Veroordeling wegens bankfraude

Rechtbank Amsterdam 3 mei 2013, LJN CA2296

Verdachte is als een van de verdachten in een onderzoek naar bankfraude aangehouden, waarbij door middel van phishing grote geldbedragen van aangevers zijn weggesluisd en tijdelijk geparkeerd op de rekeningen van begunstigden.

Door "phishing" worden rekeninghouders door personen (phishers) onder valse voorwendselen bewogen tot afgifte van (inlog)gegevens die nodig zijn voor het internet-bankieren. Met die gegevens worden geldbedragen van die bankrekeningen overgemaakt op rekeningen van personen (katvangers), die hun rekening, bankpas en pincode, al dan niet bewust, ter beschikking hebben gesteld. Hierna wordt het geld door personen (cashers) van deze rekeningen opgenomen.

Verdachte wordt vrijgesproken van het medeplegen van oplichting, vanwege het ontbreken van bewijs dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan de ten laste gelegde oplichtingshandelingen. Verdachte wordt veroordeeld voor diefstal in vereniging met gebruikmaking van valse sleutels, gezien de kennelijke wetenschap van verdachte dat hij op de hoogte was van het tijdstip waarop het geld naar de rekeningen van katvangers is overgemaakt en de snelheid waarmee dat geld vervolgens contant werd opgenomen. Het enkele voorhanden hebben van dat geld kan wel worden bewezen maar niet als witwassen worden gekwalificeerd. Daarvoor is een aspect van verberging of verhulling van die opbrengst uit eigen misdrijf nodig en hoezeer het ook voor de hand ligt dat verdachte de door hem gepinde geldbedragen heeft uitgegeven of anderszins in het economisch verkeer heeft gebracht, ontbreekt daarvoor bewijs in het dossier.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vergoeding naar redelijkheid: hoogte uurtarief en inzet meerdere advocaten(kantoren) een en ander mede afgezet tegen relatieve ingewikkeldheid zaak

Rechtbank Limburg 28 mei 2013, LJN CA2793

Het verzoekschrift houdt in een verzoek tot toekenning van een vergoeding van door verzoeker voornoemd gemaakte kosten die het belang van het onderzoek hebben gediend in de strafzaak met bovenvermeld parketnummer, zijnde de kosten voor rechtsbijstand voor twee raadslieden en andere kosten gemaakt in het belang van de verdediging alsmede reiskosten van verzoeker zoals nader gespecificeerd in het verzoekschrift groot totaal € 117.269,80.

Voorts houdt het verzoekschrift in een verzoek tot toekenning van een vergoeding van kosten van rechtsbijstand in de raadkamerprocedure van € 2.565,20 indien geen behandeling ter terechtzitting nodig is en met aanvulling van de gemaakte kosten indien wel een behandeling ter terechtzitting nodig wordt geacht.

Standpunten officier van justitie

De officier van justitie heeft aangegeven zich niet te kunnen verenigen met de gevraagde vergoedingen.

De officier van justitie stelt voor – in verband met de vele dubbellingen in verband met overleg - de kosten voor rechtsbijstand in de strafzaak te matigen tot een vergoeding groot € 15.000 voor mr. K. en een vergoeding groot € 5.000 voor mr. H..

Ook de factuur van T dient daarom gematigd te worden. Het rapport van M.P. diende strikt genomen alleen voor de schorsing en is niet van belang geweest voor de strafzaak. De post V.V. dient geheel te worden afgewezen, onder andere omdat de officier niet vermag in te zien in hoeverre een pro-actief media-overleg een zodanig verband heeft met de strafzaak dat dit voor vergoeding in aanmerking komt. Als de reiskosten van een partner in de praktijk worden afgewezen, waarom zou er thans dan ruimte zijn om de reiskosten van een manager te vergoeden? De overige posten komen voor vergoeding in aanmerking. Daar waar gedeclareerd wordt aan de management BV, is de BTW voor verrekening vatbaar, en dient dat deel van de vordering te worden afgewezen. De officier van justitie is verder van mening dat de gebruikelijke forfaitaire kosten voor rechtsbijstand groot € 540 aan beide raadslieden worden toegewezen.

Beoordeling Rechtbank

Het verzoek heeft als opschrift verzoek tot schadevergoeding ex 591a Sv. Nu enkele van de hiervoor genoemde posten vallen onder 591 Sv, zal de rechtbank het verzoek ambtshalve opvatten als tevens betrekking hebbende op artikel 591 Sv.

Vast staat dat de zaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel. Een deel van de feiten die stonden op de vordering inbewaringstelling zijn geseponeerd. Voor het overige (vernieling van een aantal goederen) is het OM op 28 augustus 2012 door de politierechter in de rechtbank Roermond niet ontvankelijk verklaard. Het verzoek is op 15 november 2012 ingediend en derhalve binnen de geldende 90 dagen termijn na het eindigen van de zaak. Het verzoek is dan ook ontvankelijk.

Met betrekking tot de verzochte vergoeding van kosten overweegt de rechtbank dat een gewezen verdachte in beginsel aanspraak kan maken op volledige vergoeding van kosten van rechtsbijstand, voor zover de verrichte werkzaamheden en de daarvoor berekende vergoeding redelijk zijn. In dit kader is onder meer door de verdediging aangevoerd dat er sprake is van een forensisch technische complexe zaak en de omstandigheid dat deze zaak de nodige publiciteit heeft genoten omdat verzoeker de status van bekende Nederlander heeft. Omdat het bedrijf van verzoeker te vereenzelvigen is met zijn bekende Nederlanderschap waren er als rechtstreeks gevolg van het gegeven dat deze strafzaak in de publiciteit kwam de nodige zakelijke verwikkelingen en beslommeringen.

De rechtbank is van oordeel dat de forensisch technische aspecten in deze zaak niet zo complex zijn als door de verdediging gesteld. Het oorspronkelijk zwaarste feit waarvan verdachte verdacht werd (uiteindelijk geseponeerd) betrof een poging doodslag door middel van inrijden na een ruzie in de relationele sfeer. Het betrof een typische één op één situatie waarbij hetgeen nog objectief forensisch vastgesteld kon worden zowel spoorde met de ontlastende eigen verklaring van verzoeker als de aanvankelijk belastende verklaring van aangeefster. Het enige niet standaard element in deze zaak is dat verzoeker een zogenaamde bekende Nederlander is met een internationale bekendheid en dat deze zaak zowel in de regionale, nationale als internationale pers de nodige aandacht heeft gehad. De rechtbank zal deze omstandigheden mede betrekken bij voormelde redelijkheidstoets.

Overigens is niet vast komen te staan dat justitie enige actieve bemoeienis heeft gehad bij het inlichten van de pers. De stelling van de verdediging dat het het Openbaar Ministerie is geweest dat deze zaak in de pers onder de aandacht heeft gebracht, is gemotiveerd weersproken door de officier van justitie en voorts verder niet onderbouwd. Tenaamstelling facturen en BTW 

De facturen van K.’ advocaten zijn gericht aan het management (uit hetgeen ter zitting is besproken is er sprake van een management BV) van verzoeker en de rekeningen van mr. H. zijn gericht aan verzoeker in persoon.

Gelet op het gegeven dat het op deze wijze negatief in de publiciteit komen van verzoeker niet alleen nadelig is voor de persoon van verzoeker maar met name voor zijn zakelijke en commerciële activiteiten die dusdanig aan de persoon verknocht zijn dat er zonder verzoeker de facto geen onderneming is, is de rechtbak van oordeel dat de facturen gericht aan de management bv in deze zaak in beginsel voor vergoeding in aanmerking komen. Dit geldt ook voor de facturen van V. (via K.’ advocaten) en de facturen van M.P.. Anderzijds brengt voorstaande redenering met zich mee dat van de facturen van H. advocaten, gericht aan verzoeker in persoon, ten laste van de onderneming kunnen komen.

Het gegeven dat het een factuur van ondernemer naar ondernemer betreft, brengt tevens mee dat de in rekening gebrachte BTW verrekend kan worden. Omdat de BTW derhalve geen schadepost vormt, komt deze niet voor vergoeding in aanmerking.

Schadeposten

K.’ advocaten

Gevorderd is een bedrag van € 63.441,51 (excl. BTW).

Met betrekking tot de hoogte van deze nota overweegt de rechtbank dat het maar de vraag is of de toch wel relatieve ingewikkeldheid van de zaak het inschakelen van een advocaat met een uurtarief van tegen de € 700 rechtvaardigt, te meer daar er daarnaast nog een ander advocatenkantoor aan de zaak werkt. Voorts zijn er qua tijd ook de nodige dubbeltellingen. Niet alleen waren twee advocatenkantoren betrokken bij deze zaak, hetgeen extra overleg vereiste, ook binnen K.’ advocaten waren er diverse advocaten bij betrokken.

Anderzijds zijn er in deze zaak, gelet op de publiciteit die de zaak gegenereerd heeft en het gegeven dat nu verdachte en zijn onderneming in feite één zijn er ook de nodige zakelijke belangen in het spel zijn, wel degelijk argumenten om iemand in te huren die naast juridische expertise ook ervaring heeft met het omgaan met de media. Voorts is het ontegenzeglijk zo dat de verdediging hemel en aarde heeft moeten bewegen om van het openbaar ministerie überhaupt enige inhoudelijk reactie te ontvangen met betrekking tot de wijze van afdoening van deze zaak en hebben de redelijke argumenten die aangevoerd zijn om deze zaak buiten de zitting strafrechtelijk af te wikkelen (bijvoorbeeld door middel van een transactie) geen enkele weerklank bij het openbaar ministerie mogen ontvangen.

Gelet op al deze omstandigheden acht de rechtbank een vergoeding van deze kosten tot een bedrag van € 25.000 redelijk.

H. advocaten 

Gevorderd is een bedrag van € 17.000 . De laatste factuur à raison van € 1.000 (excl. BTW) betreft een creditnota, die kennelijk per abuis bij het totaal is opgeteld, terwijl deze ervan afgetrokken had dienen te worden. Daarnaast zijn er in verband met de vele overleg momenten tussen beide advocatenkantoren de nodige dubbeltellingen. Dat zo zijnde zal de rechtbank met betrekking tot deze post in redelijkheid een vergoeding vaststellen van € 12.000.

VMW T advocaten 

Ter zitting van 16 april 2013 is gebleken dat mr. H., nog voordat verzoeker zich meldde bij de politie, door de zaakwaarnemer van verzoeker is benaderd, waarna mr. H. een eerste gesprek heeft gehad met verzoeker. Daarna is door deze zaakwaarnemer T advocaten ingeschakeld voor een zogenaamde second opinion, welk kantoor de zaak heeft doorverwezen naar K.’ advocaten vanwege de forensisch technische aspecten in deze zaak.

Zoals de naam al doet vermoeden zijn de strafrechtelijke activiteiten van T advocaten blijkens hun website beperkt tot het fiscale strafrecht. Hiervan is in deze casus in de verste verte geen sprake, zodat deze kostenpost, mede gezien het gegeven dat mr. H., een gespecialiseerd strafrechtadvocaat, de verdediging reeds op zich had genomen, in redelijkheid niet voor vergoeding in aanmerking komt. Deze post wordt dan ook afgewezen.

V.V. 

V.V. betreft de onderneming van R.V., zijnde de zaakwaarnemer van verzoeker, die de belangen van verzoeker zowel tijdens de voorlopige hechtenis als tijdens de verdere afwikkeling van de zaak heeft behartigd. Naar het oordeel van de rechtbank vallen deze kosten niet onder de kosten die ingevolge artikel 591a Sv dan wel 591 Sv voor vergoeding in aanmerking komen. Deze post wordt dan ook afgewezen.

M.P. 

M.P. is benaderd teneinde verzoeker ook tijdens een eventuele schorsing van de voorlopige hechtenis te begeleiden. Gesteld is dat deze onderneming ervaring heeft in het begeleiden van oud-top-sporters. Uit het dossier komt naar voren dat er bij verzoeker sprake was van reeds bestaande persoonlijke problematiek waarvoor begeleiding dan wel behandeling aangewezen was. Gelet hierop kan niet volgehouden worden dat de inzet van M.P. enkel te relateren is aan de strafzaak. Deze kosten komen dan ook niet voor vergoeding in aanmerking.

V. 

Deze post komt voor vergoeding in aanmerking en zal worden toegewezen tot een bedrag van € 750.

Reiskosten 

Deze post komt voor vergoeding in aanmerking en zal integraal worden toegewezen, zijnde een bedrag van € 114,80.

Kosten indienen verzoekschrift 

De rechtbank acht geen termen aanwezig af te wijken van het forfaitaire standaardbedrag van € 455 voor zowel dit verzoek als het verzoek ex 89 sv. De rechtbank verwijst dienaangaande naar hetgeen hierboven is overwogen met betrekking tot de mogelijkheid van verrekening van de BTW.

Voor vergoeding komt derhalve in aanmerking een bedrag van € 890.

Conclusie

De rechtbank stelt het bedrag van de aan verzoeker toekomende vergoeding ten laste van de Staat vast op € 38.754,80.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verzoek ex art. 89 Sv: Dubbele standaardvergoeding nu de gewezen verdachte een zogenaamde bekende Nederlander is en de zaak veel aandacht in de media heeft gehad

Rechtbank Limburg 28 mei 2013, LJN CA2797

Verzoeker heeft de periode van 4 januari 2012 tot en met 20 januari 2012 in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht.

Voormelde zaak is geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel. De officier van justitie heeft de feiten die ten grondslag lagen aan het bevel voorlopige hechtenis deels geseponeerd, deels is de officier van justitie blijkens vonnis van de politierechter van deze rechtbank d.d. 28 augustus 2012 niet-ontvankelijk verklaard in de vervolging van verzoeker. De officier van justitie heeft tegen deze uitspraak geen hoger beroep ingesteld.

Het verzoekschrift houdt in een verzoek tot toekenning van een vergoeding van € 4.230 ten laste van de Staat terzake van door verzoeker ondergane vrijheidsbeneming. Anders dan gebruikelijk is om een schadevergoeding verzocht van € 315 per dag voor dagen doorgebracht in verzekering en van € 240 per dag voor dagen doorgebracht in voorlopige hechtenis.

Voorts houdt het verzoekschrift in een verzoek tot toekenning van een vergoeding van door verzoeker gemaakte kosten van rechtsbijstand in de raadkamerprocedure van € 275,00 indien geen behandeling ter terechtzitting nodig is en van € 540,00 indien wel een behandeling ter terechtzitting nodig wordt geacht.

De officier van justitie heeft aangegeven zich niet te kunnen verenigen met de verzochte bedragen. De officier van justitie is van mening dat slechts de gebruikelijke bedragen voor vergoeding in aanmerking komt. De kosten van door verzoeker gemaakte kosten van rechtsbijstand in de raadkamerprocedure kunnen - voor zover nog niet verrekend in de artikel 591aSv - eveneens worden toegewezen.

Beoordeling rechtbank

De zaak tegen verzoeker is op 28 augustus 2012 geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel. Immers is de officier van justitie niet-ontvankelijk verklaard in de vervolging.

Artikel 89 Sv stelt als voorwaarde dat de gewezen verdachte schade moet hebben geleden tengevolge van ondergane verzekering, klinische observatie of voorlopige hechtenis. Verzoeker is op 4 januari 2012 aangehouden en in verzekering gesteld. Op 20 januari 2012 is verzoeker in vrijheid gesteld. Verzoeker heeft 2 dagen in verzekering op het politiebureau doorgebracht en 15 dagen in voorlopige hechtenis in het huis van bewaring.

Met de verdediging is de rechtbank van oordeel dat verzoeker, als bekende Nederlander, gelet op de vele media aandacht voor deze zaak, het gegeven dat niet alleen zijn persoonlijke omstandigheden in de openbaarheid kwamen maar ook zijn zakelijke belangen daaronder leden, een grotere schade heeft geleden ten gevolge van de voorlopige hechtenis dan is begrepen onder de standaard vergoedingen. De rechtbank acht een vergoeding van het dubbele van deze bedragen een passende vergoeding. Voor het overige zal het verzoek worden afgewezen.

De rechtbank is van oordeel dat er - alle omstandigheden in aanmerking genomen - gronden van billijkheid aanwezig zijn de hierna te melden vergoeding voor de ondergane onterechte vrijheidsbeneming aan verzoeker toe te kennen, waarbij de rechtbank de verzochte immateriële schadevergoeding heeft vastgesteld op het forfaitaire bedrag van € 210 voor elke dag in verzekering op het politiebureau doorgebracht en € 160 voor elke dag doorgebracht in het huis van bewaring. Aan verzoeker zal derhalve een immateriële schadevergoeding van € 2.820 worden toegewezen.

Voor de beslissing op de vordering kosten indienen verzoekschrift wordt verwezen naar de beslissing met betrekking tot het verzoek 591a Sv.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zoekgeraakt politiedossier opnieuw uitgeprint

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 6 juni 2013, LJN CA2389

De raadsman van verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep aangevoerd dat in het dossier van de onderhavige zaak geen origineel politieproces-verbaal zit. Een aantal processen-verbaal zijn opnieuw ondertekend, doch een aantal is niet ondertekend. Niet is te controleren of deze stukken conform het origineel zijn. Op grond hiervan zijn er niet voldoende wettige bewijsmiddelen in het dossier en dient verdachte te worden vrijgesproken van het hem tenlastegelegde, aldus de raadsman.

Het hof verwerpt dit verweer.

Kennelijk is het originele politieproces-verbaal van de onderhavige zaak zoekgeraakt. Verbalisant X heeft hier op pagina 2 van het proces-verbaal verantwoording voor afgelegd. Hij relateert op ambtsbelofte dat de originele stukken van het proces-verbaal niet meer te achterhalen waren. Door enkele collega-verbalisanten en de getuige zijn de - kennelijk in de computer opgeslagen en opnieuw uitgedraaide - processen-verbaal opnieuw ondertekend. Niet alle stukken zijn ondertekend, maar deze laatste stukken zijn wel conform origineel, aldus de verbalisant op ambtsbelofte. Met dit laatste zal de verbalisant bedoeld hebben te verklaren dat de uitgeprinte tekst in overeenstemming met de in de computer opgeslagen tekst is.

Het hof heeft geen enkele reden om te twijfelen aan het relaas van verbalisant X en acht de politieprocessen-verbaal dan ook bruikbaar voor het bewijs. Daar komt bij dat de inhoud van de betreffende stukken op zichzelf niet is betwist door de raadsman.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling van een brigadier van de politie wegens het meermalen plegen van verduistering, valsheid in geschrift en oplichting

Rechtbank Limburg 16 april 2013, LJN CA2130

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan verduistering van door hem – in de functie van politieagent – geïnde geldboetes, valsheid in geschrifte en oplichting. De rechtbank rekent het verdachte zwaar aan dat hij niet op integere wijze is omgegaan met de door hem geïnde geldboetes en deze wederrechtelijk onder zich heeft gehouden. Dergelijk handelen, raakt het hart van het politiewerk. Een politieagent neemt, gelet op zijn taak en vertrouwensfunctie, een bijzondere plaats in de samenleving in. Om die reden wordt van hem volledige integriteit en onkreukbaarheid verwacht. Een misdrijf gepleegd door een politieagent, levert een ernstige inbreuk op de rechtsorde op. Daar komt bij dat verdachte door zijn handelwijze ernstige schade heeft toegebracht aan het imago van de politie en een grote inbreuk heeft gemaakt op het vertrouwen dat de maatschappij in de politie mag hebben.

Ook het misbruik van de naam en de persoonlijke gegevens van zijn ex-vriendin, waardoor zij voor niet door haar gemaakte schulden werd aangesproken, rekent de rechtbank verdachte zwaar aan.

De onderhavige strafbare feiten rechtvaardigen naar het oordeel van de rechtbank in beginsel dan ook een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Anderzijds heeft de rechtbank rekening gehouden met het feit dat verdachte inzicht heeft getoond in zijn foute manier van handelen en ter terechtzitting zijn verantwoordelijkheid heeft genomen voor zijn daden. Verdachte is bij de politie oneervol ontslagen. Daarna is hij hard op zoek gegaan naar werk, dat hij ook heeft gevonden. Verdachte is nu doende om zijn schulden, die de oorzaak waren van de onderhavige strafbare feiten, af te lossen. Uit het onderzoek ter zitting is gebleken dat verdachte een first offender is en de rechtbank heeft ook nog meegewogen dat de feiten reeds meer dan twee jaar geleden hebben plaatsgevonden.

De rechtbank ziet in de vorenstaande feiten en omstandigheden aanleiding om geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf meer op te leggen.

De rechtbank acht, alles afwegende, de door de officier van justitie gevorderde straf een passende straf en zal daarom aan verdachte opleggen een taakstraf van 240 uren, bij niet (goed) verrichten te vervangen door 120 dagen hechtenis en daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden, met een proeftijd van 2 jaren. Deze straf brengt enerzijds de ernst van de feiten tot uitdrukking en dient anderzijds verdachte ervan te weerhouden dat hij in de toekomst opnieuw (soortgelijke) feiten zal plegen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens meerdere oplichtingen

Rechtbank Midden-Nederland 31 mei 2013, LJN CA1813

Verdachte heeft meerdere, kwetsbare, personen opgelicht door hen met een mooi verhaal mobiele telefoonabonnementen af te laten sluiten en zelf de telefoons in ontvangst te nemen. Verdachte liet deze personen in de waan dat zij hiermee op een veilige manier gemakkelijk en snel geld konden verdienen.

De rechtbank acht dit zeer ernstig. Verdachte heeft enkel gehandeld uit eigen financieel gewin en nimmer stilgestaan bij de – financiële – gevolgen daarvan voor de slachtoffers. Zij kwamen immers met hoge rekeningen te zitten van telefoons en abonnementen die zij niet gebruikten. Toen één van de slachtoffers bij nader inzien niet wilde meewerken aan het plan van verdachte heeft hij die persoon zelfs afgeperst. De rechtbank acht dit onacceptabel. Dat de aangevers door in te stemmen met het plan van verdachte ermee akkoord zijn gegaan om providers te benadelen doet hier niets aan af.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Na uitbrengen dagvaarding ook geen bezwaar meer mogelijk tegen afwijzing getuigen door RC

Rechtbank Rotterdam 8 mei 2013, LJN CA1146

De raadsvrouwe van verdachte heeft op 1 februari 2013 de rechter verzocht een drietal getuigen te horen (getuige 1, 2 en 3).

Op voornoemd verzoek heeft de rc op 24 april 2013 een beslissing genomen, inhoudende dat het verzoek van de raadsvrouwe om getuige 1 te horen is toegewezen en de verzoeken van de raadsvrouwe om de getuigen 2 en 3 te horen is afgewezen omdat laatstgenoemde verzoeken - onder meer - niet voldoende waren gemotiveerd.

Bij schrijven van 24 april 2013 heeft de raadsvrouwe de kinderrechter bericht de kinderrechter ter terechtzitting te zullen verzoeken om, onder aanhouding van de zaak, de getuigen 2 en 3 te doen horen.

Op 26 april 2013 is het onderzoek ter terechtzitting aangevangen.

Ter terechtzitting van 26 april 2013 heeft de raadsvrouwe van verdachte betoogd dat een beslissing van de rc op het verzoek om de getuige 1, 2 en 3 te horen, ondanks rappelleren, lange tijd uit bleef. Eerst op 24 april 2013, dat wil zeggen twee dagen voordat het onderzoek ter terechtzitting zou aanvangen, heeft de rc het verzoek ten aanzien van de getuige 1 toegewezen en de verzoeken ten aanzien van de getuige 2 en 3 afgewezen.

Laatstgenoemde twee ooggetuigen hebben echter heftige verklaringen afgelegd bij de politie. Zo heeft getuige 2 verklaard dat verdachte het pistool op het hoofd van aangeefster heeft gericht. Dit komt niet overeen met de verklaringen van andere getuigen en ook niet met de verklaring van aangeefster zelf. Bovendien bevond getuige 2 zich in een winkel van Intertoys terwijl het incident verderop heeft plaatsgevonden. Onduidelijk is daarom of zij het incident goed heeft kunnen waarnemen. Getuige 3 heeft verklaard dat aangeefster op de grond zou zijn geduwd en deze getuige zou teksten hebben gehoord die verdachte zou hebben uitgesproken. Die teksten zijn door anderen niet gehoord.

Getuige 3 bevond zich, evenals getuige 2, in de winkel van Intertoys. Ook ten aanzien van deze getuige is daarom onduidelijk of zij het incident goed heeft kunnen waarnemen en of het mogelijk was dat zij de verdachte buiten op straat teksten heeft horen uitspreken terwijl zij zich binnen de winkel bevond. Het gaat de verdediging vooral om de zwaarte van de verdenking. Dat er is gedreigd met een balletjespistool staat wel vast, maar over de feitelijke omstandigheden bestaat onduidelijkheid. Nu beide getuigen nog niet eerder bevraagd zijn kunnen worden door verdachte en/of diens raadsvrouwe wordt verdachte door de afwijzende beslissing van de rc ten aanzien van de getuige 2 en 3 in zijn verdedigingsbelang geschaad, reden waarom de raadsvrouwe de kinderrechter verzoekt om, onder toepassing van het noodzaakscriterium, de rc op te dragen deze getuigen alsnog te horen en de behandeling van de zaak aan te houden.

De raadsvrouwe acht dit verzoek ontvankelijk nu de Wet versterking positie rechter-commissaris de verdachte een keuzemogelijkheid biedt om zich met onderzoekswensen zowel tot de rechtbank als tot de rechter-commissaris te wenden, aldus de raadsvrouwe.

De raadsvrouwe acht dit verzoek ontvankelijk nu de Wet versterking positie rechter-commissaris de verdachte een keuzemogelijkheid biedt om zich met onderzoekswensen zowel tot de rechtbank als tot de rechter-commissaris te wenden, aldus de raadsvrouwe.

De officier van justitie heeft ter terechtzitting het volgende gesteld. Nu de termijn daartoe nog gedeeltelijk open staat, zou de formeel juiste gang van zaken zijn dat de raadsvrouwe een bezwaarschrift indient tegen de afwijzende beslissing van de rc om de getuige 2 en 3 te horen. Echter, wellicht verdient een meer praktische benadering de voorkeur in die zin dat thans de kinderrechter op de verzoeken zal beslissen. Indien die weg zou worden gevolgd, dan wijst de officier van justitie erop dat getuige 2 verbalisant bij de politie is en zij dus is geschoold om goed op te letten. Er bestaat dan ook geen reden om aan haar verklaring te twijfelen, zodat er geen noodzaak is om haar opnieuw te horen.

De officier ziet wel de redelijkheid in van het verzoek van verdachte nu deze getuige een ooggetuige is en de verdediging nog geen gelegenheid heeft gehad om haar vragen te kunnen stellen. Dit geldt eveneens voor getuige 3. Voor de verdediging is van belang of het wapen gericht was op het lichaam of op de grond. Gelet op alle afgelegde verklaringen in het dossier bestaan er bij de officier geen twijfels over dat het wapen omhoog gericht was. Wel kan betwijfeld worden of het wapen was gericht op het hoofd of op de borst van aangeefster, maar de rc acht op dat punt voldoende dat de wel toegewezen getuige 1 wordt gehoord. Samenvattend stelt de officier dat er geen noodzaak bestaat de getuigen 2 en 3 te horen. Mocht door de kinderrechter het redelijkheidscriterium worden gehanteerd dan is onzeker of het horen van deze getuigen iets zal toevoegen, aldus de officier van justitie.

Beoordeling kinderrechter 

Op grond van de in artikel XI (van de op 1 januari 2013 in werking getreden de Wet versterking positie rechter-commissaris) neergelegde overgangsbepaling blijven in strafzaken, waarin ten tijde van de inwerkingtreding van deze wet reeds een gerechtelijk vooronderzoek is ingesteld of dit gerechtelijk vooronderzoek nog niet onherroepelijk is gesloten, de op dat tijdstip vervallen bepalingen van toepassing. Niet is gebleken dat in de zaak van verdachte een gerechtelijk vooronderzoek is ingesteld, zodat op het verzoek van verdachte van 1 februari 2013 de bepalingen van de Wet versterking positie rechter-commissaris van toepassing zijn.

Ingevolge artikel 182 lid 1 Sv kan een persoon die als verdachte van een strafbaar feit is verhoord, of die reeds terzake van een strafbaar feit wordt vervolgd, de rechter-commissaris verzoeken dienaangaande onderzoekshandelingen te verrichten. Op grond van het zesde lid kan de verdachte binnen veertien dagen een bezwaarschrift indienen bij de rechtbank, indien de rechter-commissaris weigert de door de verdachte gewenste onderzoekshandelingen te verrichten. Daaruit volgt dat tegen de afwijzende beslissing van de rc op 24 april 2013 om de getuigen 2 en 3 te horen het rechtsmiddel als bedoeld in het zesde lid van artikel 182 lid 1 Sv open stond. De kinderrechter ziet zich dan ook gesteld voor de vraag of de (raadsvrouwe van) verdachte zich ter terechtzitting thans rechtstreeks kan wenden tot de kinderrechter met een verzoek om de getuigen 2 en 3 alsnog te doen horen, dan wel of de verdachte eerst gebruik dient te maken van de mogelijkheid om een bezwaarschrift tegen de afwijzende beslissing van de rc in te dienen.

De meervoudige raadkamer van de rechtbank Rotterdam heeft bij beslissing van 28 maart 2013, LJN: BZ7282, vastgesteld dat uit de parlementaire geschiedenis van de Wet versterking positie rechter commissaris niet kan worden afgeleid dat de wetgever met deze wet heeft beoogd om de verdachte na de aanvang van het onderzoek ter terechtzitting de keuze te laten om zich met zijn onderzoekswensen tot óf de rechtbank óf de rechter-commissaris te wenden, dan wel tot én de rechtbank én de rechter-commissaris. De kinderrechter volgt dan ook niet het standpunt van de raadsvrouwe van verdachte dat haar op basis van voornoemde wet een keuzevrijheid toekomt.

Voorts heeft de meervoudige raadkamer in genoemde beslissing overwogen dat bij de Wet versterking positie rechter-commissaris eveneens artikel 238 Sv is gewijzigd. De rechtbank heeft geoordeeld dat deze gewijzigde bepaling en de uitleg die daaraan in de Memorie van Toelichting bij deze wet wordt gegeven er op wijst dat met de komst van de Wet versterking positie rechter-commissaris geen wijziging is beoogd in de verhouding tussen het vooronderzoek en het onderzoek ter terechtzitting.

De procedure zoals beschreven in artikel 182 Sv, eerste en zesde lid, betreffen de fase die voorafgaat aan het onderzoek ter terechtzitting. In navolging van genoemde beslissing van de meervoudige raadkamer van deze rechtbank en gelet op de geschiedenis van de totstandkoming van de Wet versterking positie rechter-commissaris is er naar het oordeel van de kinderrechter in de onderhavige procedure een einde gekomen aan de fase van het vooronderzoek na het uitbrengen van de dagvaarding, maar in ieder geval op het moment dat het onderzoek ter terechtzitting op 26 april 2013 is aangevangen. Dat betekent naar het oordeel van de kinderrechter eveneens dat een einde is gekomen aan de mogelijkheid een bezwaarschrift in te dienen tegen de weigering van de rc om de getuigen 2 en 3 te horen, welke procedure in de fase van het vooronderzoek voor verdachte open stond. Dat de termijn daartoe nog niet was verstreken op het moment dat het onderzoek ter terechtzitting aanving, maakt dit niet anders. Verdachte kan worden ontvangen in zijn verzoek aan de kinderrechter om de getuigen 2 en 3 te horen.

Vervolgens dient beoordeeld te worden of bij de beslissing op het thans aan de kinderrechter voorgelegde verzoek het noodzaakscriterium, dan wel het verdedigingsbeginsel dient te worden toegepast. Gelet op de gang van zaken rond het aan de rc gerichte verzoek, kan naar het oordeel van de kinderrechter niet worden gezegd dat sprake is van een situatie waarin de raadsvrouwe kan worden verweten dat zij het verzoek om genoemde getuigen te horen tardief aan de kinderrechter heeft gericht. Immers, de raadsvrouwe van verdachte heeft haar verzoek om genoemde getuigen te horen reeds op 1 februari 2013 aan de rc gericht, maar heeft eerst op 24 april 2013 een beslissing op dat verzoek mogen ontvangen. De kinderrechter ziet daarom aanleiding het thans voorliggende verzoek te beoordelen aan de hand van het verdedigingsbeginsel en overweegt als volgt.

Aan verdachte is - onder meer - ten laste gelegd dat hij een vuurwapen, althans een op een vuurwapen gelijkend voorwerp, op/tegen de borst/buik, althans het lichaam, van aangeefster heeft gezet en haar woordelijk heeft gedreigd de trekker over te halen. Gelet op hetgeen de raadsvrouwe ter onderbouwing van haar verzoek heeft aangevoerd en gelet op de beginselen van een behoorlijke procesorde, is naar het oordeel van de kinderrechter geen sprake van een situatie waarin op voorhand reeds vast staat dat de punten waarover verdachte genoemde getuigen gehoord wenst te zien in redelijkheid niet van belang kunnen zijn voor enige in zijn strafzaak te nemen beslissing en verdachte door het achterwege laten van het horen van deze getuigen niet in zijn verdediging zal worden geschaad. Het verzoek om deze getuigen te doen horen zal dan ook worden toegewezen.

De kinderrechter ziet op grond van al het vorenstaande aanleiding gebruik te maken van de bevoegdheid die haar op grond van artikel 316 Sv toekomt en stelt, met schorsing van het onderzoek ter terechtzitting, de stukken in handen van de rechter-commissaris teneinde de getuigen 2 en 3 te horen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Beklag ex artikel 12 SV tegen beslissing niet strafrechtelijk vervolgen rechter i.v.m. mogelijke omkoping

Gerechtshof Arnhem 24 mei 2013, LJN CA0945

Achtergrond

Klagers hebben op 26 april 2011 aangifte gedaan van onder meer (passieve) omkoping van een rechter dan wel (passieve) ambtelijke omkoping, gepleegd door beklaagde in de periode van 1994 tot 26 april 2011.

De officier van justitie Van Veghel heeft de gemachtigde van klagers bij brief van 4 juli 2012 meegedeeld dat beklaagde niet vervolgd zal worden, omdat er naar de mening van het openbaar ministerie voor deze feiten sprake is van onvoldoende bewijsrechtelijke grond voor een strafrechtelijke vervolging.

Beoordeling van het beklag 

Klagers hebben aangifte gedaan van omkoping van beklaagde door de broers persoon 1 en persoon 2. Beklaagde was van 1986 tot 2003 rechter bij de rechtbank Den Haag, daarna is hij enige jaren directeur van de NMA geweest.

Kort gezegd is er vanaf 1994 onenigheid ontstaan tussen de klager en aan hen gelieerde vennootschappen enerzijds en persoon 1 en 2 en aan hen gelieerde vennootschappen anderzijds, omtrent de zeggenschap over enige grondpercelen rondom Schiphol.

Beklaagde was destijds rechter bij de rechtbank Den Haag en een collega van persoon 3. Beklaagde was bovendien goed bevriend met persoon 1.

Volgens klagers heeft beklaagde zijn invloed aangewend om, in enkele in 1994, 1996 en 1997 voor de rechtbank Den Haag gevoerde civiele procedures tussen vennootschap van klager en vennootschap van persoon 1 en 2, een welgezinde rechter (i.e. persoon 3) op de zaak te zetten, zodat de procedures op een voor vennootschap van persoon 1 en 2 gunstige wijze zouden verlopen.

Klagers hebben (onder meer) aangifte gedaan ter zake van passieve omkoping van een rechter (artikel 364 Sr). Om tot vervolging ter zake van omkoping van een rechter te kunnen overgaan is vereist dat beklaagde een gift, belofte of dienst aanneemt, wetende of redelijkerwijs vermoedende dat deze hem is gedaan, verleend of aangeboden wordt teneinde invloed uit te oefenen op de beslissing van een aan zijn oordeel onderworpen zaak. Het hof is van oordeel dat dit bestanddeel niet zodanig extensief kan worden geïnterpreteerd dat er in casu sprake is van een aan zijn oordeel onderworpen zaak. Gesteld noch gebleken is immers dat beklaagde in zijn functie als rechter op enig moment betrokken is geweest bij de beoordeling van de hiervoor weergegeven geschillen. Het hof acht vervolging van beklaagde ter zake van omkoping van een rechter derhalve niet mogelijk.

Ingevolge artikel 363 van het Wetboek van Strafrecht is strafbaar de ambtenaar, die een gift, belofte of dienst vraagt of ontvangt, wetende of redelijkerwijs vermoedende dat deze hem is gedaan, verleend of aangeboden wordt teneinde hem te bewegen om, in strijd met zijn plicht, iets te doen of na te laten. Volgens klagers heeft beklaagde diverse gunsten van vennootschap van persoon 1 en 2 aangenomen en heeft hij als tegenprestatie onder meer de civiele procedures tussen vennootschap van klager en vennootschap van persoon 1 en 2 beïnvloed. Klagers voeren aan, dat beklaagde eind tachtiger jaren schouwburgkaartjes heeft gekregen en dat hij (zonder vergoeding) gebruik heeft mogen maken van een vakantiehuisje van persoon 1. Bovendien zou er een stelsel van gunsten hebben bestaan tussen beklaagde en vennootschap van persoon 1 en 2.

Klagers geven aan dat zij daarbij niet zozeer of alleen denken aan een geldbedrag, maar veeleer aan een stelsel van gunsten waarvan beklaagde over een periode van vele jaren heeft geprofiteerd. Daarin zou ook de winst passen die bedrijf 1 zou maken, zo geven zij aan. Beklaagde was commissaris bij de supermarktketen bedrijf 1 en bedrijf 1 had een aanzienlijk bedrag geïnvesteerd in bedrijf 2 en bedrijf 3, vennootschappen die destijds eigendom waren van persoon 2 en vennootschap van klager.

Het hof is van oordeel dat er zich niet voldoende bewijzen in het dossier bevinden om beklaagde ter zake van ambtelijke omkoping te vervolgen. Beklaagde heeft in raadkamer aangegeven dat hij de schouwburgkaartjes zelf heeft gekocht en betaald. Bovendien heeft beklaagde ook niet ontkend dat hij goed bevriend is met persoon 1. In dat licht gezien zou het aanvaarden van schouwburgkaartjes of het gebruik van een vakantiewoning niet zonder meer als ongebruikelijk of strafbaar zijn aan te merken.

Omtrent de veronderstelde tegenprestatie van beklaagde blijkt slechts uit de, overigens betwiste, verklaringen van mevrouw persoon 4. Maar zelfs deze verklaringen geven geen uitsluitsel over de vermeende beïnvloeding, nu persoon 4 nooit bij een vermeend, tussen persoon 3 en beklaagde gevoerd gesprek aanwezig is geweest.

Het openbaar ministerie heeft een uitgebreid onderzoek uitgevoerd naar mogelijke strafbare feiten, waarbij persoon 3 betrokken zou zijn. Daarbij is eveneens onderzoek gedaan naar de rol van beklaagde. Het hof heeft ook in dit dossier geen aanwijzingen aangetroffen, die de veronderstelling ondersteunen dat beklaagde zich schuldig heeft gemaakt aan omkoping.

Het hof is van oordeel dat in het dossier niet voldoende bewijs aanwezig is om beklaagde ter zake van (passieve) ambtelijke omkoping te vervolgen. In het klaagschrift heeft klager ook geen aanvullende feiten of omstandigheden aangevoerd die dit oordeel anders maken.

Zou het hof echter van oordeel zijn geweest dat de door klagers aangevoerde gunsten en tegenprestaties voldoende aanwijzingen opleveren voor een redelijk vermoeden dat beklaagde zich heeft schuldig gemaakt aan ambtelijke omkoping, dan nog zou vervolging van beklaagde niet mogelijk zijn geweest. De enige, door klagers concreet aangegeven, gunsten dateren uit de tachtiger jaren en de beïnvloeding van de civiele procedures zou de periode tot uiterlijk in 1997 omvatten. Ingevolge artikel 70, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht is het recht tot strafvervolging voor deze feiten verjaard.

Klagers hebben opgemerkt dat het stelsel van gunsten meeromvattend is, langer heeft geduurd en mogelijk nog voortduurt. Het hof zou, zo stellen klagers, een bevel dienen te geven om een nader onderzoek uit te (laten) voeren, zodat de voortdurende belangenverstrengeling tussen beklaagde en vennootschap van persoon 1 en 2 aan het licht zal komen. Volgens klagers zijn er voldoende aanknopingspunten aanwezig voor nader onderzoek en zou het openbaar ministerie prematuur, namelijk na het horen van slechts één getuige getuige 1, hebben besloten om beklaagde niet te vervolgen.

Naar het oordeel van het hof voegt deze getuigenverklaring echter niet veel toe en biedt zeker geen concrete aanknopingspunten voor nader onderzoek. In het dossier bevinden zich evenmin andere aanknopingspunten, die een nader onderzoek zouden rechtvaardigen.

Uit het voorgaande volgt dat het beklag ongegrond is.

Het hof wijst het beklag af.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling tot 8 maanden gevangenisstraf wegens medeplegen aan feitelijk leidinggeven aan bedrieglijke bankbreuk door een rechtspersoon

Rechtbank Haarlem 8 mei 2013, LJN CA0340

Verdachte heeft zich samen met (een) ander(en) schuldig gemaakt aan het feitelijk leiding geven aan bedrieglijke bankbreuk. Hij heeft op berekenende en geraffineerde wijze aanzienlijke bedragen buiten de boedel van het zich in staat van faillissement verkerende bedrijf (rechtspersoon A) gehouden, onder meer door het verkopen van voorraden aan een aan hem en/of één van zijn mededaders gelieerde besloten vennootschap, het wegnemen en verdelen van kasgeld uit de kluis van het bedrijf en het onttrekken van geldbedragen uit de opbrengsten van een leegverkoop van dit bedrijf. Hij en zijn mededader(s) hebben de contante opbrengsten van de leegverkoop onder zich gehouden en het geld dat door middel van een speciaal daartoe geïnstalleerde pinautomaat werd betaald is op een bankrekening terechtgekomen, die via constructies van besloten vennootschappen eveneens naar verdachte was te herleiden. Hierdoor heeft verdachte het naderende faillissement van de onderneming bespoedigd en zijn de schuldeisers van rechtspersoon A in ernstige mate benadeeld. De kans op verhaal is mede door het handelen van verdachte vrijwel nihil.

Om hun sporen uit te wissen hebben verdachte en zijn mededader(s) de administratie van het bedrijf, zowel de papieren- als digitale versie, uit het bedrijf gehaald. Door het niet ter beschikking stellen van de administratie konden de rechten en plichten van rechtspersoon A niet te allen tijde worden gekend, hetgeen met name de curator van de failliet in een lastig parket heeft gebracht. Het belang van een goed gevoerde administratie is in het kader van een faillissement immers dat de curator goed inzicht heeft in de vermogenspositie van de gefailleerde alsmede van de rechten en plichten van de schuldeisers en schuldenaren, ten behoeve van een zo gunstig mogelijke afwikkeling van de boedel.

Dit handelen is buitengewoon kwalijk te noemen. Niet alleen omdat de gedupeerde schuldeisers financiële schade leiden, maar ook omdat dergelijke vormen van fraude het vertrouwen tussen ondernemers onderling, dat van essentieel belang is voor een goed functionerend handelsverkeer, aantasten, aldus de rechtbank. Bovendien zullen kredietverstrekkers door het plegen van dit soort feiten ook terughoudender zijn in het ter beschikking stellen van krediet aan ondernemers en daarvoor steeds hogere vergoedingen bedingen, hetgeen eveneens schadelijk is voor de economie.

Hier komt bij dat verdachte geen enkel inzicht heeft getoond in het laakbare van zijn handelen. Verdachte ziet zichzelf uitsluitend als adviseur van D en miskent daarmee volledig zijn rol in het gebeuren. Verder houdt de rechtbank er ten nadele van verdachte rekening mee dat hij eerder is veroordeeld voor soortgelijke (frauduleuze) feiten. Wel houdt de rechtbank rekening met de straf die op 21 december 2006 aan verdachte is opgelegd in verband met valsheid in geschrift, zodat artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht van toepassing is. Ook is van belang wat in soortgelijke zaken met een vergelijkbaar benadelingsbedrag aan straf pleegt te worden opgelegd, mede - gezien de frauduleuze context waarin de gedragingen hebben plaatsgevonden - afgezet tegen de oriëntatiepunten die door het LOVS inzake fraude worden gehanteerd.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 8 maanden en een geldboete van € 50.000,-. De rechtbank gelast tevens dat de uitspraak openbaar wordt gemaakt in het dagblad De Telegraaf (op kosten van verdachte).

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroorzaken ongeval door epileptische aanval: Door onder deze omstandigheden af te gaan op neuroloog, valt verdachte in strafrechtelijke zin geen verwijt te maken

Rechtbank Breda 17 mei 2013, LJN CA0343

Feiten

Op 11 september 2006 heeft verdachte een hersenoperatie ondergaan in verband met een tumor die daarvoor meerdere epilepsieaanvallen veroorzaakte. Na deze operatie heeft hij vanwege zijn medische gesteldheid van het CBR steeds een beperkt rijbewijs gekregen, te weten een rijbewijs met code 101 (een beperking in de duur van het besturen van een auto en een beperking in het vervoeren van medepassagiers).

Op 22 september 2010 heeft verdachte wederom een epileptische aanval gekregen, welke hij niet heeft gemeld aan het CBR, terwijl hij nog steeds voornoemd beperkt rijbewijs had.

Op 27 januari 2011 is verdachte met een bedrijfsauto, zijn een bestelauto van het merk Citroën, na zijn werkdag huiswaarts gegaan en op de Dijkgraaf den Dekkerweg te Werkendam betrokken geraakt bij een ongeval.

Bij dat ongeval was tevens een personenauto van het merk Ford betrokken. De bestuurster van de Ford betrof slachtoffer 1 en de bijrijdster slachtoffer 2. De ter plaatse gekomen verbalisanten zagen dat er een vrouw, die later de bijrijdster bleek te zijn, in het gras lag. Zij zagen dat deze vrouw ernstig gewond was aan haar arm en haar hoofd.

Verbalisant zag dat de bestuurster geen teken van leven had. Hij voelde geen pols bij deze vrouw en zag dat haar hoofd voorovergebogen op het stuur lag. Hij hoorde vervolgens van de ambulance verpleegkundige dat de vrouw die in de Ford zat reeds was overleden.

Slachtoffer 2 heeft ten gevolge van het ongeval ernstig inwendig letsel opgelopen en werd voor medische behandeling overbracht naar het UMC te Utrecht. Op 4 februari 2011 is zij volgens de behandelend arts aan haar verwondingen overleden.

Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte met zijn auto een aan zijn schuld te wijten ongeval heeft veroorzaakt waarbij twee personen zijn omgekomen, dan wel met zijn rijgedrag gevaar op de weg heeft veroorzaakt, waardoor twee personen zijn omgekomen, dan wel op het weggedeelte dat bestemd was voor het tegemoetkomende verkeer heeft gereden waardoor een aanrijding is ontstaan waarbij twee personen zijn omgekomen.

Oordeel rechtbank

De vraag die de rechtbank dient te beantwoorden, is of dit ongeval aan de schuld van verdachte is te wijten.

De rechtbank acht aannemelijk dat er bij verdachte voorafgaand aan en ten tijde van het ongeval sprake was van een epileptische aanval. De rechtbank overweegt daartoe dat verdachte bekend is met epilepsie en kort voor de aanrijding vrij snel en op onverklaarbare wijze met zijn bestelbus in zijn geheel op de verkeerde weghelft terecht is gekomen. Door getuigen zijn geen ongevalcorrigerende maatregelen, zoals remmen, waargenomen. Ook anderszins is daar niet van gebleken. Het ongeval heeft plaatsgevonden bij daglicht en op een rechte weg. Er zijn geen verkeersomstandigheden vastgesteld die noodzaakten tot uitwijken.

De rechtbank acht voorts aannemelijk dat de neuroloog verdachte na de epileptische aanval in september 2010 heeft geadviseerd om drie maanden geen auto te rijden. Zowel verdachte als zijn echtgenote, die bij het gesprek met hem aanwezig is geweest, hebben dit verklaard. Daarnaast heeft de neuroloog dit zelf in eerste instantie ook bevestigd en komt deze periode terug in de door de raadsman overgelegde brief van het UMC.

Naar de mening van de officier van justitie had verdachte een onderzoeksplicht nu hij bekend was met epileptische aanvallen, op de hoogte was van de risico’s daarvan en aan het verkeer wilde deelnemen. De rechtbank overweegt in dat kader dat verdachte na zijn operatie in 2006 contact heeft gezocht met het CBR, waarna hij een beperkt rijbewijs kreeg. In 2009 verliep dit rijbewijs en heeft verdachte een nieuwe keuring ondergaan. Bij die keuring heeft verdachte gemeld dat hij in 2008 een epileptische aanval heeft gehad en als gevolg daarvan, op advies van zijn behandelend neuroloog, gedurende drie maanden geen auto heeft gereden. De verplichting tot het melden van een epileptische aanval bij het CBR is niet opgenomen in enige wettelijke regeling. Voor zover de rechtbank kan beoordelen, is verdachte na iedere epileptische aanval naar een neuroloog gegaan. Bij een dergelijk bezoek is steeds de rijgeschiktheid aan de orde gekomen. De folder van het Nationaal Epilepsie-fonds verwijst ten aanzien van de rijvaardigheid na een epileptische aanval ook naar de neuroloog. Tevens beschikt de neuroloog over de regeling eisen geschiktheid 2000.

Door onder deze omstandigheden af te gaan op hetgeen de neuroloog heeft gezegd, valt verdachte naar het oordeel van de rechtbank in strafrechtelijke zin geen verwijt te maken. Voor de tenlastelegging betekent dit dat verdachte wordt vrijgesproken van het onder primair tenlastegelegde omdat het bestanddeel ‘aanmerkelijke schuld’ niet kan worden bewezen.

De onder subsidiair ten laste gelegde overtreding van artikel 5 van de Wegenverkeerswet kan wel wettig en overtuigend worden bewezen. Omdat de rechtbank echter van oordeel is dat verdachte geen verwijt valt te maken, zal de rechtbank het gedane beroep op afwezigheid van alle schuld honoreren en hem ontslaan van alle rechtsvervolging.

Lees hier de volledige uitspraak.