S. van den Akker, advocaat bij Baumgardt Strafcassatie Advocatuur
Noot onder HR 2 juni 2020, ECLI:NL:HR:2020:975

De scheidslijn tussen een strafbare voorbereiding en een strafbare poging is niet in elke zaak gemakkelijk te bepalen. Het arrest van het Hof Den Haag dat leidde tot bovengenoemd arrest van de Hoge Raad is daarvan een treffend voorbeeld. De zaak ging over het volgende. De verdachte in deze zaak is door het hof veroordeeld wegens poging tot invoer van 250 kilogram cocaïne. De verdachte zou als bemiddelaar hebben opgetreden tussen de (Colombiaanse) leverancier van de cocaïne en de (Nederlandse) afnemers van de drugs. Op enig moment grijpt de politie in, terwijl de (boot met) cocaïne voor de kust van Colombia ligt in afwachting van ‘groen licht’.

Hoge Raad 7 juli 2020, ECLI:NL:HR:2020:1199

In art. 46 lid 1 Sr wordt met “dat misdrijf” in de zinsnede “bestemd tot het begaan van dat misdrijf” gedoeld op het misdrijf dat is voorbereid, en dus niet op de voorbereiding zelf. (Vgl. HR 12 februari 2013, ECLI:NL:HR:2013:BZ1956.) Dat betekent dat het object waarop een in artikel 46 Sr genoemde gedraging betrekking heeft, moet zijn bestemd tot het begaan van het misdrijf dat is voorbereid.

Hoge Raad 30 juni 2020, ECLI:NL:HR:2020:1073

Het cassatiemiddel klaagt onder meer dat het hof het verweer dat de feiten niet aan de verdachte kunnen worden toegerekend, omdat hij handelde vanuit een acute psychose terwijl de mate waarin het gebruik van amfetamine en alcohol het psychisch functioneren kon beïnvloeden niet voorzienbaar was, ten onrechte althans op ontoereikende gronden heeft verworpen.

Hoge Raad 30 juni 2020, ECLI:NL:HR:2020:1155

Het gaat in deze cassatieprocedure, net als in de eerste cassatieprocedure, over de vraag of het hof terecht geoordeeld heeft dat de opsporingsambtenaren bij het doen stilstaan en controleren van de auto waarin de verdachte zich bevond, daartoe de bevoegdheid hadden.

Hoge Raad 23 juni 2020, ECLI:NL:HR:2020:1033

Het hof heeft vastgesteld dat de civiele kamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden bij onherroepelijk arrest van 27 mei 2014 voor recht heeft verklaard dat de rechtsverhouding tussen de verdachte en aangeefster met betrekking tot het paard huurkoop is en dat de aangeefster na betaling van 48 maandelijkse termijnen eigenaresse zou zijn van het paard. Het heeft voorts vastgesteld dat voornoemd gerechtshof de verdachte heeft veroordeeld het paard aan de aangeefster terug te geven, maar dat de verdachte het paard niet heeft teruggegeven en het bij zich heeft gehouden.

Parket bij de Hoge Raad 19 juni 2020, ECLI:NL:PHR:2020:619

Het civiele criterium van ‘gebleken onschuld’ in een schadevergoedingsprocedure bij de burgerlijk rechter na een vrijspraak in een strafzaak, leidt tot spanning met de onschuldpresumptie. Daarin kan een argument worden gevonden afscheid te nemen van dit criterium. Voor de voormalige verdachte bestaat dan nog maar één mogelijkheid om een vordering tot schadevergoeding door de burgerlijke rechter toegewezen te krijgen. Die mogelijkheid doet zich voor als het optreden van politie en/of justitie al op het moment van dat optreden met een rechtsregel in strijd was. Dit adviseert advocaat-generaal (AG) Bleichrodt in zijn conclusie naar aanleiding van prejudiciële vragen die het gerechtshof Den Haag aan de Hoge Raad heeft gesteld.