Vrijspraken bedrieglijke bankbreuk

Rechtbank Den Haag 28 juli 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:8772 Op 24 april 2012 is bedrijf in staat van faillissement verklaard. Aan verdachte is het onttrekken van goederen aan de boedel (feit 1) alsmede schending van de administratieverplichting ten laste gelegd (feit 2 primair en subsidiair).

Feit 1

Met de officier van justitie en de raadsman is de rechtbank van oordeel dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden hetgeen de verdachte onder 1 is tenlastegelegd, zodat hij daarvan dient te worden vrijgesproken.

Feit 2

Curator (slachtoffer 1) heeft in haar aangifte bij de politie verklaard dat zij van de verdachte en haar echtgenoot een tas met bonnen en bankafschriften, zonder enig overzicht, over 2011 en 2012 heeft ontvangen. Bij de rechter-commissaris heeft slachtoffer 1 verklaard dat er geen boekhouding aanwezig was. Zij heeft alleen een tas met bonnetjes en bankafschriften meegekregen en hier even naar gekeken. Slachtoffer 1 heeft verklaard dat zij vervolgens heeft gedacht: “Hier kom ik niet uit, daar ga ik niet aan beginnen”. Zij kon er niet wijs uit worden.

Van de werkneemsters heeft zij nog een uitdraai van de kassa gekregen. Getuige heeft bij de rechter-commissaris verklaard dat er in de winkel met een computerkassa werd gewerkt. Alles wat verkocht werd, werd gescand. Dit stond geregistreerd in het computersysteem. Aan het einde van de dag werd de kassa met de computer afgeslagen en werd er een strook met de omzet van de dag uitgeprint. De pinbetalingen en de contante betalingen werden vergeleken met de uitgeprinte strook. In het proces-verbaal van onderzoek administratie bedrijf staat dat de administratie - ontvangen van curator slachtoffer 1 - bestond uit facturen van crediteuren, kassaldo-overzichten tot 21 april 2012, dagafsluitingsbonnen tot 2 april 2012 (met per maand een totaalsaldo genoteerd), een map verzekeringen en de omzet van Zoetermeer en Noordwijk van 2 januari 2011 tot 31 december 2011.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft bepleit dat het niet voeren van een deugdelijke administratie onvoldoende vast is komen te staan en dat de verdachte derhalve dient te worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde feit.

Met betrekking tot het subsidiair ten laste gelegde heeft de raadsman eveneens vrijspraak bepleit nu door de curator en het openbaar ministerie onvoldoende aannemelijk is gemaakt dat er sprake zou zijn van een niet ongeschonden administratie.

Oordeel rechtbank

Op grond van vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat de door verdachte en haar echtgenoot ingeleverde administratie min of meer gestructureerd, overzichtelijk en tot de dagelijkse omzetten herleidbaar was, zodat niet zonder meer gesteld kan worden dat de door de verdachte ingeleverde administratie niet voldeed aan de op haar rustende verplichtingen ten opzichte van het voeren van een administratie. Aan de vraag of de verdachte dit ter bedrieglijke verkorting van de rechten der schuldeisers van de rechtspersoon, te weten bedrijf, heeft gedaan, komt de rechtbank derhalve niet toe. Daarnaast is naar het oordeel van de rechtbank niet gebleken dat de administratie niet in ongeschonden staat tevoorschijn is gebracht.

Conclusie

Gelet op het voorgaande zal de rechtbank de verdachte vrijspreken van het onder 2 zowel primair als subsidiair tenlastegelegde feit.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Den Haag 28 juli 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:8771

Ook de echtgenoot van verdachte wordt vrijgesproken van bedrieglijke bankbreuk. Aan hem was, evenals aan zijn echtgenote, het onttrekken van goederen aan de boedel (feit 1) alsmede schending van de administratieverplichting ten laste gelegd (feit 2 primair en subsidiair) ten laste gelegd.

Ten aanzien van de echtgenoot van verdachte is in het kader van feit 2 nog (extra) aangevoerd dat de echtgenoot dient te worden vrijgesproken van schending van de administratieplicht, nu er onvoldoende aanwijzingen in het dossier zijn dat hij de feitelijk bestuurder van bedrijf was, en dat vaststaat dat hij civielrechtelijk geen bestuurder was.

De rechtbank oordeelt dat vast staat dat de echtgenoot niet de formele bestuurder van bedrijf was. Zijn echtgenote stond in de registers van de Kamer van Koophandel als bestuurder vermeld. Uit het dossier komt naar het oordeel van de rechtbank echter wel naar voren dat zij feitelijk samen de onderneming bestierden. Derhalve kan niet worden gezegd dat de verdachte geen feitelijk bestuurder was.

Lees hier de volledige uitspraak.

Politierechter verklaart officier van justitie niet-ontvankelijk wegens schending redelijke termijn

Rechtbank Oost-Brabant 23 juni 2015, parketnummer 01.138228.14 Aan verdachte is in casu vernieling van een rolluik ten laste gelegd. Het strafbare feit waarvan verdachte wordt verdacht is gepleegd op 15 juni 2011. Verdachte is voor dit feit aangehouden en verhoord op 15 juni 2011. Verdachte is voor dit feit voor het eerst gedagvaard voor de zitting van 23 juni 2015.

De verdediging heeft de niet-ontvankelijkheid van de officier van justitie bepleit. Daartoe heeft de raadsman, mr. P.T. Verweijen, onder meer aangevoerd dat de redelijke termijn waarbinnen een vervolging moet zijn afgerond is overschreden. Gelet op deze overschrijding van de redelijke termijn is de verdediging geschaad in haar verdedigingsbelang. Verdachte kan zich niet goed meer herinneren wat er vier jaar geleden is gebeurd en kan derhalve de beschuldiging niet meer op adequate wijze weerleggen.

De politierechter is van oordeel dat de redelijke termijn met twee jaar is overschreden.

In beginsel leidt de overschrijding van de redelijke termijn niet tot niet-ontvankelijkheid van het OM, maar tot strafvermindering.

De politierechter ziet echter in onderhavige zaak redenen om van deze hoofdregel af te wijken en verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vervolging. Daarbij betrekt de politierechter het volgende:

De officier heeft de zaak vier jaar laten liggen. Zij heeft voor deze vertraging geen enkele verschoonbare reden aangevoerd. De door de officier van justitie genoemde organisatorische redenen komen voor rekening van het OM. Verdachte en zijn raadsman hebben niet voor vertraging gezorgd.

Het betreft hier een zeer eenvoudige zaak van relatief gering belang, te weten het vernielen van een rolluik. Er heeft zich geen benadeelde partij gevoegd. Tegenover het algemeen maatschappelijk belang bij vervolging voor deze vernieling staat dat verdachte door het verstrijken van de tijd in zijn verdedigingsbelang is geschaad. Verdachte is een ontkennende verdachte. Hij heeft aangegeven zich niet goed meer te kunnen herinneren wat er op 15 juni 2011 is gebeurd.

Verdachte is na 15 juni 2011 nog verschillende keren berecht voor andere feiten. Het had in de rede gelegen om dit feit tezamen met die andere feiten te behandelen.

De politierechter is van oordeel dat onder deze bijzondere omstandigheden bij deze ernstige schending van de redelijke termijn, waardoor door het tijdsverloop behalve jet rechtszekerheidsbeginsel ook het verdedigingsbelang is geschonden, mede gelet op de geringe ernst van het feit, niet kan worden volstaan met strafvermindering, maar dat de officier van justitie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vervolging.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens faillissementsfraude: Gelet op persoonlijke omstandigheden van verdachte en de ouderdom van de feiten geen gevangenisstraf, maar taakstraf en voorwaardelijke gevangenisstraf

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 22 juli 2015, ECLI:NL:RBZWB:2015:4869 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan bedrieglijke bankbreuk door een auto aan de failliete boedel van bedrijfsnaam 4 te onttrekken en door het niet voeren van een deugdelijke administratie van deze BV, zulks met het opzet om de rechten van de schuldeisers van deze BV te benadelen.

Voorts heeft hij zich ten aanzien van drie andere BV’s schuldig gemaakt aan eenvoudige bankbreuk door het niet voeren van een deugdelijke administratie van deze drie BV’s.

Feiten

Bedrijfsnaam 4 is opgericht op 19 december 1991 en gevestigd in Zevenbergen. Sinds 4 oktober 2005 is verdachte bestuurder en enig aandeelhouder van bedrijfsnaam 4. Deze BV is in staat van faillissement verklaard op 11 mei 2010. Bedrijfsnaam 1 is opgericht op 23 november 1990 en gevestigd te Breda. Sinds 30 december 2005 is bedrijfsnaam 4 bestuurder en enig aandeelhouder van bedrijfsnaam 1. Bedrijfsnaam 1 is in staat van faillissement verklaard op 4 augustus 2009. Bedrijfsnaam 2 is opgericht op 26 juni 2002 en gevestigd te Breda. Sinds 30 december 2005 is bedrijfsnaam 1 bestuurder en enig aandeelhouder van bedrijfsnaam 2. Bedrijfsnaam 2 is op 18 augustus 2009 in staat van faillissement verklaard. Bedrijfsnaam 3 is opgericht op 30 december 1998 en gevestigd te Breda. Sinds 19 juli 2004 is bedrijfsnaam 2 bestuurder en enig aandeelhouder van bedrijfsnaam 3. Bedrijfsnaam 3 is op 17 maart 2010 in staat van faillissement verklaard. Daarmee staat vast dat verdachte direct dan wel indirect in de gehele ten laste gelegde periode bij de feiten 1 tot en met 4 de bestuurder van genoemde vier BV’s was.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte alle ten laste gelegde feiten, voor zover van toepassing in primaire vorm, heeft gepleegd en baseert zich daarbij ten aanzien van de feiten 1 tot en met 4 op de faillissementsvonnissen, de verklaring van de curator (inclusief de aangifte en het beslagrekest), de verklaringen van getuigen getuige 1 en 2 en het rapport van bedrijf 1.

Ten aanzien van feit 5 wijst de officier van justitie op de overboeking van de rekening van bedrijfsnaam 1 naar de privérekening van de echtgenote van verdachte, gedaan door verdachte, en de terugboeking van het bedrag van €75.000, maar dan naar de rekening van bedrijfsnaam 2, hetgeen een onttrekking aan bedrijfsnaam 1 zou zijn.

Met betrekking tot feit 6 stelt de officier van justitie zich op het standpunt dat sprake is van onttrekking aan de boedel van bedrijfsnaam 4 van een bedrag van €1.500, welk bedrag een dag voor het faillissement van deze BV contant is opgenomen, en van een op naam van bedrijfsnaam 1 gestelde auto, merk Chevrolet, welke, gelet op de verklaring van getuige naam 3, pas op 26 mei 2010, dus na de faillissementsdatum van bedrijfsnaam 4, is verkocht door verdachte.

Standpunt van de verdediging

De raadsman is van mening dat de rechtbank ten aanzien van de feiten 1 tot en met 4 in elk geval niet tot een bewezenverklaring kan komen van de primair ten laste gelegde bedrieglijke bankbreuk, nu verdachte er alles aan heeft gedaan om de administratie op orde te brengen door het dure SAP-systeem in te voeren.

Feit 5 acht de raadsman niet bewezen, nu het bedrag van €75.000 weer is teruggegaan naar de bedrijfsnaam 1 en er niets is achtergebleven. Er heeft ook geen benadeling van de schuldeisers plaatsgevonden.

Met betrekking tot feit 6 overweegt de raadsman dat het bedrag van €1.500 weliswaar één dag voor het faillissement van bedrijfsnaam 1 is opgenomen, maar dat verdachte niet op de hoogte was dat er sprake was van een op handen zijnde faillissement. Ten aanzien van de Chevrolet refereert de raadsman zich aan het oordeel van de rechtbank.

Oordeel van de rechtbank

Feit 1 t/m 4

Ten aanzien van het niet voeren van een deugdelijke administratie, algemeen

Voor een bewezenverklaring van de onder 1 tot en met 4 primair ten laste gelegde feiten is ten minste vereist dat verdachte als bestuurder van de vier genoemde BV’s opzettelijk niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen tot het voeren van een deugdelijke administratie in de zin van artikel 2:10 van Boek 2 en/of 3:15i van Boek 3 BW. Voorts moet dit nalaten zijn verricht “ter bedrieglijke verkorting van de rechten der schuldeisers van de rechtspersoon”. Dit wil zeggen dat verdachte het opzet moet hebben gehad op de verkorting van de rechten der schuldeisers (oftewel op de benadeling van de schuldeisers), waarbij voorwaardelijk opzet voldoende is. Voor het bewijs van dit voorwaardelijk opzet is allereerst vereist dat de gedragingen van verdachte tenminste de aanmerkelijke kans op die benadeling hebben doen ontstaan. Daarnaast moet de verdachte die aanmerkelijke kans bewust hebben aanvaard.

Ten aanzien van het niet voeren van een deugdelijke administratie van bedrijfsnaam 4 (feit 4)

Verdachte heeft verklaard dat bedrijfsnaam 4 het bedrijf was waarin hij werkte en waarin hij met name zijn onderzoek- en ontwikkelactiviteiten verrichtte. Hij ontwikkelde producten, waaronder pasta voor verwarmingspanelen. De facturen met betrekking tot de kosten van de pasta werden - ook in de jaren 2009 en 2010 - niet allemaal in de administratie van bedrijfsnaam 4 opgenomen omdat verdachte niet wilde dat bepaalde ingrediënten voor de pasta bekend werden, mede gelet op diverse inbraken in zijn woning en loods waarbij administratie zou zijn gestolen.

Getuige 2 van bedrijf 2 heeft verklaard dat bedrijf 2 vanaf 2006/2007 de accountancy deed voor de bedrijven binnen de bedrijfsnaam 1. Volgens getuige 2 was de aanlevering van bescheiden over de verantwoording van een deel van de uitgaven onduidelijk door het ontbreken van de onderliggende bescheiden, met name ter zake de kosten betreffende de productie van pasta en privéopnames. Verdachte heeft volgens getuige 2 over de hoge privéopnames verklaard dat hij een receptuur ontwikkelde met een geheim procedé en dat hij via privé de stoffen inkocht om het recept mee samen te stellen, zulks om te voorkomen dat die receptuur werd gestolen en anderen er voordeel van hadden. Verdachte wilde die administratie volgens getuige 2 ook niet ter inzage geven.

Uit het vorenstaande leidt de rechtbank af dat verdachte in de ten laste gelegde periode als bestuurder van bedrijfsnaam 4 opzettelijk niet heeft voldaan aan de op hem rustende verplichtingen ten opzichte van het voeren van een deugdelijke administratie in de zin van artikel 2:10 van Boek 2 en 3:15i van Boek 3 BW door bewust bepaalde facturen niet in de administratie op te nemen.

Wetenschap verdachte van mogelijk faillissement bij bedrijfsnaam 4

Bedrijfsnaam 4 is, zoals hierboven al is vermeld, op 11 mei 2010 failliet verklaard.

Verdachte heeft verklaard dat de financiële problemen begonnen toen de dealers de vorderingen die zijn BV’s hadden, niet meer betaalden en de schuld opliep tot zo’n 600.000 euro. Verdachte is eind 2008/begin 2009 gaan zoeken naar nieuwe investeerders. Er bleken twee personen bereid te zijn om een investering van 5 miljoen euro te doen. Deze investeerders hebben samen begin maart 2009 250.000 euro voorschot op de rekening van de bedrijfsnaam 1 overgemaakt. Als dat voorschot niet was ontvangen, dan had dat volgens verdachte uiteindelijk geresulteerd in het faillissement van de ondernemingen. Deze investeerders vorderden het overgemaakte geld vervolgens terug omdat ze niet verder wilden investeren. Verdachte had het geld nodig om de bedrijven door te laten draaien. Hij heeft vervolgens een bedrag van 120.000 euro overgemaakt naar de privérekening van zijn echtgenote omdat hij bang was dat de investeerders beslag zouden leggen op de rekening van bedrijfsnaam 1. Als dat was gebeurd, dan was alles omgevallen, aldus verdachte.

De hiervoor genoemde heer getuige 2 heeft in dit verband verklaard dat een faillissement onvermijdelijk was omdat de uitgaven doorliepen, er geen goedlopende productie was en de financiering stopte.

Uit het vorenstaande leidt de rechtbank af dat verdachte in ieder geval in maart 2009, toen de financiering stopte, besefte dat een faillissement van de vier genoemde BV’s dreigde en dat, omdat niet gebleken is dat daarna nieuwe financieringen voor de BV’s zijn geweest en omdat bedrijfsnaam 1 op 4 augustus 2009, bedrijfsnaam 2 op 18 augustus 2009 en bedrijfsnaam 3 op 17 maart 2010 failliet werden verklaard, deze dreiging is blijven bestaan. Dat dreigende faillissement van bedrijfsnaam 4 is uiteindelijk ook gevolgd.

Opzet verdachte op verkorting van de rechten van de schuldeisers bij bedrijfsnaam 4

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, moet worden geoordeeld dat er tijdens het bestuurderschap van verdachte in de ten laste gelegde periode sprake was van een ondeugdelijke boekhouding bij bedrijfsnaam 4; dat verdachte dat wist en dat verdachte in ieder geval omstreeks maart 2009 besefte dat een faillissement van deze BV dreigde. Desondanks heeft hij, als bestuurder van deze BV nagelaten een deugdelijke administratie bij te (laten) houden. Hij heeft immers verklaard dat hij ook in 2009 en 2010 nog altijd opzettelijk de facturen met betrekking tot de kosten van de pasta gedeeltelijk niet in de administratie opnam.

Gelet op het feit dat bij bedrijfsnaam 4 vanaf omstreeks maart 2009 een faillissement dreigde, bestond vanaf die tijd ten minste de aanmerkelijke kans dat schuldeisers in het faillissement zouden worden benadeeld door voormeld nalaten een deugdelijke administratie te voeren. De curator in het faillissement zou immers op basis van deze administratie niet in staat zijn om binnen redelijke termijn overzicht te krijgen van de rechten en de plichten van de failliete BV. Ook zou de curator bij gebreke van een deugdelijke administratie geen, althans onvolledig zicht hebben op eventuele onttrekkingen aan de boedel of andere onregelmatigheden voorafgaand aan het faillissement van de BV en aldus aanmerkelijk zijn beperkt in zijn mogelijkheden om door middel van een Actio Pauliana, acties uit onrechtmatige daad of op basis van de Wet Bestuurdersaansprakelijkheid ingeval van faillissement de daaruit ontstane schade voor de schuldeisers te beperken.

Het is een feit van algemene bekendheid dat nalatigheden in het voeren van een deugdelijke administratie zoals hier aan de orde om voormelde redenen leiden tot tenminste een aanmerkelijke kans op benadeling van de schuldeisers in het faillissement. Ook verdachte moet hiervan op de hoogte zijn geweest, zeker gelet op de al vanaf augustus 2009 uitgesproken faillissementen in de drie anders BV’s. Door desondanks geen deugdelijke administratie te (laten) bijhouden, heeft verdachte die aanmerkelijke kans ook bewust aanvaard.

Door bewust na te laten om sommige bescheiden met betrekking tot de kosten van de pasta in de administratie te verwerken, heeft verdachte deze niet bewaard overeenkomstig de daarvoor geldende wettelijke bepalingen, terwijl hij tevens heeft geweigerd de betreffende bescheiden desgevraagd te voorschijn te brengen.

De rechtbank acht derhalve, anders dan de raadsman, bewezen dat verdachte als bestuurder van bedrijfsnaam 4 minst genomen in voorwaardelijke zin zijn opzet gericht had op de bedrieglijke verkorting van de rechten (benadeling) van de schuldeisers, waarmee zij het onder 4 primair ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen acht.

Ten aanzien van het niet voeren van een deugdelijke administratie van bedrijfsnaam 1, bedrijfsnaam 2 en bedrijfsnaam 3 (feiten 1, 2 en 3)

Naar aanleiding van de aangifte van de curator terzake faillissementsfraude tegen verdachte, werd bij de curator de administratie van de gefailleerde rechtspersonen onderzocht. De verbalisanten zagen in de administratie voor een deel gegevens die betrekking hadden op 2009, hetgeen vermoedelijk onvoldoende was om een goed overzicht te verkrijgen over de rechten en plichten van de rechtspersonen naar externe zakenpartners en de verplichtingen tussen de rechtspersonen onderling.

Eerder genoemde getuige 2 van bedrijf 2 heeft verklaard dat sommige delen van de administratie van genoemde BV’s een warboel waren, waarbij typerend voor de chaos was dat er in het kantoor van bedrijfsnaam 1 in Breda een lade was met ongeopende post van de belastingdienst. Uit de boekingen bleek ook dat veel uitgaven van de BV’s vanuit de rekeningen van andere BV’s werden voldaan, waardoor alles dooreen liep. Volgens getuige 2 is wel duidelijk dat zij maar zeer mondjesmaat in staat gesteld zijn alle gegevens te verzamelen die ertoe zouden moeten leiden dat zij bij een samenstelling van een jaarrekening een gevoel zouden hebben dat de neerslag een adequate afspiegeling van de realiteit was.

getuige 1, register controller bij bedrijf 1, kreeg de opdracht van verdachte om de bedrijven van de bedrijfsnaam 1 te herstructureren en geld aan te trekken voor nieuwe investeringen. Hij heeft van februari 2009 tot begin mei 2009 samen met een registeraccountant aan deze opdracht gewerkt. getuige 1 kwam er al snel achter dat de administratie een chaos was. Op advies van getuige 1 is toen een administratieve kracht, naam 1, in dienst genomen om te helpen de boekhouding op orde te krijgen. Volgens getuige 1 was het grote probleem het gebrek aan informatie over de rekening-courant-verhoudingen binnen de ondernemingen. Er werd veel geld tussen de ondernemingen onderling en verdachte privé geboekt. Daarvan was geen enkele verantwoording terug te vinden in de administratie.

In zijn rapport van april 2009 vermeldt getuige 1 dat vanaf 2008 de administratie in SAP was ingevoerd en dat men van naam 2 had begrepen dat bankafschriften vanaf december 2008 ontbraken zodat de administratie niet volledig was bijgewerkt. Ook moesten er eind maart 2009 nog boekingen vanaf september 2008 worden gemaakt om de kasbetalingen en declaraties bij te werken. De beginsaldi per 1 januari 2008 moesten nog worden ingebracht omdat de jaarstukken over 2007 nog niet definitief waren. Er heerste een laisser-faire houding waarbij enige urgentie om zaken op te lossen ontbrak. Er was volgens hem geen sprake van enige financiële transparantie en voorspelbaarheid binnen de onderneming, financiële cijfers waren niet tijdig beschikbaar en de betrouwbaarheid van de cijfers was niet vast te stellen door het ontbreken van een deugdelijke administratieve organisatie en interne controle.

Naam 1 heeft verklaard over haar werkzaamheden voor de bedrijfsnaam 1 groep van april 2009 tot aan het faillissement dat de administratie rommelig was zonder duidelijke structuur van het opslaan, waarbij vaak niet duidelijk was of facturen al dan niet waren ingeboekt of verwerkt in de administratie. Toen zij begon met haar werkzaamheden was er een achterstand in de administratie. Zij is toen begonnen met een inhaalslag, maar zij weet niet hoever de achterstand was ingelopen op het moment dat de onderneming failliet werd verklaard.

De curator van genoemde BV’s heeft in zijn verzoek tot het verlenen van verlof voor conservatoir beslag opgemerkt dat de administratie van de bedrijfsnaam 1 van 2009 en 2010 ronduit gebrekkig en onvolledig is. Toen de curator vanwege de uitgesproken faillissementen van bedrijfsnaam 1 en bedrijfsnaam 2 bij het kantoor aan de straat in Breda binnenkwam, bleek er voor bedrijfsnaam 1 en bedrijfsnaam 2 in 2009 in het geheel geen administratie te zijn bijgehouden. De laatste bijgewerkte administratie dateerde van december 2008. Toen het faillissement van bedrijfsnaam 3 werd uitgesproken, bleek verdachte niets aan administratie aan de curator over te kunnen leggen. Voor bedrijfsnaam 3 was er in 2009 en 2010 geen administratie bijgehouden. Verdachte heeft de curator verwezen naar de straat voor de fysieke administratie van bedrijfsnaam 3. De curator heeft de aldaar nog aanwezig administratie meegenomen.

Op grond van het vorenstaande oordeelt de rechtbank dat verdachte als bestuurder van bedrijfsnaam 1, bedrijfsnaam 2 en bedrijfsnaam 3 in strijd met de verplichtingen uit artikel 10, eerste lid van Boek 2 BW en artikel 15i, eerste lid van Boek 3 BW niet een zodanige administratie heeft gevoerd dat daaruit te allen tijde de rechten en de verplichtingen van deze rechtspersonen konden worden gekend.

Hiervoor (onder de paragraaf Wetenschap verdachte van mogelijk faillissement bij bedrijfsnaam 4 ) heeft de rechtbank al overwogen dat verdachte in ieder geval in maart 2009, toen de financiering stopte, besefte dat een faillissement van de eerder genoemde BV’s dreigde en dat, omdat niet gebleken is dat daarna nieuwe financieringen voor de BV’s zijn geweest, deze dreiging is blijven bestaan. Het dreigende faillissement van deze BV’s is uiteindelijk ook gevolgd.

Opzet verdachte op verkorting van de rechten van de schuldeisers bij bedrijfsnaam 1, bedrijfsnaam 2 en bedrijfsnaam 3 ?

Anders dan de officier van justitie, acht de rechtbank niet bewezen dat verdachte ten aanzien van bedrijfsnaam 1, bedrijfsnaam 2 en bedrijfsnaam 3 heeft gehandeld “ter bedrieglijke verkorting van de rechten der schuldeisers”. Hij heeft immers toen hij ontdekte dat de administratie niet op orde was in 2009 maatregelen genomen om orde op zaken te stellen door het inhuren van getuige 1 en naam 1, hetgeen ook uit hun verklaringen blijkt, zodat niet gesteld kan worden dat verdachte het opzet - voorwaardelijk opzet daaronder begrepen - had om de schuldeisers van deze BV’s te benadelen. Verdachte dient dan ook van de feiten 1 primair, 2 primair en 3 primair te worden vrijgesproken.

De rechtbank acht, op grond van het vorenstaande, echter wel bewezen dat verdachte zich als bestuurder van bedrijfsnaam 1, bedrijfsnaam 2 en bedrijfsnaam 3 heeft schuldig gemaakt aan eenvoudige bankbreuk, nu hij als bestuurder verantwoordelijk was voor een deugdelijke administratie en het derhalve (mede) aan hem te wijten is (geweest) dat aan de in artikel 10, eerste lid van Boek 2 BW en artikel 15i, eerste lid van Boek 3 BW omschreven verplichtingen niet is voldaan.

De rechtbank overweegt voorts dat de bestuurder van een failliete rechtspersoon op vordering van de curator alle dan bestaande administratie, inclusief de bewijsstukken daarbij, terstond en ongeschonden aan de curator dient te overhandigen.

Uit hetgeen de curator heeft vermeld in zijn aangifte dan wel in zijn verzoek tot het verlenen van verlof voor het leggen van conservatoir derdenbeslag, voor zover hiervoor aangegeven, leidt de rechtbank af dat verdachte niet alle bestaande administratie van bedrijfsnaam 1, bedrijfsnaam 2 en bedrijfsnaam 3 te voorschijn heeft gebracht.

Op grond van het voorgaande acht de rechtbank de onder 1 subsidiair, 2 subsidiair en 3 subsidiair ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen.

Feit 5

Uit de bankafschriften van bedrijfsnaam 1 is gebleken dat van het bedrag van €250.000 dat door de twee investeerders op de rekening van bedrijfsnaam 1 op 4 maart en 6 maart 2009 is overgemaakt, kort nadien €155.000 op de privérekening van naam partner, zijnde de echtgenote van verdachte, is overgemaakt, namelijk:

• op 16 maart 2009 €40.000
• op 16 maart 2009 €40.000
• op 16 maart 2009 €40.000
• op 2 april 2009 €35.000.

Een deel van dit bedrag heeft naam partner aan bedrijfsnaam 1 terugbetaald, namelijk:

• op 27 maart 2009 €40.000
• op 23 maart 2009 €40.000.

Per saldo is er door bedrijfsnaam 1 dus €75.000 meer aan naam partner betaald dan dat er is teruggekomen bij bedrijfsnaam 1.

Gelet op de bankafschriften van naam partner die de raadsman eerder al heeft overgelegd, zijn ook nog de volgende bedragen terugbetaald, weliswaar niet aan bedrijfsnaam 1, maar aan bedrijfsnaam 2 :

• op 10-4-2009 €5.000
• op 19-4-2009 €15.000
• op 22-4-2009 €20.000
• op 28-4-2009 €12.500
• op 8-5-2009 €5.000
• op 28-5-2009 €17.500

Het betreft in totaal een bedrag van €75.000.

Uit het onderzoek ter terechtzitting, met name uit de verklaring van verdachte zelf, komt naar het oordeel van de rechtbank naar voren dat de bedragen die in maart 2009 zijn overgemaakt naar bedrijfsnaam 1 bedoeld waren om te besteden binnen de werkmaatschappij bedrijfsnaam 2. Nu verdachte volgens zijn eigen verklaring de bedragen van in totaal €75.000 rechtstreeks - en niet eerst via bedrijfsnaam 1 - naar bedrijfsnaam 2 heeft overgemaakt omdat er haast bij was om de salarissen van de werknemers van bedrijfsnaam 2 te betalen, welke verklaring de rechtbank niet onaannemelijk acht, is naar het oordeel van de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het opzet - voorwaardelijk opzet daaronder begrepen - had om de schuldeisers van bedrijfsnaam 1 te benadelen. De rechtbank acht dan ook niet bewezen dat hij heeft gehandeld “ter bedrieglijke verkorting van de schuldeisers van bedrijfsnaam 1”.

Verdachte dient dan ook van feit 5 te worden vrijgesproken.

Feit 6

Het faillissement van bedrijfsnaam 4 is op 11 mei 2010 uitgesproken. Verdachte heeft op 10 mei 2010, dus een dag vóór het faillissement, van de bankrekening van bedrijfsnaam 4 contant een bedrag van €1.500 opgenomen.

Verdachte heeft erkend dat hij dit bedrag heeft opgenomen, maar heeft daarbij gezegd dat hij er niet van op de hoogte was dat op 11 mei 2010 een zitting was waarop mogelijk het faillissement van bedrijfsnaam 4 zou worden uitgesproken. De rechtbank acht, gelet op het feit dat mogelijkerwijs post bestemd voor verdachte wegens de eerder uitgesproken faillissementen van andere BV’s binnen de bedrijfsnaam 1 niet bij verdachte terecht kwam, niet uitgesloten dat verdachte daadwerkelijk niet op de hoogte was van de zitting op 11 mei 2010, alwaar hij ook niet is verschenen. Zij acht dan ook niet wettig en overtuigen bewezen dat verdachte het opzet - voorwaardelijk opzet daaronder begrepen - had om de schuldeisers van bedrijfsnaam 4 te benadelen door voormeld bedrag van €1.500 op te nemen. Verdachte dient dan ook van hetgeen hem achter het eerste gedachtestreepje wordt verweten, te worden vrijgesproken.

Verdachte wordt onder dit feit voorts verweten dat hij als bestuurder ter bedrieglijke verkorting van de rechten van de schuldeisers van bedrijfsnaam 4 een auto, merk Chevrolet, die op de naam van deze BV was gesteld, aan de boedel heeft onttrokken door deze auto op 26 mei 2010 te verkopen voor een bedrag van €10.000.

Genoemde Chevrolet heeft van 7 maart 2008 tot 26 mei 2010 op naam gestaan van bedrijfsnaam 4 en heeft vervolgens van 26 mei 2010 tot 27 mei 2010 op naam gestaan van naam 3 te Zevenbergen.

Verdachte heeft weliswaar erkend dat hij deze Chevrolet heeft verkocht, maar volgens verdachte was dat in februari 2010 en heeft hij ook het geld voor die auto in februari 2010 ontvangen. Geconfronteerd met het feit dat de Chevrolet pas op 26 mei 2010 is overgeschreven op naam van naam 3, heeft verdachte verklaard dat hij dan is vergeten in februari 2010 een vrijwaringsbewijs te laten opmaken.

De rechtbank acht, mede gelet op het hierna volgende, niet geloofwaardig dat verdachte de auto al in februari 2010 heeft verkocht.

Uit het onderzoek dat naar de verkoop van deze Chevrolet is gepleegd, blijkt voorts het volgende2:

Bij bedrijf 3 (een eenmanszaak) is de afgifte gevorderd van bescheiden mbt de aan- en verkoop van de Chevrolet Captive met kenteken. Door de eigenaar van deze zaak (naam 3) werd aan het verzoek voldaan.

Uit de uitgeleverde bescheiden werd het volgende opgemaakt:

• door de verkopende partij bedrijfsnaam 4 werd een verkoopfactuur opgesteld gedateerd op 23 maart 2010. Het totaalbedrag (incl BTW en BPM) was €10.000. De factuur was getekend met de naam ir. verdachte en door die naam was met pen een handtekening geplaatst. Onder de naam was met pen de datum 26 mei 2010 geplaatst. Rechtsboven was met een stempel het nummer 1331 te lezen.
• In een uitdraai van de maand mei 2010 van het kasboek van Eurocar is op 27 mei 2010 onder factuurnummer 1331 een inkoop vermeld met als omschrijving “ verdachte kenteken ”.
• Op een kopie van deel IB van de RDW inzake de opname in de bedrijfsvoorraad van kenteken wordt Eurocar genoemd met als transactiedatum 26 mei 2010 17.08 uur.

Genoemde naam 3 heeft verklaard dat verdachte, die hij als klant kent, naar hem toe kwam en hem vertelde dat hij een auto met het kenteken wilde verkopen. Dat was ongeveer een week voordat de verkoop plaatsvond. Hij heeft een bod van 10.000 euro op de auto gedaan, waarmee verdachte akkoord ging. verdachte heeft een factuur voor de verkoop gemaakt. Geconfronteerd met de factuur verklaarde naam 3 dat hij de daarop vermelde datum van 23 maart 2010 nooit eerder heeft opgemerkt en dat 26 mei 2010 de datum is waarop de auto aan hem werd geleverd en door hem contant werd betaald. Hij heeft zelf de handgeschreven datum van 26 mei 2010 erop gezet. De contante betaling is ook in het kasboek opgenomen.

Het vorenstaande leidt tot het oordeel dat verdachte de Chevrolet uiterlijk een week voor 26 mei 2010 aan naam 3 heeft verkocht, zijnde een datum waarop het faillissement van bedrijfsnaam 4 reeds was uitgesproken.

De curator merkt in zijn verzoek tot het verlenen van verlof voor het leggen van conservatoir derdenbeslag op dat verdachte daags na het uitspreken van het faillissement telefonisch contact opnam met de curator, waarbij verdachte aangaf het faillissement te willen terugdraaien en verzet te willen instellen.

Op grond hiervan acht de rechtbank vast staan dat verdachte daags na de faillissements-verklaring van bedrijfsnaam 4 wist van het faillissement en dat hij desondanks de Chevrolet op 26 mei 2010 aan de boedel heeft onttrokken door deze auto op die datum te verkopen en de opbrengst van die auto niet aan de curator ter beschikking te stellen. Daarmee heeft verdachte ter bedrieglijke verkorting van de rechten van de schuldeisers gehandeld. Hetgeen verdachte achter het tweede gedachtestreepje onder feit 6 wordt verweten, acht de rechtbank dan ook wettig en overtuigend bewijzen.

Bewezenverklaring

Feit 1 subsidiair, feit 2 subsidiair en feit 3 subsidiair telkens: Aan hem als bestuurder van een rechtspersoon welke in staat van faillissement is verklaard, te wijten zijn dat aan de in artikel 10, eerste lid, van boek 2 van het Burgerlijk Wetboek en artikel 15i, eerste lid, van boek 3 van het Burgerlijk Wetboek omschreven verplichtingen niet is voldaan en dat de boeken, bescheiden en andere gegevensdragers, waarmee volgens die artikelen administratie gevoerd is en de boeken, bescheiden en andere gegevensdragers die ingevolge die artikelen zijn bewaard, niet in ongeschonden staat worden te voorschijn gebracht;

Feit 4: Als bestuurder van een rechtspersoon welke in staat van faillissement is verklaard, ter bedrieglijke verkorting van de rechten der schuldeisers van de rechtspersoon niet voldaan hebben aan de op hem rustende verplichtingen ten opzichte van het voeren van een administratie ingevolge artikel 10, eerste lid, van boek 2 van het Burgerlijk Wetboek en artikel 15i, eerste lid, van boek 3 van het Burgerlijk Wetboek en het bewaren en te voorschijn brengen van boeken, bescheiden en andere gegevensdragers in die artikelen bedoeld;

Feit 6: Als bestuurder van een rechtspersoon welke in staat van faillissement is verklaard, ter bedrieglijke verkorting van de rechten der schuldeisers van de rechtspersoon enig goed aan de boedel onttrekken.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 150 uren en een gevangenisstraf van 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Ten aanzien van de persoon van verdachte houdt de rechtbank aan de ene kant sterk rekening met de door de raadsman op zitting geschetste omstandigheden - in het bijzonder met de gezondheidstoestand van de echtgenote van verdachte, de benarde financiële positie waarin verdachte verkeert en zijn gevorderde leeftijd - maar aan de andere kant ook met het feit dat verdachte al tweemaal eerder - ook al is dat niet recent - is veroordeeld voor soortgelijke feiten in die zin dat het feiten betreffen die financiële benadeling van derden met zich (kunnen) brengen (namelijk valsheid in geschrift en het opzettelijk onjuist doen van belastingaangiften.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verduistering vs. civielrechtelijk geschil over nakoming. Veroordeling financieel adviseur wegens valsheid in geschrift, verduistering in dienstbetrekking, gewoontewitwassen, oplichting en bedrieglijke bankbreuk.

Rechtbank Noord-Nederland 7 juli 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:3277 Verdachte, een financieel adviseur, heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan het meermalen plegen van valsheid in geschrift, verduistering in dienstbetrekking, gewoontewitwassen, oplichting en bedrieglijke bankbreuk.

Verdachte heeft meermalen valsheid in geschrift gepleegd door contracten en loonstroken uit naam van zijn slachtoffers te ondertekenen en op grond daarvan leningen en kredieten af te sluiten. De verduistering in dienstbetrekking komt er op neer dat verdachte zijn slachtoffers voorhield dat zij, door in zijn onderneming te investeren, een lucratief rendement op hun investering konden ontvangen. Hiervoor zijn door de diverse slachtoffers aanzienlijke leningen afgesloten of hypotheken verhoogd onder het voorwendsel dat dit voor de slachtoffers tot lagere maandlasten zou leiden. Voorts heeft verdachte sommige slachtoffers een spaarvorm voorgehouden die hij niet kon en mocht aanbieden en vervolgens dat geld niet voor zijn klanten gespaard maar opgemaakt. De slachtoffers betroffen meestal personen die klant waren bij verdachte die indertijd werkte als financieel adviseur. Verder heeft verdachte bedrieglijke bankbreuk gepleegd. Voorafgaand aan zijn faillissement heeft verdachte een auto aan de boedel onttrokken. Daarnaast heeft verdachte geen volledige administratie bijgehouden van zijn bedrijf.

Het door verdachte aldus binnengehaalde geld – uiteindelijk een totaalbedrag van krap 600.000 euro – werd niet geïnvesteerd in portefeuilles of in een spaardepot gehouden, maar gebruikt voor de eigen ‘bedrijfsvoering’ en voor privéuitgaven van verdachte. Slechts een klein deel kon verdachte in de beginperiode nog aan rente terugbetalen, maar uiteindelijk is terugbetalen aan de slachtoffers niet mogelijk gebleken. Vrijwel van meet af aan moet het voor de verdachte duidelijk zijn geweest dat hij niet zou kunnen voldoen aan zijn aangegane verplichting om maandelijks een aflossing met rente aan de slachtoffers te betalen.

Verweren

Civielrechtelijk geschil en doelbesteding

De raadsman heeft betoogd dat het in meerdere gevallen waar verduistering ten laste is gelegd gaat om een civielrechtelijk geschil over de nakoming en dat derhalve geen sprake is geweest van strafrechtelijk verwijtbaar handelen.

Van toe-eigenen als bedoeld in artikel 321 Sr is sprake indien een persoon zonder daartoe gerechtigd te zijn als heer en meester beschikt over een goed dat aan een ander toebehoort. Van een zodanig beschikken kan onder meer sprake zijn indien aan een ander dan de verdachte toebehorende gelden aan de verdachte zijn overgemaakt met een bepaald, al dan niet contractueel vastgelegd doel en de verdachte deze gelden tegen de afspraken in beheert of voor andere doeleinden heeft aangewend, dan wel indien teruggave van die gelden door de verdachte onmogelijk is gemaakt of aanmerkelijk is bemoeilijkt. De rechtbank zal aan de hand van deze maatstaf in die zaken waarin deze bewijsvraag speelt, beoordelen of sprake is van verduistering.

Uit hoofde van zijn beroep

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij als financieel adviseur of als tussenpersoon overeenkomsten vast legde tussen of namens een klant en een verzekeringsmaatschappij of een financieringsmaatschappij. Gelet daarop en gelet op de overige bewijsmiddelen is de rechtbank van oordeel dat bewezen kan worden dat sprake was van het uitoefenen van een beroep als bedoeld in artikel 322 Sr.

Pleegperiode

Met de raadsman is de rechtbank van oordeel dat bij een aantal van de tenlastegelegde feiten de einddatum van de pleegperiode de datum van het faillissement moet zijn, te weten 17 maart 2011, en niet de datum van aanhouding van verdachte, in casu 5 februari 2013. De rechtbank zal in de bewezenverklaring van die feiten 17 maart 2011 nemen als einddatum van de pleegperioden.

Beoordeling feiten

T.a.v. Parketnummer 930000-14

Feit 1 (opzettelijk gebruik maken van een vals geschrift)

Verdachte heeft ontkend iets met de gestelde valsheden te maken te hebben. De rechtbank is van oordeel dat op grond van de voor dit feit opgenomen bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen kan worden dat de in de tenlastelegging genoemde arbeidsovereenkomst vals is en dat verdachte deze opzettelijk heeft gebruikt door dit stuk aan aangever 1 te doen toekomen ten behoeve van de loonadministratie van (het bedrijf van) mevrouw medeverdachte 1.

Feit 2 (verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft, meermalen gepleegd)

Verdachte heeft de primair ten laste gelegde verduistering erkend. Op grond van de voor dit feit opgenomen bewijsmiddelen wordt dit feit wettig en overtuigend bewezen verklaard.

Feit 3 (valsheid in geschrift, meermalen gepleegd)

Verdachte heeft ontkend dat de arbeidsovereenkomst tussen hem en mevrouw aangever 4 valselijk zou zijn opgemaakt, aangezien zij volgens de verklaring van verdachte wel degelijk voor hem heeft gewerkt. Het feit dat zij ook daadwerkelijk bij verdachte heeft gewerkt wordt door aangeefster stellig ontkend. Uit het dossier, meer in het bijzonder de verklaringen en stukken die betrekking hebben op vergelijkbare verwijten, blijkt echter afdoende dat verdachte meermalen is betrokken geweest bij het valselijk opmaken van arbeidsovereenkomsten en loonstroken, vermoedelijk om op basis daarvan leningen, kredieten en hypotheken af te sluiten. Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat de verklaring van aangeefster geloofwaardig te achten is.

Feit 4 (verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft)

De rechtbank is van oordeel dat er sprake is van verduistering in dienstbetrekking en niet, zoals door de verdediging is gesteld, van het enkel niet nakomen van een civiele overeenkomst. De rechtbank overweegt daartoe dat op het moment dat het hier bedoelde geldbedrag aan verdachte werd overgemaakt, in november 2009, hij wist dat teruggave van dat geld onmogelijk was, nu hij al een groot aantal terug te betalen leningen was aangegaan, hij nog altijd geen (andere) inkomsten genoot en er geen enkel reëel zicht bestond op inkomsten in de voorzienbare toekomst van een zodanige omvang dat hij aan al zijn tot dan toe aangegane verplichtingen zou kunnen voldoen. Aldus heeft hij zich het door aangever overgemaakte geldbedrag wederrechtelijk toegeëigend.

Feit 5 (oplichting)

Verdachte heeft de misleiding van aangeefster met de geknipte en geplakte folder van "SNS Maxisparen" erkend. Op grond van deze bekennende verklaring, de aangifte en de betreffende folder is de rechtbank van oordeel dat verdachte aangeefster heeft opgelicht door zich te presenteren als een bonafide financieel dienstverlener en hiermee een valse hoedanigheid aan te nemen. Door de vervalste folder middels knippen en plakken van een SNS- logo te voorzien en hiermee voor te wenden dat hij gerechtigd was een niet-bestaande spaarvorm van de SNS-bank aan te bieden en aan te geven dat aangeefster het bedrag op elk gewenst moment kon opeisen, hetgeen naar verdachte toen al wist, niet mogelijk was heeft verdachte een listige kunstgreep aangewend en is tevens sprake van een samenweefsel van verdichtsels. De primair tenlastegelegde oplichting wordt op grond van de bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen verklaard.

Feit 6 (medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd)

De rechtbank is van oordeel dat het primair tenlastegelegde medeplegen van valsheid in geschrift op grond van de bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard, mede gelet op de bij feit 3 gegeven overwegingen.

Feit 7 (verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft, meermalen gepleegd)

Ook in dit geval is de rechtbank van oordeel dat er sprake is van verduistering in dienstbetrekking en niet, zoals door de verdediging is gesteld, van het enkel niet nakomen van een civiele overeenkomst. De rechtbank overweegt daartoe dat in de periode dat de geldbedragen aan verdachte werden overgemaakt, in januari en februari 2010, hij wist dat teruggave van dat geld onmogelijk was, nu hij al een groot aantal terug te betalen leningen was aangegaan, hij nog altijd geen (andere) inkomsten genoot en er geen enkel reëel zicht bestond op inkomsten in de voorzienbare toekomst van een zodanige omvang dat hij aan al zijn tot dan toe aangegane verplichtingen zou kunnen voldoen. Aldus heeft hij zich het door aangeefster overgemaakte geldbedrag wederrechtelijk toegeëigend.

Feit 8 (verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft)

Op grond van de bekennende verklaring van verdachte ter terechtzitting, de aangifte en de onderliggende schriftelijke stukken wordt de tenlastegelegde verduistering in dienstbetrekking wettig en overtuigend bewezen verklaard.

Feit 9, onder A (verduistering)

De rechtbank is van oordeel dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is om te kunnen vaststellen dat verdachte het geld zich opzettelijk wederrechtelijk heeft toegeëigend. De rechtbank overweegt daartoe dat uit de stukken, in het bijzonder de afgesloten leningsovereenkomst, niet blijkt dat het geld aan verdachte is geleend met een bepaald, vastomlijnd doel, terwijl, gezien het moment waarop het geld aan verdachte is overgemaakt, evenmin gesteld kan worden dat verdachte op dat moment wist dat terugbetaling onmogelijk zou zijn. Derhalve wordt verdachte van het onder feit 9 onder A tenlastegelegde vrijgesproken.

Feit 9, onder B primair (valsheid in geschrift, meermalen gepleegd)

De rechtbank stelt op grond van de bewijsmiddelen vast dat verdachte de aangevers een rekening heeft laten openen bij de ASN-bank, dat hij als enige de toegang had tot en de beschikking had over de gelden op deze rekening, dat hij beschikte over de ID-bewijzen van de aangevers en dat hij een valse arbeidsovereenkomst heeft opgemaakt op naam van aangever 11, kennelijk met het doel om voldoende kredietwaardigheid te kunnen aantonen bij de kredietverlener. Op grond van deze bewijsmiddelen, in onderlinge samenhang bezien, staat naar het oordeel van de rechtbank buiten redelijke twijfel vast dat het verdachte is geweest die het in de tenlastelegging bedoelde doorlopende krediet van €50.000 heeft afgesloten bij bedrijf 6, met behulp van door hem vervalste handtekeningen, en dit bedrag vervolgens heeft laten overmaken op de door hem beheerde rekening bij de ASN-bank. De rechtbank zal derhalve het onder B primair tenlastegelegde bewezen verklaren.

Feit 10 (verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft)

Op grond van de bekennende verklaring van verdachte ter terechtzitting, de aangifte en de onderliggende schriftelijke stukken wordt de tenlastegelegde verduistering in dienstbetrekking wettig en overtuigend bewezen verklaard, zij het tot een bedrag van €15.000, zijnde het bedrag dat tot heden niet door verdachte is terugbetaald.

Feit 11 (verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft)

De rechtbank stelt vast dat uit de bewijsmiddelen blijkt dat een bedrag van €12.000 is gestort op de rekening van verdachte, terwijl uit de brief van bedrijf 14 (van 27 november 2009) blijkt dat het de bedoeling van aangever was om daarmee een extra aflossing op de hypotheek te doen. Hoewel verdachte zelf niet heeft kunnen aangeven waar het geld door hem voor is gebruikt, staat in ieder geval vast dat het niet is gebruikt voor het doel waarvoor het door aangever aan verdachte was uitgeleend, zodat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte het geld zich opzettelijk wederrechtelijk heeft toegeëigend. Daarmee kan verduistering in dienstbetrekking wettig en overtuigend bewezen worden verklaard.

Feit 12, onder A (valsheid in geschrift, meermalen gepleegd)

Verdachte heeft gesteld dat aangever het krediet van €17.000 zelf heeft aangevraagd en dat hij daar geen valselijke opgemaakte aanvraag voor heeft opgesteld. Aangever heeft daar tegenover verklaard dat hij niets van dat krediet afwist en ook niet kon weten, omdat dit direct is gestort op een rekening waarvan hij het beheer had overgedragen aan verdachte. Aangever heeft tevens verklaard dat de handtekening op de aanvraag zelfs niet leek op die van hem. Op grond van de bewijsmiddelen voor dit feit, maar ook de overeenkomstige werkwijze van verdachte in meerdere strafbare feiten uit dit onderzoek, is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat het verdachte is geweest die de kredietaanvraag heeft gedaan en daartoe die aanvraag van een valse handtekening heeft voorzien.

Feit 12, onder B (van het plegen van witwassen een gewoonte maken)

De rechtbank stelt op grond van de bewijsmiddelen vast dat aangever 15 een rekening op zijn naam heeft geopend voor verdachte en vervolgens het beheer daarvan volledig uit handen heeft gegeven aan verdachte. Dat heeft verdachte ter zitting ook bevestigd en blijkt verder uit het feit dat door de curator de bankpassen van deze rekening bij verdachte zijn aangetroffen. Uit de bewijsmiddelen blijkt dat deze rekening vrijwel uitsluitend gevoed werd met geldbedragen die naar het oordeel van de rechtbank uit (eigen) misdrijf afkomstig waren, nu het in alle gevallen gaat om geld dat is verkregen door middel van gedragingen die als strafbare feiten zijn aangemerkt. Verdachte heeft vervolgens handelingen verricht om de criminele herkomst van het geld te verhullen. De tenlastegelegde doorstortingen zijn immers gedaan naar rekeningen waar verdachte ook of als enige toegang toe had, dan wel van een zodanige omschrijving voorzien dat de suggestie werd gewekt dat het geld voor een derde bestemd was, terwijl verdachte daar in werkelijkheid over kon blijven beschikken. Derhalve is sprake geweest van witwassen. Gelet op de schaal en frequentie waarmee dit is gebeurd kan bewezen worden dat verdachte hier een gewoonte van heeft gemaakt.

Feit 13 (verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft, meermalen gepleegd)

Op grond van de bekennende verklaring van verdachte ter terechtzitting en de overige bewijsmiddelen wordt de tenlastegelegde verduistering in dienstbetrekking wettig en overtuigend bewezen verklaard.

Feit 14 (verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft)

Op grond van de bekennende verklaring van verdachte ter terechtzitting en de overige bewijsmiddelen wordt de tenlastegelegde verduistering in dienstbetrekking wettig en overtuigend bewezen verklaard.

T.a.v. parketnummer 19/810058-11

Feit 1 (verduistering, door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft, meermalen gepleegd)

Verdachte heeft gesteld dat aangeefsters op de hoogte waren van alle stortingen en leningen en dat daarom geen sprake kan zijn van verduistering. De raadsman heeft op grond hiervan vrijspraak bepleit. Op grond van de bewijsmiddelen is de rechtbank van oordeel dat buiten redelijke twijfel vaststaat dat verdachte het geld gebruikt heeft voor andere doeleinden dan waarvoor dat aan hem was gegeven, nog daargelaten de vraag of de aangevers gezien hun beperkte verstandelijke vermogens in dit verband wel een afgewogen beslissing hebben kunnen nemen. Aldus heeft verdachte het geld zich opzettelijk wederrechtelijk toegeëigend. Ten aanzien van de bedragen die in de tenlastelegging onder het tweede gedachtestreepje staan vermeld heeft verdachte dat overigens ook ronduit toegegeven. Op grond van de bewijsmiddelen wordt de primair tenlastegelegde verduistering in dienstbetrekking wettig en overtuigend bewezen verklaard.

Feit 2 (oplichting, meermalen gepleegd)

Op grond van de bekennende verklaring van verdachte ter terechtzitting en de overige bewijsmiddelen wordt de primair tenlastegelegde oplichting wettig en overtuigend bewezen verklaard.

Feit 3 (oplichting, meermalen gepleegd)

De rechtbank stelt vast dat uit de bewijsmiddelen blijkt dat verdachte aan de familie aangever 21 heeft voorgespiegeld dat hij geld van hen wilde lenen om een klantenbestand (in de verklaringen wel aangeduid als de “bedrijf 15 portefeuille”) te kunnen overnemen voor een bedrag van €40.000. Verdachte heeft echter op geen enkele manier aannemelijk gemaakt dat hem daadwerkelijk een dergelijk klantenbestand is aangeboden, noch dat hij het van de aangevers verkregen geld daaraan heeft besteed. De verklaring die verdachte in dit verband ter terechtzitting heeft afgelegd, namelijk dat hij op een parkeerplaats een contant bedrag van €30.000 heeft betaald aan een derde, wiens naam verdachte niet heeft willen of kunnen noemen, acht de rechtbank dermate ongeloofwaardig dat daaraan geen enkele waarde kan worden gehecht. Ook voor het overige blijkt op geen enkele wijze uit het dossier dat verdachte dit klantenbestand ooit heeft verkregen. Terzijde wijst de rechtbank er op dat uit de verklaring van de getuige 1, accountmanager bij bedrijf 15, kan worden afgeleid dat het zeer onwaarschijnlijk is dat voor een klantenbestand een dergelijk bedrag zou moeten worden betaald. Verder acht de rechtbank van belang dat verdachte ter terechtzitting heeft verklaard dat een aanzienlijk deel van de in verband hiermee door aangevers geleende geldbedragen zijn gebruikt voor andere zakelijke en privé-uitgaven. Door zich in strijd met de waarheid te presenteren als een bonafide financieel dienstverlener en het werkelijke doel van het geleende geld te verzwijgen voor aangevers is de rechtbank van oordeel dat verdachte gebruik heeft gemaakt van een samenweefsel van verdichtsels en een valse hoedanigheid. Ten aanzien van de €40.000 en €24.621,08 is de rechtbank dan ook van oordeel dat de tenlastegelegde oplichting wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard.

Van de in de tenlastelegging opgenomen €6.000 is vast komen te staan dat deze door verdachte aan aangevers is gevraagd om de huur te kunnen voldoen van zijn bedrijfspand. Nu uit de bewijsmiddelen blijkt dat dit bedrag door aangevers op de rekening van de eigenaar van het pand is gestort, kan ten aanzien van dit bedrag de oplichting niet worden bewezen en zal verdachte worden vrijgesproken.

Van de in de tenlastelegging opgenomen €26.515 is tussen aangevers en verdachte afgesproken dat de lening van dit geld ziet op het 'doen van een investering in het bedrijf van verdachte'. De opsteller van de tenlastelegging heeft echter kennelijk het oog gehad op de hierboven genoemde oplichting ten aanzien van de aankoop van een klantenbestand. Het bedrag van €26.515 is echter een jaar later door verdachte van aangevers geleend en bovendien blijkt uit de aangifte en de verklaring van verdachte ten aanzien van dit bedrag niet van oplichting. Verdachte zal ook ten aanzien van dit bedrag partieel worden vrijgesproken.

Feit 4 (oplichting en verduistering)

De rechtbank is op grond van de bewijsmiddelen van oordeel dat het krediet van €38.000 op naam van aangeefster is aangevraagd op grond van een daartoe valselijk opgemaakt arbeidscontract en loonstroken. Aangeefster heeft verklaard nooit bij bedrijf 12 te hebben gewerkt en dat het haar handtekening niet is onder de aanvraag en de medeverdachte 3 heeft verklaard dat deze documenten op verzoek van verdachte zijn opgemaakt.

De onder A tenlastegelegde oplichting wordt derhalve wettig en overtuigend bewezen verklaard.

De rechtbank acht verder op grond van de bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat de kredietaanvraag door verdachte op naam van aangeefster is gedaan zonder haar medeweten en dat hij haar onder valse voorwendselen – namelijk door uit hoofde van zijn beroep als haar financieel dienstverlener haar voor te houden dat er een onterechte boeking op haar rekening had plaatsgevonden – ertoe heeft bewogen om het door de kredietverlener verstrekte geld naar hem over te boeken.

Op grond van de bekennende verklaring van verdachte ter zitting en de aangifte wordt de onder C tenlastegelegde verduistering in dienstbetrekking wettig en overtuigend bewezen verklaard.

Feit 5 (bedrieglijke bankbreuk)

Op grond van de bekennende verklaring van verdachte ter zitting en de overige bewijsmiddelen wordt de tenlastegelegde bedrieglijke bankbreuk wettig en overtuigend bewezen verklaard.

Bewezenverklaring

T.a.v. parketnummer 930000-14:

1. opzettelijk gebruik maken van een vals geschrift

2. primair verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft, meermalen gepleegd

3. valsheid in geschrift, meermalen gepleegd

4. verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft

5. primair oplichting

6. primair medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd

7. verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft, meermalen gepleegd

8. verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft

9B. primair valsheid in geschrift, meermalen gepleegd

10. verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft

11. verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft

12A. valsheid in geschrift, meermalen gepleegd

12B. van het plegen van witwassen een gewoonte maken

13. verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft, meermalen gepleegd

14. verduistering door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft

T.a.v. parketnummer 19/810058-11:

1. primair verduistering, door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft, meermalen gepleegd

2. primair oplichting, meermalen gepleegd

3. primair oplichting, meermalen gepleegd

4A. oplichting

4B. oplichting

4C. verduistering, door hem die het goed uit hoofde van zijn beroep onder zich heeft

5A. bedrieglijke bankbreuk

5B. bedrieglijke bankbreuk

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 3 jaar en een beroepsverbod voor 5 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling penningmeester wegens verduistering. Verwerping verweer dat betalingen als leningen moeten worden aangemerkt, nu niet gebleken is van leenovereenkomsten of van rente- of aflossingsbetalingen.

Rechtbank Noord-Nederland 5 juni 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:3088 Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij meermalen gelden, die hij als penningmeester voor Stichting beheerde, heeft verduisterd. 

De raadsman heeft vrijspraak bepleit. Hij heeft daartoe betoogd dat niet kan worden bewezen dat er sprake was van wederrechtelijke toe-eigening. Het bestuur zou verdachte carte blanche hebben gegeven om het vermogen van de stichting naar eigen inzicht te beheren, teneinde daarmee voor de stichting een jaarlijks rendement te bewerkstelligen. Het bestuur zou verder de hand hebben gelicht met alle bepalingen van de statuten. Zij zou tekort zijn geschoten in haar controlefunctie. De rechtbank overweegt het volgende.

Verdachte had als penningmeester van Stichting, als enige, toegang tot het vermogen van de stichting. Uit de bewijsmiddelen blijkt - en verdachte heeft dit ook niet betwist - dat hij tussen 1 december 2009 en 1 december 2011 een groot aantal bedragen heeft overgemaakt van de bankrekening van Stichting naar de bankrekening van zijn eenmanszaak. Onder deze betalingen bevinden zich tweeëntwintig transacties met de omschrijving 'korte bedrijfslening' of 'korte bedrijfsfinanciering'.

Blijkens de statuten van de stichting behoeft iedere financiële transactie buiten de officiële begroting om de goedkeuring van het integrale bestuur. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij geen toestemming van de overige bestuursleden heeft gekregen voor de overschrijvingen met de omschrijving 'korte bedrijfslening' of 'korte bedrijfsfinanciering'. Het staat naar het oordeel van de rechtbank daarom vast dat verdachte deze betalingen wederrechtelijk heeft verricht. Dat het bestuur mogelijkerwijs tekort is geschoten in haar controlefunctie doet daar niet aan af. Verdachte had zich in zijn hoedanigheid als penningmeester te houden aan de statutaire bepalingen omtrent het beheer van de financiën.

Ook overigens is niet gebleken dat verdachte carte blanche zou hebben gekregen van de overige bestuursleden. De stelling van verdachte dat was afgesproken dat hij de gelden van Stichting zou gaan beleggen om meer rendement te behalen, is niet aannemelijk geworden. Daartegenover staat dat uit verklaringen van de overige bestuursleden wel blijkt dat zij verdachte regelmatig hebben gevraagd opheldering te geven over de stand van zaken aangaande het vermogen, en inzicht te geven in de cijfers, hetgeen verdachte telkens niet deed.

Verdachte en zijn raadsman hebben verder betoogd dat verdachte de voormelde betalingen aan zijn eigen administratiekantoor te goeder trouw heeft verricht in de veronderstelling dat deze betalingen, als korte bedrijfsleningen, een positief rendement zouden opleveren voor de stichting. Hieromtrent overweegt de rechtbank het volgende.

De rechtbank stelt voorop dat, zou het verweer van de raadsman worden gevolgd en zouden de betalingen derhalve worden aangemerkt als leningen, dit niet zou afdoen aan de wederrechtelijkheid van de betalingen. De rechtbank wijst in dit verband op het arrest

HR 12 mei 1998 (ECLI:NL:HR:1998:ZD1034), waarin de Hoge Raad heeft bepaald dat het zonder toestemming van de rechthebbende verstrekken van geldleningen uit een door de verdachte beheerd vermogen moet worden aangemerkt als het zich wederrechtelijke toe-eigenen van die gelden. Naar het oordeel van de rechtbank kan er echter in de onderhavige zaak in het geheel niet van leningen worden gesproken. Buiten de bij de betalingen vermelde omschrijvingen, biedt het dossier hiervoor geen enkele steun. Zo blijkt niet dat er leenovereenkomsten zijn opgemaakt of dat er afspraken zijn gemaakt omtrent de duur van de lening, de rente of de aflossing. Ook heeft er geen begin van aflossing noch enige rentebetaling plaatsgevonden.

Verdachte heeft tweeëntwintig maal zonder toestemming van het bestuur gelden aan het vermogen van de stichting onttrokken. Deze gelden kwamen rechtstreeks ten goede aan de eenmanszaak van verdachte en werden daarmee onderdeel van het vermogen van verdachte. De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich deze gelden telkens opzettelijk wederrechtelijk heeft toegeëigend.

Naast de tweeëntwintig betalingen aan de eenmanszaak van verdachte met de omschrijving 'korte bedrijfslening' of 'korte bedrijfsfinanciering', bevat het in het dossier opgenomen betalingsoverzicht diverse overboekingen naar de eenmanszaak van verdachte met een andersluidende omschrijving. Ten aanzien van die betalingen kan, naar het oordeel van de rechtbank, niet buiten redelijke twijfel worden uitgesloten dat het bestuur daarvoor op enig moment wel toestemming heeft gegeven, bijvoorbeeld toen in het kader van de projecten 'naam 1' en 'naam 2' bepaalde goederen via het administratiekantoor van verdachte werden aangeschaft. Anders dan de officier van justitie acht de rechtbank verduistering ten aanzien van de betalingen met een andere omschrijving dan 'korte bedrijfslening' of 'korte bedrijfsfinanciering' daarom niet wettig en overtuigend bewezen en zal zij verdachte hiervan vrijspreken.

Aan verdachte wordt de maximale werkstraf van 240 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van één maand opgelegd.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens computervredebreuk. Verdachte verkregen informatie van het Landelijk Crisis Management Systeem met derden gedeeld.

Rechtbank Oost-Brabant 13 juli 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:3980 Het Veiligheidsbureau Brabant-Noord coördineert de multidisciplinaire inzet van ketenpartners bij rampen, crises en incidenten. Het Veiligheidsbureau is verantwoordelijk voor het in stand houden van het proces management binnen de veiligheidsregio. Het Landelijk Crisis Management Systeem is een gesloten (computer-) netwerk waarop medewerkers van ketenpartners ingeval van een ramp, crisis of incident met gebruikmaking van een inlognaam en wachtwoord kunnen inloggen en waarbinnen informatie kan worden uitgewisseld. Het LCMS heeft tot doel de gecoördineerde inzet van politie, brandweer en geneeskundige hulpverlening te ondersteunen en de samenwerking met bestuur, coördinatiecentra en iedere andere bij de rampenbestrijding betrokken organisatie te bevorderen.

Het systeem is afgeschermd met gebruikersnamen en daarbij horende wachtwoorden.

Uit onderzoek door het Team High Tech Crime van de Landelijke Eenheid van de Nationale Politie is gebleken dat een of meer wachtwoorden voor het systeem via algemeen toegankelijke bronnen waren te achterhalen.

Het onderzoek is opgestart nadat een politiemedewerkster via een familielid een printscreen had ontvangen van een tabblad uit LCMS waarop informatie stond aangaande een incident in de Penitentiaire Inrichting te Vught op 24 februari 2014.

Verdenking

Aan verdachte is ten laste gelegd dat: hij in of omstreeks de periode van 24 februari 2014 tot en met 27 februari 2014 te Drunen, gemeente Heusden, althans in Nederland, opzettelijk en wederrechtelijk in een of meer geautomatiseerde werken, te weten een of meer server(s) of computer(s) (bedrijf 1), of in een deel daarvan, is binnengedrongen, waarbij hij de beveiliging heeft doorbroken, in elk geval de toegang heeft verworven door een technische ingreep, met behulp van een valse sleutel, te weten het onbevoegd gebruik maken van een of meerdere account(s) en/of (een) wachtwoord(en) en/of door het aannemen van een valse hoedanigheid, waarna verdachte vervolgens gegevens, die waren opgeslagen, werden verwerkt of werden overgedragen door middel van dat/die geautomatiseerd(e) werk(en) waarin verdachte zich wederrechtelijk bevond, voor zichzelf of een ander heeft overgenomen, afgetapt of opgenomen;

Ontvankelijkheid OM

Door de verdediging is verzocht de officier van justitie niet-ontvankelijk te verklaren in de vervolging omdat sprake is van schending van het verbod van willekeur, meer in het bijzonder schending van het beginsel van een redelijke en billijke belangenafweging.

Daartoe heeft de verdediging de volgende gronden aangevoerd.

Verdachte is door middel van openbare gegevens, die gepubliceerd zijn op openbare websites, binnengekomen in het Landelijk Crisis Management Systeem (LCMS). Bovendien had het Openbaar Ministerie contact kunnen opnemen met verdachte toen het OM vernam dat verdachte in het systeem was gekomen.

Tot slot heeft verdachte niet het belang van LCMS geschonden door te hacken, maar is het LCMS juist gebaat bij de ontdekking dat de beveiliging van hun computersysteem niet deugde.

De rechtbank verwerpt het verweer.

In artikel 167 lid 1 Sv is aan het OM de bevoegdheid toegekend te beslissen of naar aanleiding van een ingesteld opsporingsonderzoek vervolging moet plaatsvinden. De beslissing om tot vervolging over te gaan leent zich slechts in zeer beperkte mate voor een inhoudelijke rechterlijke toetsing. Slechts in uitzonderlijke gevallen is plaats voor een niet-ontvankelijkverklaring van het OM in de vervolging om reden dat het instellen of voortzetten van die vervolging onverenigbaar is met beginselen van een goede procesorde, zoals het verbod van willekeur (ook wel genoemd het beginsel van een redelijke en billijke belangenafweging. Van willekeur is sprake ingeval geen redelijk handelend lid van het OM heeft kunnen oordelen dat met (voortzetting van) de vervolging enig door strafrechtelijke handhaving beschermd belang gediend kan zijn.

Uit het opsporingsonderzoek is de verdenking gerezen dat verdachte met gebruikmaking van uit openbare bronnen verkregen inloggegevens en wachtwoorden meermalen heeft ingelogd op de servers bedrijf 1 en aldus ongeautoriseerde toegang heeft verkregen tot het – niet-openbare – netwerk van LCMS. De enkele omstandigheid dat de inloggegevens zijn verkregen uit voor eenieder toegankelijke bronnen laat onverlet dat de officier van justitie via haar beslissing om de zaak aan de strafrechter voor te leggen aan de orde kan stellen de vraag in hoeverre de handelingen van verdachte – zo al bewezen – een strafbaar feit opleveren, niettegenstaande de wijze van verkrijging van de beweerdelijk daarbij gebruikte inloggegevens. Dit redelijke opsporingsbelang geldt te meer nu voorts de verdenking bestaat dat verdachte zich niet alleen toegang heeft verschaft tot het niet-openbare netwerk maar voorts verkregen data heeft verspreid onder derden die evenmin het recht hadden zich toegang tot die gegevens te verschaffen.

Alles afwegende is sprake van een redelijk vervolgingsbelang en is niet-ontvankelijkverklaring op de door de verdediging aangevoerde gronden niet aan de orde. Ook overigens kan de officier van justitie in de vervolging worden ontvangen. Voorts zijn er geen gronden gebleken voor schorsing van de vervolging.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft op grond van de bewijsmiddelen, weergegeven in het op schrift gestelde requisitoir, geconcludeerd tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit.

Standpunt verdediging

Namens verdachte is betoogd dat verdachte dient te worden vrijgesproken.

Aangevoerd is dat bij het zich toegang verschaffen tot het netwerk geen sprake was van “wederrechtelijkheid” omdat niet gesproken kan worden van een beveiligd systeem nu de inloggegevens immers waren verspreid op openbare websites met instructies over de wijze van inloggen. Aangevoerd is tevens dat geen sprake is van “binnendringen” nu op reglementaire wijze verbinding is gemaakt met de server terwijl de toegang niet is geweigerd.

Beoordeling rechtbank

Op grond van het dossier en het verhandelde ter zitting staat vast dat de toegang tot de servers waarop het systeem LCMS draaide uitsluitend kon worden verkregen met behulp van het ingeven van een inlognaam/account en een bijbehorend wachtwoord. Daarmee is, anders dan de verdediging meent, sprake van een afgeschermd, beveiligd systeem2. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij niet bij een van de overheidsdiensten werkzaam was waarvoor het LCMS is bestemd en dat hij evenmin toestemming had om in te loggen op het systeem LCMS. Verdachte heeft ter terechtzitting ook verklaard te begrijpen dat uit het voorgeschreven gebruik van een inlognaam en wachtwoord volgt dat het niet de bedoeling is dat iedereen toegang heeft tot het systeem; de inloggegevens zijn juist bedoeld om onbevoegden buiten te sluiten. Hij heeft verklaard 112-fotograaf te zijn, uit nieuwsgierigheid te hebben ingelogd op het systeem van LCMS en daar te hebben rondgekeken. Aldus moet verdachte hebben geweten dat hij niet gerechtigd was om de door hem aangetroffen inlognamen/accounts en wachtwoorden te gebruiken. Het feit dat anderen fouten maken of slordig zijn bij de beveiliging van een server, is geen vrijbrief voor verdachte om zich vervolgens zonder autorisatie toegang te verschaffen tot de desbetreffende servers. De wederrechtelijkheid van de bewezen te verklaren handelingen van verdachte is daarmee naar het oordeel van de rechtbank gegeven.

De rechtbank is voorts van oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte door het gebruik van de inlognamen/accounts en wachtwoorden teneinde het geautomatiseerde werk te betreden terwijl hij daartoe onbevoegd was, zich heeft schuldig gemaakt aan het opzettelijk en wederrechtelijk binnendringen van de servers en dat hij vervolgens met gebruikmaking van een valse sleutel en een valse hoedanigheid gegevens heeft overgenomen voor zichzelf en voor anderen, een en ander zoals bedoeld in artikel 138ab Sr. De rechtbank wijst daarbij in het bijzonder op de voorbeelden die in het eerste lid van dit artikel zijn genoemd met betrekking tot de vraag wanneer van binnendringen sprake is. Nu verdachte niet gerechtigd was tot het gebruik van de door hem gehanteerde accounts/inlognamen en wachtwoorden, is sprake van het toegang verkrijgen door middel van een valse sleutel zoals aldaar bedoeld. Door hantering van deze inlognamen/accounts en wachtwoorden heeft verdachte zich voorts een valse hoedanigheid aangemeten.

De volgende bewijsmiddelen zijn verder redengevend voor het te bewezen verklaren feit.

Op 27 februari 2014 werd aangever in een vertrouwelijk gesprek door een medewerker van politie geïnformeerd over mogelijk misbruik van het LCMS-systeem. Aangever heeft een printscreen gezien met specifieke incidentgegevens van 24 februari 2014.

De inhoud van LCMS is nadrukkelijk niet voor het publieke domein bedoeld en is afgeschermd met gebruikersnamen en daarbij horende wachtwoorden.

Onderzoek heeft uitgewezen dat gebruik is gemaakt van accounts “naam 1”, “naam 2” en “naam 3”, o.a. met gebruikmaking van ip-adres alsmede

met mobiel internet. Ook blijkt uit het onderzoek dat op de computer van verdachte een SID-nummer (security identifier die random wordt aangemaakt bij o.a. het in- en uitloggen bij LCMS) is aangetroffen, welk nummer ook werd aangetroffen in de logbestanden bij een log-out van ip-adres. Dit IP-adres kwam eveneens voor in de gebruikersgeschiedenis van de gebruikersaccounts “naam 1”, “naam 2” en “naam 3”. Op 24 februari 2014 werd ingelogd door gebruiker naam 3 en op 27 februari 2014 om 17:14 uur gebeurde dit voor het laatst.

Op de computer van verdachte werd een wachtwoord aangetroffen voor gebruikersaccount “naam 1”. Met de medewerker van bedrijf 1 is dit wachtwoord getoetst en deze toetsing heeft tot een succesvolle log-in op het systeem geleid.

Verdachte heeft verklaard dat hij op internet een gebruikersnaam en wachtwoord heeft gevonden van LCMS en dat op de LCMS-oefenpagina alle gebruikersnamen en wachtwoorden van de oefenaccounts te vinden zijn.

Verdachte heeft verder verklaard dat hij meer accounts gebruikt heeft namelijk de accounts, “naam 4”, “naam 3”, nog iets met “naam 5” en iets wat begon met een “naam 6”. Hij heeft ingelogd bij hem thuis, via zijn mobiel en bij persoon 1.

Verdachte heeft tevens verklaard dat hij een screenshot heeft gemaakt dat hij gedeeld heeft in een Whatsapp-groep waarin onder meer persoon 2, persoon 3, persoon 4 en persoon 5 leden van zijn. Hij herkent het screenshot (p. 157) en deelt daarover mee dat hij dit tijdens zijn werk in gemeente heeft gemaakt. Volgens verdachte was dit de 23e of 24e (de rechtbank begrijpt februari 2014).

Bewezenverklaring

Computervredebreuk, terwijl de dader vervolgens gegevens die zijn opgeslagen, worden verwerkt of overgedragen door middel van het geautomatiseerd werk waarin hij zich wederrechtelijk bevindt, voor zichzelf of een ander overneemt.

Strafoplegging

De rechtbank heeft een taakstraf opgelegd van 80 uren subsidiair 40 dagen hechtenis met aftrek van de tijd in verzekering doorgebracht, waarvan 40 uren subsidiair 20 dagen hechtenis voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens nalaten melden twee ongebruikelijke transacties. Vrijspraak voor het niet dan wel niet volledig doen van cliëntenonderzoek.

Rechtbank Den Haag 22 december 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:16945 De verdachte heeft nagelaten om twee ongebruikelijke transacties als bedoeld in de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (tijdig) te melden bij het daartoe bestemde meldpunt.

Verdachte wordt onder feit 1 verweten dat hij in strijd met artikel 16 Wwft heeft nagelaten om twee ongebruikelijke transacties tot een bedrag van €30.000 en €28.500, als bedoeld in de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, (tijdig) te melden bij het daartoe bestemde meldpunt. Aan de verdachte is onder feit 2 tenlastegelegd dat hij ten aanzien van 17 transacties, waarbij er €15.000 of meer contant aan hem is betaald, geen dan wel niet volledig cliëntenonderzoek heeft gedaan, zoals verplicht gesteld bij artikel 3 van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme.

Feit 1

De rechtbank acht feit 1 wettig en overtuigend bewezen. De verdachte heeft nagelaten om twee ongebruikelijke transacties als bedoeld in de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (tijdig) te melden bij het daartoe bestemde meldpunt. Dat is veel meer dan een slordigheid, zoals dit nalaten door de verdediging is bestempeld.

Vrijspraak feit 2

Op 13 maart 2012 en 12 april 2012 heeft er een toezichtonderzoek plaatsgevonden bij de eenmanszaak van de verdachte. Uit het toezichtrapport komt naar voren dat in de administratie van de verdachte 39 contante transacties zijn aangetroffen met een waarde van €15.000 of meer. Van die 39 transacties is van 20 transacties vastgesteld dat er geen (volledig) cliëntenonderzoek heeft plaatsgevonden, waarbij een lijst is gevoegd met daarop (onder meer) de 17 transacties die in de tenlastelegging zijn genoemd. Door de toezichthouder is vervolgens aan de Financial Intelligence Unit te Zoetermeer gemeld dat de verdachte ten aanzien van 20 transacties geen cliëntenonderzoek heeft verricht.

De verdachte is op 27 augustus 2012 gehoord door de Belastingdienst/FIOD. Tijdens dit verhoor is de verdachte geconfronteerd met voornoemde lijst met transacties. De verdachte heeft daarop verklaard dat hij tijdens de controle 16 of 17 van deze transacties heeft kunnen weerleggen en dat er bij een aantal transacties inderdaad geen identiteitsbewijs of uittreksel van de Kamer van Koophandel aanwezig was in de administratie.

De rechtbank overweegt dat uit het dossier valt af te leiden dat de verdachte in elk geval bij een aantal transacties onzorgvuldig en onvolledig is geweest met het cliëntenonderzoek. Op basis van het dossier kan de rechtbank echter niet vaststellen of dit het geval is geweest bij de in de tenlastelegging genoemde transacties. De verdachte heeft immers tegenover de Belastingdienst/FIOD verklaard dat hij ten aanzien van 16 of 17 transacties tijdens de controle heeft aangetoond dat de identiteit van de koper wel degelijk bekend was, daar het hier regelmatig terugkerende cliënten betrof en bij eerdere transacties reeds cliëntenonderzoek had plaatsgevonden. Uit het dossier is weliswaar niet af te leiden hoe dit ‘aantonen’ is geschied, maar evenmin bevat het dossier aanwijzingen dat de verdachte hierin niet zou zijn geslaagd. Het hiervoor overwogene maakt dat de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen acht dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder 2 ten laste gelegde feit, zodat hij daarvan dient te worden vrijgesproken.

Bewezenverklaring

Opzettelijke overtreding van het voorschrift, gesteld bij artikel 16 van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een geldboete van €5.850 waarvan €1.850 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Onmiddellijk ingrijpen als bedoeld in de artikelen 28 & 29 Wed niet dringend noodzakelijk

Rechtbank Rotterdam 9 juli 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:4894 Op 18 maart 2015 heeft de officier van justitie als voorlopige maatregel als bedoeld in artikel 28, eerste lid, van de Wet op de economische delicten bevolen dat verdachte zich onthoudt van op- en overslag van stoffen afkomstig van het bedrijf belanghebbende die overeenkomstig PGS 29 onder brandgevarenklasse 0 vallen. Daarbij is tevens een regeling als bedoeld in artikel 10, eerste lid, Wed opgelegd. Namens verdachte is primair verzocht de voorlopige maatregel op te heffen. Subsidiair is verzocht de daarbij opgelegde regeling op te heffen. Meer subsidiair is verzocht de voorlopige maatregel en/of de regeling te wijzigen.

Ontvankelijkheid officier van justitie

Standpunt verdachte

Aangevoerd is dat de officier van justitie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vordering als bedoeld in artikel 29 Wed. verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat in déze procedure slechts het verzoekschrift ex artikel 28 Wed aan de orde is. Een bevel ex artikel 29 Wed kan uitsluitend worden gevorderd tijdens de terechtzitting waarin de strafzaak inhoudelijk wordt behandeld. Daarnaast heeft verdachte aangevoerd dat de vordering ertoe strekt dat de rechtbank ambtshalve als voorlopige maatregel beveelt dat de verdachte zich onthoudt van bepaalde handelingen, hetgeen wettelijk gezien niet mogelijk is. De rechtbank kan ambtshalve alleen het bevel als bedoeld in artikel 28 Wed wijzigen. Tot slot heeft verdachte gesteld dat uit de literatuur blijkt dat de mogelijkheid om een vordering als bedoeld in artikel 29 Wed in te dienen niet is bedoeld om de aan een bevel ex artikel 28 Wed verbonden maximale termijn van 6 maanden te kunnen omzeilen. De officier van justitie moet dan ook een keuze maken tussen een bevel ex artikel 28 Wed en een vordering ex artikel 29 Wed.

Beoordeling

Op grond van artikel 29 Wed kan het gerecht (lees: de rechtbank) zowel ter terechtzitting (ambtshalve) als vóór de behandeling van de strafzaak op de terechtzitting een voorlopige maatregel bevelen. De stelling van verdachte dat de officier van justitie een keuze moet maken tussen een bevel ex artikel 28 Wed en een vordering ex artikel 29 Wed, vindt geen steun in het recht.

Conclusie

De officier van justitie is ontvankelijk in zijn vordering.

Beoordeling van het verzoek en de vordering

Standpunt officier van justitie

Aangevoerd is dat er ernstige bezwaren tegen verdachte zijn gerezen en dat de belangen die door het vermoedelijk overtreden van artikel 2.1 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht worden beschermd een onmiddellijk ingrijpen vereisen.

Standpunt verdachte

verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat ernstige bezwaren ontbreken, dat de voorlopige maatregel - nu deze neerkomt op een gedeeltelijke stillegging - in strijd is met de wet en met het rechtszekerheidsbeginsel en dat onmiddellijk ingrijpen geenszins is vereist. Daarnaast heeft verdachte zich op het standpunt gesteld dat de door de officier van justitie opgelegde regeling als bedoeld in artikel 10, eerste lid, Wed in strijd is met de Wed.

Beoordeling

• Ernstige bezwaren?

Naar aanleiding van een incident begin augustus 2014 verwijt de officier van justitie verdachte nafta te hebben opgeslagen die overeenkomstig PGS 29 onder brandgevarenklasse 0 valt, terwijl verdachte daarvoor geen vergunning heeft. Daarbij hanteert de officier van justitie het beginkookpunt van nafta als richtsnoer.

verdachte stelt dat de opgeslagen nafta niet onder brandgevarenklasse 0 valt maar onder klasse 1, indien de dampspanning als criterium wordt gebruikt. De dampspanning zou volgens verdachte bovendien als criterium betrouwbaarder zijn.

Voor beide standpunten zijn ter gelegenheid van de conclusiewisseling en ter terechtzitting argumenten aangedragen. Beide standpunten lijken, voor zover thans te beoordelen, pleitbaar. In elk geval blijkt de vraag of de opslag van de nafta die het incident in augustus 2014 veroorzaakte, wel of niet vergund was, niet gemakkelijk te beantwoorden, zonder nader (deskundigen)onderzoek waarvoor deze procedure zich niet leent.

Mede gelet op het voorgaande is ook de vraag of er ernstige bezwaren tegen de verdachte zijn gerezen die wijzen in de richting van het verwijt dat de officier van justitie verdachte maakt, nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. Om die reden zal eerst de tweede voorwaarde worden bezien die van belang is bij de beoordeling van het verzoek van verdachte en de vordering van de officier van justitie: is onmiddellijk ingrijpen vereist?

• Onmiddellijk ingrijpen vereist?

Uit het onderzoek in raadkamer blijkt dat op 4 en 5 augustus 2014 ongeveer 100 ton nafta, die was opgeslagen in een tank van verdachte, is verdampt. De nafta behoorde toe aan belanghebbende. Pas ruim zeven maanden na voornoemd incident heeft de officier van justitie de bovengenoemde maatregel en regeling opgelegd. Vervolgens is - als gezegd - de werking van de maatregel en de regeling door de officier van justitie geschorst. De duur van de schorsing beloopt thans ruim drie maanden. Door de voorzitter gevraagd naar het spoedeisend belang dat tot onmiddellijk ingrijpen noopt, heeft de officier van justitie in raadkamer aangevoerd - kort gezegd - dat verdachte niet vergunde activiteiten verricht en dat dit risico’s met zich meebrengt. Dat er (op dit moment) concreet gevaar bestaat, zoals de officier impliciet stelt, is door hem niet nader gemotiveerd. Zonder nadere toelichting is dit ook niet zonder meer in te zien. Daarbij wordt in aanmerking genomen dat de twee verschillende criteria aan de hand waarvan de vluchtigheid van nafta kan worden beoordeeld - het beginkookpunt versus de dampdruk - weliswaar in de onderhavige zaak tot een verschillende uitkomst zouden kunnen leiden (klasse 0 dan wel klasse 1), maar dat daaruit nog geen concrete gevaarzetting blijkt.

Daarnaast wordt vastgesteld dat verdachte en belanghebbende direct na het incident de condensaat-splitter hebben stilgelegd en - in overleg met het bevoegd gezag - maatregelen hebben getroffen om herhaling te voorkomen. Met toestemming van de DCMR Milieudienst Rijnmond is de splitter vervolgens weer opgestart, na implementatie van een door DCMR goedgekeurd plan van aanpak. Bovendien hebben Gedeputeerde Staten van de provincie Zuid-Holland aan verdachte een last onder dwangsom opgelegd, teneinde verdachte ertoe te bewegen om overtreding van de omgevingsvergunning van 15 juni 2007 te (blijven) voorkomen. Anders dan de officier van justitie heeft betoogd, heeft het bestuurlijk bevoegd gezag bepaald niet stilgezeten.

De veiligheids- en milieubelangen kunnen dan ook worden beschermd door minder ingrijpende maatregelen, hetgeen reeds is gebeurd. Eén en ander leidt tot de conclusie dat onmiddellijk ingrijpen niet is vereist.

Conclusie

Gelet op het voorgaande wordt onmiddellijk ingrijpen als bedoeld in de artikelen 28 en 29 Wed niet dringend noodzakelijk geacht. Het als voorlopige maatregel gegeven bevel van de officier van justitie als bedoeld in artikel 28 Wed wordt dan ook opgeheven en de vordering van de officier van justitie tot oplegging van een voorlopige maatregel als bedoeld in artikel 29 Wed afgewezen.

Beslissing

De rechtbank Rotterdam, meervoudige raadkamer voor economische strafzaken heft op het als voorlopige maatregel gegeven bevel van de officier van justitie dat verdachte zich onthoudt van op- en overslag van stoffen afkomstig van het bedrijf belanghebbende die overeenkomstig PGS 29 onder brandgevarenklasse 0 vallen;

Wijst af de vordering van de officier van justitie, ertoe strekkende dat de rechtbank als voorlopige maatregel beveelt dat verdachte zich onthoudt van op- en overslag van stoffen die overeenkomstig PGS 29 onder brandgevarenklasse 0 vallen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Piramidespel: Rb beveelt voorlopige maatregel ex artikel 29 WED

Rechtbank Amsterdam 16 juni 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:4128 De vordering van de officier van justitie strekt ertoe dat de economische raadkamer bij wijze van voorlopige maatregel voor de duur van zes maanden zal bevelen:

Ten aanzien van verdachte

• ex artikel 29.1.b WED: de onderbewindstelling van de onderneming van verdachte, en ex artikel 10.1 WED de benoeming van een bewindvoerder die onder meer het concept beëindigt zodat de deelnemers en potentiële deelnemers niet meer kunnen inleggen;
• dat de verdachte zich zal onthouden van alle handelingen die betrekking hebben op het in of vanuit Nederland werven van nieuwe deelnemers en zich onthoudt van het voortzetten in Nederland van het piramidespel en
• ex artikelen 29.2jo 10.1 jo 8 sub c WED: het opleggen van de verplichting tot tenietdoening van hetgeen wederrechtelijk is verricht en/of verrichting van prestaties tot het goedmaken van een en ander, alles op eigen kosten.

Ten aanzien van PlanB4you

• ex artikel 29.l.b WED: de onderbewindstelling van de onderneming en ex artikel 10.1 WED de benoeming van een bewindvoerder die onder meer het concept beëindigt zodat de deelnemers en potentiële deelnemers niet meer kunnen inleggen en
• ex de artikelen 29.2 jo 10.1 jo 8 sub c. WED: het opleggen van de verplichting tot tenietdoening van hetgeen wederrechtelijk is verricht en/of verrichting van prestaties tot het goedmaken van een en ander, alles op eigen kosten (daaronder begrepen alle kosten die volgen uit de benoeming van de bewindvoerder).

Subsidiair

ex artikel 29.1.a WED: stillegging van de onderneming van de verdachte waarin het economische delict wordt vermoed te zijn begaan ex artikel 29.2 jo artikel 10.1 jo artikel 8 sub c WED, het opleggen van de verplichting tot tenietdoening van hetgeen wederrechtelijk is verricht en verrichting van prestaties tot het goedmaken van een en ander, alles op eigen kosten.

Meer subsidiair

• ex 29.1.d WED: dat de verdachte zich onthoudt van alle handelingen die betrekking hebben op het (in of vanuit Nederland) werven van nieuwe deelnemers en zich onthoudt van het voortzetten (in of vanuit Nederland) van het piramidespel en
• ex de artikelen 29.2 jo 10.1 jo 8 sub c WED, het opleggen van de verplichting tot tenietdoening van hetgeen wederrechtelijk is verricht en/of verrichting van prestaties tot het goedmaken van een en ander, alles op eigen kosten.

Ten aanzien van X

• ex 29.1.d WED: dat de verdachte zich onthoudt van alle handelingen die betrekking hebben op het (in of vanuit Nederland) werven van nieuwe deelnemers plus zich onthoudt van het voortzetten (in of vanuit Nederland) van het piramidespel en
• ex de artikelen 29.2 jo 10.1 jo 8 sub c WED.: het opleggen van de verplichting tot tenietdoening van hetgeen wederrechtelijk is verricht en/of verrichting van prestaties tot het goedmaken van een en ander, alles op eigen kosten.

aangezien een en ander in strijd is met artikel 1 lid 1 jo. artikel 1a lid 1 Wet op de kansspelen en strafbaar is gesteld in artikel 36 lid 1 jo lid 3 WOK jo. artikel 1 aanhef en onder 3e jo. artikel 2 lid 3 jo. artikel 6 lid 1 sub 2 WED. Ingevolge artikel 3 lid 3 jo. lid 1 WOK is uitgesloten dat voor dergelijke gedragingen een vergunning wordt verleend.

De officier van justitie heeft haar vordering gegrond op de stelling dat tegen verdachten ernstige bezwaren zijn gerezen in die zin dat zij zich hebben schuldig gemaakt aan het plegen van strafbare feiten, waaronder die zoals bedoeld in artikel 1 en 1a WOK. Voorts is er volgens de officier van justitie een spoedeisend belang dat de toewijzing van de vordering rechtvaardigt.

De officier van justitie heeft ter onderbouwing van deze stelling onder meer gewezen op de stukken uit het strafdossier. Uit deze stukken blijkt dat verdachte, PlanB4You en/of bedrijf 1 B.V. de gelegenheid op het internet geven aan deelnemers om een goed af te geven en/of een verplichting aan te gaan waaruit voordeel kan worden verkregen, welk voordeel afhankelijk is van de afgifte van een goed en/of aangaan van een verplichting van andere deelnemers, een bij wet verboden piramidespel. verdachte heeft de leiding over de exploitatie van dit concept, zo blijkt uit de verklaringen van persoon 1 en persoon 2.

Het spoedeisende belang volgt volgens de officier van justitie uit het gegeven dat PlanB4you, de website en de presentaties over het concept, sinds diverse acties van justitie niet zijn gestaakt, zelfs niet sinds de gevangenneming van verdachte. Integendeel, er zijn aanwijzingen dat het concept is opgestart in Bulgarije met gebruikmaking van een Bulgaarse bankrekening. Het spel gaat gewoon door en er worden ook nog steeds nieuwe deelnemers geworven. Ook op de dag van vandaag, zo heeft het openbaar ministerie recent nog geconstateerd, kan er nog automatisch geklikt worden op Bricks. De maatregel is in het bijzonder noodzakelijk om te voorkomen dat er nieuwe deelnemers worden geworven en zo meer slachtoffers worden gemaakt.

Het Openbaar Ministerie is ten aanzien van het onderzoek afhankelijk geweest van de rechtshulp van België. Onmiddellijk na ontvangst van de gewenste informatie van de Belgische autoriteiten heeft het Openbaar Ministerie deze vordering ingediend, hetgeen ertoe leidt dat de maatregel niet eerder kon worden gevorderd en aldus tijdig is ingediend.

Ter zitting heeft de officier van justitie voorts nog verklaard dat de oorspronkelijke inleggelden ter hoogte van zo’n €3,3 miljoen thans opvorderbaar zijn tot een bedrag van meer dan €20 miljoen, terwijl de in beslag genomen banktegoeden slechts ruim €2 miljoen bedragen. De officier van justitie acht het van belang dat wordt voorkomen dat huidige deelnemers meer investeren en dat nieuwe deelnemers worden geworven om aan het concept deel te gaan nemen. Verdachten zullen nimmer aan hun betalingsverplichtingen kunnen voldoen zodat het aantal nieuwe slachtoffers zo veel als mogelijk moet worden beperkt.

Standpunt verdediging

De raadsvrouw heeft zich ter zitting niet verzet tegen de gevraagde maatregelen in de vordering, maar heeft daaromtrent wel een aantal opmerkingen gemaakt ten aanzien van de ernstige bezwaren en het spoedeisende belang.

In de eerste plaats heeft de raadsvrouw benadrukt dat allee ondernemingsactiviteiten van PlanB4you inmiddels gestaakt zijn en gestaakt zullen blijven. De websites, waaronder die op sociale media, zijn offline gehaald, er worden geen bedrijfsactiviteiten meer uitgevoerd door verdachte of door een ander in opdracht van verdachte en er staan geen bankrekeningen meer ter beschikking aan verdachte en/of PlanB4You.

Ten aanzien van de ernstige bezwaren heeft de raadsvrouw opgemerkt dat het multilevel marketingconcept dat door verdachte wordt geëxploiteerd niet als piramidespel kan worden gezien en er om die reden onvoldoende ernstige bezwaren zijn die vereist zijn voor de toewijzing van de vordering van de officier van justitie. Ter onderbouwing van dit standpunt verwijst de raadsvrouw naar wat zij daarover heeft aangevoerd bij eerdere raadkamer-behandelingen.

De raadsvrouw heeft ter zitting aangevoerd dat het met de spoedeisendheid wel meevalt nu het openbaar ministerie al een jaar op de hoogte is van het concept en nu pas met een vordering komt en de exploitatie van het multilevel marketing concept inmiddels is gestaakt, inhoudende dat er geen nieuwe deelnemers worden geworven en dat alle websites offline zijn. Indien het Openbaar Ministerie meende dat er een spoedeisend belang aanwezig was bij de stillegging, dan had het op de weg gelegen om de vordering eerder aanhangig te maken. Het onderzoek loopt inmiddels ruim een jaar en het standpunt van het Openbaar Ministerie ten aanzien van de kwalificatie van het multilevel marketing concept als een piramidespel is vanaf de start van het onderzoek duidelijk. Het is daarom onbegrijpelijk dat het Openbaar Ministerie pas op dit moment de onderhavige vordering heeft ingediend.

Ten aanzien van de inhoud van de vordering merkt de raadsvrouw op dat verdachte niet over de middelen beschikt om de maatregelen te financieren. Indien de maatregelen gefinancierd dienen te worden ten laste van de in beslag genomen gelden is dat standpunt strijdig met het uitgangspunt dat er gehandeld moet worden in het belang van de personen die reeds geld hebben ingelegd, door te voorkomen dat de huidige tegoeden worden verbruikt.

Wettelijk kader

Ingevolge het bepaalde in artikel 1, onder a van de WOK is het verboden gelegenheid te geven om mede te dingen naar prijzen of premies, indien de aanwijzing der winnaars geschiedt door enige kansbepaling waarop de deelnemers in het algemeen geen overwegende invloed kunnen uitoefenen, tenzij daarvoor een vergunning is verleend. Dit verbod op – kort gezegd – het aanbieden van kansspelen geldt op grond van artikel 1a, eerste lid WOK ook voor zogenaamde piramidespelen. Overtreding van het bepaalde in dit artikel levert een economisch misdrijf op.

Op grond van artikel 29 lid 1, onder d van de WED kan, indien tegen een verdachte ernstige bezwaren zijn gerezen en tevens de belangen, die door het vermoedelijk overtreden voorschrift – voor zover het een economisch delict betreft – worden beschermd, een onmiddellijk ingrijpen vereisen, op vordering van de officier van justitie als voorlopige maatregel worden bevolen dat verdachte zich onthoudt van bepaalde handelingen. De vordering van de officier van justitie is gebaseerd op de stelling dat verdachte zich niet heeft gehouden aan de genoemde bepalingen uit de WOK.

Voor een piramidespel kan ingevolge artikel 3, derde lid jo. artikel 3, eerste lid WOK nimmer een vergunning worden afgegeven.

Beoordeling rechtbank

De economische raadkamer is met de officier van justitie van oordeel dat op dit moment ernstige bezwaren aanwezig zijn voor de verdenking dat verdachten een verboden piramidespel exploiteren waarbij door middel van het aanschaffen van klikblokjes/Bricks een bepaald percentage van de dagwinst lijkt te worden voorgespiegeld als opbrengst, welk percentage afhankelijk is van het aantal door een eerste deelnemer aangebrachte personen en /of de door deze laatstgenoemde personen aangeschafte goederen in de webshop. Tot nog toe lijken de inkomsten van PlanB4You waaruit de deelnemers moeten worden uitbetaald voornamelijk uit de inleg van diezelfde deelnemers te bestaan en zijn deelnemers voornamelijk vanuit deze inleg uitbetaald, terwijl een deel van de ontvangen inleggelden lijkt te zijn overgeboekt naar de privérekening van verdachte.

Voorts acht de rechtbank voldoende spoedeisend belang aanwezig dat onmiddellijk ingrijpen vereist. Dat de onderhavige vordering niet eerder is ingediend kan worden verklaard door het eerst onlangs vrijgeven van stukken vanuit België. Het is de rechtbank voorts, gelet op de uitstaande opeisbare tegoeden en hetgeen onder beslag ligt, de onder meer in februari 2015 afgelegde verklaring van getuige persoon 1 over het voortduren van bepaalde activiteiten van PlanB4you, de wisselende mededelingen die hierover ter zitting zijn gedaan, alsmede de proceshouding van verdachte, onvoldoende gebleken dat verdachte zijn bemoeienis met PlanB4you volledig heeft gestaakt zoals hij zelf beweert. Dit alles betekent dat op dit moment het voorkomen van verdere of nieuwe deelname aan het concept van de verdachten nog niet genoegzaam is ge(waar)borgd. De economische raadkamer is van oordeel dat de aard en de ernst van de hiervoor genoemde omstandigheden zodanig zijn dat de belangen, die door vermoedelijk overtreden voorschriften worden beschermd, een onmiddellijk ingrijpen vereisen.

Dan dient vervolgens de vraag te worden beoordeeld welke maatregel thans de meest gerede is.

De economische raadkamer is van oordeel dat de verschillende gevorderde (voorlopige) maatregelen zoals bedoeld in artikel 29 WED ingrijpende maatregelen zijn, die met zeer grote terughoudendheid moeten worden toegepast.

Naar het oordeel van de rechtbank is, bij de huidige stand van zaken, gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, een tijdelijke maatregel voor de duur van zes maanden gerechtvaardigd, voor zover inhoudende dat verdachten zal worden bevolen zich te onthouden van alle handelingen die betrekking hebben op het in of vanuit Nederland werven van nieuwe deelnemers en zich te onthouden van het voortzetten in Nederland van het PlanB4you-concept. Voor het overige dient de vordering te worden afgewezen.

De gevorderde onderbewindstelling met de benoeming van een bewindvoerder is een maatregel waarop in artikel 11 WED het bepaalde in artikel 1:409 Burgerlijk Wetboek van toepassing is verklaard en die zich, naar aard en strekking, richt op voortzetting van een onderneming, maar dan onder supervisie van een bewindvoerder die naast het bestuur staat en die de belangen van crediteuren moet gaan behartigen. De rechtbank begrijpt uit de toelichting op de vordering van de officier van justitie dat het openbaar ministerie veeleer een complete stillegging van de onderneming nastreeft en dat een begin moet worden gemaakt met een inventarisatie van alle (toekomstige) crediteuren van PlanB4you. Dit zijn werkzaamheden die doorgaans worden uitgevoerd door een curator op grond van de Faillissementswet, zodat het openbaar ministerie hier niet de meest geëigende weg lijkt te hebben gekozen.

Met de gevorderde tenietdoening van alle wederrechtelijk verrichtte handelingen, tot slot, zou de rechtbank al te zeer vooruitlopen op vraagstukken die nog voorwerp zijn van debat en waaromtrent eerst na de inhoudelijke behandeling bij eindvonnis beslist kan worden.

Conclusie

De economische raadkamer wijst de vordering toe, voor zover die ziet op het zich onthouden van alle handelingen die betrekking hebben op het in of vanuit Nederland werven van nieuwe deelnemers en het zich onthouden van het voortzetten in Nederland van het PlanB4you-concept.

Beveelt als voorlopige maatregel, als bedoeld in artikel 29 van de Wet op de economische delicten, met ingang van het moment van uitreiking van deze voorlopige maatregel, aan verdachten, dat zij zich onthouden van alle handelingen die betrekking hebben op het in of vanuit Nederland werven van nieuwe deelnemers en zich onthouden van het voortzetten in Nederland van het PlanB4you-concept.

De voorlopige maatregel zal ten hoogste 6 maanden van kracht zijn.

Niet nakoming van het bevel, levert, gelet op artikel 2 van de Wet op de economische delicten, een misdrijf op.

Deze beschikking is op de voet van artikel 31 WED onmiddellijk uitvoerbaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

OM niet-ontvankelijk mbt dagvaarding in eenmanszaak terwijl de natuurlijke persoon voor dezelfde feiten ook gedagvaard was tegen dezelfde zitting. Geen oplegging bijzondere voorwaarde omdat dit feitelijk zou leiden tot stillegging van de onderneming.

Rechtbank Noord-Nederland 6 juli 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:3173 De politierechter veroordeelt verdachte terzake van overtredingen van artikel 36 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren alsmede artikel 15 van de Regeling identificatie en registratie voor dieren.

Geldigheid van de dagvaarding

De raadsvrouw heeft betoogd dat de tenlasteleggingen in alle aangebrachte zaken niet voldoende concreet zijn geformuleerd. De tenlasteleggingen bevatten namelijk geen concrete vermelding van de betrokken dieren die onvoldoende verzorgd zouden worden. De verdediging kan uit de feiten dagvaarding niet koppelen aan de feiten in de processen-verbaal, hetgeen versterkt wordt doordat de foto’s van zeer slechte kwaliteit zijn. Verdachte is hierdoor ernstig in zijn verdedigingsbelang geschaad. Gelet hierop dienen de dagvaardingen nietig te worden verklaard.

Oordeel van de politierechter

De politierechter is van oordeel dat de omschrijving van de feiten in de tenlasteleggingen onder vermelde parketnummers telkens als voldoende concreet kan worden beschouwd. Weliswaar kan niet zonder meer uit de tenlasteleggingen rechtstreeks worden afgeleid met betrekking tot welke concrete dieren de tenlastegelegde feiten zouden zijn begaan, doch niet gezegd kan worden dat door de wijze waarop de feiten in de tenlasteleggingen zijn omschreven, verdachte is geschaad in diens verdedigingsbelang. De politierechter heeft ter zitting kunnen vaststellen dat verdachte, blijkens diens verhoor door de politierechter, in voldoende mate op de hoogte was van de aard en de reden van de verwijten die het Openbaar Ministerie hem maakte, waardoor gezegd kan worden dat aan het vereiste is voldaan dat de tenlastelegging voldoende informatie bevat, op grond waarvan verdachte heeft kunnen begrijpen, en ook heeft begrepen, waartegen hij zich diende te verdedigen.

Ontvankelijkheid officier van justitie

De raadsvrouw heeft de niet-ontvankelijkheid van de officier van justitie bepleit ten aanzien van parketnummer 84/267858-14.

Oordeel van de politierechter

Met betrekking tot zaak onder parketnummer 84/267858-14 overweegt de politierechter als volgt.

De officier van justitie heeft het eenmansbedrijf van verdachte, welk bedrijf dezelfde naam draagt, onder bovenvermeld parketnummer gedagvaard ter zake van verdenkingen die overeenkomen met die, vermeld in de dagvaarding tegen verdachte als natuurlijk persoon onder parketnummer 84/267857-14, met dien verstande dat in de dagvaarding onder parketnummer 84/267858-14, aan het eenmansbedrijf naast het misdrijf van artikel 36 Gezondheids- en Welzijnswet voor dieren en de opzettelijke overtreding van artikel 15 lid 1 Regeling identificatie en registratie van dieren, het misdrijf van artikel 37 Gezondheids- en Welzijnswet voor dieren, is tenlastegelegd.

De politierechter stelt vast dat het eenmansbedrijf geen rechtspersoon is in de zin van artikel 3 Boek 2 BW en artikel 51 Sr. In de regel wordt een eenmansbedrijf geheel gelijk gesteld met de natuurlijke persoon wiens eenmansbedrijf het betreft. Dit doet zich in de onderhavige zaak ook voor. Gedragingen van het eenmansbedrijf kunnen daardoor zonder meer worden toegerekend aan de natuurlijke persoon verdachte. Nu de mogelijk strafrechtelijk relevante gedragingen van het eenmansbedrijf vereenzelvigd kunnen worden met de mogelijk strafrechtelijk relevante gedragingen van de natuurlijke persoon verdachte, komt vervolging van zowel het eenmansbedrijf als van de natuurlijke persoon neer op een dubbele vervolging van verdachte ter zake van dezelfde feiten, hetgeen strijdig is met het beginsel dat niemand twee keer voor dezelfde feiten mag worden vervolgd. Naar het oordeel van de politierechter dient de beslissing van de officier van justitie om naast de natuurlijke persoon verdachte, tevens het eenmansbedrijf te vervolgen ter zake van dezelfde feiten, dan ook te leiden tot de niet-ontvankelijkheid van de officier van justitie in zijn vervolging van het eenmansbedrijf (parketnummer 84/267858-14).

Beoordeling van de zaak

De raadsvrouw heeft betoogd dat verdachte moet worden vrijgesproken van al hetgeen hem ten laste is gelegd. Zij heeft daartoe aangevoerd dat de verbalisanten een eenzijdig beeld van het bedrijf hebben laten zien in de proces-verbalen en dat de omstandigheden waaronder de dieren leefden vele malen beter waren dan uit de proces-verbalen blijkt. Bovendien heeft verdachte regelmatig de dieren, die hij al in een slechte conditie aankocht, laten controleren door de dierenarts.

Beoordeling politierechter

In de eerste plaats heeft de raadsvrouw ter zitting aangevoerd dat de foto’s die van verschillende situaties van de dieren en de stallen bij verdachte zijn genomen, van zeer slechte kwaliteit zijn, waardoor het voor verdachte onduidelijk is of de foto’s zijn dieren betreffen. De politierechter verstaat dit verweer van de raadsvrouw als een verweer dat strekt ten betoge dat de foto’s als onbetrouwbaar dienen te worden beschouwd, waardoor deze, zo begrijpt de politierechter de raadsvrouw, ter zijde dienen te worden geschoven.

De politierechter stelt vast dat de foto’s die deel uit maken van het exemplaar van het dossier dat aan de raadsvrouw is verstrekt, in zwart-wit zijn weergegeven. Terecht geeft de raadsvrouw daarover aan dat die foto’s van evident mindere kwaliteit zijn de kleuren kopieën van de digitale foto’s waarover zowel de politierechter als de officier van justitie beschikt. De vraag kan gesteld worden of deze – in de dagelijkse vervolgingspraktijk veel voorkomende handelwijze van het verstrekken aan de verdediging van zwart-wit kopieën van foto’s – strookt met het beginsel van equality of arms. Wat daarvan zij, ter zitting heeft de politierechter de verdediging in staat gesteld kennis te nemen van dezelfde kleuren kopieën van de foto’s als die de politierechter onder ogen heeft gehad. Raadsvrouw en verdachte hebben daadwerkelijk kennis genomen van die kleuren kopieën. Over die foto’s stelt de politierechter vast dat deze voldoende duidelijk en (daardoor) identificeerbaar zijn met betrekking tot de afgebeelde dieren en situaties in stallen. De politierechter heeft geen aanleiding om te vermoeden dat de foto’s elders dan bij verdachte zijn genomen, noch dat er sprake is van enige manipulatie van de digitaal gemaakte foto’s. Daarover heeft de verdediging overigens niets aangevoerd. De verdachte heeft ter zitting de op de betreffende foto’s afgebeelde dieren en stallen herkend als zijn dieren, geplaatst in zijn stallen. De politierechter is derhalve van oordeel dat de foto’s voldoende betrouwbare informatie verschaffen om datgene wat in de proces-verbalen met de nummers 68648M en 77463 door de medewerkers van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit is gerelateerd, te ondersteunen. Dat bij veel foto’s nagelaten is het oormerknummer of chipnummer te vermelden, zoals de raadsvrouw heeft aangevoerd, doet daar in het licht van de onderhavige verdenkingen, niet aan af.

Namens verdachte is een aantal bewijsverweren gevoerd, dat op het volgende neerkomt.

Verdachte zou een aantal van de dieren in een niet optimale conditie hebben aangekocht. Deze, en andere dieren, waaronder de zieke dieren, zijn door hem goed verzorgd. Om een en ander te staven is door de verdediging een groot aantal, door hem gemaakte, foto’s overgelegd waarop te zien is dat de daarop getoonde dieren in een goede conditie zijn. Die foto’s zijn kennelijk gedurende de jaren 2012-2014 gemaakt. Tevens bevat het overgelegde dossier een aantal rekeningen van dierenartsen waaruit zou blijken dat verdachte de dieren op verantwoorde wijze heeft verzorgd. Daarnaast is aangevoerd dat de dieren van verdachte ook elders dan in een stal of kas konden staan en dat zij over voldoende ruimte beschikken. Ook is namens verdachte betoogd dat bepaalde omstandigheden die zouden kunnen leiden tot een nadelige situatie voor de dieren, buiten verdachte lagen en dat hij daarvoor niet aansprakelijk kan worden gesteld.

De politierechter overweeg hieromtrent en naar aanleiding ervan als volgt.

Op grond van de aan de politierechter overgelegde processen-verbaal in de zaken met parketnummers 84/041916-13 en 84/267857-14, is de politierechter van oordeel dat beide verbalen elk voor zich voldoende wettige bewijsmiddelen in de betekenis van artikel 344 lid 1 sub 2 Sv (hieronder weergegeven) bevatten, waaruit in voldoende mate kan volgen dat verdachte de aan hem tenlastegelegde feiten heeft begaan. Dat, zoals verdachte heeft aangevoerd, de dieren dan wel veel dieren goed verzorgd waren en dat de verblijfplaatsen goed waren, doet naar het oordeel van de politierechter niet af aan de constatering van de verbalisanten, ondersteund door de verschillende foto’s en door diergeneeskundige verklaringen (deel uitmakend van de processen-verbaal met de nummers 68648M en 77463), dat andere dieren in beduidend slechtere conditie verkeerden dan de dieren die staan afgebeeld op foto’s die namens verdachte zijn overgelegd. Evenmin doet het feit dat een aantal dieren ook elders dan in een stal kunnen verblijven, af aan de door de verbalisanten waargenomen slechte tot zeer slechte omstandigheden waarin andere dieren moesten verblijven, hetgeen – in sommige gevallen zichtbaar – ten koste ging van de gezondheid en het welzijn van deze dieren. Ook volgt naar het oordeel van de politierechter uit de weergegeven bewijsmiddelen in voldoende mate dat er een verband bestaat tussen de slechte leefsituatie en de (gezondheids- en welzijns-)toestand van de dieren. Uit de wettige bewijsmiddelen vloeit naar het oordeel van de politierechter in voldoende mate voort dat door het handelen en het nalaten van verdachte, de gezondheid en het welzijn van de in beide tenlasteleggingen bedoelde dieren telkens zonder redelijk doel is benadeeld (parketnummer 84/267857-14) en dat daardoor telkens zonder redelijk doel ook aan de dieren pijn en letsel is veroorzaakt (parketnummer 84/041916-13). Laatstgenoemd oordeel steunt tevens op de deskundigen rapporten die aan voormelde processen-verbaal zijn toegevoegd.

Met betrekking tot het tweede tenlastegelegde feit onder parketnummer 84/267857-14, overweegt de politierechter als volgt. In die telastlegging wordt verdachte verweten dat hij – kort gezegd – naast een aantal runderen, tevens een aantal schapen en geiten heeft gehouden, verhandeld, vervoerd en/of afgevoerd, terwijl die runderen, schapen en geiten niet overeenkomstig de Regeling identificatie en registratie van dieren waren geregistreerd en/of geïdentificeerd (artikel 15 lid 1 Regeling identificatie en registratie). De politierechter stelt vast dat artikel 15 lid 1 van voormelde Regeling niet ziet op de identificatie en registratie van schapen en geiten, doch dat voor deze dieren een eigen, afwijkend regime geldt, zoals neergelegd in paragraaf 7, de artikelen 34 e.v., van bedoelde Regeling. Nu artikel 15 lid 1 van de Regeling alleen op runderen ziet (paragraaf 5 Regeling), kan het deel van de tenlastelegging dat ziet op schapen en geiten wel worden bewezen, maar niet gekwalificeerd. Ten aanzien van dat deel zal verdachte ontslagen worden van alle rechtsvervolging.

Uit de in het dossier weergegeven administratie kan naar het oordeel van de politieregister genoegzaam blijken dat er sprake is geweest van hiaten in de administratie van verdachte met betrekking tot de in de tenlastelegging gemelde runderen. Verdachte is blijkens het proces-verbaal door de vertegenwoordigers van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit een- en andermaal gewezen op het feit dat hij de in de tenlastelegging vermelde runderen diende te registreren en te bewerkstelligen dat gemelde runderen, ook ter gelegenheid van de afvoer, afdoende konden worden geïdentificeerd. Hieruit leidt de politierechter af dat verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat hij handelingen heeft verricht met betrekking tot de daarin vermelde runderen, terwijl deze niet waren geregistreerd of geïdentificeerd.

Op grond van de hierna te melden wettige bewijsmiddelen heeft de politierechter de overtuiging bekomen dat verdachte het onder parketnummer 84/041916-13, primair tenlastegelegde en het onder parketnummer 84/267857-14 tenlastegelegde heeft begaan.

Daarnaast bevat het dossier naar het oordeel van de politierechter voldoende wettige bewijsmiddelen, op grond waarvan de politierechter de overtuiging heeft bekomen, dat verdachte in de genoemde periode opzettelijk een aantal runderen heeft gehouden, verhandeld, vervoerd, aangevoerd en/of afgevoerd, terwijl die runderen niet overeenkomstig de Regeling identificatie en registratie van dieren waren geïdentificeerd en/of geregistreerd.

Bewezenverklaring

Onder parketnummer 84/267857-14:

1. Als houder van dieren zonder redelijk doel bij die dieren pijn of letsel veroorzaken en de gezondheid benadelen;
2. Overtreding van voorschriften gesteld krachtens artikel 96 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren, opzettelijk begaan

Onder parketnummer 84/041916-13:

1. Primair: Als houder van dieren zonder redelijk doel bij die dieren pijn of letsel veroorzaken en de gezondheid benadelen.

Redelijke termijn

De raadsvrouw van verdachte heeft ter zitting aangevoerd dat er sprake is van schending van het beginsel dat strafzaken binnen redelijke termijn dienen te worden berecht. Zij heeft daartoe een beroep gedaan op het bepaalde in artikel 6 EVRM. Met name, aldus de raadsvrouw, geldt dit voor de zaak onder parketnummer 84/041916-13, waarin feiten zijn tenlastegelegd die zich van 3 april 2012 en 2 juli 2012 hebben voltrokken.

De politierechter stelt vast dat de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit op 2 april 2012 de eerste meldingen met betrekking tot de onderhavige feiten kreeg. Op 23 augustus 2012 is ter zake het eindproces-verbaal opgemaakt. Naar het oordeel van de politierechter is het opmaken van dit proces-verbaal een vanwege de Nederlandse staat verrichte handeling jegens verdachte geweest, op grond waarvan verdachte in redelijkheid de verwachting kon ontlenen dat tegen hem ter zake van een of meerdere strafbare feiten door het openbaar ministerie een strafvervolging zou worden ingesteld. De officier van justitie heeft verdachte ter zake van de feiten vermeld onder parketnummer 84/041916-13 in maart 2015 gedagvaard. Hoewel de politierechter vast stelt dat de zaak die nu onder parketnummer 84/041916-13 is aangebracht niet zonder meer eenvoudig is te noemen, is het aanduiden van die zaak als een complexe zaak evenmin juist. Daarnaast is het gedrag van verdachte naar aanleiding van deze zaak mogelijk als recalcitrant is te bestempelen, maar zeker niet als buitengemeen gecompliceerd (uit het proces-verbaal blijkt dat verdachte reeds op 2 juli 2012 is gehoord). Uit niets kan blijken, en de officier van justitie heeft ter zitting daarover niets aangevoerd, dat de autoriteiten niet toen al in staat waren om de nodige voortgang in deze zaak te betrachten. De politierechter is al met al, met de raadsvrouw, van oordeel dat de vervolging van de zaak onder parketnummer 84/041916-13 onvoldoende voortvarend ter hand is genomen, en wel in die mate dat er sprake is van een schending van de betreffende verdragsbepaling (artikel 6 EVRM). De politierechter zal een en ander in de op te leggen straf verrekenen.

Strafoplegging

De politierechter veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 4 weken en een taakstraf van 80 uur.

De politierechter legt een aantal uren werkstraf minder op dan door de officier van justitie is gevorderd, aangezien, in de eerste plaats, verdachte geen recidive heeft op het gebied van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren. Daarnaast overweegt de politierechter dat verdachte ter zitting blijk heeft gegeven van enig inzicht in het gebrek aan verzorging van (een deel van) zijn dieren. Ook heeft de politierechter, op grond van datgene wat door en namens verdachte ter zitting is aangevoerd, sterk de indruk dat ten aanzien van verdachte eerder sprake is van onmacht dan van onwil om (een aantal van) zijn dieren naar behoren te verzorgen en te voorzien in zijn verplichtingen om (een deel van) de dieren in voldoende mate te registeren. Ook die omstandigheid dient naar het oordeel van de politierechter te leiden tot een lagere straf dan door de officier van justitie ter zitting gevorderd.

De politierechter volgt de officier van justitie niet in zijn vordering, als bijzondere voorwaarde op te leggen, dat verdachte gedurende de proeftijd niet in dieren zal handelen. Wat er zij van de vraag of een dergelijke voorwaarde te scharen is onder de bijzondere voorwaarde als genoemd in artikel 14c lid 2 sub 14 Sr, is een dergelijke voorwaarde naar het oordeel van de politierechter thans disproportioneel. Ook overweegt de politierechter hieromtrent dat de door de officier van justitie gevorderde bijzondere voorwaarde in feite neerkomt op stillegging van de onderneming van verdachte in de betekenis van artikel 7 sub c WED. Deze bijkomende straf, die enkel als zodanig kan worden opgelegd bij veroordelingen ter zake van economische misdrijven en overtredingen, kan niet opgelegd worden in het geval van niet in de WED genoemde gestelde strafbare feiten.

Lees hier de volledige uitspraak.