Het conceptvoorstel voor de Wet op de politieke partijen adresseert een aantal gebreken in de bestaande regels omtrent politieke partijen. Decentrale politieke partijen moeten nu ook gesubsidieerd gaan worden, zij moeten transparantie gaan betrachten over ontvangen donaties en er komt een onafhankelijke toezichthouder. Bij de beoogde vormgeving van de regels op dit gebied zijn weliswaar enkele kanttekeningen te plaatsen, maar de aangekondigde stappen zijn in beginsel welkom. Datzelfde geldt voor de nieuwe regeling omtrent het partijverbod, die voorziet in een specifiekere verbodsgrondslag dan het onbepaalde openbare ordebegrip van artikel 2:20 BW. Minder voor de hand liggend zijn de overige regels die sterk leunen op het belang van transparantie. Blijkens het voorstel moet de kiezer zijn keuze niet langer ‘slechts’ kunnen baseren op de standpunten van partijen en hun financiële integriteit, zoals nu het geval is, maar moet hij daarbij ook de interne partijstructuur en de wijze van campagnevoering in ogenschouw kunnen nemen.

De groeiende erkenning van het belang van klokkenluidersregelingen en van de noodzaak om melders van misstanden te beschermen heeft geleid tot internationale normen waar organisaties zich aan moeten houden. Maar garanderen deze formele normen ook daadwerkelijk goedwerkende meldprocedures en succesvolle meldprocessen? Het antwoord is helaas NEE. Empirisch onderzoek in combinatie met inzichten uit de literatuur leiden tot een nieuwe en meer realistische kijk op meldprocessen en -procedures.