Publicisten en politici leveren tal van bijdragen aan het maatschappelijk debat. Daarbij nemen ze vaak geen blad voor de mond. Gezagdragers of (andere) politici worden in denigrerende termen beschreven of van ernstige misstappen beschuldigd. In dergelijke gevallen staat het belang van een ongebreideld maatschappelijk debat tegenover het belang de persoonlijke integriteit of goede naam van de aangevallen persoon te beschermen.

Eind 2018 werd door de Eerste Kamer het verslag van een schriftelijk overleg gepubliceerd naar aanleiding van het indertijd door de Raad van State ongevraagde advies van de Afdeling advisering over de verhouding tussen de sanctiestelsels in het bestuursrecht en het strafrecht. Op dit ongevraagd advies heeft de minister indertijd gereageerd met de mededeling dat hij een nader rapport zou uitbrengen. Dat heeft hij gedaan op 14 mei 2018. Daarop volgde een brief van de vaste Kamercommissie voor JenV van de Eerste Kamer op 18 juli 2018.

Mag – of moet – de strafrechter met eventueel intredende bestuurs en civielrechtelijke gevolgen rekening houden bij het opleggen van een sanctie? In de praktijk van het huidige punitieve klimaat wordt hiermee wisselend omgegaan, zo wordt in deze bijdrage getoond.

The study of white-collar crime has become a subfield of criminology receiving great attention, though victimization calls for additional research. The black box warning, used by the Food and Drug Administration to denote potential serious hazards of a drug or device, is an apt metaphor for the neglect often associated with the identification, depth, consequences, and, at times, violent nature of white-collar crime victimization. Research on victims is evolving, though compared to street-level crime remains marginalized, despite the serious harms caused by the former.

In Boek II van het Wetboek van Strafrecht zijn de gedragingen aangeduid die als misdrijf strafbaar zijn gesteld. Het gaat daarbij in zijn totaliteit om een paar honderd strafbare feiten. Van die feiten zijn omstreeks 50 delicten aan te merken als absoluut of relatief klachtdelict. Deze bijdrage illustreert aan de hand van een aantal voorbeelden dat de wetgever zich bij de vormgeving van nieuwe strafbepalingen onvoldoende rekenschap geeft van de idee achter klachtdelicten en dat onvoldoende wordt stilgestaan bij de gevolgen van het al dan niet toevoegen van een klachtvereiste aan een strafbepaling.

De Hoge Raad doet er alles aan om te voorkomen dat strafzaken stranden wegens een schending van processuele voorschriften. Fouten van het opsporings- en vervolgingsapparaat worden onbestraft gelaten en verzuimen met de mantel der liefde bedekt. Dat de Raad daarin vrij ver gaat, is al langer bekend. Maar dat hij de wil van de wetgever in twee recente uitspraken ten nadele van de verdachte passeert, mag zelfs voor de Raad opmerkelijk heten.