Wie is aansprakelijk voor de schade als gevolg van een ransomware aanval; de afnemer of de IT-leverancier die is ingehuurd voor het leveren en onderhouden van een IT-infrastructuur? Over deze vraag boog de rechtbank Amsterdam zich in 2018; het vonnis is pas deze zomer gepubliceerd. Het is voor het eerst dat een uitspraak wordt gepubliceerd waarin het draait om deze vraag. Spoiler alert 1: de IT-leverancier is volgens de rechtbank aansprakelijk voor een groot deel van de geleden schade. Rondom publicatie van de uitspraak waren dan ook geluiden te horen over IT-leveranciers die zich vanaf nu grote zorgen moesten maken over grote schadevergoedingen. Spoiler alert 2: dit is natuurlijk altijd afhankelijk van de omstandigheden, maar die zijn hier vrij uniek en zo’n vaart hoeft daarom niet te lopen. Ik leg uit waarom.

De komst van volledig zelfrijdende of autonome auto’s doet vele juridische vragen rijzen doordat zelfrijdende auto’s geen bestuurder hebben. Deze vragen rijzen onder meer ten aanzien van de toepassing van bepalingen van het RVV 1990 en de WVW 1994 die de bestuurder als normadressaat hebben. Daarnaast komen aspecten van cybersecurity aan bod in dit artikel. Er wordt in deze bijdrage onder meer een voorstel tot wijziging van artikel 6 WVW 1994 gedaan, om zo te voorzien in een bestuurderloze toekomst.

Ransomware is een verschijnsel, een misdaad, waardoor grote maatschappelijke schade kan ontstaan. Momenteel vormt het voor veel mensen en instituties een serieuze bedreiging voor het dagelijks bestaan. Het meest indringende en recente voorbeeld hiervan is de situatie rond Kerstmis 2019 bij Maastricht University. Hoe gaat ransomware in z’n werk? Wat kan er in redelijkheid worden gedaan om te voorkomen dat er slachtoffers vallen? Valt er in algemene zin iets te zeggen over het al dan niet betalen van geld aan de daders om de gevolgen van het delict te beperken?