In april 2023 heeft de Europese Commissie een verordening voor de overdracht van strafvervolging tussen EU-lidstaten voorgesteld. In deze bijdrage wordt betoogd dat dit Commissievoorstel niet de meest geschikte oplossing biedt om de problematiek die wordt veroorzaakt door concurrerende rechtsmachtclaims te bestrijden. In plaats van een EU-verordening waarin de overdracht van strafvervolging centraal staat, dient de EU-wetgever wetgeving aan te nemen op basis waarvan bindende forumkeuzes in het licht van de goede rechtsbedeling worden gemaakt. De overdracht van strafvervolging dient een meer faciliterende rol te krijgen. Deze bijdrage biedt de EU-wetgever aanbevelingen voor dergelijke EU-wetgeving.

Een goed strafrechtssysteem voldoet aan de eisen van legaliteit, rechtszekerheid en structuur en faciliteert tegelijkertijd rechtsontwikkeling, rechtvaardigheid en stapsgewijze praktische benaderingen. Het spreekt mij daarom aan dat de wetgever er voor het huidige, uit 1886 stammende, Wetboek van Strafrecht van af heeft gezien om allerlei leerstukken tot in detail te definiëren en te regelen in het Algemeen Deel. Het devies was dat de wetenschap en vooral de rechtspraktijk hun weg moesten kunnen zoeken binnen tamelijk algemene kaders. Dat het strafwetboek daartoe gelegenheid biedt, lijkt mij tegenwoordig niet van minder belang dan destijds, al is het maar omdat de context waarin het recht functioneert voortdurend blijft veranderen.