Gevangenisstraf voor de duur van 2 jaren voor o.a. witwassen en hypotheekfraude (met valse werkgeversverklaringen en valse salarissstroken hypotheken afsluiten voor zichzelf en anderen)

Rechtbank 's-Hertogenbosch 10 december 2012, LJN BY5617 Verdachte heeft zich onder meer schuldig gemaakt aan een aantal gevallen van hypotheekfraude. Verdachte heeft in vereniging, telkens ter verkrijging van hypothecaire geldleningen, documenten valselijk opgemaakt of laten opmaken. Ten behoeve van zijn eigen hypotheekaanvraag heeft hij ook daadwerkelijk gebruik gemaakt van deze valselijk opgemaakte documenten. Verdachte wist dat deze documenten niet juist waren.

Verdachte heeft voorts een gewoonte gemaakt van het witwassen van uit misdrijf afkomstige geldbedragen. Gebleken is dat verdachte er geen moeite mee heeft om de opbrengst van zijn crimineel handelen te gebruiken als 'normale' inkomsten. Verdachte heeft het geld onder meer gebruikt om zijn hypotheeklasten te voldoen en voor (luxe) goederen zoals onder meer een personenauto, een waterscooter en een trailer. Witwassen vormt een ernstige bedreiging van de legale economie en tast de integriteit aan van het financiële en economische verkeer.

Genoemde delicten zijn door verdachte gepleegd binnen het raamwerk van een criminele organisatie. Binnen deze structuur was verdachte één van de twee centrale figuren. Uit hierboven aangegeven bewijsmiddelen blijkt hij een wezenlijk aandeel te hebben in de uitvoering van de bewezen verklaarde delicten.

Verdachte heeft zich verder schuldig gemaakt aan hennepteelt en het aanwezig hebben van amfetaminepillen. Hij heeft met voorbijzien aan de gezondheidsrisico's voor gebruikers uit louter winstbejag een hennepkwekerij geëxploiteerd.

De rechtbank rekent het verdachte aan dat hij slechts met het oog op financieel gewin en schijnbaar met groot gemak deze feiten heeft gepleegd. Tevens heeft verdachte op geen enkele wijze inzicht getoond in het strafwaardige karakter van zijn handelen.

Ten slotte heeft verdachte een gasdrukpistool voorhanden gehad.

De rechtbank stelt vast dat verdachte blijkens een hem betreffend uittreksel justitiële documentatie reeds eerder ter zake van strafbare feiten werd veroordeeld.

De rechtbank is van oordeel, dat in verband met een juiste normhandhaving niet kan worden volstaan met het opleggen van een andersoortige of geringere straf dan een gevangenisstraf welke vrijheidsbeneming meebrengt voor de duur als hierna te melden. De rechtbank zal een straf gelijk aan de eis van de officier van justitie opleggen, nu de rechtbank van oordeel is dat de gevorderde straf de ernst van het bewezen verklaarde voldoende tot uitdrukking brengt. Anders dan de verdediging ziet de rechtbank in de leeftijd van verdachte en zijn persoonlijke omstandigheden geen aanleiding de door de officier van justitie gevorderde onvoorwaardelijke gevangenisstraf te matigen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van twee jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

OM niet-ontvankelijk nu de materiele bepaling van het ten tijde van het tenlastegelegde geldende (artikel 3 Wet inzake geldtransactiekantoren) is vervallen?

Rechtbank Rotterdam 6 december 2012, LJN BY5836 Het Openbaar Ministerie heeft bepleit (primair) dat het niet kan worden ontvangen in de vervolging van het onder 8 ten laste gelegde feit, nu het toen geldende artikel 3 van de Wet inzake geldtransactiekantoren (Wgt), waarop de officier van justitie de vervolging baseert inmiddels is vervallen.

De officier van justitie baseert zich in deze kennelijk op het bepaalde in artikel 1, tweede lid Sr, dat inhoudt dat bij verandering in de wetgeving na het tijdstip waarop het feit is begaan, de voor verdachte gunstigste bepalingen worden toegepast. Nu de verandering in de wetgeving hier inhoudt dat de Wgt inmiddels is vervallen, is daarmee, volgens de officier van justitie, het recht op strafvervolging vervallen, dan wel dient verdachte om die reden te worden vrijgesproken of ontslagen van rechtsvervolging.

De verdediging heeft zich in deze aan het oordeel van de rechtbank gerefereerd.

De rechtbank overweegt het volgende.

De Wgt van 27 juni 2002 is met ingang van 1 juli 2012 vervallen. Door middel van de Wijzigingswet financiële markten 2012 zijn de materiële bepalingen van de Wgt thans opgenomen in de Wet op het financieel toezicht (Wft). Hierdoor is van een verandering in de wetgeving als bedoeld in artikel 1, tweede lid Sr geen sprake. Reeds daarom kan aan het vervallen van de Wgt geen reden worden ontleend om het Openbaar Ministerie niet ontvankelijk te verklaren in de vervolging ter zake van het - op de Wgt gebaseerde - onder 8 ten laste gelegde feit. Nu ook overigens niet is gebleken van feiten of omstandigheden die aan strafvervolging in de weg staan, is het Openbaar Ministerie ontvankelijk in de vervolging.

Lees hier de volledige uitspraak.

Inbeslagneming dossiers verschoningsgerechtigde, geen zeer uitzonderlijke omstandigheden op grond waarvan verschoningsrecht kan worden doorbroken

Rechtbank 's-Gravenhage 27 november 2012, LJN BY5600 Beschikking van de rechtbank 's-Gravenhage, meervoudige raadkamer in strafzaken, op het beklag ex art. 552a Sv van klager strekkende tot teruggave van een aantal dossiers aan klager.

Aan de orde is de reikwijdte van het verschoningsrecht van klager - een advocaat, met een hem in rechte toekomende functionele geheimhoudingsplicht - ten aanzien van de onder hem inbeslaggenomen stukken.

Essentie

RC last na feitelijke inbeslagneming extra moment voor kennisneming dossier door advocaat en deken en schriftelijke standpuntwisseling over verschoningsrecht in. Beslissing over verschoningsrecht impliciet al genomen bij inbeslagneming; gang van zaken verder uitermate zorgvuldig. Geen grond voor oordeel dat redelijkerwijs geen twijfel is over onjuistheid van het standpunt van de advocaat dat dossier geen corpus delicti is of bevat. Wat er verder straf- of tuchtrechtelijk zij van de verdenking jegens de advocaat: in dit geval geen zeer uitzonderlijke omstandigheden op grond waarvan verschoningsrecht kan worden doorbroken.

Algemeen overwegingen

Aan dat verschoningsrecht ligt ten grondslag dat het maatschappelijk belang dat de waarheid in rechte aan het licht komt, moet wijken voor het maatschappelijk belang dat een ieder zich vrijelijk en zonder vrees voor openbaarmaking van het toevertrouwde om bijstand en advies tot de verschoningsgerechtigde moet kunnen wenden.

Ingevolge art. 98, eerste lid, Sv mogen bij personen met een bevoegdheid tot verschoning als bedoeld in art. 218 Sv - waaronder klager - zonder hun toestemming brieven of andere geschriften tot welke hun plicht tot geheimhouding zich uitstrekt, niet in beslag worden genomen. Wel mogen, ook zonder hun toestemming, in beslag worden genomen brieven of geschriften die voorwerp van het strafbare feit uitmaken of tot het begaan daarvan hebben gediend (zogenaamde corpora et instrumenta delicti); dergelijke brieven en geschriften vormen immers geen object van de aan die personen toekomende bevoegdheid tot verschoning.

De aard van de hier aan de orde zijnde bevoegdheid tot verschoning brengt mee dat het oordeel omtrent de vraag of brieven of geschriften object van de bevoegdheid tot verschoning uitmaken in beginsel toekomt aan de advocaat als de tot verschoning bevoegde persoon. Wanneer deze zich op het standpunt stelt dat het gaat om brieven en geschriften die noch voorwerp van het strafbare feit uitmaken noch tot het begaan daarvan gediend hebben en waarvan kennisneming zou leiden tot schending van het beroepsgeheim, dient dit standpunt door de organen van politie en justitie te worden geëerbiedigd, tenzij redelijkerwijze geen twijfel erover kan bestaan dat dit standpunt onjuist is, zo heeft de Hoge Raad verschillende malen benadrukt.

Het verschoningsrecht van een advocaat is evenwel in zoverre niet absoluut dat zich zeer uitzonderlijke omstandigheden laten denken waarin het belang dat de waarheid aan het licht komt - ook ten aanzien van datgene waarvan de wetenschap hem als zodanig is toevertrouwd - moet prevaleren boven het verschoningsrecht. De beantwoording van de vraag welke omstandigheden als zeer uitzonderlijk moeten worden aangemerkt is niet in een algemene regel samen te vatten. Voor het oordeel dat van zodanige omstandigheden - en derhalve van een uitzondering op de hoofdregel met betrekking tot het verschoningsrecht - sprake is, gelden zware motiveringseisen (HR NJ 2006, 622, LJN AV2386).

Dit brengt mee dat, waar doorzoeking ter inbeslagneming bij een advocaat zonder diens toestemming reeds kan plaatsvinden als het gaat om brieven en geschriften die voorwerp van het strafbare feit uitmaken of tot het begaan daarvan hebben gediend, die toestemming in geval van zeer uitzonderlijke omstandigheden evenmin nodig is als de doorzoeking ter inbeslagneming een verdere strekking heeft, en is gericht op brieven en geschriften die kunnen dienen om de waarheid aan het licht te brengen. In een dergelijk uitzonderlijk geval dient de doorzoeking door de rechter-commissaris te geschieden en is het niet aan de verschoningsgerechtigde advocaat om te bepalen of, en zo ja welke stukken onder zijn verschoningsrecht vallen. Het oordeel of in een zodanig geval bepaalde brieven of geschriften redelijkerwijs in een zodanig direct verband staan met de desbetreffende feiten dat zij kunnen dienen om de waarheid aan het licht te brengen, komt dan in eerste instantie toe aan de rechter-commissaris, bij voorkeur in gezamenlijk overleg met de deken van de Orde van Advocaten in het desbetreffende arrondissement of diens vervanger (HR NJ 2003, 621, LJN AD5297). Op grond van art. 96c, eerste lid, jo art. 110 Sv kan een rechter-commissaris daarom het kantoor van een persoon met bevoegdheid tot verschoning ter inbeslagneming doorzoeken.

Het oordeel van de rechter-commissaris kan worden aangevochten in een beklagprocedure als de onderhavige dan wel ter gelegenheid van het onderzoek ter terechtzitting in de strafzaak zelf. De beantwoording van de vraag welke omstandigheden als zeer uitzonderlijk moeten worden aangemerkt laat zich niet in een algemene regel samenvatten. De enkele omstandigheid dat een advocaat als verdachte wordt aangemerkt is in ieder geval niet toereikend om zijn verschoningsrecht te doorbreken (vgl. HR 10 oktober 1950, 1951, 356). Dat kan anders zijn bij verdenking van een ernstig strafbaar feit, zoals het vormen van een crimineel samenwerkingsverband van een advocaat met bepaalde cliënten. Dan zal het belang van die cliënten dat zij ervan moeten kunnen uitgaan dat de advocaat geheim houdt hetgeen zij hem in die criminele aangelegenheid hebben toevertrouwd moeten wijken voor het belang dat de waarheid aan het licht komt. In een dergelijk geval dienen het verschoningsrecht en de daarmee samenhangende beperkingen van de uitoefening van de beslag- en doorzoekingsbevoegdheden te wijken voor het belang van de strafvordering, zij het dat ook dan de inbreuk op het verschoningsrecht niet verder mag gaan dan strikt nodig is voor het aan het licht brengen van de waarheid van het desbetreffende feit, waarbij zorg moet worden betracht om te voorkomen dat de belangen van andere cliënten van de advocaat dan de cliënten die betrokken zijn bij de strafbare feiten waarvan de advocaat wordt verdacht, onevenredig zouden worden getroffen.

Gevolgde procedure rond het beslag 

In dit geval heeft de rechter-commissaris op vordering van de officier van justitie van 29 maart op 4 april 2012 in aanwezigheid van klager en mr. A. Sennef, waarnemend deken van de Haagse Orde van Advocaten, een binnentreding en doorzoeking ter inbeslagneming verricht ten kantore van het advocatenkantoor van klager. Hierbij zijn de hiervoor vermelde dossiers, eerst nadat mr. Sennef daar tezamen met klager inzage in heeft gehad, in verzegelde enveloppen meegenomen naar het Paleis van Justitie en in een kluis op het kabinet van de rechter-commissaris in bewaring gesteld. De rechter-commissaris heeft de dossiers niet ingezien.

Op uitnodiging van de rechter-commissaris hebben vervolgens de officier van justitie en de raadsvrouw van klager bij brieven van 6 april 2012 respectievelijk 12 april 2012 hun zienswijze op de inbeslagname kenbaar gemaakt aan de rechter-commissaris. Voorts heeft mr. E.A. van Win, toenmalig deken van de Haagse Orde van Advocaten, de rechter-commissaris bij brief van 4 juli 2012 laten weten dat hij - na bestudering van de in beslag genomen dossiers - tot het oordeel is gekomen dat de geheimhoudingsplicht van klager, behoudens ten aanzien van één zich in de dossiers bevindend processtuk - dat hier verder buiten beschouwing kan blijven -, diende te worden gerespecteerd, met het verzoek het beslag op de overige stukken op te heffen. Hierop heeft de officier van justitie bij brief van 17 juli 2012 zijn standpunt naar aanleiding van dat verzoek kenbaar gemaakt.

Bij beschikking van 18 juli 2012 heeft de rechter-commissaris overwegingen gewijd aan het verschoningsrecht en beslist dat de dossiers ter beschikking van de officier van justitie worden gesteld, tenzij door klager beklag op grond van art. 552a Sv zou worden ingesteld. Dat is bij klaagschrift van 30 juli 2012 geschied.

Rechtmatigheid van het beslag 

De rechtbank stelt voorop dat de rechter-commissaris met de door haar gevolgde werkwijze, waarbij iedere procesdeelnemer in de gelegenheid is gesteld zich over het beslag uit te laten voordat de rechter-commissaris verdere actie zou ondernemen, een grote mate van zorgvuldigheid heeft betracht, waarbij zij er zorg voor heeft gedragen dat de kans dat derden kennis van de geheime gegevens konden nemen minimaal is gebleven.

De rechtbank dient vervolgens de in het klaagschrift geopperde vraag te beantwoorden of de rechter-commissaris de voor de inbeslagname vastgestelde procedure overeenkomstig de strafvorderlijke regels heeft gevolgd, nu klager heeft gesteld dat de rechter-commissaris niet - voorafgaand aan de inbeslagname - heeft getoetst of al dan niet sprake is van zeer uitzonderlijke omstandigheden. De rechtbank leidt uit de hiervoor weergegeven gang van zaken het volgende af. De rechter-commissaris heeft met het binnentreden en doorzoeken ter inbeslagname klaarblijkelijk (impliciet) kenbaar gemaakt dat zij op dat moment reeds van oordeel was, dat sprake was van één (of meer) van de hiervoor genoemde uitzonderingen die in casu een doorbreking van het verschoningsrecht van klager rechtvaardigde.

De rechter-commissaris heeft vervolgens alle betrokkenen, in het bijzonder klager en mr. Sennef, die beiden ten tijde van de inbeslagname nog niet op de hoogte waren of konden dan wel mochten zijn van alle in deze zaak van belang zijnde gegevens, de uitdrukkelijke gelegenheid gegeven nader kennis te nemen van de inbeslaggenomen stukken, kennelijk om aldus tot een weloverwogen definitief standpunt te komen, hetgeen overigens ook in raadkamer is bevestigd door de waarnemend deken mr. Sennef. Vervolgens heeft de rechter-commissaris bij beschikking van 18 juli 2012 (nogmaals maar nu expliciet) beslist dat hier sprake is van zeer uitzonderlijke omstandigheden als hiervoor bedoeld.

Een inbeslagneming is voltooid op het moment dat de inbeslaggenomen dossiers feitelijk uit de macht van de verschoningsgerechtigde en in de macht van de rechter-commissaris raken. Door daarna en na een standpuntwisseling expliciet schriftelijk te beslissen over het verschoningsrecht,lijkt het eerdere, impliciete oordeel nooit te zijn gegeven.

In dat licht overweegt de rechtbank als volgt. De door de rechter-commissaris gevolgde procedure, die de rechtbank - gelet op de omstandigheden waaronder en het klaarblijkelijke doel waartoe de rechter-commissaris deze heeft gevolgd-, beschouwt als een vorm van 'bevriezing' niet enkel van de feitelijke toestand van de dossiers, maar juist ook van de procedure en beslissing tot inbeslagneming, kent geen wettelijke basis en is evenmin in de jurisprudentie aanvaard. Daarmee is sprake van een niet reparabel vormverzuim binnen de inbeslagneming.

De rechtbank is echter voorts van oordeel dat de rechter-commissaris met de door haar gevolgde zorgvuldige bijzondere werkwijze de belangen die art. 98 Sv beoogt te beschermen ook daadwerkelijk heeft beschermd, zonder daarmee enig strafvorderlijk belang van klager te frustreren. Klager en deken - die al ten tijde van de doorzoeking een standpunt konden innemen - hebben door deze procedure daarna de dossiers andermaal, zonder haast, kunnen doornemen en in alle rust een verder standpunt kunnen formuleren. De rechtbank is dan ook van oordeel dat klager door de onderhavige gevolgde procedure niet in enig in rechte te respecteren belang is geschaad. Enig nadeel hiervan voor klager is niet gesteld en de rechtbank evenmin ambtshalve gebleken. Het tegendeel lijkt eerder aan de orde te zijn. De rechtbank volstaat daarom met het benoemen van evengenoemd vormverzuim. Anders dan de verdediging van klager is de rechtbank van oordeel dat de gevolgde werkwijze rond de inbeslagneming voldoende, in dit geval zelfs uitermate zorgvuldig is geweest (vgl. HR 30 augustus 2005, LJN AT7093).

Is er sprake van een uitzondering op art. 98 Sv? 

De rechtbank stelt voorop vast dat klager geen toestemming heeft gegeven tot inbeslagname, terwijl voorts evident is dat de inbeslaggenomen dossiers vallen onder klagers geheimhoudingsplicht.

Voor de beoordeling van het beklag is vervolgens het volgende van belang. Met het oog op de onderliggende stukken in de strafdossiers, kan de rechtbank zich verenigen met het oordeel van de rechter-commissaris dat ten aanzien van de zaken [B]en [A]gesproken kan worden van een redelijk vermoeden van schuld dat klager zich schuldig heeft gemaakt aan strafbare feiten, te weten oplichting van een rechtbank en valsheid in geschrift. De enkele omstandigheid dat klager als verdachte van enig strafbaar feit kan worden aangemerkt, is als gesteld niet toereikend om zijn plicht tot geheimhouding te mogen doorbreken. Daarvoor is vereist dat, zoals eveneens uit de hiervoor weergegeven jurisprudentie van de Hoge Raad volgt, het in beslag genomen een zogenoemd corpus behelst of dat sprake is van zeer uitzonderlijke omstandigheden die de geheimhoudingsplicht kunnen doorbreken.

Corpora? 

De rechtbank moet zich daarom eerst buigen over de vraag of enige van de in beslag genomen stukken in het dossier [B] en de zaak [A] als corpora kunnen worden aangemerkt.

Klager heeft zich hiertoe op het standpunt gesteld dat het geheel aan de inbeslaggenomen stukken geen voorwerp van enig strafbare feit uitmaken, noch tot het begaan daarvan hebben gediend.

De rechter-commissaris heeft zich hierover niet uitgelaten.

De rechtbank stelt voorop dat het standpunt van klager in beginsel moet worden geëerbiedigd, tenzij redelijkerwijze geen twijfel erover kan bestaan dat dit standpunt onjuist is. De rechtbank is, alles bijeen genomen, van oordeel dat zij noch op grond van het strafdossier noch uit het verhandelde ter zitting in raadkamer redelijkerwijze geen twijfel erover heeft dat dat standpunt van klager op dit punt onjuist is. Bij deze beoordeling betrekt de rechtbank mede de verklaring van de waarnemend deken. Zij is na kennisname van de inhoud van de dossiers tot de conclusie gekomen dat deze dossiers ten aanzien van klager geen corpora vormen, waarbij de rechtbank opmerkt, dat uit het strafdossier naar voren is gekomen dat de dossiervorming van de dossiers [B] niet alleen door klager maar ook door een voormalig kantoorgenoot van klager tot stand is gekomen.

Ten aanzien van de dossiers [A] is gesteld noch gebleken dat deze als corpora zouden kunnen worden aangemerkt.

De vraag naar het mogelijke bestaan van corpora ten aanzien van de inbeslaggenomen dossiers beantwoordt de rechtbank dan ook ontkennend.

Zeer uitzonderlijke omstandigheden?

De vraag welke omstandigheden als zeer uitzonderlijk moeten worden aangemerkt laat zich niet in algemene termen beantwoorden. Het gaat daarbij wel steeds om de afweging van het belang van het verschoningsrecht tegen het belang dat de waarheid aan het licht komt. De Hoge Raad heeft enkele meer algemene factoren genoemd die voor de beoordeling van de uitzonderlijkheid van de omstandigheden een rol (kunnen) spelen:

• de vraag of het gaat om een tegen een verschoningsgerechtigde bestaande verdenking;
• de aard en zwaarte van de delicten waarvan een verschoningsgerechtigde wordt verdacht (zie bijv. HR NJ 2002, 438, m.nt. Buruma, LJN AD9162);
• de aard en de omvang van de gegevens waarop de inbeslagneming rust, en
• de vraag in hoeverre de relevante gegevens op andere wijze kunnen worden verkregen (zie bijv. HR NJ 2006, 622, m.nt. J. Boer, LJN AV2386).

Ten aanzien van het dossier [A] betreft de verdenking in het bijzonder de vraag of de heer [C] zich gedurende de behandeling van een civiele zaak bij de rechtbank te Assen ten onrechte heeft voorgedaan als zijn broer, [D], én of klager als zijn behandelend advocaat op die zitting daarvan op de hoogte was maar zich daarover niet ter zitting heeft uitgelaten ten opzichte van de behandelend rechter. Naar het oordeel van de rechtbank had het openbaar ministerie de mogelijkheid om ander én minder ingrijpend onderzoek te doen teneinde de waarheid op dit specifieke punt aan het licht te brengen, is van die mogelijkheid gebruik gemaakt - zo is onder meer de comparitierechter gehoord - en bestaat zij nog steeds. Ook desgevraagd, en dat geldt voor het gehele beslag, heeft de officier van justitie niet medegedeeld welke informatie hij in de dossiers zoekt, die niet op andere wijze verkregen zou kunnen worden. Dat is eens temeer van belang nu het feiten betreft die zich in de openbaarheid zouden hebben afgespeeld. Van zeer uitzonderlijke omstandigheden die nopen tot het doorbreken van de geheimhoudingsplicht is aldus - wat er verder ook zij van de juistheid van het standpunt van de waarnemend deken dat (kort gezegd) het handelen van klager niet tuchtrechtelijk laakbaar zou zijn - naar het oordeel van de rechtbank ten aanzien van bedoeld dossier thans nog geen sprake.

Voorts acht de rechtbank in het bijzonder de aard, ernst en omvang van de verdenking zowel ten aanzien van klager in de zaak [A] als ten aanzien van klager in de zaak [B],- wat er nadrukkelijk verder straf- en tuchtrechtelijk ook zij van de verdenking - niet voldoende zwaarwegend dat deze, beoordeeld naar de toets van de zeer uitzonderlijke omstandigheden, zonder meer een doorbreking van het verschoningsrecht kunnen rechtvaardigen. De verdenking betreft relatief beperkte feiten in aard, tijd en omvang, terwijl bijvoorbeeld voorts een crimineel samenwerkingsverband van klager met andere verdachten niet door de officier van justitie wordt verondersteld.

De vordering van de officier van justitie en het oordeel van de rechter-commissaris houden in dat de verdenking zodanig samenhangt met de kern van de werkzaamheden van klager en een ontwrichtende werking hebben op het vertrouwen dat in de werkzaamheden van een advocaat moet kunnen worden gesteld in de samenleving in het algemeen en in civiele zaken met verplichte procesvertegenwoordiging in het bijzonder, dat van zeer uitzonderlijke omstandigheden sprake is. Die redenering, die klaarblijkelijk is ontleend aan een arrest van de Hoge Raad in een zaak waarin de Hoge Raad op deze grond een doorbreking van het verschoningsrecht van een notaris sauveerde, volgt de rechtbank niet.

Een vergelijking met de kerntaak van een notaris kan reeds geen stand houden nu het onafhankelijke ambt van notaris in de kern mede een maatschappelijk zwaarwegende functie behelst die voorschrijft dat een notaris de authenticiteit van bepaalde stukken verifieert en bevestigt, zodat daarop in het maatschappelijk verkeer kan en mag worden vertrouwd. Dit is een wezenlijk andere kerntaak dan die van een advocaat, van wie het ook in civiele zaken niet tot de beroepsuitoefening behoort dat hij van alle stukken die cliënten hem aandragen de authenticiteit verifieert maar van wie vooreerst - als partij - wordt verlangd het persoonlijke en zakelijke belang van zijn cliënt(en) te verdedigen. Het in art. 21 Rv bepaalde maakt dit niet anders.

De rechtbank komt dan ook op grond van het vorenoverwogene ten aanzien van beide inbeslaggenomen zaaksdossiers tot de slotsom dat in casu niet, althans niet zonder meer, gesproken kan worden van zeer uitzonderlijke omstandigheden op grond waarvan het verschoningsrecht van klager mag worden doorbroken.

Het beklag dient gegrond te worden verklaard, met last tot teruggave van het inbeslaggenomene aan klager.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verwerping (gedeeltelijk) van preliminaire verweren in Klimopzaken

Het gerechtshof Amsterdam heeft vandaag in de zogeheten Klimopzaken (vastgoedfraude) de preliminaire verweren gedeeltelijk verworpen. In de zaak tegen v. V. is het verweer geheel verworpen. In de zaak tegen H. en de BV C. is het Openbaar Ministerie gedeeltelijk niet-ontvankelijk verklaard in het ingestelde appel.

Geen vooringenomenheid in de zaak van v.V.

De verdediging heeft naar voren gebracht dat de rechtbank die de verdachte heeft veroordeeld partijdig is geweest tijdens de behandeling van de zaak en niet te beschouwen is geweest als een "impartial tribunal" (onpartijdige rechter) als bedoeld in artikel 6 van het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. De verdediging heeft verzocht de zaak terug te wijzen naar de rechtbank, opdat de zaak opnieuw kan worden behandeld. De verdediging heeft ter onderbouwing van dit verzoek aangevoerd dat de rechtbank, door de wijze waarop zij verzoeken van de verdediging heeft afgewezen, het recht van de verdediging op het doen van aan verweer voorafgaand onderzoek á decharge op ontoelaatbare wijze heeft beperkt.

Het hof heeft de achtereenvolgende beslissingen van de rechtbank getoetst aan de hand van het verdragsrechtelijke kader en oordeelt op grond daarvan dat geen sprake is van een partijdig gerecht. Bij een rechter wordt, gezien zijn aanstelling, ervan uitgegaan dat hij onpartijdig is. In het algemeen zal het feit dat een rechter beslissingen neemt die voor de verdachte nadelig zijn, zelfs als die beslissingen onjuist zijn, dit niet anders maken. Anders wordt het als er sprake is van uitzonderlijke omstandigheden die een zwaarwegende aanwijzing opleveren dat een rechter jegens de verdachte vooringenomen is, althans dat de verdachte dit mag vrezen. Dit laatste doet zich voor als de rechter een beslissing neemt die zo onbegrijpelijk is dat daarvoor redelijkerwijze geen andere verklaring is te geven dan dat de beslissing door vooringenomenheid is ingegeven. Als dat zo is dan zal terugwijzing moet volgen. Nu hiervan geen sprake is gaat het hof de zaak zelf behandelen en wordt de zaak niet terugverwezen naar de rechtbank.

Gedeeltelijke verwerping in de zaak tegen de verdachten H en de B.V. "C"

Het gerechtshof verwerpt gedeeltelijk twee zogeheten preliminaire verweren waarin wordt verzocht het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk te verklaren in het ingestelde hoger beroep.

Het eerste verweer betreft de stelling dat het Openbaar Ministerie het hoger beroep enerzijds heeft willen beperken tot twee feiten waarvoor is vrijgesproken en anderzijds voor wat betreft de strafmaat ook in beroep heeft willen gaan voor alle feiten.

In deze zaken hebben de verdachten geen hoger beroep ingesteld.  Het Openbaar Ministerie heeft het hoger beroep beperkt tot de feiten waarvoor de rechtbank de verdachten had vrijgesproken, te weten voor het deelnemen aan een criminele organisatie. Het hof is van oordeel dat op grond van de wet dit is toegestaan. Wel leidt dit ertoe dat - anders dan het Openbaar Ministerie gezien de appelakte wilde - de feiten waarvoor de verdachten zijn veroordeeld (valsheid in geschrift en witwassen) en de straf die de rechtbank voor die feiten heeft opgelegd niet meer aan het oordeel van het hof zijn onderworpen. Het Openbaar Ministerie wordt in zoverre dan ook gedeeltelijk niet-ontvankelijk verklaard in het ingestelde appel.

Vervolgens is aan de orde de vraag of nog in hoger beroep geoordeeld mag worden over de kwestie of verdachten hebben deelgenomen aan een criminele organisatie als het bewijs hiervoor alleen zou kunnen worden verkregen uit de feiten (valsheid in geschrift en witwassen) waarvoor verdachten al zijn veroordeeld bij de rechtbank en die in hoger beroep niet meer aan de orde zijn.

Het feit dat de verdachten door de rechtbank zijn veroordeeld voor - kort weergegeven - witwassen en valsheid in geschrifte, waarover het hof door het beperkt ingestelde hoger beroep niet meer kan oordelen, brengt naar het oordeel van het hof - gelet op de wet - niet mee dat het hof niet vrij is zich geheel zelfstandig een oordeel te vormen over de vraag of de verdachten hebben deelgenomen aan een criminele organisatie.

De verweren van de verdediging om het Openbaar Ministerie niet ontvankelijk te verklaren in het hoger beroep zijn op grond van deze overwegingen vandaag - op een klein onderdeel na -(dan ook) afgewezen.

• Gerechtshof Amsterdam 10 december 2012, LJN BY5615
• Gerechtshof Amsterdam 10 december 2012, LJN BY5616
• Gerechtshof Amsterdam 10 december 2012, LJN BY5622

Gemeente Stichtse Vecht schuldig aan dodelijk motorongeval

Een dodelijk ongeval dat op 31maart 2009 aan de Nieuweweg in Tienhoven plaatsvond is te wijten aan de schuld van de gemeente Stichtse Vecht. Dat heeft de rechtbank in Utrecht vandaag geoordeeld. Een motorrijdster en haar passagier kwamen ten val toen ze over hobbels in de weg reden en verongelukten, omdat zij onder een tegemoetkomende wagen terecht kwamen. De gemeente kreeg een boete opgelegd van 22.500 euro, waarvan 7.500 voorwaardelijk. De gemeente was al vóór 2009 door buurtbewoners gewaarschuwd over de hobbels. Op 1 maart 2009 vond daarnaast op dezelfde weg een ongeval plaats, waarbij een motorrijder viel. De gemeente heeft de weg toen wel gemeten, maar die meting is verkeerd uitgevoerd.

De rechtbank oordeelde dat de gemeente na begin maart 2009 verkeersmaatregelen had kunnen en moeten nemen om aan de verkeersonveilige situatie een einde te maken of het gevaar te beperken, door het gevaarlijke weggedeelte af te zetten, of direct bij de hobbels een waarschuwing te plaatsen of een toereikende snelheidsbeperking in te stellen. Dit is niet gebeurd. De dood van motorrijdsters is naar het oordeel van de rechtbank een gevolg van de nalatigheid van de gemeente.

Strafrechtelijke immuniteit?

In deze zaak speelde onder meer de vraag of de Gemeente met betrekking tot de tenlastegelegde gedraging (nalaten) immuniteit toekomt. De rechtbank heeft deze vraag ontkennend beantwoord.

"De Hoge Raad heeft in haar arrest van 6 januari 1998 (Pikmeer II arrest) de mogelijkheid om decentrale overheden te vervolgen verruimd. In dat arrest is - voor zover relevant - overwogen dat vervolging van decentrale overheden alleen is uitgesloten wanneer de gedragingen in kwestie naar hun aard en gelet op het wettelijk systeem rechtens niet anders dan door bestuursfunctionarissen kunnen worden verricht in het kader van de uitvoering van de aan het openbaar lichaam opgedragen bestuurstaak, zodat uitgesloten is dat derden in zoverre op gelijke voet als het openbaar lichaam aan het maatschappelijk verkeer deelnemen. Voor strafrechtelijke immuniteit van een publiekrechtelijke rechtspersoon is derhalve slechts ruimte als sprake is van wat algemeen wordt aangeduid als een exclusieve bestuurstaak (zie Hof Arnhem 24 september 2009, overweging 14, LJN AE7956).

Is het tenlastegelegde nalaten van het nemen van verkeersmaatregelen zoals ook derden kunnen nalaten bewezen?

Voor zover aan het nalaten van de Gemeente enige besluitvorming ten grondslag heeft gelegen, heeft die plaatsgevonden op het niveau van inspectie/meting, beoordeling van verkeersrisico's en (het niet uitvoeren van) tijdelijke noodoplossingen. Dit zijn alle terreinen waarop de gemeente derden kan inschakelen, terreinen waarop geen sprake is van aan de overheid voorbehouden besluitvorming of handelen.

Dat blijkt uit de feiten dat de meting/inspectie van de Nieuweweg in mei 2008 is verricht door een extern bureau, dat de deskundige Groenendijk heeft verklaard dat hij op het gebied van verkeersveiligheid geregeld door gemeenten wordt ingeschakeld en dat aan het plaatsen van het tijdelijk verkeersbord in april 2007 geen verkeersbesluit van de gemeente ten grondslag ligt.

De rechtbank is van oordeel dat ook een ingeschakelde derde die op 3 maart 2009 het gevaar juist had ingeschat, dit gevaar aanstonds zou hebben ingeperkt, bijvoorbeeld door het plaatsen van borden die de maximumsnelheid zouden beperken tot 30 km/uur of door afzetting van het gevaarlijke weggedeelte, zoals onmiddellijk na het dodelijke ongeval is gebeurd. Die actie maar ook het nalaten daarvan betreft derhalve geen exclusieve bestuurstaak.

Van strafrechtelijke immuniteit van de Gemeente kan daarom in dit geval geen sprake zijn.

Dat het onvoorzichtige handelen op het gebied van risico-inschatting is toe te rekenen aan de Gemeente is overigens niet betwist.

Is het tenlastegelegde nalaten van wegonderhoud zoals ook derden kunnen nalaten bewezen?

Ter zitting is niet uitputtend onderzocht of ook aan derden de zorg voor wegen of weggedeelten wordt opgedragen, in die mate dat zij, zonodig, zelfstandig kunnen besluiten tot onderhoudsmaatregelen zoals egaliseren van het wegdek.

Het komt de rechtbank wel aannemelijk voor dat van dergelijke uitbesteding sprake kan zijn, zeker waar het - zoals in deze zaak - gaat om beperkt onderhoud en dus beperkte kosten (in deze zaak beperkt tot het asfalteren van een stuk van ongeveer 120 meter in 2 dagen), temeer nu overigens in ruime mate gemeentelijke werkzaamheden aan derden worden uitbesteed. Dit is echter onvoldoende komen vast te staan om te komen tot wettig en overtuigend bewijs.

Nu de rechtbank de tenlastelegging zo begrijpt dat de officier uitsluitend handelen/nalaten verwijt, dat ook door derden kan worden verricht/nagelaten, moet de Gemeente van dit onderdeel worden vrijgesproken.

De rechtbank acht het, gelet op de bewezenverklaring van het nalaten van verkeersmaatregelen niet noodzakelijk het onderzoek te heropenen om nader te onderzoeken of derden op gelijke voet als de Gemeente wegonderhoud, als zojuist besproken, uitvoeren. Bij dat oordeel speelt op de achtergrond mee dat de aanmerkelijke onvoorzichtigheid en het causaal verband hier moeilijker zijn vast te stellen dan ten aanzien van het nalaten van verkeersmaatregelen: ook als de Gemeente aanstonds na 1 of 3 maart 2009 het egaliseren van de hobbels zou hebben ingepland of opgedragen, is namelijk de vraag of dat binnen de vier weken voor 31 maart 2009 uitgevoerd had kunnen worden."

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb: verdachte heeft in georganiseerd verband gebruik gemaakt van een schijnconstructie om door middel van valse documenten afdracht van BTW te ontlopen en gelden wit te wassen

Rechtbank Utrecht 6 december 2012, LJN BY5394 De verdenking komt er op neer dat verdachte:

Feit 1: feitelijk leiding, dan wel opdrachtheeft gegeven aan het plegen van valsheid in geschrift door [bedrijf 1] en/of [bedrijf 2]; Feit 2: al dan niet samen met anderen valsheid in geschrift heeft gepleegd; Feit 3: al dan niet samen met anderen opzettelijk onjuist dan wel onvolledig aangiften omzetbelasting te name van [verdachte] en/of [bedrijf 7]/[bedrijf 1]/[verdachte] heeft gedaan; Feit 4: feitelijk leiding, dan wel opdracht heeft gegeven aan het opzettelijk dan wel onvolledig doen van aangiften omzetbelasting door [bedrijf 2]; Feit 5: al dan niet samen met anderen grote geldbedragen heeft witgewassen; Feit 6: heeft deelgenomen aan een criminele organisatie.

Ontvankelijkheid OvJ

De verdediging heeft aangevoerd dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in haar vervolging. Daartoe heeft de verdediging gesteld dat het Openbaar Ministerie de rechtsbetrekkingen tussen [verdachte], kopers en vervoerders uit haar natuurlijke rechtsomgeving heeft gehaald en binnen het strafrecht heeft gebracht, waarbij ten onrechte ontlastend materiaal buiten het dossier zou zijn gelaten. Dit vormt een zodanig verzuim dat niet langer sprake kan zijn van een behandeling van de zaak die aan de beginselen van een behoorlijke procesorde voldoet. Dit kan niet anders dan tot de conclusie leiden dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in haar vervolging moet worden verklaard, aldus de verdediging.

De officier van justitie heeft aangevoerd dat op goede gronden tot opsporing en vervolging is overgegaan en dat het Openbaar Ministerie voldoende kritisch is gebleventen aanzien van het verzamelde bewijs. De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht het verweer van de raadsman te verwerpen.

De rechtbank heeft kennis genomen van de standpunten van de verdediging en de officier van justitie en overweegt het volgende:

Niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de vervolging komt als in artikel 359a Sv voorzien rechtsgevolg slechts in uitzonderlijke gevallen in aanmerking. Hiervoor is alleen plaats als het vormverzuim daarin bestaat dat met de opsporing of vervolging belaste ambtenaren ernstig inbreuk hebben gemaakt op beginselen van een behoorlijke procesorde waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan.

Gelet op de inhoud van het dossier ziet de rechtbank geen aanknopingspunten voor de conclusie dat er vormen in het voorbereidend onderzoek zijn verzuimddie zouden moeten leiden tot de conclusie dat er ernstige inbreuken zijn gemaakt op de beginselen van behoorlijke procesorde die een niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie rechtvaardigen. Niet aannemelijk is geworden dat het Openbaar Ministerie voor de verdediging ontlastend materiaal buiten het dossier heeft gelaten. Het verweer van de raadsman wordt verworpen.

De rechtbank is van oordeel dat de officier van justitie ontvankelijk is in haar vervolging.

Standpunt verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van hetgeen aan [verdachte] ten laste is gelegd. Hiertoe heeft de raadsman het volgende aangevoerd:

Ten aanzien van alle feiten: De verklaringen van medeverdachte [medeverdachte 1] (hierna: [medeverdachte 1]) dienen van het bewijs te worden uitgesloten, nu zijn verklaringen volstrekt onjuist zijn en op onrechtmatige wijze zijn verkregen. Aan[medeverdachte 1] zijn onjuiste dan wel misleidende uitgangspunten voorgehouden aan de hand waarvan hij vervolgens verklaard heeft.

Ten aanzien van de feiten 1 en 2: [verdachte] heeft voldaan aan alle vereisten van grensoverschrijdend vervoer. De goederen zijn verkocht aan afnemers met een geldig BTW-identificatienummer en vervolgens de grens over vervoerd. Het feit dat in sommige gevallen de goederen werden afgeleverd op eenander afleveradres dan vermeld op de CMR doet hieraan, gelet op artikel 12 Verdrag Betreffende de Overeenkomst tot Internationaal Vervoer van Goederen over de Weg (hierna: CMR-Verdrag), niet af. Daarbij maakt het niet-ondertekenen van een CMR, dan wel het op een ander moment ondertekenen van de CMR dan na in ontvangstname van de goederen, de CMR niet vals. Het doel van de CMR is niet de bewijsrechtelijke tijd- en plaatsbepaling van de geadresseerde, dan wel van de goederen.

Ten aanzien van de feiten 3 en 4: [verdachte] heeft zich niet schuldig gemaakt aan het opzettelijk onjuist doen van aangiften omzetbelasting. [verdachte] heeft immers voldaan aan de vereisten die gelden voor toepassing van het 0%-tarief.

Ten aanzien van feit 5: Er is geen sprake van (gewoonte) witwassen. [verdachte] heeft voldaan aan de vereisten van grensoverschrijdend vervoer. Kopers van de goederen hebben telkens de verkoopfacturen voldaan. Contant geld is niet per definitie afkomstig uit enig misdrijf.

Ten aanzien van feit 6: Nu [verdachte] zich niet schuldig heeft gemaakt aan valsheid in geschrifte, dan wel belastingfraude en geen weet heeft gehad van witwasactiviteiten kan hij niet aangemerkt worden als deelnemer aan een criminele organisatie, in wat voor hoedanigheid dan ook.

Oordeel Rechtbank

De rechtbank concludeert op basis van de bewijsmiddelen dat door [verdachte] en zijn mededaders in georganiseerd verband gebruik is gemaakt van een schijnconstructie om door middel van valse documenten afdracht van BTW te ontlopen en gelden wit te wassen.

De rechtbank overweegt daartoe dat het overgrote deel van door [bedrijf 1] (hierna: [bedrijf 1]) aan [bedrijf 4] te Italië (hierna: [bedrijf 4], [bedrijf 4] te Spanje (hierna: [bedrijf 4]) of [bedrijf 5] en [bedrijf 6] te Spanje (hierna: [bedrijf 5]) (op papier) geleverde goederen, waarbij het nultarief werd gehanteerd, uiteindelijk op papier werden doorgeleverd aan hetzij zogenoemde“missing traders” hetzij bedrijven die nimmer goederen van een van deze bedrijven hebben gekocht. In werkelijkheid kwamen deze goederen (voor zover er daadwerkelijk leveringen plaatsvonden) echter terecht bij anderen, veelal bij zogenoemde ‘venters’. Daarnaast heeft [bedrijf 1] deze feitelijk niet aan hen geleverde goederen gefactureerd aan genoemde rechtspersonen en deze facturen ook betaald gekregen.

Uit het feit dat [bedrijf 1] wist dat de betreffende goederen slechts op papier aan bovengenoemde ondernemingen werden geleverd om de uiteindelijke afnemers te verhullen (en daarmee BTW te ontlopen), volgt dat de in de administratie [bedrijf 1] opgenomen CMR’s en facturen reeds daarom vals zijn. Van een daadwerkelijke transactie met deze ondernemingen was immers geen sprake. Voor zover er facturen en CMR’s in de administratie werden opgenomen van goederen die in het geheel niet zijn geleverd, volgt reeds daaruit dat deze vals zijn.

Bewezenverklaring

Het bewezenverklaarde levert de navolgende strafbare feiten op.

Feit 1: Medeplegen van valsheid in geschrift, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging. Feit 2: Medeplegen van valsheid in geschrift. Feit 3: Opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd. Feit 4: Opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd. Feit 5: Medeplegen van gewoontewitwassen. Feit 6: Het leidinggeven aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 21 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Overbrenging schoon papierafval van Nederland naar Argentinië respectievelijk India | Kaderrichtlijn afvalstoffen 2008

Rechtbank Rotterdam 29 november 2012, LJN BY4960 Eis van de OvJ

De officier van justitie mr. Boogert heeft gerekwireerd tot:

• vrijspraak van het onder parketnummer 10/994522-12 (“de Argentinië-zaak”) primair ten laste gelegde;
• bewezenverklaring van het onder parketnummer 10/994522-12 subsidiair en het onder parketnummer 10/994520-12 (“de India-zaak”) ten laste gelegde, telkens in de opzetvariant;
• veroordeling van de verdachte rechtspersoon tot een geldboete van € 25.000,-, waarvan € 10.000,- voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren.

Geldigheid dagvaarding

Namens de verdachte rechtspersoon is bepleit dat de dagvaarding ten aanzien van het onder parketnummer 10/994522-12 primair ten laste gelegde partieel nietig is met betrekking tot de daarin opgenomen zinsnede: “terwijl die overbrenging geschiedde in strijd met artikel 36 onder f van die verordening”. Deze zinsnede is niet nader feitelijk ingevuld en daardoor onvoldoende toegespitst op een geconcretiseerde gedraging.

Dit verweer wordt verworpen.

De dagvaarding, bezien in samenhang met het dossier is voldoende duidelijk. De verdachte rechtspersoon heeft op basis daarvan kunnen weten waartegen zij zich diende te verdedigen. Uit het verhandelde ter terechtzitting blijkt dat bij de verdachte rechtspersoon geen onduidelijkheid heeft bestaan over hetgeen haar wordt verweten en met name ook niet waaruit de verweten gedraging heeft bestaan.

Ontvankelijkheid OvJ

Namens de verdachte rechtspersoon is bepleit dat de officier van justitie niet ontvankelijk is in de vervolging, omdat deze in strijd met de beginselen van een goede procesorde, meer in het bijzonder het vertrouwensbeginsel, heeft gehandeld.

Ter onderbouwing is aangevoerd dat aan de verdachte rechtspersoon door de verbalisanten geen redelijke termijn is gesteld waarbinnen zij alsnog de in bijlage VII bedoelde informatie ex artikel 18, eerste lid, van de Verordening (EG) nr. 1013/2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen (EVOA), kon overleggen. De verbalisanten hebben hierdoor in strijd gehandeld met nummer 20, voetnoot 18, van de interne richtlijn VROM-Inspectie procedure Europese Verordening Overbrenging Afvalstoffen (“VIP-EVOA”).

Dit verweer wordt verworpen.

Artikel 18, tweede lid, van de EVOA bepaalt dat het in bijlage VII bedoelde contract tussen de opdrachtgever van de overbrenging, in dit geval de verdachte rechtspersoon, en de ontvanger voor de nuttige toepassing van de afvalstoffen bij de aanvang van de overbrenging juridisch bindend dient te zijn.

Uit het aanvullend proces-verbaal van de Belastingdienst/Douane Rotterdam van 15 juni 2011, opgemaakt door de opsporingsambtenaren, blijkt dat verbalisant op 13 december 2010 telefonisch contact heeft opgenomen met iemand van de verdachte rechtspersoon. Deze heeft - in reactie op de vraag van de verbalisant of er Bijlagen VII zijn opgemaakt en of de verdachte rechtspersoon een contract heeft met de ontvanger van de afvalstoffen - medegedeeld dat de verdachte rechtspersoon geen contract heeft en dat zij geen Bijlagen VII heeft opgemaakt omdat het een FAS levering was. Aldus stond vast dat er bij de aanvang van de overbrenging geen contract was zodat het voor de verbalisanten geen zin had om aan de verdachte rechtspersoon nog een redelijke termijn te stellen als bedoeld in de VIP-EVOA.

Vrijspraak

Het onder parketnummer 10/994522-12 primair ten laste gelegde is niet wettig en overtuigend bewezen, zodat de verdachte rechtspersoon daarvan dient te worden vrijgesproken. Nu zowel de officier van justitie als de raadsman daartoe hebben geconcludeerd, zal dit oordeel niet nader worden gemotiveerd.

Nadere bewijsoverwegingen

Namens de verdachte rechtspersoon is bepleit dat in beide zaken geen sprake (meer) is van een afvalstof in de zin van de Richtlijn 2006/12/EG (de Richtlijn 2006) en de Richtlijn 2008/98/EG (de Richtlijn 2008) maar dat de papierladingen zijn aan te merken als een bijproduct, althans als een einde-afvalfase stof, naar de in rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap ontwikkelde criteria en ingevolge artikel 5 (bijproducten) respectievelijk artikel 6 (einde-afvalfase) van de Richtlijn 2008. De verdachte rechtspersoon moet derhalve worden vrijgesproken van de ten laste gelegde feiten.

Dit verweer wordt verworpen.

De Richtlijn 2006 is op grond van artikel 41 van de Richtlijn 2008 met ingang van 12 december 2010 ingetrokken door de Richtlijn 2008, welke laatste Richtlijn op grond van artikel 42 van de Richtlijn 2008 op 12 december 2008 in werking is getreden. De Richtlijn 2008 gold derhalve ten tijde van het plegen van de aan de verdachte rechtspersoon ten laste gelegde feiten, te weten van 7 december 2010 tot en met 20 december 2010 respectievelijk van 18 oktober 2010 tot en met 3 december 2010, en zal worden gevolgd bij de beantwoording van het door de raadsman opgeworpen verweer.

Anders dan de raadsman betoogt, getuigt de vervanging van de Richtlijn 2006 door de Richtlijn 2008 gelet op de considerans bij de nieuwe Kaderrichtlijn en de wetsgeschiedenis van de Implementatiewet EG-kaderrichtlijn afvalstoffen niet van een gewijzigd inzicht van de wetgever omtrent de strafwaardigheid van de feiten zoals die in het onderhavige geval zijn bewezen verklaard (vgl. HR 17 april 2012, LJN BU3988). De Richtlijn 2008 geeft niet meer dan een verduidelijking en nadere specificering van het afvalstoffenbegrip en bevat zeker geen inperking van dat begrip. Voorts omvat deze Richtlijn een codificatie van de oude jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap op dit terrein, terwijl de definitie van het begrip “afvalstof” daarin (inhoudelijk gezien) niet is gewijzigd.

De essentie van het afvalstoffenbegrip is dus in beginsel gelijk gebleven. Een afvalstof is (nog steeds) elke stof of elk voorwerp waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen.

De Richtlijn 2008 introduceert evenwel twee nieuwe categorieën stoffen die expliciet buiten het afvalstoffenbegrip vallen, te weten bijproducten (artikel 5) en stoffen in de einde-afvalfase (artikel 6). Ten aanzien van het verweer dat het aangetroffen materiaal op grond van deze specifieke bepalingen niet (langer) als een afvalstof dient te worden aangemerkt, overweegt de rechtbank als volgt.

Een stof kan ingevolge artikel 5 (onder a en b) van de Richtlijn 2008, evenals voordien op grond van de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap onder de Richtlijn 2006, worden aangemerkt als een bijproduct indien is voldaan aan de voorwaarde dat het zeker is dat de stof zal worden hergebruikt en wel zonder verdere andere behandeling dat die welke bij de normale productie gangbaar is.

Gebleken is dat de onderhavige papierladingen nog één of meerdere bewerkingshandelingen moesten ondergaan, waaronder het versnipperen, het toevoegen van een grote hoeveelheid water, het wassen/reinigen (om onder meer inkt uit het pulp te verwijderen), het bleken en het zeven, alvorens deze konden worden ingezet als grondstof. De papierladingen konden vóór die noodzakelijke behandelingen, en dus ook op het moment dat de verdachte rechtspersoon bezig was het in balen geperste papier over te brengen naar India respectievelijk Argentinië, niet als bijproduct worden aangemerkt.

Voorts zijn ingevolge artikel 6 van de Richtlijn 2008, evenals voordien op grond van de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap onder de Richtlijn 2006, specifieke afvalstoffen niet langer afvalstoffen in de zin van artikel 3, punt 1, wanneer zij een behandeling voor nuttige toepassing, waaronder een reclyclingsbehandeling, hebben ondergaan en voldoen aan specifieke op te stellen criteria. Uit hetgeen hiervoor is overwogen volgt dat ten tijde van de overbrenging van de onderhavige papierladingen aan deze voorwaarde niet was voldaan aangezien het papier toen nog geen behandeling voor nuttige toepassing had ondergaan. Reeds om die reden is geen sprake van een “einde-afvalfase” stof in de zin van artikel 6 van de Richtlijn 2008. Anders dan de raadsman heeft aangevoerd leidt hetgeen is opgenomen in de considerans (onder 22 en 47) bij de Richtlijn 2008 niet tot een ander oordeel. Daarin is papier weliswaar genoemd als een categorie afvalstoffen waarvoor “einde-afvalfase”-specificaties en -criteria zouden kunnen worden bepaald. Dit is voor deze categorie afvalstoffen echter tot op heden niet gebeurd.

Namens de verdachte rechtspersoon is voorts bepleit dat in de beide ten laste gelegde zaken geen zorgvuldige analyse heeft plaatsgevonden van de stoffen waarom het in casu gaat, zodat deze analyse - als onbetrouwbaar - niet kan worden gebezigd voor het bewijs. De verdachte rechtspersoon moet derhalve worden vrijgesproken van de ten laste gelegde feiten.

Ter onderbouwing is aangevoerd dat de verbalisanten slechts op basis van visuele inspectie constateerden dat er sprake was van “in balen geperst (zeer) schoon (en droog) papierafval” in de Argentinië zaak en “in bundels geperst schoon papierafval” in de India zaak. De verbalisanten waren op grond van de Aanwijzing bemonstering en analyse milieudelicten (Stcrt. 2009, nr. 14714) gehouden een nadere analyse te doen om te bepalen of de aangetroffen papierladingen een bijproduct of einde-afvalfase stof vormden.

Dit verweer wordt verworpen.

Anders dan de raadsman betoogt, heeft er in beide zaken een zorgvuldige analyse plaatsgevonden. De verbalisanten hebben vastgesteld dat het in de Argentinië zaak om bundels papierafval (waarbij in de lading "briefpapier, enveloppen en folders" werden gezien) en in balen geperst schoon papierafval ging en in de Indiase zaak om bundels papierafval (waarbij in de lading briefpapier, folders- en snijrestanten van folders en/of tijdschriften werden gezien) en om in balen geperst schoon papierafval. De verbalisanten waren niet - ook niet op grond van de Aanwijzing bemonstering en analyse milieudelicten - gehouden om een nadere analyse te doen naar de vraag of de papierladingen een bijproduct of einde-afvalfase stof vormden. Dit is immers een juridische vaststelling en geen feitelijke.

parketnummer 10/994520-12 

Namens de verdachte rechtspersoon is bepleit dat de verdachte rechtspersoon niet als opdrachtgever voor de overbrenging in de zin van artikel 18, eerste lid, van de EVOA kan worden gekwalificeerd. De verdachte rechtspersoon moet derhalve worden vrijgesproken van het ten laste gelegde feit.

Ter onderbouwing is aangevoerd dat de verdachte rechtspersoon de papierlading heeft verkocht aan [bedrijf] en deze lading heeft aangeleverd in de haven van Rotterdam. [Bedrijf] verkocht de papierlading op haar beurt aan een koper in India. [Bedrijf] boekte en betaalde het transport van Rotterdam naar India zodat feitelijk [bedrijf] de opdracht heeft gegeven om de papierlading naar India over te brengen.

Dit verweer wordt verworpen.

Uit het dossier blijkt dat op de “E-aangifte uitvoer” de verdachte rechtspersoon als exporteur van de papierlading staat vermeld. Zij heeft de papierlading onder zich en regelt de uitvoer naar India. Onder deze omstandigheden had de verdachte rechtspersoon als degene die zich feitelijk ontdoet van de papierlading, het in haar macht om de overbrenging van de papierlading naar India af te breken. De verdachte rechtspersoon kan derhalve worden aangemerkt als opdrachtgever c.q. normadressaat voor de overbrenging van afvalstoffen in de zin van artikel 18, eerste lid, van de EVOA.

Bovendien blijkt niet dat het - hier toepasselijke - in art. 10.60, tweede lid, van de Wet milieubeheer opgenomen verbod om handelingen te verrichten als bedoeld in art. 2 onder 35 sub g onderdeel iii van de EVOA (“de overbrenging geschiedt op een wijze die niet feitelijk is gespecificeerd in het in bijlage VII opgenomen document.”), zich enkel richt tot “de opdrachtgever”. De aan het verweer ten grondslag gelegde stelling dat alleen “de opdrachtgever” de normadressaat is van de uit de EVOA voortvloeiende verplichtingen, kan derhalve niet als juist worden aanvaard (vgl. HR 7 mei 2002, LJN AD8914, NJ 2002/428, rov. 5.6). Hieraan doet niet af dat in art. 18 van de EVOA enkel wordt gesproken over “de opdrachtgever”.

Bewezenverklaring

parketnummer 10/994520-12

• overtreding van een voorschrift, gesteld bij artikel 10.60, tweede lid, van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon;

parketnummer 10/994522-12

• overtreding van een voorschrift, gesteld bij artikel 10.60, tweede lid, van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon.

Strafbaarheid verdachte rechtspersoon; parketnummers 10/994520-12 en 10/994522-12 

Namens de verdachte rechtspersoon heeft de raadsman ten aanzien van beide feiten een beroep gedaan op afwezigheid van alle schuld in de vorm van rechtsdwaling, op grond waarvan de verdachte rechtspersoon dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Ter onderbouwing daarvan is - zakelijk weergegeven - aangevoerd dat het voor de verdachte rechtspersoon, ten tijde van het plegen van de aan haar verweten gedragingen, onvoldoende duidelijk was welke gedragingen onder de EVOA verboden en strafbaar waren, waardoor zij onvoldoende in staat was haar gedragingen op de EVOA af te stemmen.

Dit verweer wordt verworpen.

De vertegenwoordiger van de verdachte rechtspersoon heeft ter terechtzitting verklaard dat de verdachte rechtspersoon sinds ongeveer acht jaar containers met papierladingen exporteert naar landen buiten de Europese Gemeenschap, dat de vertegenwoordiger zelf (algemeen directeur bij de verdachte rechtspersoon) al 25 jaren “in het vak zit” en dat de verdachte rechtspersoon zich na de inwerkingtreding van de EVOA over de consequenties daarvan heeft laten voorlichten door een advocatenkantoor. Voorts heeft de vertegenwoordiger bij brief van 21 januari 2011 ter aanvulling op zijn eerder afgelegde verklaring - in antwoord op de vraag of hij bekend is met de EVOA - medegedeeld dat hij in grote lijnen op de hoogte is van deze regeling en dat medewerkers van de verdachte rechtspersoon daarvan meer in detail op de hoogte zijn. Gelet hierop acht de rechtbank het niet aannemelijk dat het voor de verdachte rechtspersoon niet duidelijk zou zijn geweest welke gedragingen onder de EVOA verboden en strafbaar waren. Bovendien is het de verantwoordelijkheid van de verdachte rechtspersoon om zich goed op de hoogte te stellen van de (internationale) wetgeving hieromtrent.

De verdachte rechtspersoon is strafbaar.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte rechtspersoon tot een geldboete van € 20.000 waarvan € 10.000 voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Oplichting schadeverzekeringsmaatschappij en witwassen verzekeringsbedrag uitgekeerd in verband met schade van de slachtoffers van de legionellaramp op de Westfriese Flora

Rechtbank Alkmaar 30 november 2012, LJN BY4726 Essentie

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan oplichting en heeft de gelden die daarmee door de verdachte werden verworven gebruikt voor andere doelen dan waarvoor ze bestemd waren. De verdachte heeft slachtoffers van de legionellaramp jarenlang onwetend gehouden van het feit dat er door de verzekeringsmaatschappij geld was uitgekeerd. Hij had absoluut niet het recht om de gelden aan te wenden voor eigen gebruik.

Tenlastelegging

De verdachte wordt ervan beschuldigd (feit 1) dat hij een verzekeringsmaatschappij heeft opgelicht waardoor voornoemde maatschappij werd bewogen tot de afgifte van een geldbedrag van € 577.724,11. Subsidiair wordt de verdachte ervan beschuldigd dat hij zich heeft schuldig gemaakt aan verduistering van genoemd geldbedrag. Onder feit 2 wordt de verdachte ervan beschuldigd dat hij samen met een ander voornoemd geldbedrag heeft witgewassen.

Standpunt officier van justitie 

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat wettig en overtuigend bewezen is hetgeen onder 1 primair en 2 is ten laste gelegd.

Standpunt verdachte/verdediging 

De raadsman stelt zich op het standpunt dat de verdachte dient te worden vrijgesproken van het onder 1. primair en subsidiair en het onder 2. ten laste gelegde.

Ten aanzien van het onder 1. primair ten laste gelegde heeft de raadsman overeenkomstig de aan het proces-verbaal van de terechtzitting gehechte pleitnota aangevoerd dat uit het dossier niet kan worden afgeleid dat de verdachte zijn medewerking heeft verleend aan de oprichting van de stichting. Naar het oordeel van de raadsman kunnen daarmee de feitelijke uitvoeringshandelingen die zijn ten laste gelegd niet wettig en overtuigend worden bewezen.

Ten aanzien van het onder 1. subsidiair ten laste gelegde heeft de raadsman aangevoerd dat is ten laste gelegd dat de verdachte een geldbedrag, dat hij in zijn hoedanigheid van bestuurder en/of beheerder van de stichting onder zich had, zich rechtmatig heeft toegeëigend. De raadsman stelt dat niet wettig en overtuigend kan worden bewezen dat de verdachte bestuurder of beheerder was van de stichting, zodat de verdachte ook ten aanzien van het onder 1. subsidiair ten laste gelegde dient te worden vrijgesproken.

Daarnaast heeft de raadsman aangevoerd dat, indien er vanuit wordt gegaan dat de verdachte het geld anders dan door misdrijf onder zich had, niet bewezen kan worden dat de verdachte zich het geld wederrechtelijk heeft toegeëigend. De raadsman geeft aan dat op basis van de stukken kan worden vastgesteld dat de verdachte er vanuit kon gaan dat hij het uitgekeerde geld mocht gebruiken voor zijn juridische kosten.

Ten aanzien van het tenlastegelegde onder feit 2 heeft de raadsman aangevoerd dat het bewijs geleverd dient te worden dat de verdachte wist dat het geld, waarover hij de beschikking had gekregen, van misdrijf afkomstig was. De raadsman stelt dat de officier van justitie niet anders kan bedoelen dan dat het een door de verdachte zelf gepleegd misdrijf moet zijn geweest aangezien het door de verzekeringsmaatschappij uitgekeerde geld van onbesproken herkomst was. De raadsman stelt dat het bewijs voor een door de verdachte gepleegd misdrijf niet is geleverd, zodat hij ook van dit feit dient te worden vrijgesproken.

De verdachte stelt zich op het standpunt dat hij het door de verzekeringsmaatschappij uitgekeerde geldbedrag zich niet wederrechtelijk heeft toegeëigend, nu hij op basis van afspraken met de verzekeringsmaatschappij er vanuit mocht gaan dat hij het geldbedrag kon gebruiken om de kosten van rechtsbijstand, onderzoekskosten, overige verweerkosten en de kosten met betrekking tot de afwikkeling van de stichting te betalen. De verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat hij alleen en uitsluitend heeft gehandeld op advies van zijn toenmalige advocaat mr. J. van Rhijn. Volgens de verdachte is het vermoedelijk zelfs zijn advocaat geweest die het rekeningnummer heeft doorgegeven waarop uiteindelijk het geldbedrag in 2002 door verzekeringsmaatschappij is gestort.

Beoordeling rechtbank 

De verdachte is enig bestuurder en aandeelhouder van de onderneming van verdachte, een onderneming die zich onder andere bezig houdt met de handel in whirlpools.

Van 19 tot 28 februari 1999 heeft de B.V. een whirlpool geëxposeerd op het evenement te Bovenkarspel. Een aantal bezoekers is tijdens het bezoek aan het evenement besmet geraakt met de Legionella-bacterie. Tweeëndertig mensen zijn als gevolg van de besmetting overleden en honderden mensen zijn ziek geworden. In rapporten van het RIVM wordt aangegeven dat de besmettingsbron vermoedelijk heeft gelegen in een whirlpool die werd geëxposeerd door de onderneming van verdachte.

Het gerechtshof te Amsterdam heeft in 2001 geoordeeld dat de onderneming van verdachte voorshands aansprakelijk is. De B.V. was ten tijde van het evenement verzekerd voor risico van aansprakelijkheid bij verzekeringsmaatschappij met een maximum verzekerde som van € 453.780,22 (1.000.000 gulden).

Op 22 oktober 2009 heeft is namens het bestuur van Stichting 2, aangifte gedaan verduistering en/of oplichting en/of onttrekking aan rechthebbenden .

In de vaststellingsovereenkomst tussen de onderneming van verdachte en verzekeringsmaatschappij d.d. 21 oktober 2002 is onder meer overeengekomen dat:

1. verzekeringsmaatschappij haar maximale verplichting onder de polis zijnde EUR 453.780,22 zal storten op de bankrekening van de stichting;
2. verzekeringsmaatschappij] daarnaast een bedrag betaalt terzake van de wettelijke rente, vanaf het moment van de Legionella besmetting; en
3. verzekeringsmaatschappij voorts een bedrag groot € 79.411,54 vergoedt terzake van kosten van juridische bijstand en bijstand van deskundigen.

Op 22 oktober 2002 is in Rotterdam, ten kantore van de notaris de oprichtingsakte van de stichting verleden. Deze akte is getekend door de notaris voornoemd en door de schriftelijke gevolmachtigde van de onderneming van verdachte. De B.V. is in de akte als oprichter van de stichting vermeld.

In artikel 2.1 van deze akte is bepaald dat de Stichting ten doel heeft het doen van uitkeringen aan personen die personenschade geleden hebben (of nog zullen lijden) als gevolg van de legionellabesmetting die in de periode van 19 tot 28 februari 1999 heeft plaatsgevonden tijdens het evenement. In artikel 3 van deze akte is vastgesteld dat het vermogen van de Stichting wordt gevormd door verzekeringsuitkeringen. Uit een uittreksel uit het handelsregister van de KvK blijkt dat op dat moment als bestuurders van de Stichting zijn ingeschreven bestuurder 1 t/m 3.

Op 4 november 2002 heeft de advocaat van de verzekeringsmaatschappij, aan de advocaat van de stichting schriftelijk meegedeeld dat een bedrag groot € 577.724,11 op 30 oktober 2002 is overgemaakt naar het bankrekeningnummer ten name van de stichting, overeenkomstig de aanwijzingen van verdachte.

Bij vonnis van de kort gedingrechter te Zutphen van 14 mei 2009 is het vermogen van de stichting onder bewind gesteld. De bewindvoerder heeft in zijn verslag van 28 mei 2009 gerapporteerd dat hij contact heeft gezocht met de bestuursleden van de stichting en dat zij een beeld schilderen als zouden zij een vrienden c.q. familiedienst aan de verdachte hebben willen bewijzen. Het bestuur van de Stichting heeft nooit vergaderd, er werd geen boekhouding bijgehouden en er is door hen nimmer de aanwezigheid van gelden binnen de Stichting geconstateerd.

De bewindvoerder heeft verder gerapporteerd dat hem bekend is geworden dat een rekening ten name van de stichting bij de Bank niet bestaat en dat het rekeningnummer een rekeningnummer betreft van de bank te Heerhugowaard ten name van verdachte inz stichting.

De getuige bestuurder2 heeft verklaard dat hij op verzoek van de verdachte, zijn vroegere buurman, toegetreden is tot het bestuur van de stichting. De getuige heeft verklaard dat de Stichting niets voorstelde, er waren geen vergaderingen en er werden geen notulen bijgehouden. Hij had nimmer contact met de andere bestuursleden .

De verdachte heeft op de terechtzitting verklaard dat hij het totale door de verzekeringsmaatschappij uitgekeerde geldbedrag heeft besteed aan advocaatkosten, onderzoekskosten en (eigen) loonderving als gevolg van het procederen in deze zaak.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat de verdachte met het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling door het aannemen van een valse hoedanigheid en door listige kunstgrepen de verzekeringsmaatschappij heeft bewogen tot de afgifte van een geldbedrag van € 577.724,11.

De verdachte is aanwezig geweest bij een bespreking in mei 2002 naar aanleiding waarvan naderhand een vaststellingsovereenkomst is gesloten tussen de verzekeringsmaatschappij en de onderneming van verdachte en welke overeenkomst door de verdachte is getekend. Vervolgens is een dag later door de onderneming van verdachte de stichting opgericht ter uitvoering van de vaststellingsovereenkomst. Het is de verdachte geweest die het bestuur van deze “slapende stichting” heeft vorm gegeven, door familie en kennissen te benaderen om in het bestuur van deze stichting plaats te nemen.

De rechtbank stelt vast dat de verdachte welbewust heeft gehandeld in strijd met zowel de vaststellingsovereenkomst als met de statuten van de stichting.

Uit voorgaande bewijsmiddelen komt naar voren dat op aanwijzingen van de verdachte de verzekeringsuitkering is gestort op rekeningnummer. Dit was niet een rekeningnummer van de stichting, maar een rekeningnummer op naam van verdachte inz stichting. De rechtbank gaat voorbij aan het verweer van de verdachte dat dit rekeningnummer al bestond geruime tijd voor de opstelling van de vaststellingovereenkomst en vermoedelijk is doorgegeven door zijn advocaat mr. J. van Rhijn. De rechtbank acht het namelijk zeer onaannemelijk dat een advocaat zonder medeweten van zijn cliënt een van diens rekeningnummers doorgeeft aan een derde. Uit een mutatieoverzicht van voornoemd rekeningnummer op blz. 243 blijkt dat het beginsaldo op 1 november 2002 nul euro bedraagt. In een memorandum van Houthoff Buruma advocaten wordt gememoreerd dat verdachte de rekening eerst op 29 oktober 2002, na het sluiten van de vaststellingsovereenkomst, heeft geopend. De rechtbank is van oordeel dat de verdachte bij de tenaamstelling van dit rekeningnummer er bewust voor heeft gekozen om de naam stichting toe te voegen aan een privé rekeningnummer. Uit het verhoor van de getuige ten overstaan van de rechter-commissaris op 11 mei 2012 kan worden afgeleid dat de verzekeringsmaatschappij door de naam “stichting” werd bewogen om uit te keren op dit rekeningnummer.

Ook acht de rechtbank het onder 2. ten laste gelegde witwassen wettig en overtuigend bewezen. Zoals hiervoor al uiteen is gezet heeft verdachte als heer en meester over het gestorte geldbedrag beschikt. Hij heeft dat geld gebruikt voor andere doelen dan waarvoor het bestemd was, terwijl hij wist dat het uit misdrijf afkomstig was.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vastgoedfraude | Vijsma veroordeeld tot 2 jaar gevangenisstraf

Rechtbank Haarlem 29 november 2012, LJN BY4666 Verdachte is gisteren terzake de volgende feiten veroordeeld:

1. medeplegen van verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn dienstbetrekking onder zich heeft.
2. (primair) medeplegen van valsheid in geschrift.
3. (primair) medeplegen van valsheid in geschrift.
4. medeplegen van verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft.
5. (primair) medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.
6. medeplegen van verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft.
7. (primair) medeplegen van valsheid in geschrift.
8. (primair) medeplegen van witwassen, meermalen gepleegd.
9. deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven.
10. (subsidiair) medeplegen van valsheid in geschrift, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd.
11. (subsidiair) medeplegen van witwassen, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd.
12. (primair) medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.
13. (primair) medeplegen van witwassen.
14. deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven.
15. opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder C van de Opiumwet gegeven verbod.

Ten aanzien van de strafoplegging overweegt de rechtbank het volgende:

"Verdachte is als adviseur van medeverdachte [medeverdachte 1] en in die hoedanigheid verbonden aan Bouwfonds, betrokken geweest in het schimmenspel waarin via valse overeenkomsten en valse facturen, diverse vennootschappen en tussenpersonen, enorme geldbedragen zijn onttrokken aan de grote financiële ruimte die zich in vastgoedprojecten doorgaans bevond tussen de stichtingskosten van een project en het bedrag waarvoor het kon worden verkocht.

Verdachte was binnen het georganiseerde verband waarin dit plaatsvond een grootverdiener: naar zijn vennootschap zijn miljoenen euro's gevloeid.

Binnen het fraudecomplex vormde verdachte samen met [medeverdachte 1] en [medeverdachte 3] een driemanschap dat zich bezighield met de wijze waarop gelden naar tussenpersonen gingen, met name richting [betrokkene 13] en [betrokkene 12], en met de wijze waarop deze gelden later werden verdeeld. Teneinde zijn deel uit de geldpotjes die op die manier werden gecreëerd te incasseren, heeft verdachte valse overeenkomsten gesloten en facturen doen opmaken en doen versturen en zodoende op grote schaal valsheid in geschrift gepleegd en grote bedragen witgewassen. In feite werden geldstromen van een juridisch kader voorzien met de bedoeling de werkelijke aard van die geldstromen te verhullen.

Door deze manier van handelen heeft verdachte getracht dit geld aan het zicht van de autoriteiten en Bouwfonds te onttrekken. Dergelijke delicten brengen nadeel teweeg en leiden tot schending van het vertrouwen dat in het maatschappelijk verkeer gesteld moet kunnen worden in de juistheid van bepaalde geschriften en andere gegevens. Door aldus te handelen heeft verdachte bovendien op zeer laakbare wijze misbruik gemaakt van het door Bouwfonds in hem (als adviseur) gestelde vertrouwen. Ook nadat verdachte niet meer als adviseur aan Bouwfonds verbonden was, is hij doorgegaan met het plegen van strafbare gedragingen. Hij bleef, als vertrouweling van [medeverdachte 1], betrokken bij vastgoedprojecten doordat hij contacten onderhield met bij Bouwfonds (nog) werkzame personen.

Verdachte had binnen de twee te onderscheiden samenwerkingsverbanden die door de duurzaamheid en gestructureerde vorm daarvan door de rechtbank als criminele organisaties worden gekwalificeerd, een waardevolle bijdrage. Hij fungeerde bij de criminele organisatie rondom de Bouwfondsprojecten als intermediair tussen Bouwfonds enerzijds en [betrokkene 13] en [betrokkene 12] anderzijds. Hij onderhield de contacten met deze projectontwikkelaars, coachte andere leden van de organisatie en zorgde ervoor dat allerhande zaken soepel verliepen. Ook al kan worden vastgesteld dat de betrokkenheid van verdachte bij het project Eurocenter en andere Philips-projecten beduidend minder is geweest dan bij de Bouwfondsprojecten, duidelijk is, dat verdachte ook in dat verband een onmisbare bijdrage heeft geleverd die erin bestond dat hij zich, als vertrouweling van [medeverdachte 1] en veelal in diens opdracht, met diens zaken bleef bemoeien terwijl er tegelijkertijd gelden naar zijn vennootschap bleven vloeien.

Ook al heet het, dat hebzucht goed is, als die ten toon wordt gespreid door iemand wie het naar objectieve maatstaven aan niets ontbreekt en die voor de bevrediging daarvan bereid is zijn toevlucht te zoeken tot onder meer valsheid in geschrift, is er weinig reden voor die instelling begrip op te brengen.

Ten slotte heeft verdachte cocaïne en XTC, voor de volksgezondheid schadelijke stoffen, in zijn bezit gehad. Met de verdediging is de rechtbank van oordeel dat het tijdsverloop sinds de ontdekking van dit feit en het ontbreken van een verband met de overige ten laste gelegde en bewezen verklaarde feiten in onderhavige strafzaak, ertoe moeten leiden dat dit onderdeel van de bewezenverklaring geen gevolgen voor de strafmaat zal hebben.

Van de zijde van de verdediging is gewezen op een aantal omstandigheden waarmee volgens haar in het kader van de op te leggen straf rekening dient te worden gehouden.

De verdediging voert allereerst - onder verwijzing naar hetgeen daarover in het pleidooi in de zaak van medeverdachte [medeverdachte 9] naar voren is gebracht - als één van de factoren waarmee in strafmatigende zin rekening gehouden zou moeten worden, aan dat nog altijd niet duidelijk is (geworden) wanneer in het Klimop-onderzoek een verdenking ter zake van het plegen van een commuun delict is ontstaan. Het is eveneens onduidelijk wat er is gebeurd met alle informatie die is verkregen uit derdenonderzoeken, waaronder de informatie die uit dien hoofde is verkregen afhankelijk van de wil van betrokkenen. Dit gegeven maakt dat van de zijde van de verdediging ook niet kan worden verzocht bepaalde stukken van het bewijs uit te sluiten.

De verdediging stelt voorts dat vormverzuimen in het kader van het nemo tenetur beginsel met betrekking tot de sfeerovergang onbestraft blijven doordat een effectieve controle op de gang van zaken met betrekking tot die sfeerovergang niet mogelijk is. Deze gang van zaken, waarbij de verdediging ook nog de gebrekkige verbalisering noemt, moet volgens haar in matigende zin meewegen in de strafmaat.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld - onder verwijzing naar hetgeen het openbaar ministerie daarover reeds eerder heeft betoogd - dat misbruik van controlebevoegdheden door de Belastingdienst niet aannemelijk is geworden. Voor zover er al sprake zou zijn van een dergelijk misbruik, kan het openbaar ministerie daarvoor niet verantwoordelijk worden gehouden. In dat verband verwijst het openbaar ministerie naar de beslissing van deze rechtbank van 28 februari 2011 waarbij de rechtbank geen gronden aanwezig heeft geacht die tot niet ontvankelijkheid van het openbaar ministerie zouden moeten leiden. Ook uit het nadien in opdracht van de rechtbank nog gevolgde onderzoek naar de opsteller van de zogenoemde anonieme notitie zijn - zo wordt gesteld door de officier van justitie - geen nieuwe feiten of omstandigheden naar voren gekomen die nopen tot een heroverweging van het ingenomen standpunt.

De rechtbank stelt vast dat de kwestie van beweerdelijk misbruik van controlebevoegdheden door ambtenaren van de Belastingdienst alsmede de door de verdediging gestelde gebrekkige verslaglegging in het vooronderzoek, door de verdediging van verdachte en diverse medeverdachten reeds meermalen onder de aandacht van de rechtbank is gebracht.

De rechtbank heeft hierop gereageerd bij haar beslissingen ter terechtzitting van 1 december 2010 (betreffende onderzoekswensen) en 28 februari 2011 (betreffende gevoerde preliminaire verweren en onderzoekswensen). Zij heeft toen overwogen dat zij voor de - andermaal - veronderstelde nauwe samenwerking tussen controle-ambtenaren en FIOD-ambtenaren geen aanwijzingen ziet en dat zij evenmin aanwijzingen heeft te veronderstellen dat omtrent in het kader van de opsporing gedane verrichtingen en bevindingen niet telkens proces-verbaal is opgemaakt. Evenmin heeft de rechtbank reden, zo luidde deze beslissing, te denken dat de officier van justitie stukken die van belang kunnen zijn voor het bewijs niet aan het dossier heeft toegevoegd.

De omstandigheid dat de gewraakte onduidelijkheid thans wordt aangevoerd als een argument voor matiging van de straf laat onverlet dat een andere opvatting dan eerder uitgesproken, de rechtbank wellicht zou moeten brengen tot een beslissing die aan die van de strafoplegging voorafgaat. Nu de verdediging op deze punten geen (nieuwe) feiten of andere omstandigheden noch argumenten heeft aangevoerd die zouden nopen tot heroverweging van de eerdere beslissingen, ziet de rechtbank ook geen aanleiding of aanknopingspunt om het - afgeleide - verzoek tot strafvermindering te honoreren.

De verdediging heeft daarnaast verzocht de buitenproportionele en veelal negatieve aandacht voor verdachte in de media te verdisconteren in de strafmaat. In dit verband heeft zij aangevoerd dat zij reeds in een zeer vroeg stadium bij het openbaar ministerie haar zorgen heeft geuit over het feit dat processtukken in bezit van de media bleken, nog voordat de verdediging over die stukken kon beschikken en gewezen op de daaruit voortvloeiende voor verdachte beschadigende berichtgeving. Achteraf is gebleken dat journalisten door één van de benadeelde partijen zijn gefaciliteerd doordat het in het kader van voeging in het strafproces aan die benadeelde partij verstrekte strafdossier vervolgens aan journalisten ter inzage of ter beschikking is gesteld. Het openbaar ministerie is deels verantwoordelijk voor deze gang van zaken, aangezien het heeft nagelaten met de desbetreffende benadeelde partij afspraken te maken die de geheimhouding zouden waarborgen en waartoe die benadeelde partij ook bereid was gebleken. Dit leidt tot de conclusie dat het openbaar ministerie medeverantwoordelijk is voor de excessieve media-aandacht die de Klimop-zaak en daarmee ook verdachte ten deel is gevallen, aldus nog steeds de verdediging. De verdediging merkt daarbij nog op dat hetgeen de rechtbank in de vonnissen van medeverdachten op het punt van de verantwoordelijkheid voor wat er met bepaalde stukken gebeurt, heeft overwogen, niet overtuigt aangezien de rechtbank de plicht heeft een voor onschuldig gehouden verdachte, met name in zaken met een grote maatschappelijke impact, in bescherming te nemen.

Dat verdachte zelf actief de publiciteit heeft gezocht naar aanleiding van het verschijnen van een boek over onderhavige zaak en naar aanleiding van alle media-aandacht voor een toneelstuk dat is vormgegeven rondom verdachte, is niet omdat verdachte dat zelf zo graag wil maar om - zo begrijpt de rechtbank - zijn eigen verhaal te doen en daarmee voor zover mogelijk enig tegenwicht te bieden aan het sterk gekleurde en onjuiste verhaal van journalisten en theatermakers, zo stelt de verdediging.

De rechtbank acht aannemelijk dat alle media-aandacht rondom zijn persoon en de daarin reeds verwerkte oordelen, een zware wissel hebben getrokken en nog steeds trekken op verdachte en zijn privéleven. Tegelijkertijd ziet de rechtbank de media-aandacht voor deze zaak en de persoon van verdachte evenwel als een kennelijk onvermijdelijk en bovendien van een eigen dynamiek voorzien fenomeen dat zich bij uitstek in zaken met een zekere impact voordoet. In het geval van verdachte is de maatschappelijke positie die hij ten tijde van de door hem gepleegde feiten bekleedde als ook zijn verschijning en optreden in het openbaar, niet geheel onbegrijpelijk een aandachttrekkend aspect.

De rechtbank overweegt verder dat de door de verdediging geschetste gang van zaken waarbij één van de benadeelde partijen in deze zaak - en in het verlengde daarvan enkele journalisten - eerder over stukken uit het dossier zijn komen te beschikken dan verdachte en zijn raadslieden, minst genomen bevreemding wekt en, voor zover het openbaar ministerie daar de hand in heeft gehad, beslist geen navolging verdient.

Het gaat de rechtbank echter te ver om aan te nemen dat de negatieve publiciteit waaraan verdachte is blootgesteld, mede is veroorzaakt door het openbaar ministerie doordat het dit volledige dossier, zonder daaraan enige voorwaarde(n) te verbinden, aan de benadeelde partijen ter beschikking heeft gesteld. Immers, het openbaar ministerie heeft ingevolge een op hem rustende wettelijke verplichting - overigens eerst nadat de raadkamer van deze rechtbank daartoe had bevolen - stukken uit het strafdossier verstrekt aan een benadeelde partij. Het valt te betreuren dat het openbaar ministerie aan die verstrekking geen voorwaarden heeft willen verbinden of daarover afspraken met de benadeelde partij heeft willen maken, hetgeen ook in de visie van de rechtbank wel degelijk mogelijk was geweest. Dit zo zijnde maakt echter niet dat het openbaar ministerie verantwoordelijk kan of moet worden gehouden voor hetgeen die benadeelde partij vervolgens met de haar verstrekte stukken doet. De rechtbank vermag voorts ook niet in te zien, nog los van de vraag of zij daartoe gehouden is, op welke wijze zij verdachte bescherming zou hebben kunnen bieden tegen inbreuken op diens persoonlijke levenssfeer die het gevolg zijn van de hiervoor genoemde publiciteit.

De rechtbank en meer in het bijzonder de voorzitter gaat over de orde in de rechtszaal maar kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor berichtgeving omtrent verdachte's persoon in de media, met betrekking tot welke berichtgeving de rechtbank ook geen enkele zeggenschap heeft of wil hebben. Bovendien heeft verdachte gedurende de behandeling van zijn zaak ter terechtzitting de gelegenheid gehad, voor zover dat mogelijk is, het over hem in de media geschetste beeld te nuanceren of bij te stellen.

Bij de formulering van de strafeis heeft het openbaar ministerie betrokken dat naar zijn oordeel door het handelen van verdachte en zijn mededaders Bouwfonds en Philips Pensioenfonds en de daarbij aangesloten pensioengerechtigden nadeel is berokkend.

Naar het oordeel van de rechtbank kan dit verwijt verdachte niet onverkort worden gemaakt. Behalve dat ten aanzien van verdachte (en van zijn mededaders) niet het verwijt kan worden gemaakt Philips Pensioenfonds te hebben opgelicht en/of gelden van Philips Pensioenfonds te hebben verduisterd, is op basis van gegevens in het strafdossier en de informatie die het onderzoek op de terechtzittingen in de zaak van medeverdachte [medeverdachte 1] heeft opgeleverd, ook niet aangetoond dat er door medeverdachten strafbare feiten zijn gepleegd met betrekking tot de (te lage) verkoopprijs van onroerend goed van Philips Pensioenfonds.

Voor Bouwfonds geldt, zonder daarmee iets te willen afdoen aan de ernst van de door verdachte (en zijn mededaders) gepleegde strafbare feiten, dat het niet louter als slachtoffer in deze zaak kan worden aangemerkt. Op grond van de zich in het dossier bevindende verklaringen komt immers een beeld naar voren waarbij toenmalige bestuurders en directeuren van Bouwfonds wel geluiden hoorden over de a-typische wijze waarop verdachte binnen en buiten de organisatie opereerde, maar waarbij niemand in de top van Bouwfonds de moeite heeft genomen of willen nemen daarnaar nader onderzoek te doen of daaraan andere gevolgtrekkingen te verbinden. De rechtbank acht zich niet de aangewezen instantie hier de typering over te nemen, die de verdediging in dit verband gebruikte, te weten die van "über klootzak" met niet geringe verdiensten voor de organisatie, maar zij kan zich bij die typering wel het nodige voorstellen.

Hoewel de verdediging op dit punt geen algemeen verweer heeft gevoerd, heeft de rechtbank ambtshalve onder ogen gezien of wellicht bij het bepalen van de strafmaat in matigende zin rekening gehouden dient te worden met de omstandigheid dat de ruim vierenhalf jaar die de vervolging in eerste aanleg heeft geduurd, een overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) inhoudt. Zij overweegt daartoe het volgende.

Vooropgesteld moet worden dat als uitgangspunt heeft te gelden dat de behandeling van een zaak ter terechtzitting dient te zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de op zijn redelijkheid te beoordelen termijn is aangevangen, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden. Als omstandigheden waarvan de redelijkheid van de duur van een zaak afhankelijk is hebben onder meer te gelden de ingewikkeldheid van een zaak, waartoe ook de omvang van het verrichte onderzoek en de gelijktijdige berechting van zaken tegen medeverdachten wordt gerekend, de invloed van verdachte en zijn raadsman op het procesverloop alsmede de wijze waarop de zaak door de bevoegde autoriteiten is behandeld.

Ervan uitgaande dat bedoelde termijn een aanvang heeft genomen op het moment dat verdachte in verzekering is gesteld, te weten 1 april 2008, kan worden vastgesteld dat op het moment dat in eerste aanleg vonnis wordt gewezen, de vervolging van verdachte meer dan vierenhalf jaar in beslag heeft genomen. De rechtbank acht deze duur onwenselijk maar niet onredelijk lang, in aanmerking nemend de omvang van het door de FIOD-ECD verrichte onderzoek dat ook nog na 1 april 2008 heeft plaatsgevonden, de enorme omvang en de complexiteit van het Klimop-dossier, het uitgebreide onderzoek dat mede op verzoek van de verdediging in de zaak van verdachte en in de zaken van medeverdachten in het kabinet van de rechter-commissaris heeft plaatsgevonden alsook de tijd die de behandeling van verdachte's zaak ter terechtzitting als gevolg van een deels gelijktijdige berechting van diverse in dit megaproces terechtstaande verdachten en ten gevolge van de ziekte van verdachte, in beslag heeft genomen. De rechtbank zal aan de hiervoor gedane vaststelling omtrent de lange duur van de vervolging dan ook geen consequenties verbinden die van invloed zijn op de strafmaat.

Met betrekking tot de op te leggen straf kiest de rechtbank als uitgangspunt de door haar aan medeverdachte [medeverdachte 3] opgelegde straf. Met de raadslieden en anders dan het openbaar ministerie ziet de rechtbank in de recente ziektegeschiedenis als ook in de leeftijd van verdachte aanleiding de aan hem op te leggen straf te matigen. Vastgesteld kan worden dat bij verdachte in mei 2011 een ernstige en levensbedreigende ziekte is geconstateerd met - naar zich toen liet aanzien - een beperkte levensverwachting en dat hij in het kader van de behandeling daarvan in juni en december 2011 twee zware operaties heeft ondergaan. Hoewel verdachte, thans 75 jaar oud, inmiddels genezen is verklaard, acht de rechtbank aannemelijk dat de ziekte en de operaties, mede gelet op verdachte's leeftijd, een grote impact op zijn gezondheid hebben gehad en ook onvermijdelijk hun weerslag hebben op (de kwaliteit van) het leven dat verdachte nog rest.

Tot een verdergaande matiging dan de zojuist gegeven overweging meebrengt zal de rechtbank niet overgaan. Van de zijde van de verdediging is aan het einde van de behandeling van verdachte's zaak ter terechtzitting nog wel als met enige aarzeling geformuleerde vraag opgeworpen of het vanuit een oogpunt van generale preventie en vergelding wel zo wenselijk is verdachte een lange vrijheidsbenemende straf op te leggen. In dat geval bestaat immers een gerede kans dat die straf, gelet op de leeftijd van verdachte en de tijd die gemoeid zal zijn met een alsdan in te stellen hoger beroep en cassatie, niet ten uitvoer zal worden gelegd. De maatschappij zou dan mogelijk meer gebaat zijn bij een korte(re) vrijheidsbenemende straf die wel ten uitvoer wordt gelegd.

Hoewel de rechtbank begrijpt dat dergelijke gedachten bij de verdediging kunnen opkomen en zij het waardeert dat de verdediging de rechtbank daarvan deelgenoot heeft willen maken, is zij van oordeel dat de aard en ernst van het grote aantal strafbare feiten, die zich over een aanzienlijke periode hebben afgespeeld en de rol die verdachte daarin heeft gehad een vrijheidsbenemende straf van aanzienlijke duur rechtvaardigt en uit een oogpunt van normstelling onontkoombaar maakt. De door de verdediging bedoelde onzekerheid van tenuitvoerlegging van een dergelijke straf heeft betrekking op de toekomst die per definitie onzeker is en daarom geen doorslaggevende rol dient te spelen."

Lees hier de volledige uitspraak.

Voor meer nieuws in de vastgoedfraude:

• Veroordeelden en OM in appèl tegen vonnis vastgoedfraude (fd.nl)
• Twee jaar cel voor Nico Vijsma (fd.nl)
• Strafmatiging voor ‘mental coach’ (fd.nl)
• Notaris vastgoedfraude stelt taak goed te hebben volbracht (fd.nl)

Verduistering door bewindvoerder van gelden van onderbewindgestelden

Rechtbank Alkmaar 8 november 2012, LJN BY4623 (gepubliceerd op 29 november) Verdachte heeft aanzienlijke geldbedragen verduisterd, die zij in haar hoedanigheid van door de kantonrechter aangesteld bewindvoerder onder zich had.

In 2005 is verdachte een bewindvoeringspraktijk begonnen. De rechtbank gaat er vanuit dat verdachte met goede bedoelingen aan het uitoefenen van het beroep van bewindvoerder is begonnen. Achteraf moet worden vastgesteld dat zij hiertoe wat betreft opleiding, kennis en kunde absoluut niet was toegerust, waarbij overigens kan worden aangetekend dat destijds geen bijzondere toelatingseisen golden voor diegenen die zich als bewindvoerder wilden vestigen. Al snel na de start van de praktijk is een probleem ontstaan bij het bewind over een welgestelde cliënte doordat verdachte veel meer bewindvoeringskosten bij haar in rekening bracht dan waartoe zij gerechtigd was, waardoor verdachte een groot geldbedrag aan deze cliënte moest terugbetalen. Verdachte heeft een volstrekt verkeerde oplossing voor dit probleem gekozen door zonder toestemming gelden van de beheerrekeningen van andere cliënten naar haar eigen rekening over te boeken. Dit valt verdachte zeer te verwijten.

Daarnaast kan verdachte verweten worden dat zij bewust en stelselmatig bij haar cliënten te hoge bedragen in rekening heeft gebracht als vergoeding voor haar werkzaamheden.

Een en ander is des te kwalijker, omdat de slachtoffers een kwetsbare groep vormden. Zij waren immers onder bewind gesteld omdat zij om uiteenlopende redenen niet in staat waren hun eigen geld te beheren. De kantonrechter heeft de verantwoordelijkheid voor de financiën van deze mensen in de handen van verdachte gelegd. De onderbewindgestelden waren voor het beheer van hun geld volledig van verdachte afhankelijk en mochten erop vertrouwen dat deze hier zorgvuldig mee om zou gaan. Dat vertrouwen heeft verdachte beschaamd. Het moet voor de gedupeerden schrijnend zijn te horen dat verdachte ter zitting heeft verklaard dat zij van de teveel ontvangen vergoedingen ‘op te grote voet heeft geleefd’, terwijl zij zelf met een zeer beperkt leefgeld moesten zien rond te komen.

Daarnaast heeft verdachte valsheid in geschrift gepleegd door valse facturen van een niet-bestaand advocatenkantoor op te stellen en in haar administratie te verwerken. Ook dit is een ernstig feit. Door dergelijk handelen wordt het vertrouwen ondermijnd dat in het maatschappelijk verkeer in dergelijke documenten moet kunnen worden gesteld.

De lange periode die inmiddels is verstreken tussen de start van het onderzoek tegen verdachte en deze uitspraak heeft een matigend effect op de strafmaat.

Met betrekking tot de persoon van verdachte heeft de rechtbank kennisgenomen van het over haar uitgebrachte reclasseringsadvies, gedateerd 8 juni 2011, van G. Lautenbag, reclasseringswerker in dienst van Reclassering Nederland, adviesunit Alkmaar. Hieruit komt naar voren dat de kans op recidive als laag wordt ingeschat, aangezien verdachte niet meer werkzaam is als bewindvoerder. Mede hierom ziet de rechtbank geen noodzaak tot het opleggen van een voorwaardelijke gevangenisstraf, zoals door de officier van justitie geëist.

De rechtbank heeft niet de door de officier van justitie gevorderde bijkomende straf van ontzetting uit het beroep van bewindvoerder uitgesproken, verdachte is immers geen bewindvoerder meer. Zij heeft te kennen gegeven dat ook niet meer te willen zijn en met het huidige veroordelend vonnis is het bovendien praktisch vrijwel uitgesloten dat zij ooit nog in dit beroep emplooi zal vinden. De rechtbank ziet onder deze omstandigheden niet welk doel met deze straf gediend wordt.

Wel acht de rechtbank, alles afwegend, oplegging van een forse werkstraf op haar plaats, en wel voor de duur van 180 uren. Dit is meer dan door de officier van justitie gevorderd, maar de rechtbank acht deze werkstraf passend mede gezien het achterwege blijven van een voorwaardelijke straf en de gevorderde bijkomende straf.

De benadeelde partijen zijn niet-ontvankelijk verklaard wegens het faillissement van verdachte. Wel oplegging van schadevergoedingsmaatregel.

Lees hier de volledige uitspraak.