Banks, insurance companies, pension funds and many more companies in other industries struggle to cope with the increasingly complex regulatory landscape: how can they manage regulatory risks and foster a strong compliance culture? The role of the compliance officer is obviously to enable this; to play a part in this as trainer, coach or consultant. But how does a compliance officer get trained themselves? What skills and traits does a compliance officer need to perform successfully, to get some job satisfaction and to grow as a person, and more importantly; how do they gain and retain those skills?
In my professional network, both as a compliance officer and as a trainer, I often meet frustrated compliance officers, who feel that they cannot make a difference. They struggle to get their advice across, being seen as operating from an ivory tower; a dinosaur without understanding of business challenges. As a teacher, I notice the same. Groups have changed over the years. To minimize the distance to their changing audience, compliance officers need to adapt their language, presentation style and even attire. Getting attention is a must for training. And for being a compliance officer as well.
In this article, I will explore some challenges that face compliance officers, with regulatory and business demands fighting for attention. From there, I will discuss the skill set required and provide examples of how to develop those skills. I will explore awareness programs as an example of how to get a grip on, evolve, and grow as a compliance officer. For this article, the technical skills (regulations, legal considerations etc.) are not in scope.
The observations and opinions in this article are not scientifically researched but represent the day-to-day experience and personal beliefs of the author.

In het onderzoeksrapport worden de potentiële opbrengsten en risico's van zelfonderzoek en zelfmelden van mogelijke corruptie en fraude door bedrijven onderzocht. Daarnaast is aandacht besteed aan de vraag of en op welke wijze regulering hiervan wenselijk zou zijn. Hiervoor is enerzijds een rechtsvergelijking met de (voorgestelde) regelgeving in Duitsland, Engeland, Frankrijk en de Verenigde Staten uitgevoerd en zijn anderzijds interviews en expertmeetings gehouden met Nederlandse deskundigen. Op basis hiervan zijn aandachtspunten voor een mogelijke regulering van zelfonderzoek en zelfmelden in Nederland geformuleerd. Volgens de minister bevat het onderzoeksrapport normatieve en juridische dilemma’s die niet allemaal door het onderzoek worden beantwoord, zoals de rechtspositie van werknemers die verzocht worden aan het onderzoek mee te werken. De minister noemt hier opvallend genoeg niet het verschoningsrecht als belangrijk thema. Het rapport wordt door de minister als startpunt gezien om (weer) met belanghebbende partijen in gesprek te gaan over verschillende vraagstukken die het onderzoek blootlegt en hoe daar vervolg aan moet worden gegeven. Maar is er inmiddels niet al genoeg gepraat? Wat ons betreft biedt het rapport voldoende belangrijke inzichten en concrete aanknopingspunten om mee aan de slag te gaan. Dat is ook nodig. Zelfonderzoeken kunnen immers een belangrijke functie vervullen in de bestrijding van fraude en corruptie binnen bedrijven, gelet op het zelfreinigend effect dat deze onderzoeken hebben. De huidige druk op de strafrechtspleging vergroot bovendien de urgentie om vraagstukken die een belemmering vormen voor de praktijk van zelfonderzoek en zelfmelden zo snel mogelijk op te lossen.