In deze bijdrage staat de voor uitgevende instellingen permanent geldende openbaarmakingsplicht van voorwetenschap centraal. Bijzondere aandacht gaat daarbij uit naar de samenstellende onderdelen van het begrip ‘voorwetenschap’ en de diverse wijzigingen die de uitstelregeling in de Verordening marktmisbruik heeft ondergaan. 

Deze bijdrage onderzoekt de betekenis van deze rechtsbeginselen voor het financieel recht. Binnen het wettelijk kader van de Wet op het financieel toezicht wordt nagegaan wat het gewenst gedrag van banken precies behelst. Eerst wordt het verschil tussen regels en rechtsbeginselen, het gebruik van open normen en principles- based regulation beschreven, gevolgd door de ratio en doelstellingen van financieel toezicht en de daarmee corresponderende maatregelen, regels en rechtsbeginselen. 

In deze bijdrage gaan de auteurs in op de volgende onderwerpen: (1) de reikwijdte van de opsporings- en meldingsplicht, (2) de inhoud van de verplichtingen en (3) praktische voorbeelden en tips inzake de verplichting, waaronder de inrichting van monitoringsystemen, de behandeling van STORs door de AFM en de vertrouwelijkheid die daarmee gepaard gaat. 

In beleggingsadviesrelaties geeft de belegger zelf opdracht voor de koop en verkoop van effecten. Hij doet dat op advies van de beleggingsonderneming. In hoeverre is er nog ruimte voor eigen schuld van de belegger als de beleggingsonderneming bij het geven van een advies haar zorgplicht schendt?

In de nieuwe Europese voorschriften inzake marktmisbruik wordt uitdrukkelijk aandacht besteed aan de strafrechtelijke handhaving. In Nederland zijn de kernbepalingen van de Verordening Marktmisbruik rechtstreeks ondergebracht in de WED. De gekozen techniek van strafbaarstelling heeft voor- en nadelen. In deze bijdrage wordt uiteengezet wat de implicaties zijn en waar zich mogelijk knelpunten voordoen.