In een maatschappij waarin de complexiteit van industriële processen en de risico’s voor veiligheid en milieu toenemen, is een robuuste en proactieve toezicht aanpak van onschatbare waarde. De traditionele reactieve benadering van toezicht, die voornamelijk gericht is op regelnaleving en waarbij pas ingegrepen wordt nadat zich problemen hebben gemanifesteerd, heeft grote nadelen. Met een dergelijke aanpak loopt de toezichthouder vaak achter de feiten aan. En omdat bestaande algemene regels maar al te vaak niet goed aansluiten op de praktijk heeft het toezicht de neiging bij te dragen aan de ontkoppeling tussen systeemwereld en leefwereld.
Om deze beperkingen te ondervangen hebben de Brabantse omgevingsdiensten, veiligheidsregio’s en waterschappen een nieuwe methodiek ontwikkeld, die primair gericht is op risicobeheersing en minder op regelnaleving. Deze methodiek, die is gebaseerd op onderzoek naar systeemtoezicht in de gezondheidszorg, gaat ervan uit dat bedrijven zelf verantwoordelijk zijn voor de met de regels beoogde maatschappelijke outcome – meer in het bijzonder een schone en veilige leefomgeving – en op de borging hiervan door de toezichthouder worden aangesproken.

Hoewel innovatie toezichthouders belangrijke kansen biedt om hun toezicht te verbeteren, laat dit artikel zien dat inherente kenmerken van toezichthouders hun innovatie juist belemmeren. Door innovatieve bedrijven te vergelijken met toezichthouders, biedt dit artikel een nieuwe verklaring voor het ontstaan van innovatiebelemmeringen bij toezichthouders. Het artikel onderbouwt dat drie inherente kenmerken van toezichthouders – rechtmatigheid, legitimiteit en onafhankelijkheid – elk leiden tot drie specifieke belemmeringen voor innovatie. Rechtmatigheid leidt tot sequentiële koppeling van kennis, een eenzijdige benadering van vraagstukken en de beperking om af te wijken van bestaande specificaties. Legitimiteit leidt tot gebondenheid aan de maatschappelijke opdracht, de prioritering van incidenten en de terughoudendheid om innovaties te implementeren. Onafhankelijkheid leidt tot de terughoudendheid om zowel politici, ondertoezichtstaanden als burgers bij innovatieprocessen te betrekken. Deze negen belemmeringen vormen gezamenlijk een innovatietragedie bij toezichthouders.