Al vele jaren is er een discussie over de rol en inhoud van maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO, ook wel ‘corporate social responsibility’ (CSR)). De Europese regelgever maakt in deze discussie gebruik van de algemene term ‘corporate sustainability’, waarin zowel mensenrechten/non-discriminatie als milieu en klimaat een rol spelen. Er is een toenemend besef dat bedrijven zich niet kunnen – en mogen – onttrekken aan de enorme uitdagingen van de maatschappij op die onderwerpen. Corporate sustainability ontwikkelt zich daarmee in toenemende mate van een nice to have naar een need to have. Het gaat daarbij om de impact van bedrijfsactiviteiten in de brede zin van het woord. Er is niet enkel oog voor wat er gebeurt binnen het eigen bedrijf, maar ook voor mogelijke negatieve effecten in de waardeketen.

Het ethische en regulatoire appel van ‘corporate social responsibility’ normen (CSR) betreft ook advocaten en hun kantoren ook al hebben zij een bijzondere positie in de maatschappij. Zij staan immers voor toegang tot het recht, ook voor cliënten die belangen nastreven met mogelijk negatieve consequenties voor mensen, maatschappij of milieu. De gedragsregels voor de advocatuur laten echter ruimte voor een bredere oriëntatie op maatschappelijke waarden die CSR vergt. Deze betrokkenheid van de advocatuur vooronderstelt onder meer een dialoog met cliënten over CSR-kwesties, zoals ook gesteld in de recente CSR-guidance van de Raad van Europese balies. Een bredere tendens tot ‘regulering van CSR’ mag echter niet leiden tot een bevoogding van de beroepsuitoefening van de advocaat. De overheid als publieke regelgever mag niet bepalen welke belangen de advocaat mag kennen, nastreven of verdedigen en de advocatuur mag ook geen instrument worden van een gepolitiseerd CSR-denken.