In deze bijdrage wordt betoogd dat de stelling dat het bewijs van excepties een lagere bewijsdrempel niet juist is. De strafrechter geeft een oordeel over het bewijs van het tenlastegelegde én over de strafbaarheid van feit en dader. Voor elk van die oordelen geldt de eis dat de feiten buiten redelijke twijfel moeten vaststaan. Er is in die zin geen onderscheid tussen de eerste vraag zoals genoemd in artikel 350 Sv en de tweede en derde vraag die in die bepaling genoemd worden. Wel wijkt de wijze waarop de rechter tot zijn oordeel over de strafbaarheid komt af van de wijze waarop hij meestal tot het bewijsoordeel komt.

In de Nederlandse rechtspraktijk kan de rechter een beroep op een strafuitsluitingsgrond verwerpen als blijkt dat de verdachte een zekere mate van eigen schuld heeft, ondanks dat de (overige) voorwaarden zijn vervuld. In de literatuur worden bezwaren aangevoerd tegen deze pragmatische benadering en zijn alternatieve aansprakelijkheidsmodellen tot stand gekomen: eigen schuld als zelfstandig strafbaar feit en de actio libera in causa. In dit artikel worden beide modellen beschreven en vergeleken met de Nederlandse benadering.

Het coronavirus en de intelligente lockdown hebben tot grote persoonlijke en maatschappelijke schade geleid. Tegelijkertijd creëert de opgelegde sociale onthouding een vrij uniek, natuurlijk experiment dat interessante onderzoeksmogelijkheden biedt voor verschillende wetenschappelijke disciplines. Zo ook voor de sociale wetenschappen. Welke gevolgen hebben het gedwongen thuisblijven en de afgenomen mobiliteit bijvoorbeeld voor de criminaliteit? In dit artikel beschrijven we de ontwikkeling van de criminaliteit tijdens de lockdown.

De onlangs verschenen Kroniek formeel en materieel strafrecht 2020 is gebaseerd op uitspraken gepubliceerd in diverse vakbladen, waaronder de Nieuwsbrief Strafblad (NbSr), de Nederlandse Jurisprudentie (NJ) en het Nederlands Juristenblad (NJB). Na enkele algemene leerstukken komen specifieke delicten aan bod.

Na een korte schets van de ontwikkeling van mediation in strafzaken in deze bijdrage volgt een beschrijving van de praktijk van mediation in strafzaken. Wat valt er op aan de werkwijze en de methodiek? Zijn er raakvlakken met andere herstelgerichte vormen van bemiddelen? En vervolgens, wat vraagt de setting van het strafprocesrecht van de mediator en hoe sluit dat aan op de body of knowledge and skills in de algemene mediationpraktijk. Ik sluit af met kanttekeningen en enkele suggesties voor verdere ontwikkeling.