Hennep kwekende makelaar moet jaar gevangenis in

Rechtbank Den Haag 14 oktober 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:13593

Een makelaar krijgt 18 maanden gevangenisstraf opgelegd, waarvan zes maanden voorwaardelijk, voor het hebben van hennepkwekerijen in Rotterdam en Den Haag. De rechtbank Den Haag veroordeelt hem ook voor valsheid in geschrifte met huurovereenkomsten.

De man bemiddelde als makelaar bij de verhuur van panden, waarin na verhuur de hennepkwekerijen werden aangetroffen. De rechtbank stelt vast dat de man in de periode van 1 mei 2012 tot en met 17 juni 2013 in Den Haag en Rotterdam samen met anderen in totaal meer dan drieduizend hennepplanten teelde in vijf verschillende panden.

De panden, die eigendom waren van particulieren, werden verhuurd op naam van spookhuurders. De makelaar heeft hiermee meermalen telkens opzettelijk gebruik gemaakt van valse geschriften.

Lees hier de volledige uitspraak.

Oplichting & Identiteitsfraude

Rechtbank Noord-Nederland 25 februari 2013, ECLI:NL:RBNNE:2013:2415

Verdachte heeft in een periode van tien maanden zich negen keer schuldig gemaakt aan oplichting, door op het internet goederen te koop aan te bieden en deze niet aan de kopers te leveren. Hij handelde in de meeste gevallen onder een andere naam, omdat hij onder zijn eigen naam op het internet al bekend stond als oplichter. Verdachte heeft ter terechtzitting van de rechtbank verklaard dat dit voor hem een manier was om gemakkelijk geld te verdienen. Om te verhullen dat hij zich schuldig maakte aan oplichting, heeft verdachte bovendien een valse aangifte van identiteitsfraude gedaan.

Verdachte heeft daarnaast in een tijdsbestek van enkele maanden in de straat waar hij toen woonde vele vernielingen gepleegd. Hij heeft onder meer een auto bekrast, banden van auto’s lek gestoken, buitenverlichting vernield en ruiten met stenen bekogeld. Verdachte heeft daarbij zelfs de ouders van zijn vriendin, bij wie hij inwoonde, niet gespaard. Wederom om de aandacht van zichzelf af te leiden, heeft verdachte de banden van zijn eigen auto lek gestoken en van die vernieling aangifte gedaan.

Door de oplichting heeft verdachte niet alleen velen gedupeerd, maar ook heeft hij het vertrouwen dat mensen in hem hebben gesteld op grove wijze beschaamd. Meer in algemene zin is de handel via het internet in grote mate afhankelijk van het vertrouwen dat kopers en verkopers in elkaar stellen. Ook in dat opzicht heeft het handelen van verdachte schade toegebracht. Door het doen van een valse aangifte heeft verdachte de aandacht van zichzelf afgeleid als het gaat om het achterhalen van de dader van de oplichting en de vernielingen. Daarnaast heeft hij onnodig politiecapaciteit benut. Verdachte heeft bovendien veel schade aangericht door de vernielingen. Hij heeft in de bewuste straat veel spanningen en onrust, maar ook angst veroorzaakt. De rechtbank rekent dat verdachte aan.

Uit het strafblad van verdachte blijkt dat hij drie keer eerder, in de jaren 2009 en 2010, is veroordeeld wegens oplichting.

Er is over verdachte een tweetal reclasseringsadviezen uitgebracht. Daaruit blijkt dat de reclassering op een aantal leefgebieden problemen constateert, zoals op het gebied van opleiding, werk en leren; inkomen en omgaan met geld; emotioneel welzijn; denkpatronen, gedrag en vaardigheden en houding. De reclassering stelt vast dat verdachte tot zijn daden is gekomen doordat hij niet aan de consequenties heeft gedacht en dat het hem aan vaardigheden ontbrak om zijn (financiële) problemen op een andere wijze op te lossen. Er is sprake van een positieve ontwikkeling in het leven van verdachte. Hij werkt inmiddels in een motorzaak en wordt behandeld voor zijn psychische klachten. Wel is nog sprake van een kwetsbare situatie, en wordt de kans op herhaling ingeschat als hoog gemiddeld. De reclassering adviseert om verdachte een (deels voorwaardelijke) werkstraf op leggen, met als bijzondere voorwaarden een meldingsgebod en een behandelverplichting.

De rechtbank stelt voorop dat verdachte de bewezenverklaarde feiten heeft begaan terwijl er nog een proeftijd liep van eerdere voorwaardelijke veroordelingen. Bovendien was de voorlopige hechtenis van verdachte voorwaardelijk geschorst toen hij twee gevallen van internetoplichting pleegde. Verdachte wekt daardoor de indruk dat hij niet alleen niet goed nadenkt voordat hij tot zijn strafbare handelen komt, maar ook dat hij zich niet veel gelegen laat liggen aan de strafrechtelijke reactie die daarop is gevolgd. Die indruk wordt versterkt doordat verdachte al eerder is veroordeeld wegens oplichting, maar desondanks opnieuw tot oplichting overgaat. Van de toen aan hem opgelegde werkstraffen heeft verdachte kennelijk onvoldoende geleerd.

De rechtbank stelt aan de andere kant vast dat verdachte zijn leven inmiddels meer op orde lijkt te hebben. Zo is een aantal van zijn schulden afgelost, zodat hij binnenkort zal worden toegelaten tot de schuldsaneringsregeling, en heeft hij werk. Ook wordt verdachte behandeld voor zijn ADHD en psychische klachten.

Anders dan de officier van justitie heeft overwogen, vormt deze positieve wending in het leven van verdachte voor de rechtbank onvoldoende aanleiding om af te zien van de oplegging van een (deels onvoorwaardelijke) gevangenisstraf. Daarbij spelen met name de ernst van de feiten en de omstandigheid dat verdachte al eerder is veroordeeld voor oplichting en daaruit geen lering heeft getrokken een rol. Verdachte zal de consequenties van zijn daden moeten aanvaarden, ook nu het beter met hem gaat.

Alles overziend acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van negen maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk, passend en geboden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Belastingzaak: uit een tap op het telefoon(fax-)nummer van advocaat verkregen overeenkomst van dading is niet op strafrechtelijk onrechtmatige wijze verkregen

Rechtbank Gelderland 17 september 2013, ECLI:NL:RBGEL:2013:3000

Procesgang

Verweerder heeft aan eiser met dagtekening 28 december 2009 voor het jaar 2006 een aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 6.351 negatief en een belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang van € 175.000.

Verweerder heeft bij uitspraak op bezwaar van 23 november 2011 de aanslag gehandhaafd.

Eiser heeft daartegen beroep ingesteld.

Feiten

Eiser is gehuwd met Y. Samen hebben ze twee kinderen, D en E. De woning aan de A-straat 1 te Z is sinds 16 oktober 1996 in eigendom van eiser en zijn echtgenote.

De echtgenote van eiser evenals beide kinderen staan vanaf 15 oktober 1996 respectievelijk 2001 en 2003 in de gemeentelijke basisadministratie ingeschreven op het adres A-straat 1 te Z.

Eiser stond van 15 oktober 1996 tot en met 14 juli 2004 ingeschreven op het adres A-straat 1 te Z. Op 14 juli 2004 heeft eiser zich laten uitschrijven bij de basisadministratie van de gemeente Breukelen en daarbij als nieuw adres A-straat 2 in Q te Zwitserland opgegeven. Vanaf 2 april 2007 staat eiser weer ingeschreven op het adres A-straat 1 te Z.

Eiser is 100 % aandeelhouder van F BV en G BV. Beide BV’s hebben als vestigingsadres A-straat 1 te Z. Tevens is eiser voor 75 % aandeelhouder van H GmbH.

Tot de gedingstukken behoort een overeenkomst van dading, gedagtekend 2 februari 2006. In deze overeenkomst is onder meer het volgende opgenomen:

“(…)Partijen

1. De heer X, wonende te NL (…) Z (…), aan de A-straat 1, nader te noemen “X”.

(…) Mede-ondergetekenden:

3. H GmbH, gevestigd te D (…) R (Duitsland) (…), vertegenwoordigd door de heer X. (…)

PARTIJEN KOMEN OVEREEN ALS VOLGT:

- Uit het op rekeningnummer (…) gekantonneerde bedrag van € 307.000 zal een bedrag groot € 175.000,- onmiddellijk na ondertekening worden bijgeschreven op een nader over te maken rekeningnummer door partij X.”(…)

Op de overeenkomst van dading, gedagtekend 2 februari 2006, zijn handgeschreven aantekeningen gemaakt. Blijkens deze aantekeningen dient een bedrag van € 145.000 op een bankrekening van Credit Suisse ten name van eiser te worden overgemaakt en een bedrag van € 30.000 op een bankrekening van Stichting Beheer derdengelden I te worden overgemaakt.

In 2006 is eiser verhoord door opsporingsambtenaren van de Belastingdienst/FIOD. Van deze verhoren zijn processen-verbaal opgemaakt. Met betrekking tot het verblijf van eiser in Nederland en Zwitserland is in de processen-verbaal van 6 april 2006 en 30 augustus 2006, voor zover van belang, het volgende opgenomen:

“(…) Naar de A-straat 1 in Z. Dit is het woonadres van mijn vrouw en kinderen. Dit is niet het woonadres van mijzelf. Ik sta zelf ingeschreven in Zwitserland. De situatie met betrekking tot de overgang van het bedrijf waar ik voor werkte is dramatisch veranderd. Daarom ken ik nu mijn situatie niet meer. Ik had een woning in Zwitserland. Dat was op het adres A-straat 3 ongenummerd in S. Dit bedrijfspand/woonhuis wordt gehuurd door het bedrijf J AG. Dit bedrijf is sinds kort overgegaan in handen van andere aandeelhouders. De nieuwe eigenaar wilde niet meer dat ik in dat huis bleef wonen. Ik heb toen mijn spullen opgepakt en ben naar mijn huis in Z gegaan. Op dit moment zoek ik een andere woonruimte in Zwitserland. De nieuwe vertegenwoordiger van de eigenaren van J AG heet K.

(…) In het weekend verblijf ik bij mijn vrouw in Z, verder verblijf ik door de weeks in Zwitserland. Ik verblijf dan in hotels. Ik heb ingeschreven gestaan op de A-straat 3 in S. Daar woont nu K. Ik weet niet of ik daar nog ingeschreven sta. Ik heb dus geen vaste woon- of verblijfplaats in Zwitserland”

In het proces-verbaal van de echtgenote van eiser van 7 april 2006 is, voor zover van belang, het volgende vermeld:

“(…) Wij getrouwd op 29 april 1999 onder huwelijkse voorwaarden.(…)

Vraag verbalisanten: Wat is uw woonadres? Woont u daar ook daadwerkelijk?

Ik woon op de A-straat 1 in Z. Ik woon daar met mijn twee kinderen en X. X woont hier overigens niet officieel. Hij staat ingeschreven in Zwitserland en staat niet ingeschreven in Z. Sinds wanneer hij daar staat ingeschreven weet ik niet. Hij staat ingeschreven in Zwitserland omdat hij daar werkt. In de afgelopen tijd dat hij in Zwitserland verbleef voor zijn werk sliep hij of in een hotel of in een woning bij het kantoor. Als hij in dat huis sliep dan was dat op een of ander luchtbed.

Vraag verbalisanten: Kent u het woonadres van X in Zwitserland?

Ik ben 1 keer bij het kantoor/woonadres in Zwitserland geweest. Dat was in oktober 2005. Dat was in verband met de toekomstige verhuizing. Het adres ken ik niet. Ik weet ook niet van wie het pand in Zwitserland is. Op het moment dat ik daar met X was, waren er geen andere mensen.

Vraag verbalisanten: Wat kan U vertellen over het adres A-straat 2 Q? Is het een woning of een bedrijfspand? Van wie is het? Huurt X het pand?

Het is een dorp in de buurt bij Q. Het bedrijf dat daar gevestigd is, is een medisch bedrijf. De naam van het bedrijf ken ik niet. Op dit adres bevindt zich alleen een kantoor met daaraan vast een woongedeelte.

Vraag verbalisanten: Volgens onze informatie stond u op het punt om te verhuizen naar S in Zwitserland. Waarom is dat niet doorgegaan?

We zouden in juni 2006 gaan verhuizen naar Zwitserland. De verhuizing ging niet door omdat het bedrijf is verkocht. Het bedrijf is 2 weken geleden verkocht. X kreeg van zijn nieuwe baas slechts een contract voor 12 maanden. Wie zij nieuwe baas is weet ik niet. Het is allemaal nog zo recent. Ik heb zijn vorige werkgever en huidige werkgever nooit ontmoet. X was wel erg zelfstandig in zijn werk. Hij mocht namelijk zelf de producten verkopen. Als ik naar Zwitserland belde kreeg ik ook altijd X zelf aan de lijn. Ik heb nog nooit iemand anders van dat bedrijf gezien of gesproken. Ook niet telefonisch. De verhuizing zou eerst in januari van dit jaar plaats vinden. Dit is toen uitgesteld omdat het niet zo lekker ging met de zaak. Toen hebben we besloten de verhuizing uit te stellen naar juni dit jaar. De woning in Z zouden we gaan verkopen. We hebben dit te koop gezet na de zomer in 2005. Het huis is nooit verkocht. De plannen om het te verkopen is stopgezet net voor de kerst 2005. Volgens mij is er voor de verkoop van de woning niets getekend omdat de verkoop nog nooit definitief is geweest.(…)”

In het proces-verbaal van een getuige van 27 april 2006 is, voor zover van belang, het volgende vermeld:

“(...) Vraag verbalisanten: Ons onderzoek heeft uitgewezen dat u voor het Zwitserse bedrijf J AG werkt.

Waar is deze onderneming officieel gevestigd? (…) We zitten nu aan de A-straat 3 in S. Dit is een huis met een kantoor. Ik ben officieel per 1-2-2005 gekomen bij J. Ik heb daarvoor meegeholpen maar daarvoor heb ik geen geld ontvangen. Dit is begonnen rond mei 2004. Ik heb J aangedragen bij X. We hebben gezeten op het adres A-straat 2 te Q. Op 8 maart 2005 zijn we overgegaan naar S. De reden dat we naar S zijn gegaan, is dat X in Zwitserland wilde wonen. Het adres A-straat 2 is een woonadres maar we hadden daar een kleine ruimte met een wc. In deze ruimte stond geen bed en geen keuken enz.

(…) Vraag verbalisanten: Klopt het dat J AG een woning annex kantoorpand huurt aan de A-straat 3 in S en dat deze woning ter beschikking staat van X?

X heeft deze woning zelf via internet gevonden. We, ik, X en (…), zijn dit pand gaan bekijken en we zagen dat er ook een kantoorpand was. We hebben in eerste instantie alleen het kantoorgedeelte gehuurd want het woonhuis was verhuurd. Van juni 2005 zouden we het geheel huren voor ca. 8.000 Franc daarvoor was de huur van het kantoorgedeelte 1.000 Franc. X zou er gaan wonen met zijn gezin.”(…)

Eiser heeft op 8 april 2008 voor het jaar 2006 aangifte IB/PVV gedaan naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 6.351 negatief. In de aangifte is eiser als binnenlands belastingplichtige aangemerkt en is de woning aan de A-straat 1 te Z als de eigen woning opgevoerd, waarbij het huurwaardeforfait en de hypotheekrente in aanmerking zijn genomen. In deze aangifte zijn geen inkomsten afkomstig uit Zwitserland aangegeven.

Bij brief van 17 juli 2009 stelt verweerder eiser op de hoogte van het voornemen tot afwijking van de aangifte. In deze brief is onder meer vermeld dat uit informatie is gebleken dat eiser een bedrag van € 175.000 aan reguliere voordelen uit aanmerkelijk belang heeft ontvangen.

Vervolgens heeft verweerder met dagtekening 28 december 2009 de definitieve aanslag IB/PVV 2006 vastgesteld. Bij de definitieve aanslag is verweerder, in afwijking van de aangifte, uitgegaan van een negatief belastbaar inkomen uit werk en woning van € 6.351 en een belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang van € 175.000. Het verzamelinkomen is derhalve vastgesteld op € 168.649.

In de aangiften IB/PVV voor de jaren 2004, 2005 en 2007 is eiser eveneens als binnenlands belastingplichtige aangemerkt en is de woning aan de A-straat 1 te Z als de eigen woning opgevoerd.

Eiser hield in Nederland banktegoeden aan in de vorm van privérekeningen, spaarrekeningen en effectenrekeningen.

Geschil

In geschil is het antwoord op de vraag of de aanslag IB/PVV 2006 tot het juiste bedrag is opgelegd. Meer in het bijzonder zijn de antwoorden op de volgende vragen in geschil:

1. beschikt eiser over alle op de zaak betrekking hebbende stukken?
2. is de woonplaats van eiser in 2006 in Nederland gelegen?
3. indien de woonplaats van eiser in Nederland is gelegen, heeft verweerder dan terecht een belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang ter grootte van € 175.000 in aanmerking genomen? Daarbij is in het bijzonder in geschil of de overeenkomst van dading onrechtmatig is verkregen en of deze overeenkomst om die reden niet mag worden gebruikt bij de vaststelling van de aanslag IB/PVV 2006?

Partijen doen hun standpunten steunen op de gronden die daartoe door hen zijn aangevoerd in de van hen afkomstige stukken.

Beoordeling

Eiser heeft zich op het standpunt gesteld dat hij niet over alle op de zaak betrekking hebbende stukken beschikt. Daartoe heeft eiser aangevoerd dat hij niet beschikt over het volledige FIOD-dossier en de bescheiden, waaronder zijn administratie, die door de FIOD in beslag zijn genomen.

Verweerder heeft zich op het standpunt gesteld dat de door hem ten aanzien van eiser van de FIOD ontvangen stukken alleen betrekking hebben op de feiten op grond waarvan € 175.000 bij het inkomen is geteld en dat hij al deze van de FIOD ontvangen stukken heeft ingebracht.

De rechtbank is van oordeel dat verweerder alle op de zaak betrekking hebbende stukken heeft ingezonden. Niet aannemelijk is geworden dat verweerder niet alle stukken die bij de besluitvorming een rol hebben gespeeld, heeft overgelegd. Daarbij komt dat verweerder niet verplicht is om stukken die niet ter beschikking van hem hebben gestaan, in te brengen (vgl. Hoge Raad 12 juli 2013, nr. 11/04625, ECLI:NL:HR:2013:29). Eisers stelling treft dan ook geen doel.

Woonplaats

Ingevolge de artikelen 1.1 en 2.1 van de Wet Inkomstenbelasting 2001 geldt een natuurlijk persoon die in Nederland woont als binnenlands belastingplichtige.

Ingevolge artikel 4 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen wordt naar de omstandigheden beoordeeld waar iemand woont. Als uitgangspunt heeft daarbij te gelden dat een natuurlijk persoon zijn woonplaats in Nederland heeft indien hij daarmee een duurzame betrekking van persoonlijke aard heeft. Bepalend daarbij is dat uit uiterlijk waarneembare omstandigheden moet blijken dat de banden van de belastingplichtige met Nederland voldoende sterk zijn om te kunnen aannemen dat hij hier te lande het duurzame middelpunt van zijn persoonlijke levensbelangen heeft.

De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de woonplaats van eiser gelet op het bepaalde in artikel 4 van de AWR in Nederland is gelegen. Uit de stukken blijkt dat het gezin van eiser gedurende het gehele jaar 2006 in de eigen woning aan de A-straat 1 in Z heeft gewoond en dat eiser in verband met zijn werk doordeweeks in Zwitserland op het bedrijfsadres of in hotels verbleef en in het weekend bij zijn gezin in de eigen woning in Z. Verder is gebleken dat de voor 2006 geplande verhuizing van eiser en zijn gezin naar Zwitserland uiteindelijk niet is doorgegaan. Bovendien had eiser in 2006 de beschikking over privé-rekeningen, spaarrekeningen en effectenrekeningen in Nederland. Daarmee zijn de economische en sociale banden van eiser met Nederland van dien aard dat moet worden geoordeeld dat het duurzame middelpunt van eisers persoonlijke levensbelangen in Nederland is gelegen. Eisers intentie om in Zwitserland zijn woonplaats te hebben, doet daaraan niet af.

Eiser heeft ter onderbouwing van zijn standpunt dat hij niet woonachtig was in Nederland, verwezen naar stukken die door de FIOD in beslag zijn genomen en nog niet aan hem zijn teruggegeven. Het betreffen volgens eiser stukken aangaande de geplande verhuizing naar Zwitserland, een werkvergunning 2006, rekeningafschriften alsmede uitschrijvingen met betrekking tot de Kinderbijslag en de AOW. Ook indien eiser in staat zou zijn om deze stukken te overleggen, dan kan uit deze stukken naar het oordeel van de rechtbank niet worden afgeleid dat het duurzame middelpunt van eisers persoonlijke belangen in 2006 niet in Nederland is gelegen. De geplande verhuizing naar Zwitserland is immers niet doorgegaan en de genoemde uitschrijvingen met betrekking tot de Kinderbijslag en de AOW brengen geen verandering in de hiervoor beschreven feitelijke banden van eiser met Nederland. De rekeningafschriften van een bank in Zwitserland wegen niet op tegen de overige in Nederland aanwezige sociale en economische banden van eiser. Dit geldt ook voor de door eiser overgelegde tijdelijke verblijfsvergunning voor de periode 1 september 2006 tot en met 31 december 2006. De overige door eiser overgelegde stukken betreffen rekeningen (“Manuelle Therapie” en “Auflösung der Freizügigkeitspolice”) en een reisverzekering, welke niet op het jaar 2006 betrekking hebben.

Vervolgens dient de vraag te worden beantwoord of eiser ook op grond van het Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Zwitserse Bondsstaat ter voorkoming van dubbele belasting op het gebied van belastingen van het inkomen en van het vermogen, gesloten te ʼs- Gravenhage op 12 november 1951, zoals gewijzigd bij de overeenkomst van 22 juni 1966 als inwoner van Nederland kan worden aangemerkt.

Ingevolge artikel 2, tweede lid, eerste volzin, van het Verdrag, voor zover van belang, heeft een natuurlijke persoon zijn woonplaats, in de zin van dit Verdrag, ter plaatse waar hij een duurzame woongelegenheid heeft. Indien er meerdere van dergelijke plaatsen bestaan, wordt als woonplaats beschouwd de plaats, waarmede de persoonlijke betrekkingen het nauwst zijn (het middelpunt van de levensbelangen).

De persoonlijke betrekkingen van eiser (het middelpunt van zijn levensbelangen) zijn, gelet op de overwegingen 4.6 en 4.7, in 2006 het nauwst met Nederland geweest. Dit betekent dat de woonplaats van eiser in 2006 ook op grond van het Verdrag in Nederland is gelegen.

Rechtmatigheid bewijs

Eiser stelt dat de gegevens waarop de onderhavige aanslag is gebaseerd op onrechtmatige wijze zijn verkregen en dat deze om die reden niet als bewijs mogen worden gebruikt bij het vaststellen van de aanslag. Het betreft in het bijzonder de in overweging 2.5 opgenomen overeenkomst van dading. Eiser heeft aangevoerd dat uit het vonnis van het Gerechtshof Arnhem van 13 maart 2012, Parketnummer: 21-004485-07, blijkt dat de inhoud van de geheimhoudersgesprekken (telefoon- en faxtaps) niet als bewijs mag worden gebruikt en dat sprake is van een zodanig onbehoorlijk handelen door de ambtenaren en het Openbaar Ministerie dat er op geen enkele wijze gebruik mag worden gemaakt van de betreffende bescheiden.

Verweerder heeft zich op het standpunt gesteld dat hij de genoemde stukken als bewijs mag gebruiken, ondanks het feit dat deze op onrechtmatige wijze zouden zijn verkregen. De betreffende stukken zijn volgens verweerder namelijk niet verkregen op een wijze die zozeer indruist tegen hetgeen van een behoorlijk handelende overheid mag worden verwacht, dat dit gebruik onder alle omstandigheden ontoelaatbaar moet worden geacht. Daarbij heeft verweerder erop gewezen dat de Officier van Justitie toestemming heeft verleend om de betreffende gegevens te gebruiken voor fiscale doeleinden ten aanzien van eiser.

De rechtbank stelt vast dat de overeenkomst van dading tijdens het onderzoek door de FIOD is verkregen uit een op het telefoon(fax)nummer van advocaat mr. L geplaatste tap. Mede in aanmerking nemende dat L, zoals uit de stukken blijkt, één van de medeverdachten was in het strafrechtelijk onderzoek tegen eiser gaat de rechtbank er vanuit dat genoemde overeenkomst van dading niet als informatie uit geheimhoudersgesprekken kan worden aangemerkt.

In het door eiser aangevoerde vonnis van het Hof ziet de rechtbank geen aanleiding voor een andersluidend oordeel. Het Hof heeft over de geheimhoudersgesprekken het volgende overwogen:

“Geheimhoudersgesprekken

Wat betreft de geheimhoudersgesprekken heeft het hof, met de verdediging, geconstateerd dat zich, in weerwil van de regelgeving betreffende geheimhoudersgesprekken, toch transcripties van deze gesprekken in het dossier bevinden. Daarmee is de privacy van de medeverdachte L, wiens telefoonnummer in het beginstadium nog niet onder een tap was geplaatst, geschonden en, ernstiger, het verschoningsrecht van mr L en zijn kantoorgenoten. Op enig moment is een deel van die gesprekken vernietigd en een deel kennelijk, en ten onrechte, niet. Daarbij is eveneens gebleken dat, in strijd met de regelgeving, personen die een leidende rol hadden in het onderzoek ook betrokken waren bij de beoordeling van de vraag of het om geheimhoudersmateriaal ging en bij de verwerking en (gedeeltelijke) vernietiging van deze gesprekken. Ook is gebleken dat de procedures omtrent deze geheimhoudersgesprekken niet juist zijn verlopen en dat de deken, naar later bleek, in een aantal gevallen gesprekken ten onrechte niet heeft aangemerkt als geheimhoudersgesprekken. Het hof handhaaft zijn oordeel dat eventuele fouten van de deken in dit stadium de ontvankelijkheid van het openbaar ministerie niet regarderen. Het is niet aannemelijk geworden dat informatie uit die gesprekken is gebruikt als “sturingsinformatie” in het onderzoek. De inhoud van die geheimhoudersgesprekken zal, als gezegd, niet voor het bewijs worden gebezigd. De verdachte is daarom op dit punt niet in zijn belangen geschaad”.

Hieruit kan naar het oordeel van de rechtbank niet worden afgeleid dat informatie die uit de bij L geplaatste tap is verkregen onder de geheimhoudersgesprekken valt en met schending van het verschoningsrecht van L is verkregen. Het Hof heeft er namelijk op gewezen dat het telefoonnummer van L in het beginstadium nog niet onder een tap was geplaatst, waar de rechtbank uit opmaakt dat het juist gaat om informatie uit geheimhoudersgesprekken die hebben plaatsgevonden voordat bij L een tap is geplaatst. Hieruit kan dus niet de overeenkomst van dading zijn verkregen.

Nu niet is gebleken van een schending van het verschoningsrecht en ook anderszins niet is gebleken dat de overeenkomst van dading op strafrechtelijk onrechtmatig wijze is verkregen, heeft verweerder de overeenkomst van dading als bewijs mogen gebruiken.

Hoogte van de aanslag

Eiser heeft gesteld dat de door hem ontvangen vergoeding van € 175.000 een liquidatieuitkering betreft en belast moet worden als een vervreemdingsvoordeel uit aanmerkelijk belang. Op deze vergoeding dienen volgens eiser de kosten ten bedrage van € 30.000 en de verkrijgingsprijs van de aandelen in mindering te worden gebracht.

Verweerder heeft het door eiser blijkens de overeenkomst van dading ontvangen bedrag van € 175.000 aangemerkt als een regulier voordeel uit aanmerkelijk belang. Eiser heeft volgens verweerder niet aannemelijk gemaakt dat hij in verband hiermee kosten heeft gemaakt ten bedrage van € 30.000.

De rechtbank is van oordeel dat verweerder de door eiser ontvangen vergoeding terecht heeft gekwalificeerd als een regulier voordeel uit aanmerkelijk belang in de zin van artikel 4.13 van de Wet IB 2001. Uit de verklaring van eiser blijkt dat de ontvangen vergoeding een provisie voor de verkoop van onroerend goed in België op 20 mei 2005 betreft. Eiser heeft op geen enkele wijze aannemelijk gemaakt dat de vergoeding verband houdt met de liquidatie van H GmbH. Hieruit volgt dat sprake is van een nagekomen bate, die geen verband houdt met een eventuele liquidatie.

Eiser heeft ook niet aannemelijk gemaakt dat hij in verband met deze vergoeding kosten heeft gemaakt ten bedrage van € 30.000. De handgeschreven aantekeningen op de overeenkomst van dading, inhoudende dat een bedrag van € 30.000 naar een bankrekening van Stichting Beheer derdengelden I dient te worden overgemaakt, acht de rechtbank daarvoor onvoldoende. In de verklaring van eiser tijdens de behandeling van het beroep ter zitting dat hij voor deze kosten een factuur heeft ontvangen, maar dat deze in beslag is genomen en niet is teruggegeven, ziet de rechtbank voorts ook geen aanleiding voor een andersluidend oordeel. Niet valt in te zien immers waarom door eiser niet een duplicaatfactuur had kunnen worden opgevraagd en overgelegd. Eiser heeft evenmin op andere wijze aannemelijk gemaakt dat hij genoemde kosten heeft gemaakt.

Het vorenstaande heeft tot gevolg dat verweerder bij de vaststelling van de aanslag IB/PVV 2006 terecht een belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang ter grootte van € 175.000 in aanmerking heeft genomen.

Conclusie

Gelet op het vorenoverwogene dient het beroep ongegrond te worden verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Kennisgeving geen verdere vervolging OM. Verzoek ex art. 89 Sv toch niet-ontvankelijk, omdat na de kennisgeving (met succes) een procedure ex art. 12 Sv is gevolgd.

Rechtbank Noord-Holland 30 september 2013, ECLI:NL:RBNHO:2013:8581

In deze zaak heeft de officier van justitie bij brief van 25 mei 2011 aan verzoeker onder meer het volgende meegedeeld:

“(…) Door middel van deze brief deel ik u mede dat is besloten dat geen verdere strafvervolging tegen u zal worden ingesteld. (…)

Ondanks het feit dat er tot vervolging voor (…) mishandelingen zou kunnen worden overgegaan, zullen deze aangiftes geseponeerd worden, aangezien het Openbaar Ministerie van oordeel is dat u “door feit en/of gevolgen bent getroffen”.

De zaken zijn hiermee afgedaan, tenzij (…) het Gerechtshof alsnog vervolging beveelt. Dat kan als een ander, in dit geval de nabestaanden (…), zich beklagen over deze beslissingen.”

Dat laatste is het geval gebleken. Het Gerechtshof te Amsterdam heeft in een procedure ingevolge artikel 12 Sv de klacht gegrond verklaard en bevolen dat er alsnog nader onderzoek moet worden verricht. Dat heeft erin geresulteerd dat op dit moment onder parketnummer 15/810064-13 de strafzaak tegen verzoeker nog steeds aanhangig is.

De strafzaak is dus nog niet geëindigd en daarom kan verzoeker niet in zijn verzoek worden ontvangen. Hij zal daarom niet-ontvankelijk worden verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf wegens diverse feiten, waaronder witwassen en het niet (juist) doen van belastingaangifte

Rechtbank Almelo 27 april 2013, ECLI:NL:RBALM:2012:1215

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het een gewoonte maken van witwassen door de opbrengsten van zijn seksclub en andere bedrijven te verzwijgen voor de Belastingdienst. Hij stalde deze opbrengsten, buiten het zicht van de Belastingdienst, via anderen, op een tweetal Duitse bankrekeningen en betaalde met die opbrengsten het verkapte loon, bestaande uit etentjes, kleding, een keuken, sieraden en auto van zijn mede-exploitant.

Verdachte heeft geldstromen aan het zicht van de Belastingdienst willen ontrekken door het opzetten van een woud aan stichtingen met steeds wisselende bestuurders die niet of nauwelijks wisten waarom ze als zodanig moesten optreden. Telkens was het verdachte die op de achtergrond de touwtjes in handen had. Daarbij is geen deugdelijke administratie gevoerd en weigert verdachte inzicht te geven aan de Belastingdienst in de activiteiten van die stichtingen. Zo weigert hij een boekenonderzoek en houdt zich niet aan gemaakte afspraken met de Belastingdienst. Verdachte, als ondernemer, had moeten weten dat ook in het geval er geen winst wordt gemaakt, belastingaangifte moet worden gedaan (nihilaangifte) en dat alle bescheiden die tot het doen van die aangifte geleid hebben gedurende de daarvoor bij de wet voorgeschreven termijn bewaard moeten worden, teneinde de belastingdienst de gelegenheid te bieden een en ander te controleren.

Het fiscale nadeel in deze zaak is uiteindelijk door de Belastingdienst berekend op ruim € 500.000,=. Verdachte heeft een eigen leefwereld gecreëerd en heeft kennelijk lak aan zijn omgeving.

Zo deinst verdachte er zelfs niet voor terug om kasboekstaten en kwitantieslips en facturen, waarop bewust een te laag bedrag aan huur stond vermeld, aan de officier van justitie te overhandigen, naar aanleiding van een door de rechtbank gedaan verzoek zijn stellingen (in een andere rechtszaak: ontnemingszaken inzake overtreding van de Wet Arbeid Vreemdelingen) te onderbouwen.

De rechtbank neemt hem dit ernstig kwalijk nu hij daarmee doelbewust de rechtbank, die moest oordelen in die zaak, heeft geprobeerd te misleiden in haar oordeelsvorming.

Ook uit de houding van verdachte ter terechtzitting spreekt geen enkel inzicht of schuldbesef.

Naar het oordeel van de rechtbank kan daarom niet worden volstaan met de straf zoals die is geëist door de officier van justitie. Bij haar strafbepaling heeft de rechtbank verder rekening gehouden met:

• de ernst van het bewezen verklaarde feiten in de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in het hierop gestelde wettelijk strafmaximum en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd;
• de professionele opzet van het bewezenverklaarde;
• de grove wijze waarop het noodzakelijk vertrouwen in het handelsverkeer in het algemeen door verdachte is geschaad;
• het stelselmatige karakter van de bewezenverklaarde feiten.

Daarnaast heeft de rechtbank ook rekening gehouden met het tijdsverloop tussen het aanbrengen van het proces-verbaal bij de officier van justitie en de datum van de eerste terechtzitting en tevens met het feit dat verdachte eerder veroordeeld is terzake van misdrijven.

Bewezenverklaring

Feit 1: medeplegen van een gewoonte maken van witwassen;

Feit 2: opzettelijk een bij de belastingdienst voorziene aangifte niet doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven;

Feit 3: opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd;

Feit 4: opzettelijk een bij de belastingdienst voorziene aangifte niet binnen de daarvoor gestelde termijn doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij, verdachte feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd;

Feit 5: opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij, verdachte feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging;

Feit 6: opzettelijk gebruik maken van een vals geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst;

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 24 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Voormalig medewerker van een TV- en productiemaatschappij veroordeeld wegens verduistering

Rechtbank Amsterdam 2 oktober 2013, ECLI:NL:RBAMS:2013:6451

Feiten

Tussen september 2010 en oktober 2012 heeft verdachte in totaal een bedrag van ongeveer 337.000 euro verduisterd. Dit heeft hij gedaan door op grond van nepfacturen kasopnames te doen. Daarnaast heeft hij een pinpas en creditcards van het bedrijf, waarover hij uit hoofde van zijn functie op de financiële afdeling beschikte, gebruikt om geld op te nemen dat hij vervolgens voor privédoeleinden gebruikte.

Het handelen van de medewerker was ingegeven door zijn gokverslaving. De rechtbank neemt hem dit kwalijk. Anderzijds is het gedrag van de medewerker bij het bedrijf lang onopgemerkt gebleven, ondanks diverse signalen. Dit heeft ertoe geleid dat hij lange tijd kon doorgaan met zijn kwalijke gedrag. De rechtbank heeft er verder rekening mee gehouden dat het gebeurde naast grote gevolgen voor het bedrijf ook grote gevolgen voor de medewerker heeft gehad.

Bewezenverklaring

Ten aanzien van feit 1: Verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft

Ten aanzien van feit 2: Poging tot verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft

Ten aanzien van feit 3: Valsheid in geschrift, meermalen gepleegd

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 5 maanden en stelt daarbij een proeftijd van 2 jaren vast.

Lees hier de volledige uitspraak.

Woonbegeleidster krijgt werkstraf voor verduistering

Een 47-jarige woonbegeleidster krijgt een werkstraf van 240 uur voor het verduisteren van geld van de instelling, waar zij als woonbegeleidster werkte, en van haar cliënten. De rechtbank Den Haag legt daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden op, met een proeftijd van twee jaar. De vrouw moet verder een schadevergoeding van 15.500 euro betalen aan de stichting bij wie ze in dienst was.

De rechtbank stelt vast dat de vrouw geld pinde van bankrekeningen van cliënten. Van de gepinde bedragen hield zij eerst een deel voor zichzelf. Na verloop van tijd ging zij de gehele, gepinde geldbedragen voor zichzelf houden. Zij had hiervoor geen toestemming. Ook heeft ze geld gestolen uit de groepskas en de algemene kas van de instelling.

De vrouw was vanaf medio 2009 als woonbegeleidster werkzaam bij een instelling voor geestelijke gezondheidszorg en maatschappelijke opvang. De directeur van de stichting heeft haar in 2011 ontslagen toen hij achter de verduistering kwam en heeft aangifte bij de politie gedaan.

• Rechtbank Den Haag 7 oktober 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:13120

Vrijspraak oplichting via Marktplaats.nl: geen oorzakelijk verband tussen het aanwenden van het bedrieglijk middel (de valse naam) en het afgeven van geld

Rechtbank Den Haag 3 juli 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:8128

De verdenking komt er op neer dat verdachte zich in de periode van 1 december 2011 tot en met 3 januari 2012 schuldig heeft gemaakt aan oplichting van vele personen. Hij zou dit hebben gedaan door via de website www.Marktplaats.nl onder een valse naam kaartjes te koop aan te bieden en bestellingen van die personen te accepteren, waardoor zij werden bewogen tot afgifte van geldbedragen, terwijl verdachte wist dat hij die kaartjes niet kon leveren.

Daarnaast zou verdachte zich in de periode van 29 augustus 2011 tot en met 27 januari 2012 schuldig hebben gemaakt aan witwassen.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de rechtbank wettig en overtuigend bewezen zal verklaren dat verdachte de hem onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten alsmede de ad informandum gevoegde feiten heeft begaan.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht op grond van het onderzoek ter terechtzitting niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen de verdachte bij dagvaarding onder 1 en 2 is ten laste gelegd, zodat hij daarvan dient te worden vrijgesproken.

De rechtbank overweegt daartoe het volgende.

Van oplichting in de zin van artikel 326 van het Wetboek van Strafrecht is sprake wanneer iemand, met het oogmerk om zich (of een ander) wederrechtelijk te bevoordelen door:

1. het aannemen van een valse naam of
2. het aannemen van een valse hoedanigheid of
3. listige kunstgrepen of
4. een samenweefsel van verdichtsels,

een ander beweegt tot afgifte van enig goed. In juridische zin is derhalve sprake van oplichting, indien iemand door één of meer van de hiervoor genoemde middelen een ander heeft bewogen tot de afgifte van het goed.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld, dat verdachte zich op Marktplaats.nl heeft voorgedaan als een bona fide verkoper van toegangsbewijzen en daardoor de kopers heeft bewogen tot afgifte van geld. Verdachte heeft daarbij bovendien gebruik gemaakt van valse namen.

Het enkele aangaan van een overeenkomst en het vervolgens in gebreke blijven levert op zichzelf, ook als degene die de overeenkomst is aangegaan al voorzag niet aan zijn verplichtingen te kunnen voldoen, niet het aannemen van een valse hoedanigheid noch een listige kunstgreep op in de zin van artikel 326 Sr (Hoge Raad 2 november 2010, BM4208). Daarvoor zijn bijkomende omstandigheden nodig.

Zo’n omstandigheid zou kunnen zijn, dat verdachte in meerdere gevallen gebruik heeft gemaakt van een valse naam.

De rechtbank merkt op, dat het gebruik van een andere dan de eigen naam bepaald niet ongewoon is op het internet. Op Marktplaats.nl gebruiken velen alleen een voor- of bijnaam. Wil er sprake zijn van oplichting, dan is bovendien een oorzakelijk verband vereist tussen het aanwenden van het bedrieglijk middel (de valse naam) en het afgeven van, in casu, het geld. Dat het gebruik van een valse naam door verdachte de betrokkenen heeft bewogen tot de afgifte van het geld, blijkt nergens uit. Niet alleen gebruikte verdachte steeds zijn eigen bankrekeningnummers en gaf hij daarbij ook meermalen zijn eigen achternaam door, de naam die hij noemde heeft op geen enkele manier een rol gespeeld bij de beslissing van de betrokkenen om te betalen. Zonder uitzondering zijn zij pas achteraf, toen zij de plaatsbewijzen waarvoor zij hadden betaald niet kregen, op internet gaan zoeken naar informatie over verdachte.

Het dossier bevat geen andere bewijsmiddelen om tot bewezenverklaring te komen dat verdachte door middel van listige kunstgrepen en/of een samenweefsel van verdichtsels de aangevers heeft bewogen tot het overmaken van de geldbedragen.

Verdachte dient daarom te worden vrijgesproken van het onder 1 ten laste gelegde.

De rechtbank beseft dat de aangevers de uitkomst van deze zaak als onbevredigend zullen ervaren. Naar haar oordeel ligt het op de weg van de wetgever om, indien het aan verdachte verweten gedrag strafbaar gesteld zou moeten worden, terzake actie te ondernemen. De bescherming van het in artikel 326 van het Wetboek van Strafrecht strafbaar gestelde misdrijf oplichting is blijkens de wetsgeschiedenis beperkt, omdat van de deelnemers aan het handelsverkeer wordt gevergd dat zij zorgvuldigheid betrachten bij het aangaan van overeenkomsten en zij de daaraan verbonden risico’s in beginsel dienen te aanvaarden. Hierbij is ongetwijfeld niet voorzien dat ooit het handelsverkeer grotendeels via internet zou gaan verlopen, waar mensen niet snel geneigd zijn en vaak ook weinig mogelijkheden hebben om eerst te controleren met wie zij zaken doen voor ze betalen.

De rechtbank zal verdachte eveneens vrijspreken van onder 2 ten laste gelegde witwassen nu, gelet op het hiervoor overwogene, niet bewezen kan worden dat het geldbedrag van in totaal € 9448,46 afkomstig was uit enig misdrijf.

De rechtbank acht overigens de beschrijving van wat verdachte ad informandum wordt verweten zodanig vaag, dat daarmee reeds om die reden geen rekening had kunnen worden gehouden bij een eventuele strafoplegging.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft bij zijn ondernemingen opzettelijk meerdere aangiften omzetbelasting onjuist en onvolledig ingediend

Rechtbank Noord-Holland 13 september 2013, ECLI:NL:RBNHO:2013:8255

Verdachte heeft in zijn hoedanigheid van directeur en feitelijk leidinggevende bij zijn ondernemingen opzettelijk meerdere aangiften omzetbelasting onjuist en onvolledig ingediend, als gevolg waarvan hij of zijn ondernemingen te weinig belasting hebben betaald.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij, doordat zijn ondernemingen een enorme groei doormaakten, de aangiften omzetbelasting heeft ingediend, terwijl nog niet duidelijk was wat de totale omzet van de ondernemingen over de betreffende aangiftetijdvakken was. Verdachte was voornemens de aangiften op een later moment te corrigeren door aanvullende aangiften.

Uit deze door verdachte ter terechtzitting gedane verklaring blijkt naar het oordeel van de rechtbank dat verdachte wist dat de aangiften inkomstenbelasting die hij voor firma 7 en 8 heeft gedaan onjuist of onvolledig waren. Immers heeft verdachte de aangiften voor de omzetbelasting zelf opgesteld en ingediend, terwijl hij wist dat een (groot) deel van de facturen over de aangifteperioden nog niet was verwerkt in de administratie van de onderneming. Daarmee stond op het moment van aangifte al vast dat hetgeen verdachte aan omzet aan de belastingdienst opgaf niet overeenkwam met de in werkelijkheid genoten omzet.

Verdachte heeft gelet op het voortgaande naar het oordeel van de rechtbank opzet gehad op het onjuist en onvolledig doen van bij de belastingwet voorziene aangiften omzetbelasting.

De rechtbank houdt verdachte verantwoordelijk voor het ontstaan van een aanzienlijk fiscaal nadeel, waarbij hebzucht voor verdachte de drijfveer moet zijn geweest. Door aldus te handelen ondergraaft verdachte de algemene belastingmoraal en is hij er mede de veroorzaker van dat de belastingdruk door anderen als te zwaar wordt ervaren, aangezien anderen meer zullen moeten betalen wanneer er mensen zijn die niet afdragen wat ze verschuldigd zijn. De rechtbank acht dit zeer laakbaar.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 180 dagen, waarvan 69 voorwaardelijk  met een proeftijd van 3 jaar. Verdachte wordt tevens tot het verrichten van 100 uur taakstraf veroordeeld.

Lees hier de volledige uitspraak.

Openbaar ministerie niet-ontvankelijk in ontnemingsvordering na transactieaanbod

Rechtbank Limburg 6 september 2013, ECLI:NL:RBLIM:2013:5779

De vordering van de officier van justitie houdt in de ontneming van het voordeel dat verdachte heeft verkregen door middel van de feiten waarvoor de veroordeling heeft plaatsgevonden. De officier van justitie heeft dit bedrag geschat op € 10.024,29.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft als preliminair verweer aangevoerd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard. De raadsman is - kort en zakelijk weergegeven - van mening dat verdachte op grond van het transactieaanbod d.d. 20 mei 2010, weergegeven op bladzijde 72 van het dossier, erop mocht vertrouwen dat er in de onderhavige zaak geen ontnemingsvordering aanhangig zou worden gemaakt. Ondanks de bij verdachte gewekte verwachting, vordert het openbaar ministerie na het niet-voldoen aan het transactieaanbod door verdachte, toch ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel. Hierdoor schendt het openbaar ministerie beginselen van een goede procesorde.

Ter onderbouwing van zijn standpunt heeft de raadsman verwezen naar een tweetal uitspraken, te weten: Rechtbank Roermond, 20-01-2006, LJN AV1952 en Rechtbank Assen, 15-06-2012, LJN BW8468.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie ontvankelijk is in de vordering, aangezien verdachte in het geheel niet heeft voldaan aan het transactieaanbod d.d. 20 mei 2010. Gelet op het genoemde niet-voldoen aan het transactieaanbod, staat het het openbaar ministerie vrij om thans ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel te vorderen.

Oordeel van de rechtbank

Voor zover relevant luidt het schikkingsvoorstel (p. 72 van het dossier) aldus:

Onderwerp: betalen boete hennepplantage

“De officier van justitie komt tot een schikkingsvoorstel van € 2000,--”.

In dit schikkingsvoorstel is geen uitdrukkelijke verwijzing naar een mogelijke ontneming opgenomen. De rechtbank leidt hieruit af dat deze schikking enkel zag op de strafzaak en niet op een mogelijk daaraan gekoppelde ontneming.

Indien verdachte dit transactieaanbod zou hebben geaccepteerd door betaling van het genoemde bedrag, was de strafzaak van de baan geweest en daarmede ook de mogelijkheid van de officier van justitie om een ontnemingsvordering te doen, zoals die thans voorligt.

Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat de officier van justitie door het schikkingsaanbod te doen zoals omschreven afstand heeft gedaan van de mogelijkheid om op grond van artikel 36e, eerste lid, Sr voordeel te ontnemen.

Het bovenstaande in aanmerking nemend is de rechtbank van oordeel dat het openbaar ministerie in zijn vordering niet-ontvankelijk is.

De rechtbank bepaalt dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk is in zijn vordering.

Lees hier de volledige uitspraak.