wordt geschorst. De strafrechter beoordeelt de strafzaak in dit geval, net als thans, op basis van de artikelen 348 en 350 Sv. Niet de strafbeschikking staat centraal, al kan deze – net als thans een mislukt transactieaanbod – wel een rol spelen. Zo kan de omstandigheid dat de verdachte een opgelegde geldboete niet heeft kunnen betalen of een opgelegde taakstraf niet heeft willen voltooien, van belang zijn bij de keuze van de strafsoort door de strafrechter. De strafrechter is echter in geen enkel opzicht door de strafbeschikking gebonden: hij komt zelfstandig tot een oordeel over de merites van de zaak.(...) Tegelijkertijd kan evenwel worden vastgesteld dat de rechtspositie van de verdachte jegens wie een strafbeschikking is uitgevaardigd in vele opzichten materieel overeenkomt met die van een verdachte die door de strafrechter veroordeeld is. Dat is immers de kern van het onderhavige wetsvoorstel: de strafbeschikking kan, anders dan de transactie, straffen en maatregelen bevatten die op dezelfde wijze ten uitvoer gelegd kunnen worden als in het geval zij in een rechterlijke veroordeling worden opgenomen. Deze vaststelling heeft er dan ook toe geleid dat, vooral bij de verwerking van de strafbeschikking in het recht dat de tenuitvoerlegging van straffen en maatregelen beheerst, de strafbeschikking dikwijls al dan niet met behulp van een definitiebepaling gelijkgesteld is met een rechterlijke veroordeling dan wel, indien de toepasselijkheid van de desbetreffende bepaling bij de strafbeschikking vanzelf spreekt, onder het begrip veroordeling begrepen is.”
• Gerechtshof 's-Gravenhage, 26-03-2013, 22-004141-12, LJN BZ5617: “Op zichzelf bestaat, blijkens het bepaalde in artikel 255a Wetboek van Strafvordering, de mogelijkheid om de verdachte te dagvaarden nadat er eerst een strafbeschikking tegen hem is uitgevaardigd. Het Openbaar Ministerie dient hierbij echter wel te handelen overeenkomstig de beginselen van een behoorlijke procesorde.”

Op dit punt dient niet-ontvankelijkheid achterwege te blijven.

De strafbeschikking tegen verdachte ontbreekt zoals gezegd in het dossier. De wetgever heeft ongetwijfeld bedoeld dat de strafbeschikking deel uitmaakt van het strafdossier. Dit is van belang om te zien welk verwijt de officier van justitie de verdachte heeft gemaakt (en nu maakt) en om te weten welke straf de officier indertijd heeft opgelegd. Dat kan lager zijn, maar ook, zo ondervond de kantonrechter in een ander dossier, veel hoger. De kantonrechter draagt de officier van justitie op hiervoor te zorgen.

Voorts acht de kantonrechter het van belang dat uit het dossier voldoende kenbaar en voldoende controleerbaar blijkt of en zo ja wanneer de verdachte de strafbeschikking heeft ontvangen. De kantonrechter draagt de officier van justitie op hiervoor te zorgen.

Uit het dossier moet ook blijken welke inspanningen het Openbaar Ministerie zich heeft getroost om de strafbeschikking aan verdachte kenbaar te maken. Dit veronderstelt ook dat duidelijk wordt wanneer op welk(e) adres(sen) de strafbeschikking is gezonden en waar verdachte ten tijde van het sturen stond ingeschreven. Het overzicht van het CJIB dat aan het dossier is toegevoegd, zou daarvoor voldoende kunnen zijn mits het overzicht is toegelicht. In de toelichting zou ten minste kunnen worden opgenomen waar alle gebruikte afkortingen voor staan en welke functie welke handeling heeft. De kantonrechter draagt de officier op hiervoor te zorgen.

Nu de officier van justitie bij de afdoening oorspronkelijk voor een strafbeschikking heeft gekozen, meent de kantonrechter de vraag van belang of het passend is dat de officier nu tot dagvaarding van verdachte is overgegaan. Daartoe het volgende:

In de nota n.a.v. het verslag (29 849, nr. 7) staat: “In het geval het OM een strafbaar feit met een strafbeschikking heeft afgedaan en de verdachte nog niet in gebreke is, met betalen of anderszins, ligt een beslissing om hem desondanks te dagvaarden mede gelet op het vertrouwensbeginsel bijvoorbeeld niet in de rede." De kantonrechter vindt het daarom noodzakelijk dat de officier van justitie in het dossier laat opnemen de reden waarom de officier alsnog is overgegaan tot dagvaarden.

Omdat de wetgever de strafbeschikking heeft geïntroduceerd (mede) om de strafrechter te ontlasten zal het Openbaar Ministerie redelijkerwijze te vergen inspanningen moeten leveren om de bij strafbeschikking opgelegde straf te executeren alvorens te dagvaarden. De wetgever heeft het Openbaar Ministerie de mogelijkheden van de artikelen 572 ev wetboek van strafvordering gegeven om te executeren. De kantonrechter acht het in gevallen als de onderhavige redelijk dat het Openbaar Ministerie verhaal zoekt met toepassing van een dwangbevel of, maar dan wel gepast en als allerlaatst, toepassing van gijzeling (artikel 578b wetboek van strafvordering).

In deze zaak is niets van de inspanningen gebleken: herinneringsbrieven, aanmaningen, verhaal door deurwaarder (of een deurwaardersbriefje: bijv. “verhaal niet mogelijk; geëxecuteerde staat onder bewind ”), dwangbevel: Niets van dat alles. Het is voor de kantonrechter op dit moment niet mogelijk de vraag te beantwoorden in hoeverre dit te kenschetsen zou kunnen zijn als voldoende redelijkerwijze te verwachten inspanningen voor executie. In de eerder genoemde Aanwijzing OM-afdoening staat beschreven hoe het CJIB de inning van een geldboete uitvoert. Hierin wordt onder meer het volgende genoemd: “Als op grond van de eerste aanschrijving en eventuele aanmaningen met aangehechte ola’s geen – volledige – betaling plaatsvindt, wordt getracht te executeren door middel van toepassing van verhaal met of zonder dwangbevel. (…) Indien verhaal niet tot (voldoende) resultaat leidt en (er) van gijzeling wordt afgezien, de vordering (ex artikel 578b Sv) wordt afgewezen of als gijzeling geen betaling oplevert, wordt beoordeeld of overdracht van de zaak aan het OM zal plaatsvinden. (…) Een vordering (ex artikel 578b Sv) wordt niet ingediend als bekend is dat de bestrafte de geldboete niet kan betalen.”

De kantonrechter draagt de officier daarom op in het dossier een overzicht op te nemen welke inspanningen zijn verricht om de straf te executeren en wat de redenen zijn om niet tot ten minste verhaal met dwangbevel door te gaan met executiepogingen . De opmerking van het CJIB “De tenuitvoerlegging daarvan is niet geslaagd” is, zoals gezegd, te summier.

De officier van justitie heeft in zijn requisitoir geëist een geldboete van 100,00 euro te vervangen door 2 dagen hechtenis bij niet-betaling. In de aanwijzing OM-afdoening (Staatscourant 2011, 10937) staat onder meer te lezen: “als de in de strafbeschikking opgelegde boete niet wordt betaald of verhaald moet de officier van justitie geen geldboete maar een taakstraf of vrijheidsstraf vorderen”. De reden van de officier om van deze Aanwijzing af te wijken heeft hij mondeling niet toegelicht en blijkt niet uit het dossier.

De beantwoording van deze vragen is eveneens van belang voor de vraag welke sanctie – mits de eerste drie vragen van artikel 350 wetboek van strafvordering positief kunnen worden beantwoord – passend is. Immers, indien betaling van een geldboete niet te verwachten is, zou een andere strafmodaliteit tot de mogelijkheden kunnen behoren. En het ontgaat de kantonrechter voorshands wat een door hem opgelegde boete van € 70,00 subs. 1 dag vervangende hechtenis meer oplevert dan een strafbeschikking met een geldboete van € 70,00.

De kantonrechter draagt de officier het volgende op:

• om een kopie van de strafbeschikking aan het dossier toe te voegen en een helder overzicht waaruit blijkt wat het openbaar ministerie heeft gedaan om de strafbeschikking bekend te maken aan verdachte;
• om in het dossier een overzicht op te nemen welke inspanningen zijn verricht om de straf te executeren en wat de redenen zijn om niet tot en met dwangbevel door te gaan met executiepogingen;
• om aan het dossier toe te voegen de redenen waarom de officier alsnog is overgegaan tot dagvaarden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens creditcardfraude en witwassen

Rechtbank Den Haag 28 oktober 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:14606

De rechtbank Den Haag heeft een man veroordeeld tot achttien maanden celstraf, waarvan zes voorwaardelijk, voor creditcardfraude en witwassen. Een medeplichtige vrouw krijgt voor creditcardfraude en sjoemelen met persoonsgebonden budgetten (pgb) acht maanden cel, waarvan vier voorwaardelijk. Haar man wordt vrijgesproken van medeplegen.

De rechtbank stelt vast dat de daders onder valse namen met via internet verkregen creditcardgegevens onder andere vliegtickets, speelgoed, auto-onderdelen en audioapparatuur hebben besteld. De vrouw heeft daarnaast handtekeningen vervalst onder pgb-papieren en daarbij foutieve informatie opgegeven. Ze heeft op die manier een bedrag van ongeveer 163.000 euro valselijk verantwoord en daarvan zelf ongeveer de helft ontvangen, zonder dat zij daar recht op had.

De echtgenoot van de vrouw werd verdacht van medeplegen van de creditcardfraude en het witwassen. De rechtbank ziet hiervoor onvoldoende bewijs. Zo kan onvoldoende vastgesteld worden in hoeverre deze man op de hoogte was van de aanwezigheid van de via fraude bestelde goederen in de woning en ook niet in hoeverre hij betrokken is geweest bij de verkoop van deze goederen.

Lees hier de volledige uitspraak.