Verdachte heeft als feitelijk leidinggevende van een geldtransactiekantoor gedurende de periode van bijna een jaar veelvuldig en structureel kwitanties valselijk laten opmaken

Rechtbank Rotterdam 10 juni 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:4057 Verdachte heeft als feitelijk leidinggevende van het geldtransactiekantoor (rechtspersoon) gedurende de periode van bijna een jaar veelvuldig en structureel kwitanties valselijk laten opmaken door de overige twee werknemers van rechtspersoon, en dat bovendien ook zelf gedaan.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft aangevoerd dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard dat rechtspersoon zich schuldig heeft gemaakt aan valsheid in geschrift. Om die reden kan geen sprake zijn van strafbaar feitelijke leidinggeven door de verdachte zoals is ten laste gelegd.

Indien de rechtbank wel bewezen acht dat rechtspersoon zich schuldig heeft gemaakt aan valsheid in geschrift, kan de verdachte niet als feitelijke leidinggever van die verboden gedraging worden aangemerkt, want zij was er niet van op de hoogte dat opzettelijk onjuiste gegevens werden vermeld op de money transfer receipts.

De raadsman heeft verzocht de verdachte vrij te spreken van het ten laste gelegde.

Oordeel rechtbank

Rechtspersoon betrof een geldtransactiekantoor, gevestigd in locatie, dat gelden overmaakte naar begunstigden op de Filippijnen via de moederbank. Volgens het procedurehandboek van rechtspersoon - dat is gestoeld op de Wet inzake geldtransactiekantoren (Wgt) - dienden personen die gelden wilden storten dit in persoon aan de balie te doen en zich daarbij te legitimeren.

Op het bewijs van de storting, het “money transfer receipt”, moest onder meer de naam van degene die het geld stortte, de “sender name” worden vermeld. Diegene diende zijn handtekening op het money transfer receipt te plaatsen. Voorts werden conform het procedurehandboek de gegevens van ieder money transfer receipt vermeld in het kasboek van rechtspersoon. Via het Micro Remittance Processing System werden alle transactiegegevens naar debank verzonden. In de periode van 1 december 2003 tot en met 3 november 2004 waren er drie personen werkzaam bij rechtspersoon, de verdachte als manager, medeverdachte 1 als marketing assistent en medeverdachte 2 als kassier.

Valsheid in geschrift

Medeverdachte 1 en medeverdachte 2 hebben beiden verklaard dat zij op instructie van hun leidinggevende, de verdachte, veelvuldig andere sender names op money transfer receipts hebben ingevuld dan de namen van de daadwerkelijke afzenders en dat de personen van wie zij de namen gebruikten daar niet van op de hoogte waren. Voorts hebben zij verklaard dat in dat geval de medewerkers van rechtspersoon, ook de verdachte, zelf handtekeningen op de money transfer receipts plaatsten. Uit de verhoren van de diverse op de money transfer receipts genoemde senders is gebleken dat die personen in de meeste gevallen nog nooit hadden gehoord of gebruik gemaakt van de diensten van rechtspersoon. medeverdachte 2 heeft verder verklaard dat zij grote bedragen die werden gestort, splitste in kleinere bedragen en daarvoor meerdere valse afzendernamen gebruikte, met als reden dat dit de garantie bood aan de afzenders dat zij anoniem bleven en de kleine gestorte bedragen niet opvielen bij DNB en de bank. "In de Filipijnen gelden steeds strakkere regels ter bestrijding van witwassen. De bank stelt vragen indien er zulke grote bedragen binnenkomen”, aldus medeverdachte 2.

Gezien het vorenstaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat door diverse medewerkers binnen rechtspersoon veelvuldig money transfers receipts valselijk zijn opgemaakt, met het oogmerk om die als echt en onvervalst te gebruiken. Omdat de valse gegevens tevens in het kasboek werden genoteerd en via het Micro Remittance Processing System naar de PCI werden verzonden, zijn ook deze geschriften valselijk opgemaakt.

Strafbaarheid rechtspersoon

In het onderhavige geval doen zich alle drie genoemde omstandigheden voor. De valsheid in geschrift is gepleegd door meerdere personen die in dienst waren van rechtspersoon. De hoofdactiviteit van rechtspersoon bestond uit het doen van geldtransacties, als bewijs waarvan money transfer receipts dienden te worden opgemaakt. Het valselijk opmaken van die money transfer receipts past dus in de “normale bedrijfsvoering” van rechtspersoon.

En voorts is deze strafbare gedraging de rechtspersoon dienstig geweest. Omdat het nagenoeg algemeen bekend was dat rechtspersoon het niet nauw nam met het invullen van juiste gegevens op de money transfer receipts, zoals diverse getuigen hebben verklaard, hebben vele tussenpersonen gebruik gemaakt van de diensten van rechtspersoon, zodat zij gelden konden storten namens afzenders die anoniem wilden blijven. In de periode van 1 december 2003 tot en met 17 juni 2005 bedroeg de omzet van rechtspersoon door middel van tussenpersonen bijna de helft van de totale omzet.

Gezien dit alles is de rechtbank van oordeel dat de valsheid in geschrift heeft plaatsgevonden in de sfeer van de rechtspersoon en dat deze verboden gedraging daarom kan worden toegerekend aan rechtspersoon.

Tenslotte dient bewezen te worden verklaard dat de rechtspersoon opzet heeft gehad op de verboden gedraging.

Uit de gebezigde bewijsmiddelen, met name de verklaringen van medeverdachte 1 en medeverdachte 2, blijkt dat de verdachte manager c.q. leidinggevende was van rechtspersoon en dat zij de instructies aan hen heeft gegeven om onjuiste gegevens in te vullen op de money transfer receipts. De verdachte heeft dus opzet gehad op de verboden gedraging en gezien haar functie binnen het bedrijf kan die opzet worden toegerekend aan rechtspersoon.

Het verweer dat de verdachte niet op de hoogte was van het feit dat onjuiste gegevens werden ingevuld op de money transfer receipts wordt gezien voornoemde verklaringen niet aannemelijk geacht. Dit geldt temeer nu die verklaringen worden ondersteund door diverse getuigenverklaringen van tussenpersonen. Zo heeft getuige 8 verklaard dat een andere tussenpersoon weleens zijn identiteit gebruikte voor transfers via rechtspersoon en dat de directrice daarvan op de hoogte was. Het verweer wordt dan ook verworpen.

Gezien al het vorenstaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat rechtspersoon zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde valsheid in geschrift.

Het verweer wordt verworpen.

Feitelijke leidinggeven

Zoals hiervoor reeds is overwogen blijkt uit de gebezigde bewijsmiddelen dat de verdachte de leidinggevende was binnen rechtspersoon en dat zij het zelf is geweest die de andere twee werknemers heeft geïnstrueerd om valsheid in geschrift te plegen.

De rechtbank acht daarom wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte telkens feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedragingen.

Het verweer wordt verworpen.

Bewezen verklaarde periode

Uit het dossier blijkt dat de verdachte op 3 november 2004 uit haar functie van manager is ontheven en is teruggeplaatst in de functie van marketing medewerkster bij rechtspersoon.

Er is geen bewijs voorhanden waaruit blijkt dat de verdachte na deze datum nog feitelijke leiding heeft gegeven aan de ten laste gelegde valsheid in geschrift.

De bewezenverklaarde periode eindigt daarom op 3 november 2004.

Bewezenverklaring

Medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd, begaan door een rechtspersoon, terwijl zij feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaar en ontzet de verdachte van de uitoefening van beroepen die zijn gereguleerd door de Wet op het financieel toezicht voor de duur van 5 jaar. 

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling van een kaashandel uit Veenendaal, vier bestuurders en een tussenhandelaar voor onder andere valsheid in geschrifte. De kaashandel paste structureel de tenminste-houdbaar-tot-datums van voorverpakte zuivel aan

De rechtbank Midden-Nederland veroordeelt een kaashandel uit Veenendaal, vier bestuurders en een tussenhandelaar voor onder andere valsheid in geschrifte. De kaashandel paste structureel de tenminste-houdbaar-tot-datums van voorverpakte zuivel aan.

Omkatten

Medewerkers van de kaashandel veranderden de datum van de producten door een sticker over de oude datum te plakken, of door de oude datum met thinner of aceton weg te poetsen en er een nieuwe datum op te zetten. Eén van de bestuurders besliste of de tenminste-houdbaar-tot-datum werd verlengd maar ook de andere bestuurders waren van deze gang van zaken op de hoogte. De producten werden niet eerst, zoals wettelijk vereist, in een laboratorium getest. De kaashandel verkocht de producten vervolgens voor een lagere prijs dan gebruikelijk aan tussenhandelaren die op de hoogte waren van het omkatten.

Bewezenverklaring

Naast valsheid in geschrifte, is ook de Warenwet overtreden en handelden de verdachten in strijd met de Gezondheids – en Welzijnwet door bedorven kaas tussen goede kaas te bewaren.

Vertrouwen

Het vertrouwen dat de consument moet kunnen hebben in de tenminste-houdbaar-tot-datum is geschaad door het handelen van verdachten. Het is aan de consument om de afweging te maken of hij een product nog gebruikt na de door de producent vermelde datum en niet -door het vervalsen van die datum- aan de groothandel. Door te frauderen met de datums op gekoelde kaasproducten, hebben de verdachten daarnaast het risico genomen dat ze bedorven producten op de markt zouden brengen. Het ongeoorloofd wijzigen van de tenminste-houdbaar-tot-datums is niet alleen een misleiding van de consument, maar kan ook een gezondheidsrisico met zich brengen.

Straffen

De kaashandel krijgt een geldboete van €90.000 en een geheel voorwaardelijke stillegging van de onderneming voor de duur van zes maanden. Dit betekent dat als de kaashandel de komende drie jaar nog een keer de fout in gaat, het bedrijf een half jaar moet sluiten. De vier bestuurders krijgen elk een voorwaardelijke gevangenisstraf van één maand, een werkstraf van 120 uur en een geldboete van €6.000. Een tussenhandelaar is veroordeeld tot een geldboete van €3.000, waarvan €2.000 voorwaardelijk.

• Rechtbank Midden-Nederland 8 juni 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:4039
• Rechtbank Midden-Nederland 8 juni 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:4040
• Rechtbank Midden-Nederland 8 juni 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:4042
• Rechtbank Midden-Nederland 8 juni 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:4054
• Rechtbank Midden-Nederland 8 juni 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:4043

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het feitelijk leidinggeven aan het opmaken, voorhanden hebben en gebruik maken van valse en/of vervalste geschriften ter verkrijging van hypothecaire geldleningen en het veiligstellen van huurwoningen

Rechtbank Amsterdam 23 april 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:2300 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het feitelijk leidinggeven aan het opmaken, voorhanden hebben en gebruik maken van valse en/of vervalste geschriften ter verkrijging van hypothecaire geldleningen en het veiligstellen van huurwoningen. Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan gewoontewitwassen van geldbedragen, het (medeplegen van) witwassen van een woning en het deelnemen aan een criminele organisatie die tot doel had geschriften valselijk op te maken en te vervalsen teneinde klanten ogenschijnlijk legale inkomsten te verschaffen, en van misdrijf afkomstige gelden wit te wassen.

Verdachte was bestuurder van en feitelijk leidinggevende aan een professioneel bedrijf dat bemiddelde en adviseerde met betrekking tot onroerend goed. Zijn bedrijf was voor de onderwereld de schakel met de legale bovenwereld voor het verborgen houden van strafbare feiten, het uit het zicht houden van de opbrengsten daarvan en het uiteindelijk in het legale economische verkeer brengen daarvan, en heeft daartoe zijn professionele kennis en diensten ingezet. Verdachte heeft daarbij een leidinggevende, faciliterende rol gespeeld, en hiertoe nauw samengewerkt met anderen.

De rechtbank heeft verdachte een gevangenisstraf opgelegd voor de duur van 22 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Hypotheekadviseur / verzekeraar / directeur-grootaandeelhouder van assurantiekantoor veroordeeld voor hypotheekfraude en witwassen

Rechtbank Amsterdam 23 april 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:2301 Verdachte heeft zich als medepleger schuldig gemaakt aan het gebruik maken van een vals geschrift ter verkrijging van een hypothecaire geldlening. Daarnaast heeft hij zich samen met anderen schuldig gemaakt aan het witwassen van geldbedragen en een woning.

Verdachte is van beroep hypotheekadviseur en verzekeraar en directeur-grootaandeelhouder van een professioneel assurantiekantoor met een AFM-vergunning. Dit bedrijf was voor de onderwereld de schakel met de legale bovenwereld voor het verborgen houden van strafbare feiten, het uit het zicht houden van de opbrengsten daarvan en het uiteindelijk in het legale economische verkeer brengen daarvan, en heeft daartoe zijn professionele kennis en diensten ingezet. Verdachte heeft daarbij niet alleen een faciliterende rol gespeeld, maar hiertoe ook nauw samengewerkt met anderen. Bovendien was hij de initiator en bedenker van de gehanteerde versluieringsconstructie, waarmee eigendom van een woning werd verhuld en aan grote contante, van misdrijf afkomstige geldbedragen, een schijnbaar legale herkomst werd verschaft.

De rechtbank heeft verdachte, met inachtneming van de overschrijding van de redelijke termijn van berechting, een voorwaardelijke gevangenisstraf van 4 maanden en een taakstraf van maximale duur opgelegd.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens hypotheekfraude

Rechtbank Midden-Nederland 6 februari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:1347 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het opzettelijk gebruik maken van valse geschriften (een werkgeversverklaring, een salarisspecificatie en arbeidsovereenkomst). Verdachte heeft door het gebruik van de valse geschriften de ING-bank opgelicht.

Standpunt van de officier van justitie

Feit 1

De officier van justitie acht het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen in die zin dat verdachte opzettelijk gebruik heeft gemaakt van een valse werkgeversverklaring, een valse salarisspecificatie en een valse arbeidsovereenkomst ter verkrijging van een hypothecaire lening, hetgeen tevens oplichting van de ING-bank oplevert.

Feit 2

De officier van justitie acht het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. De verklaring van verdachte omtrent de herkomst van de geldbedragen van € 4.000, € 20.000 en € 25.000 is ongeloofwaardig. De woning is middellijk uit misdrijf verkregen, aangezien door fraude bij de hypotheekaanvraag de ING-bank werd opgelicht en door de bank de hypothecaire geldlening is verstrekt. Door met deze geldlening een woning aan te schaffen is er sprake van witwassen.

Standpunt van de verdediging

Feit 1

De raadsman heeft integrale vrijspraak van het ten laste gelegde bepleit. Niet gesteld kan worden dat er geen sprake is geweest van een dienstverband, omdat de salarisspecificatie vals zou zijn, aangezien de bruto-netto bedragen op de specificatie afwijkend mogen zijn nu deze pas aan het eind van het jaar juist dienen te zijn. De hoogte van het salaris is voorts vrij te bepalen door de werkgever. De bevoegdheid om af te wijken van een gemiddeld salaris dient niet ten nadele van verdachte geïnterpreteerd te worden en kan niet leiden tot de conclusie dat er geen dienstverband was, althans dat kan niet worden uitgesloten. De werktijden van verdachte zijn niet herleidbaar in de gevallen dat verdachte niet op het kantoor was, waardoor het mogelijk is dat verdachte privéafspraken maakte tijdens werktijd. Vereist voor de functie was (slechts) het spreken van goed Nederlands aan welke eis verdachte voldoet.

Feit 2

De raadsman heeft vrijspraak van het ten laste gelegde bepleit. De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de verklaring van verdachte d.d. 18 juni 2013 te 10.07 uur uitgesloten dient te worden van het bewijs. Subsidiair heeft de raadsman bepleit dat de geleende geldbedragen van € 4.000, € 20.000 en € 25.000 (die als eigen vermogen zijn ingebracht ten behoeve van de hypothecaire lening) niet van misdrijf afkomstig zijn. Meer subsidiair heeft de raadsman bepleit dat verdachte geen wetenschap had dat de geldbedragen afkomstig waren uit enig misdrijf dan wel dat verdachte enige handelingen heeft verricht die wijzen op het verbergen of verhullen van de criminele herkomst van het geld.

Oordeel van de rechtbank

Feit 1 eerste cumulatief/alternatief

Verdachte heeft verklaard dat zij daadwerkelijk een arbeidsovereenkomst had met bedrijf 1 te Rotterdam gedurende de ten laste gelegde periode en derhalve in dat kader daadwerkelijk werkzaamheden verrichtte. De werkgeversverklaring, de salarisspecificatie en de arbeidsovereenkomst zijn derhalve volgens verdachte conform de werkelijkheid opgesteld.

Uit een werkgeversverklaring d.d. 5 juni 2010 blijkt onder meer dat de werkgever (bedrijf 1) is. De werknemer is verdachte, in dienst sinds 1 februari 2010 in de functie van verkoopster. De werknemer heeft een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd of is aangesteld in vaste dienst en er is geen sprake van een proeftijd. Het bruto jaarsalaris bedraagt € 36.400 en de vakantietoeslag is € 2.912.

Uit een salarisspecificatie blijkt dat verdachte in de periode van 26 april 2010 tot en met 23 mei 2010 twintig dagen zou hebben gewerkt bij bedrijf 1 en dat verdachte een bruto salaris van € 2.800 en derhalve een netto salaris van € 1.937 genoot.

Uit een arbeidsovereenkomst blijkt dat verdachte op 1 februari 2010 voor onbepaalde tijd als verkoper in dienst trad bij bedrijf 1 te Rotterdam. Voorts blijkt dat er sprake is van een wederzijdse proeftijd van twee maanden. Tevens blijkt dat het loon € 2.800 bedraagt per 4 weken.

De rechtbank constateert dat uit de werkgeversverklaring blijkt dat er geen sprake was van een proeftijd, terwijl uit de arbeidsovereenkomst blijkt dat er een proeftijd is van twee maanden.

De getuige 1, office manager bij administratiekantoor bedrijf 3, heeft verklaard dat buiten de top van bedrijf 1, in dit geval directeur getuige 2, werknemers uitsluitend in dienst waren als oproepkracht en dus niet in vaste dienst. Buiten verdachte en haar broer zijn er geen andere verkopers in dienst geweest.

Uit het proces-verbaal van bevindingen met betrekking tot de rekening van bedrijf 1 blijkt dat verdachte haar salaris per maand ontving. De overige medewerkers kregen hun salaris per week betaald.

De rechtbank leidt uit deze verklaring af dat in tegenstelling tot hetgeen gebruikelijk is, verdachte direct een vaste aanstelling heeft gekregen en haar loon uitbetaald kreeg per maand in plaats van iedere week zoals de overige werknemers. Tevens blijkt uit de salarisbetaling dat, in tegenstelling tot hetgeen blijkt uit de arbeidsovereenkomst, per maand salaris is uitbetaald in plaats van per vier weken.

Daarnaast blijkt uit voornoemde salarisspecificatie dat verdachte 20 dagen heeft gewerkt voor een bruto salaris van € 2.800 en als gevolg hiervan een netto salaris van € 1.937 ontving. Uit het proces-verbaal blijkt dat omrekening van genoemd bruto salaris niet het vermelde netto salaris oplevert. Daarbij komt dat afgeronde bedragen op dergelijke documenten een fraude-indicator zijn.

Uit de salarisstrook blijkt niet van vergoeding voor reiskosten. Verdachte heeft bij de politie verklaard dat zij contant benzinegeld ontving, maar ter terechtzitting heeft verdachte verklaard dat benzinekosten waren verwerkt in het loon.

De getuige 2, die als werkgever zou zijn opgetreden, heeft ontkend dat verdachte contant benzinegeld kreeg.

Uit de verklaring van getuige 1 blijkt voorts dat het belangrijk is dat reiskosten apart worden vermeld op de loonstrook, aangezien reiskosten onbelast zijn.

De getuige 3, adjunct-directeur van basisschool, heeft verklaard dat verdachte haar kinderen viermaal per dag naar de basisschool bracht en ophaalde in het jaar 2010, zowel voor als na de zomervakantie. De school vangt aan om 8.30 uur tot 11.30 uur en van 13.10 uur tot 15.15 uur.

De getuige 4, leerkracht op basisschool, heeft verklaard dat verdachte haar kind viermaal per dag naar de basisschool bracht en ophaalde in het jaar 2010. Beide kinderen van verdachte werden dagelijks na 8.30 uur gebracht en omstreeks 11.45 uur opgehaald en om 13.15 uur gebracht en na 15.15 uur opgehaald.

De getuige 5 van aannemersbedrijf naam heef verklaard dat verdachte een woning door het bedrijf liet bouwen. Voorts heeft de getuige verklaard dat verdachte zeker tienmaal op het kantoor is geweest. Uit de agenda dat verdachte volgens afspraak op kantoor is geweest op 10 juni 2010 om 10.00 uur, 18 juni 2010 te 12.00 uur, 22 juni 2010 te 15.00 uur, 28 juni 2010 te 10.00 uur, 1 juli 2010 te 11.00 uur en 6 juli 2010 te 15.00 uur. Naast de geplande afspraken kwam verdachte ook onaangekondigd op kantoor, maar altijd tijdens kantoortijden tussen 10.00 uur en 17.00 uur. Voorts heeft de getuige verklaard dat verdachte aangaf dat zij overdag tijd had om langs te komen.

Voorts blijkt dat verdachte viermaal een verkeersovertreding heeft begaan in Lelystad tijdens kantooruren, te weten – blijkens een overzicht van het CJIB te Leeuwarden – op 28 april 2010 om 10.50 uur, op 9 juni 2010 om 12.39 en 12.44 uur en op 12 juli 2010 om 15.18 uur.

De getuige 6, feitelijk leider van makelaardij, hypotheekverstrekkingen en assurantiën onder de naam “bedrijf 2” gevestigd te Lelystad, verklaart dat verdachte bij hem is geweest voor de aanvraag van een hypothecaire geldlening voor de aankoop van een woning. Tevens heeft de getuige verklaard dat verdachte rond de twintig maal tijdens kantoortijden doordeweeks bij hem is geweest in verband met de hypotheekaanvraag. De getuige heeft voorts verklaard dat verdachte hem de werkgeversverklaring, salarisspecificatie en de arbeidsovereenkomst van bedrijf 1 heeft overhandigd ten behoeve van de verstrekking van een hypothecaire geldlening.

Verder blijkt dat verdachte eenmaal is aangehouden op verdenking van winkeldiefstal tijdens kantooruren, te weten op 23 juli 2010 om 12.25 uur. Voorts heeft verdachte driemaal een auto op haar naam gezet tijdens kantooruren.

Verdachte heeft verklaard dat zij vijf dagen per week werkte voor bedrijf 1, waarvan één keer in de week vergaderen. Verdachte zou rond 7.30 uur van huis weggaan en rond 19.00 uur weer thuis komen. Verdachte kan geen namen noemen van producten die zij verkocht of bedrijven noemen waar zij is geweest om spullen te verkopen.

Uit de verklaringen van de getuige 2 blijkt dat verdachte in de maanden juni, juli en augustus 2010 op kantoor heeft gewerkt van 9.00 uur tot 15.30-16.00 uur. Verdachte heeft ongeveer twee of drie vakantiedagen opgenomen. De getuige kan voorts geen enkel bedrijf noemen waar verdachte als verkoopster is geweest voor de verkoop van producten.

De rechtbank constateert dat de verklaringen van verdachte en getuige 2 niet stroken met de overige bewijsmiddelen zoals die hiervoor zijn opgesomd. Gelet op voorgaande constateringen en bewijsmiddelen, alles in onderling en samenhangend verband gezien, is de rechtbank van oordeel dat er geen sprake was van een daadwerkelijk dienstverband tussen verdachte en bedrijf 1, mede gezien de criteria van de artikelen 7:710 en 7:610a van het Burgerlijk Wetboek. Gelet op het ontbreken van een dienstverband zijn de werkgeversverklaring, de salarisspecificatie en de arbeidsovereenkomst vals.

Uit het dossier blijkt voorts dat de werkgeversverklaring, de salarisspecificatie en de arbeidsovereenkomst aan getuige 6 van “bedrijf 2” zijn overhandigd ter verkrijging van de hypothecaire lening.

De rechtbank acht het ten laste gelegde derhalve wettig en overtuigend bewezen.

Feit 1 tweede cumulatief/alternatief

Gelet op hetgeen hiervoor onder feit 1 eerste cumulatief/alternatief ten laste is gelegd is de rechtbank van oordeel dat er sprake was van een gefingeerde arbeidsovereenkomst tussen verdachte en bedrijf 1 te Rotterdam.

Uit de gegevens van het Kadaster en de ING-bank blijkt dat aan verdachte een hypothecaire geldlening van € 209.899 is verstrekt door de ING-bank voor de koop van een woning.

Gelet op deze gefingeerde arbeidsovereenkomst acht de rechtbank het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Verdachte heeft immers met het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling gedaan alsof zij een dienstverband had, mede door het overleggen van vervalste documenten, waardoor de ING-bank werd bewogen tot de afgifte aan haar van een hypothecaire geldlening ad € 209.899.

Feit 2

De rechtbank is, evenals de raadsman, van oordeel dat niet blijkt dat de in de tenlastelegging genoemde geldbedragen van € 4.000, € 20.000 en € 25.000 afkomstig zijn uit enig misdrijf. Onduidelijkheid over de herkomst levert geen wettig en overtuigend bewijs dat, indien deze geldbedragen al van enig misdrijf afkomstig waren, verdachte wetenschap had omtrent deze herkomst. Dit blijkt immers niet uit het dossier. Ongebruikelijke omstandigheden waaronder de geldbedragen zouden zijn geleend, zoals de officier van justitie heeft gesteld, leveren evenmin wettig en overtuigend bewijs omtrent de (eventuele) criminele herkomst van deze geldbedragen, laat staan bewijs van de wetenschap van verdachte omtrent deze criminele herkomst.

De rechtbank zal verdachte derhalve van deze onderdelen van de tenlastelegging vrijspreken.

Uit hetgeen hiervoor onder feit 1 is overwogen volgt dat verdachte wist dat de hypothecaire geldlening was verkregen via een misdrijf. De woning aan de Zeepkruidstraat is vervolgens verkregen door middel van de hypothecaire lening. De rechtbank is, evenals de officier van justitie, van oordeel dat de woning derhalve middellijk is verworven en voorhanden is gekomen aan verdachte.

De rechtbank is van oordeel dat de jurisprudentie van de Hoge Raad omtrent de nadere eisen met betrekking tot het witwassen van goederen uit eigen misdrijf niet van toepassing zijn, aangezien deze nadere eisen zien op goederen die onmiddellijk uit eigen misdrijf zijn verworven, terwijl de rechtbank hiervoor heeft geconstateerd dat daarvan in dit geval geen sprake is.

De rechtbank acht het ten laste gelegde derhalve wettig en overtuigend bewezen.

Bewezenverklaring

• Feit 1 eerste cumulatief/alternatief: Opzettelijk gebruik maken van het valse geschrift, als bedoeld in artikel 225 eerste lid van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst, meermalen gepleegd.
• Feit 1 tweede cumulatief/alternatief: Oplichting.
• Feit 2: Witwassen.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling tot een taakstraf van 120 uur wegens het verduisteren van geld van oude werkgever

Rechtbank Overijssel 2 juni 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:2656 De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 120 uur wegens het verduisteren van geld van zijn oude werkgever. De man verduisterde een creditcard van het bedrijf, nadat hij in zijn functie als financieel controller ontslag had genomen. Vervolgens heeft hij in een periode van ongeveer een half jaar met gebruik van deze creditcard meerdere geldbedragen opgenomen van in totaal € 8850,-. De man moet een schadevergoeding betalen van € 8917.50.

Standpunten van de officier van justitie en de verdediging

De officier van justitie heeft ter terechtzitting de veroordeling van verdachte gevorderd ten aanzien van het onder 1, 2 en 4 ten laste gelegde. De officier van justitie heeft ten aanzien van het onder 3 ten laste gelegde gevorderd dat verdachte daarvan wordt vrijgesproken omdat dit feit niet wettig en overtuigend bewezen kan worden.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte voor het onder 1 en van het onder 2 en 4 ten laste gelegde - voor zover verdachte de afzonderlijke (pogingen tot) geldopnames heeft bekend- kan worden veroordeeld en dat hij van het onder 3 ten laste gelegde en het onder 2 en 4 ten laste gelegde - voor zover verdachte de afzonderlijke (pogingen tot) geldopnames heeft ontkend- dient te worden vrijgesproken. De raadsman heeft daartoe - zakelijk weergegeven - onder meer aangevoerd:

Verdachte heeft bij de politie en ter zitting bekend de geldopnames zoals ten laste gelegd onder 2, gedachtestreepje 1 tot en met 3 en 9 tot en met 14, te hebben verricht. Het totaal van de geslaagde geldopnames komt daarmee op een bedrag van € 5600,-. Verdachte heeft verder wat betreft het onder 4 ten laste gelegde bekend de pogingen tot het opnemen van geld, gedachtestreepje 1, 2, 5 en 6, te hebben gedaan. De overige ten laste gelegde geldopnames dan wel de pogingen daartoe heeft verdachte ontkend of kan verdachte zich niet meer herinneren. Niet uit te sluiten is dat er een tweede bankpas op naam van [slachtoffer 1] in omloop is geweest waarmee door een ander dan verdachte is gepind. Steunbewijs waaruit blijkt dat het daadwerkelijk verdachte is geweest die laatstbedoelde geldopnames of de pogingen daartoe heeft verricht, is niet voorhanden.

Oordeel rechtbank

De rechtbank overweegt dat wat betreft het onder feit 1 alsmede feit 2, gedachtestreepje 1 tot en met 3 en 9 tot en met 14, alsmede feit 4, gedachtestreepje 1, 2, 5 en 6, ten laste gelegde sprake is van een bekennende verdachte in de zin van artikel 359, derde lid, laatste volzin van het Wetboek van Strafvordering. De rechtbank zal daarom volstaan met een opsomming van de bewijsmiddelen die tot de bewezenverklaring hebben geleid:

• Aangifte naam;
• Overzicht van Equens van opnamelocaties en bedragen;
• Analyse van historische telefoongegevens;
• Verklaring van verdachte

Wat betreft het onder 2, gedachtestreepje 4 tot en met 8, en 4, gedachtestreepje 3 en 4, ten laste gelegde overweegt de rechtbank als volgt.

Verdachte heeft ten aanzien van deze geldopnames, dan wel de pogingen daartoe, verklaard dat hij deze niet heeft verricht dan wel dat hij zich niet meer kan herinneren dat hij deze opnames heeft verricht. Verdachte heeft daarbij verklaard dat hij met de verduisterde creditcard tot een bedrag van € 4000,- à € 4500,- heeft willen opnemen omdat hij dat bedrag nog van zijn voormalige werkgever, de heer Staal, tegoed meende te hebben. Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij om die reden niet het totale bedrag van € 8850,- heeft opgenomen omdat hij reeds was gestopt met pinnen op het moment dat hij (ongeveer) het tegoed van € 4000,- à € 4500,- had opgenomen.

Vaststaat dat verdachte de creditcard op naam van [slachtoffer 1] ten tijde van de ten laste gelegde geldopnames, dan wel pogingen daartoe, onder zich heeft gehad en dat hij deze creditcard niet aan een ander heeft uitgeleend. De verklaring van verdachte ter zitting dat er naast deze creditcard nog een tweede bankpas op naam van [slachtoffer 1] in omloop is geweest waarmee mogelijk door een ander dan verdachte van hetzelfde rekeningnummer geld zou zijn opgenomen, acht de rechtbank niet geloofwaardig. Reden daarvoor is dat verdachte pas op de zitting voor het eerst met deze verklaring is gekomen, terwijl hij dit tijdens de verhoren bij de politie niet zo expliciet als nu naar voren heeft gebracht; enkel is het bestaan van een mogelijke tweede pas door verdachte geopperd. De verklaring van verdachte over het mogelijke gebruik van een tweede bankpas door een ander is verder ook niet door verdachte onderbouwd en wordt evenmin door de stukken gesteund.

Verder is de verklaring van verdachte dat hij is gestopt met pinnen op het moment dat hij het ‘tegoed’ van € 4000,- à € 4500,- had opgenomen niet aannemelijk geworden. De pintransacties die verdachte heeft bekend, bedragen in totaal al € 5600,-. Daarbij is verdachte tijdens het verhoor bij de politie, pagina 66 en pagina 73, meermalen voorgehouden dat in totaal een bedrag van € 8850,- was gepind. Verdachte heeft de hoogte van dit bedrag toen telkens niet betwist. Hij heeft daarentegen, nadat hem dit bedrag was voorgehouden, verklaard dat hij tijdens de laatste pogingen tot pinnen op 21 december 2012 heeft gedacht: “Het is goed zo” en dat hij het bedrag van € 8850,- in stukjes bij beetjes terug zou gaan betalen. Verder heeft verdachte bekend dat hij tot zes keer toe geld heeft opgenomen bij de pinautomaat in De Wijk, terwijl de onder feit 2, gedachtestreepje 8, en feit 4, gedachtestreepje 2 en 3, gedane geldopnames of pogingen daartoe, eveneens in De Wijk hebben plaatsgevonden. De lezing dat een willekeurig andere persoon dan verdachte eveneens bij diezelfde pinautomaat in De Wijk in dezelfde periode van hetzelfde rekeningnummer geld heeft gepind of heeft geprobeerd te pinnen, acht de rechtbank onwaarschijnlijk. De rechtbank acht op grond van de genoemde bewijsmiddelen - in onderling verband en samenhang bezien- wettig en overtuigend bewezen dat het verdachte is geweest die met de verduisterde creditcard de bedoelde geldopnames, of de pogingen daartoe, heeft verricht.

Net als de officier van justitie en de raadsman is de rechtbank van oordeel dat verdachte van het onder 3 ten laste gelegde feit moet worden vrijgesproken.

Bewezenverklaring

• Feit 1: verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft.
• Feit 2: diefstal, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels, meermalen gepleegd.
• Feit 4: poging tot diefstal, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 120 uren. 

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voormalig directeur van gastouderbureau De Appelbloesem tot 18 maanden gevangenisstraf wegens witwassen, valsheid in geschrift en oplichting van de Belastingdienst alsmede een groot aantal aangesloten ouders

Rechtbank Noord-Nederland 4 juni 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:2667 Verdachte heeft via zijn gastouderbureau De Appelbloesem ouders benaderd met de vraag of zij ook van oppas gebruik maakten voor hun kind of kinderen. Indien dat het geval was, werd door de consulenten van De Appelbloesem aan de ouders voorgehouden dat zij voor kinderopvangtoeslag in aanmerking konden komen als zij zich middels een overeenkomst bij het gastouderbureau aansloten. Tevens werd aan een groot aantal ouders voorgehouden dat de toeslag met terugwerkende kracht kon worden aangevraagd, ook al waren er in het verleden geen kosten gemaakt voor de oppas, was er destijds nog geen overeenkomst met een geregistreerd gastouderbureau en werd op het moment van aanvraag ook aan andere wettelijke voorwaarden nog niet voldaan. Vervolgens werden de overeenkomsten met de vraag- en gastouders geantedateerd, dat wil zeggen dat deze werden gedagtekend op de datum waarop met terugwerkende kracht de aanvraag om kinderopvangtoeslag werd gedaan. Op deze wijze werd tegenover de Belastingdienst voorgedaan alsof reeds vanaf de datum van aanvraag sprake was geweest van een overeenkomst met De Appelbloesem, hetgeen voorwaarde was om voor de toeslag in aanmerking te komen.

Op grond van deze valse voorstelling van zaken heeft de Belastingdienst een aanzienlijk bedrag aan kinderopvangtoeslag aan de betrokken ouders uitgekeerd, hoewel zij daar geen recht op hadden. Een deel van dit geld vloeide in de vorm van bureaukosten (aanvankelijk € 0,70 en later € 1,- per oppasuur) naar De Appelbloesem.

Ontvankelijkheid officier van justitie

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft bepleit dat de officier van justitie om verschillende, hieronder nader te bespreken, redenen niet-ontvankelijk in zijn vervolging dient te worden verklaard.

• Redelijk vermoeden van schuld: De verdediging heeft primair aangevoerd dat er bij de start van het opsporingsonderzoek ten aanzien van verdachte geen redelijk vermoeden van schuld aan enig strafbaar feit was. De feiten en omstandigheden die in dit verband in het proces-verbaal staan genoemd zijn aantoonbaar onjuist. De verdediging heeft zich daarnaast op het standpunt gesteld dat het proces-verbaal ten onrechte de indruk wekt dat de controle bij De Appelbloesem op 12 november 2008 een fiscaal doel diende, terwijl het evident zo is dat deze controle (mede) tot doel had om strafrechtelijk relevante informatie te verzamelen.
• Undue delay: Daarnaast heeft de verdediging aangevoerd dat er sprake is van een aanzienlijke overschrijding van de redelijke termijn waarbinnen een strafzaak dient te worden afgehandeld.
• Gelijkheidsbeginsel: Ten aanzien van het onder 4 tenlastegelegde heeft de verdediging een beroep gedaan op het gelijkheidsbeginsel. Uit het proces-verbaal blijkt dat medeverdachte 1 de persoon is aan wie met het meeste recht het verwijt van witwassen kan worden gemaakt. Niettemin is de strafzaak tegen juist deze persoon door de officier van justitie geseponeerd. Gelet op de veel beperktere rol en verwijtbaarheid van verdachte, had hij evenmin vervolgd moeten worden.

Al deze argumenten dienen, al dan niet in samenhang bezien, tot niet-ontvankelijkverklaring van de officier van justitie te leiden.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft geconcludeerd dat hij ontvankelijk is in de vervolging. Hij heeft daartoe aangevoerd dat er, op het moment dat het strafrechtelijke onderzoek is aangevangen, wel degelijk sprake was van een redelijk vermoeden dat verdachte zich had schuldig gemaakt aan een strafbaar feit, dat tijdsverloop nimmer een reden kan zijn om tot niet-ontvankelijkheid te concluderen en dat er in de strafzaken tegen verdachte en medeverdachte 1 sprake was van een verschillende bewijsrechtelijke positie, zodat in redelijkheid kon worden besloten om medeverdachte 1 niet verder te vervolgen en verdachte wel.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en overweegt hiertoe als volgt.

• Redelijk vermoeden van schuld: Allereerst stelt de rechtbank op grond van het dossier vast dat de eerste strafrechtelijke opsporingshandeling heeft plaatsgevonden op 10 april 2009, de datum waarop de officier van justitie een vordering heeft ingediend ex artikel 126nd van het Wetboek van Strafvordering teneinde de geldstromen bij de Appelbloesem in kaart te kunnen (laten) brengen. Anders dan de verdediging heeft betoogd, ziet de rechtbank geen grond om aan te nemen dat het controlebezoek dat de Belastingdienst op 12 november 2008 aan De Appelbloesem heeft gebracht een opsporingshandeling was waarop de voorschriften van het Wetboek van Strafvordering van toepassing waren. Dat de bij deze controle verkregen informatie later gebruikt is bij (de start van) het strafrechtelijk onderzoek, betekent nog niet dat de controle enkel of mede met het oog op het verzamelen van strafrechtelijk relevante informatie is ingezet. Ook het feit dat een medewerker van een onderdeel van de FIOD – een onderdeel dat overigens geen strafrechtelijk onderzoek verricht – bij de controle betrokken was, leidt niet tot die conclusie.

Van belang is derhalve of op 10 april 2009 een voldoende redelijk vermoeden van schuld ten aanzien van verdachte of De Appelbloesem bestond. Die vraag moet worden beantwoord aan de hand van de destijds bij de opsporingsautoriteiten bekende informatie. Naar het oordeel van de rechtbank waren de diverse feiten en omstandigheden die tot op dat moment naar voren waren gekomen, van voldoende gewicht om de toepassing van strafrechtelijke bevoegdheden te rechtvaardigen. Dat achteraf kan worden getwijfeld aan de juistheid van de belastende verklaring van getuige 1 en dat, ook achteraf, moet worden vastgesteld dat de melding door een medewerker van de Belastingdienst Zuidwest aanzienlijk genuanceerder ligt dan destijds het geval leek te zijn, betekent niet dat met terugwerkende kracht de rechtmatigheid van de verrichte opsporingshandelingen daaraan is komen te ontvallen.

Terzijde merkt de rechtbank nog op dat het ontbreken van een voldoende redelijk vermoeden van schuld in het licht van de rechtspraak van de Hoge Raad niet, althans niet zonder meer, tot de conclusie kan leiden dat de officier van justitie niet-ontvankelijk is in de vervolging. Van grove veronachtzaming of doelbewuste schending van de rechten van verdachte is geen sprake geweest.

• Undue delay: Naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad heeft het tijdsverloop in een strafzaak geen betekenis voor de ontvankelijkheid van de officier van justitie, maar dient dit in een eventuele strafoplegging te worden verdisconteerd. De rechtbank zal daar verderop in dit vonnis op terug komen.

• Gelijkheidsbeginsel: Met betrekking tot het beroep op het gelijkheidsbeginsel overweegt de rechtbank dat de officier van justitie het vervolgingsmonopolie toekomt en dat het derhalve aan hem is om – binnen de grenzen van de redelijkheid – te beslissen welke zaken hij vervolgt. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de officier van justitie ter terechtzitting afdoende toegelicht waarom het verschil in bewijsrechtelijke posities tussen verdachte en medeverdachte 1 tot de keuze heeft geleid om verdachte wel, en medeverdachte 1 niet, (verder) te vervolgen. Die keuze valt binnen de grenzen van het opportuniteitsbeginsel. De officier van justitie heeft derhalve in alle redelijkheid de beslissing kunnen nemen om verdachte te vervolgen.

Standpunten verdediging & OM

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot bewezenverklaring van het onder 1 primair, 3 subsidiair en 4 tenlastegelegde.

De verdediging heeft algehele vrijspraak bepleit. De rechtbank zal hetgeen daartoe over en weer is aangevoerd hieronder nader bij haar beoordeling betrekken.

Oordeel rechtbank

De houder van een geregistreerd gastouderbureau brengt gastouderopvang tot stand. Voordat iemand als gastouder zijn werk kan aanvangen moet hij/zij in het bezit zijn van een verklaring omtrent het gedrag, welke aan de houder van het gastouderbureau moet worden overgelegd en die niet ouder mag zijn dan twee maanden. De opvang geschiedt op basis van een schriftelijke overeenkomst. Nadat aan - onder andere - deze voorwaarden is voldaan kan de vraagouder (of het gastouderbureau namens die vraagouder) een tegemoetkoming in de kosten aanvragen, waarvoor in 2008 en 2009 een maximale uurvergoeding was vastgesteld van € 6,10.

Hieruit kan worden afgeleid dat, ook al was er voordat gastouderbureau De Appelbloesem in beeld kwam bij de vraagouders (nog) geen sprake van betaling aan de gastouder(s), bij de ingang van het contract met het gastouderbureau wel moest zijn voldaan aan - onder andere - de volgende voorwaarden:

• er moest een schriftelijke overeenkomst zijn, en
• de gastouder moest voorafgaand aan de werkzaamheden in het bezit zijn van een verklaring omtrent het gedrag.

Hiernaast werden er ook regels gesteld aan de veiligheid van de oppasomgeving en de pedagogische voorwaarden voor het oppassen, maar daar ziet de tenlastelegging niet op.

Naar het oordeel van de rechtbank volgt uit het vorenstaande zonneklaar dat eerst nadat aan alle wettelijke voorwaarden was voldaan, de vraagouder, mits er daadwerkelijk kosten werden gemaakt voor de gastouderopvang, een tegemoetkoming in die kosten kon aanvragen: de kinderopvangtoeslag. Een andere uitleg van de wettelijke bepalingen, zoals die door de verdediging wordt voorgestaan en die inhoudt dat ook recht op kinderopvangtoeslag zou kunnen bestaan over een periode waarin door de ouders geen kosten werden gemaakt en voordat gastouderopvang plaatsvond door tussenkomst van en op basis van een schriftelijke overeenkomst met een geregistreerd gastouderbureau, is evident in strijd met de tekst van de bepalingen en met de doelstelling van de WKO.

Feit 1

Uit de bevindingen van de FIOD met betrekking tot de klantdossiers, de eigen verklaring van verdachte, de verklaringen van de consulenten van De Appelbloesem en de verklaringen van de verschillende vraag- en gastouders, blijkt dat het staande praktijk was bij De Appelbloesem om de overeenkomsten met vraag- en gastouders en de bijbehorende machtigingen te antedateren indien de kinderopvangtoeslag met terugwerkende kracht werd aangevraagd. Hoewel uit de stukken ook blijkt dat deze geschriften – in ieder geval voor wat betreft de relevante onderdelen daarvan – werden opgemaakt door de consulenten van De Appelbloesem en niet door de verdachte zelf, is de rechtbank van oordeel dat de rol van de verdachte bij het (laten) antedateren van de overeenkomsten en machtigingen van zodanig gewicht was, dat van nauwe en bewuste samenwerking kan worden gesproken. Het was immers de verdachte die de digitale formulieren heeft ontwikkeld die door de consulenten verplicht werden gebruikt bij het afsluiten van deze overeenkomsten, en waarin de ingevoerde datum van aanvraag automatisch werd overgenomen als dagtekening van de overeenkomst en machtiging. Daarnaast blijkt uit de verklaringen van de consulenten en andere medewerkers van De Appelbloesem dat de verdachte hen er ook regelmatig op wees dat de overeenkomsten en machtigingen van dezelfde datum moesten worden voorzien als de aanvraagdatum.

Gelet op de bewijsmiddelen - in onderlinge samenhang bezien - is de rechtbank van oordeel dat de overeenkomsten van de vraag- of gastouders met De Appelbloesem (en de bijbehorende machtigingen) doelbewust met een valse ingangsdatum en een valse datum van ondertekening zijn opgemaakt. De stelling van verdachte dat aan de onjuiste dagtekening uitsluitend een fout in het digitale formulier ten grondslag lag, verhoudt zich niet met het zeer grote aantal, zowel in absolute zin als verhoudingsgewijs, overeenkomsten en machtigingen die van een (evident) onjuiste datum zijn voorzien en ook overigens niet met de na te noemen bewijsmiddelen, in het bijzonder de verklaringen van getuige 2.

De rechtbank is, anders dan de verdediging, van oordeel dat deze documenten een bewijsbestemming hebben, nu zij konden dienen ter onderbouwing van hetgeen in de aanvraag om kinderopvangtoeslag bij de Belastingdienst werd voorgewend, namelijk dat overeenkomstig de wettelijke bepalingen al vanaf de beoogde ingangsdatum van de kinderopvangtoeslag door tussenkomst van gastouderbureau De Appelbloesem kinderopvang werd verleend. Dit geldt ook voor de machtigingen aangezien de informatie in die documenten de bewijsbestemming van de overeenkomsten versterkt. In haar overwegingen met betrekking tot feit 3 komt de rechtbank nader op de misleiding van de Belastingdienst terug.

Uit al het voorgaande kan geen andere conclusie worden getrokken dan dat de verdachte (in nauwe en bewuste samenwerking met de consulenten) bij het (laten) antedateren van de betreffende documenten gehandeld heeft met het oogmerk een verkeerde voorstelling van zaken te geven van de ingangsdatum van het contract van de vraag- en gastouders met de Appelbloesem.

Hoewel uit de door de FIOD onderzochte klantdossiers is gebleken dat in meerdere gevallen sprake was van het opgeven in de bemiddelingsovereenkomsten van een onjuist aantal uren, en een enkele keer zelfs van geheel of gedeeltelijk fictieve oppasrelaties (bijvoorbeeld bij de families naam 1 en naam 2), zijn er onvoldoende aanknopingspunten voor de stelling van de officier van justitie dat het binnen De Appelbloesem staande praktijk was om een onjuist aantal uren op te geven. Het handelen van de ouders en/of consulenten kan op dit punt niet aan de rechtspersoon worden toegerekend. Terzijde wijst de rechtbank erop dat het opgegeven aantal oppasuren uiteindelijk achteraf door de Belastingdienst definitief wordt vastgesteld, aan de hand van bewijsstukken, zodat ook niet gezegd kan worden dat het opgegeven aantal uren de betreffende overeenkomsten in zoverre een bewijsbestemming geeft.

De rechtbank is overigens ook van oordeel dat sprake is van medeplegen met de betreffende vraag- en gastouders. Zij hebben immers bewust hun handtekening gezet onder overeenkomsten en machtigingen die voorzien waren van een (evident) onjuiste dagtekening.

Het document genummerd D-404 bevat geen datum en van de vermeende valsheid van dat document dient verdachte te worden vrijgesproken.

De rechtbank is resumerend van oordeel dat verdachte dient te worden veroordeeld voor medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.

Feit 3

De steller van de tenlastelegging heeft bij feit 3 het oog gehad op twee verschillende gedragingen, namelijk het onder valse voorwendselen aanvragen van kinderopvangtoeslag bij de Belastingdienst en het onder valse voorwendselen bewegen van de vraag- en oppasouders tot het aangaan van een bemiddelingsovereenkomst met De Appelbloesem.

Uit het dossier blijkt dat het opmaken en indienen van de aanvragen kinderopvangtoeslag door verschillende medewerkers van De Appelbloesem gedaan werd, waaronder in voorkomende gevallen verdachte zelf. De gesprekken met de vraag- en oppasouders die uitmondden in het tekenen van de bemiddelingsovereenkomsten werden gedaan door de consulenten van De Appelbloesem.

Uit het voorgaande volgt dat de gedragingen waarop de tenlastelegging ziet, in de meeste gevallen niet door verdachte zelf zijn verricht, en waar dat wel het geval was, niet door verdachte als persoon, maar uit hoofde van zijn functie binnen De Appelbloesem. Om die reden zal de rechtbank verdachte van het onder 3 primair tenlastegelegde vrijspreken.

Ten aanzien van het onder 3 subsidiair ten laste gelegde

De rechtbank zal allereerst het verwijt beoordelen dat De Appelbloesem de Belastingdienst onder valse voorwendselen bewogen heeft tot het verstrekken van kinderopvangtoeslag.

Onder verwijzing naar de hierboven aangehaalde relevante wetgeving en de bij feit 1 gegeven overwegingen is de rechtbank van oordeel dat vaststaat dat het binnen het bedrijf van verdachte staande praktijk was om overeenkomsten en machtigingen te antedateren om vervolgens met terugwerkende kracht bij de Belastingdienst kinderopvangtoeslag aan te vragen.

Uit de aangehaalde bepalingen blijkt dat aan een aantal voorwaarden moet zijn voldaan om voor kinderopvangtoeslag in aanmerking te komen. De Belastingdienst beoordeelt aan de hand van de gegevens die door de aanvrager in het aanvraagformulier worden verstrekt of aan die voorwaarden wordt voldaan en besluit vervolgens om (al dan niet met terugwerkende kracht) de toeslag te verstrekken. Eén van de voorwaarden is dat de gastouderopvang plaats dient te vinden door tussenkomst van een geregistreerd gastouderbureau en op grond van een schriftelijke overeenkomst tussen de houder daarvan en de ouder. Alleen de in het kader van die overeenkomst gemaakte kosten voor kinderopvang komen voor (gedeeltelijke) vergoeding in aanmerking (artikel 5 lid 1 juncto artikel 52 WKO). Vastgesteld moet worden dat in een groot deel van de aanvragen die door De Appelbloesem zijn gedaan (namelijk die waaraan geantedateerde overeenkomsten ten grondslag liggen) ten onrechte en in strijd met de waarheid de suggestie wordt gewekt dat reeds op de beoogde ingangsdatum van de toeslag een door de wet vereiste overeenkomst tussen houder en ouder aanwezig was en dat reeds vanaf dat moment kosten voor kinderopvang werden gemaakt waarvoor op grond van de WKO een toeslag kon worden verkregen, één en ander zoals in de tenlastelegging onder E bedoeld. Doorgaans was overigens helemaal geen sprake van betaalde kinderopvang in de periode tussen de beoogde datum van ingang en de datum waarop de overeenkomsten met De Appelbloesem werden getekend, maar werden de kinderen om niet of tegen symbolische tegenprestaties door familieleden of kennissen opgevangen. Door deze handelwijze van De Appelbloesem is de Belastingdienst bewogen tot het afgifte van een (aanzienlijk) bedrag aan kinderopvangtoeslag.

Zoals al eerder overwogen volgt de rechtbank de verdediging niet in de stelling dat de wettelijke bepalingen zo moeten worden uitgelegd dat ten allen tijde, ook als niet aan de wettelijke vereisten werd voldaan, met terugwerkende kracht recht bestond op kinderopvangtoeslag. Evenmin volgt de rechtbank de verdediging in de stelling dat verdachte in ieder geval in de veronderstelling verkeerde en ook mocht verkeren dat hij juist handelde. Uit het doelbewust en op grote schaal antedateren van bemiddelingsovereenkomsten kan redelijkerwijs geen andere conclusie worden getrokken dan dat verdachte wist dat er alleen een recht op kinderopvangtoeslag bestond indien reeds vanaf de beoogde ingangsdatum daarvan kinderopvang plaatsvond door tussenkomst van De Appelbloesem.

Bovenbedoelde verboden gedragingen kunnen worden toegerekend aan de rechtspersoon. Verdachte kan, gelet op zijn al eerder aangehaalde actieve, initiërende en sturende rol hierbij, als opdrachtgever van de verboden gedragingen worden beschouwd.

Met betrekking tot de overige, onder A t/m D genoemde feitelijkheden overweegt de rechtbank dat de Belastingdienst op zichzelf niet wordt bewogen tot verstrekking van kinderopvangtoeslag door het feit dat er een uurtarief is afgesproken (B); dat laatste vloeide voort uit de hierboven bedoelde overeenkomsten. De onderdelen A en C zijn gericht op het bewegen van de ouders, niet de Belastingdienst. Met betrekking tot de verklaring omtrent het gedrag (D) overweegt de rechtbank dat nergens in de aanvraag wordt gevraagd of die aanwezig is; voor zover dit onderdeel meer in zijn algemeenheid ziet op de eis dat aan alle relevante voorschriften wordt voldaan voordat er recht bestaat op kinderopvangtoeslag, valt dit naar het oordeel van de rechtbank onder hetgeen zij hierboven ten aanzien van onderdeel E heeft overwogen.

De rechtbank is van oordeel dat bij het bewegen van de Belastingdienst tot het afgeven van kinderopvangtoeslag geen sprake is geweest van medeplegen met de vraagouders en dat de verweten gedragingen alleen door de rechtspersoon zijn begaan. De vraagouders hadden het aanvragen van kinderopvangtoeslag immers juist gemachtigd aan De Appelbloesem en vertrouwden daarbij op de informatie die hen door de consulenten van De Appelbloesem werd verstrekt. Van nauwe en bewuste samenwerking met de vraagouders kan derhalve niet worden gesproken; van eventuele anderen die als medeplegers kunnen worden aangemerkt is niet gebleken.

Ten aanzien van het verwijt dat De Appelbloesem de vraagouders onder valse voorwendselen heeft bewogen tot de afgifte van geld aan De Appelbloesem, te weten de bijdragen van de bureaukosten die per oppasuur van de kinderopvangtoeslag werden afgetrokken, overweegt de rechtbank als volgt. Uit de verklaringen van de vraagouders blijkt dat de consulenten hen voorhielden dat zij recht hadden op kinderopvangtoeslag met terugwerkende kracht, ook indien er in het verleden feitelijk geen kosten voor de opvang werden gemaakt, één en ander zoals onder A bedoeld. De vraagouders zijn, zo blijkt ook uit hun verklaringen, mede om deze reden ertoe bewogen om een overeenkomst met De Appelbloesem aan te gaan.

De rechtbank heeft eerder al overwogen dat deze voorstelling van zaken niet strookt met de wettelijke bepalingen en dat verdachte dat wist. Er is immers in redelijkheid geen ander motief denkbaar voor het op grote schaal antedateren van de overeenkomsten. Uit de stukken blijkt dat verdachte de consulenten heeft geïnstrueerd om de vraagouders één en ander voor te spiegelen.

Onderdeel van de overeenkomst die de ouders met De Appelbloesem aangingen was dat het gastouderbureau een deel van de verstrekte kinderopvangtoeslag (aanvankelijk € 0,70 en later € 1,00 per oppasuur) inhield als vergoeding voor de verrichte diensten. Door de ouders – onder valse voorwendselen – te bewegen een overeenkomst aan te gaan, werden zij feitelijk derhalve tevens bewogen tot de afgifte van dit bedrag.

Ook hier geldt dat de bovenbedoelde gedragingen aan de rechtspersoon kunnen worden toegerekend en dat verdachte als opdrachtgever daarvan kan worden beschouwd.

Ten aanzien van de onderdelen B, D en E merkt de rechtbank op dat deze feitelijkheden zien op het bewegen van de Belastingdienst. Ten aanzien van onderdeel C overweegt de rechtbank dat de daarin bedoelde schenkingsregeling niet in strijd met de wet of regelgeving is (zoals ook blijkt uit de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarnaar de verdediging heeft verwezen), zodat reeds daarom niet van oplichting kan worden gesproken.

Resumerend is de rechtbank van oordeel dat verdachte veroordeeld dient te worden voor het opdracht geven aan het plegen van oplichting door De Appelbloesem, zowel ten aanzien van de Belastingdienst als ten aanzien van de vraagouders, meermalen gepleegd.

Feit 4

Allereerst dient de rechtbank de vraag te beantwoorden of het geld dat in de tenlastelegging wordt bedoeld, van misdrijf afkomstig is. De rechtbank overweegt dat een duidelijke criminele herkomst van het geld dat in de tenlastelegging wordt bedoeld, ontbreekt, in die zin dat op grond van de beschikbare stukken niet met zekerheid valt te zeggen uit welk specifiek misdrijf het geld afkomstig zou zijn. Volgens vaste rechtspraak kan het bestanddeel ‘uit enig misdrijf afkomstig’ niettemin bewezen worden geacht indien het op grond van de vastgestelde feiten en omstandigheden niet anders kan zijn dan dat het geld uit enig misdrijf afkomstig is.

Uit de processtukken blijkt dat op de rekening van verdachte en de rekeningen van zijn bedrijf besloten vennootschap vanuit verschillende plaatsen in het land meerdere kasstortingen zijn gedaan variërend van € 5.000,- tot € 20.000,- per keer. Het gaat in totaal om 64 stortingen in een periode van twee maanden tijd. Verdachte heeft aangegeven dat hij denkt dat deze stortingen gedaan zijn door medeverdachte 1, een kennis uit de zakenwereld. Van deze medeverdachte 1 heeft verdachte daarnaast in een restaurant een bedrag van € 100.000,- contant, in coupures van € 500,- ontvangen. Verdachte heeft niet gevraagd waar dit geld vandaan kwam en heeft het in gedeeltes contant op zijn eigen rekening(en) gestort. In totaal is een bedrag van € 410.000,- middels kasstortingen bijgeboekt op de rekeningen van verdachte en zijn bedrijf.

Op verzoek van medeverdachte 1 heeft verdachte vanaf de rekening(en) van zijn bedrijf twee stortingen van € 50.000,- gedaan aan een voor hem onbekend bedrijf in Zwitserland. Verdachte wist niet wat hiervan de reden was en heeft hier ook niet naar gevraagd. Hij heeft een nota van deze betaling verzocht en heeft deze (valse) nota in de administratie van zijn bedrijf opgenomen om daarmee de ontvangst en de betaling van het bedrag van € 100.000,- te kunnen verantwoorden.

Daarnaast heeft verdachte, eveneens op verzoek van medeverdachte 1, een bedrag van in totaal € 360.000,- overgemaakt naar de rekening van een hem verder onbekende persoon genaamd medeverdachte ten behoeve van de aankoop van een pand in Brazilië. Dit deed verdachte nadat een eerdere rechtstreekse overboeking naar Brazilië niet was geslaagd. Verdachte heeft aangeven met deze transacties in totaal € 4.000,- te hebben verdiend

De rechtbank overweegt dat het zeer ongebruikelijk is om in een restaurant een bedrag van € 100.000,- in coupures van € 500,- die in het normale betalingsverkeer nauwelijks voorkomen en waarvan bekend is dat deze bij misdaad vaak gebruikt worden, te ontvangen en vervolgens zonder opgaaf van reden per bank voor een ander naar een buitenlandse firma over te boeken. Eveneens is het zeer ongebruikelijk, zo heeft verdachte zelf ook verklaard, om zonder vermelding van of duidelijkheid omtrent de herkomst ervan, een bedrag van ongeveer € 360.000,- in tientallen relatief kleine bedragen door kasstortingen gestort te krijgen en het totale bedrag vervolgens, tegen een fors bedrag aan commissie, over te maken op de rekening van een onbekend persoon ten behoeve van de aankoop van een pand in Brazilië.

Gelet op bovengenoemde gang van zaken en het feit dat verdachte hiervoor geen plausibele verklaring heeft gegeven, komt de rechtbank tot de conclusie dat het niet anders kan zijn dan dat het geld van enig misdrijf afkomstig was en dat het opzet van verdachte, op zijn minst in voorwaardelijke zin, daarop ook was gericht.

Nu verdachte in een korte periode meerdere bedragen op zijn rekening gestort heeft gekregen en heeft afgestort en in diezelfde periode meerdere overboekingen heeft gedaan, is de rechtbank van oordeel dat sprake is van het medeplegen van gewoontewitwassen.

Bewezenverklaring

• Feit 1 primair: medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 3 subsidiair: oplichting, gepleegd door een rechtspersoon, terwijl tot het feit opdracht is gegeven, meermalen gepleegd;
• Feit 4: medeplegen van het plegen van witwassen een gewoonte maken.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 18maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voormalig directeur gastouderbureau De Perenbloesem wegens valsheid in geschrift en oplichting: aanvragen KOT met terugwerkende kracht ook al waren er in het verleden geen kosten gemaakt, was er nog geen overeenkomst met gastouderbureau, en werd nog niet voldaan aan andere wettelijke voorwaarden

Rechtbank Noord-Nederland 4 juni 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:2668 Verdachte heeft met zijn bedrijf De Perenbloesem ouders, waarvan hij de adressen had, benaderd met de vraag of zij ook van oppas gebruik maakten voor hun kind of kinderen. Indien dat het geval was, hield verdachte de ouders voor dat zij voor kinderopvangtoeslag in aanmerking konden komen als zij zich middels een overeenkomst aansloten bij het gastouderbureau De Perenbloesem. In bijna alle gevallen werd de ouders voorgehouden dat de toeslag met terugwerkende kracht kon worden aangevraagd, ook al waren er in het verleden geen kosten gemaakt voor kinderopvang, ook al was er destijds nog geen overeenkomst met een geregistreerd gastouderbureau, en ook al werd er bij de ingangsdatum nog niet voldaan aan andere wettelijke voorwaarden. Vervolgens werden de overeenkomsten met de aanvraag- en oppasouders geantedateerd, dat wil zeggen dat deze werden gedagtekend op de datum met ingang waarvan kinderopvangtoeslag werd aangevraagd Zowel de rechtspersoon als de ouders werden financieel beter van het op deze wijze aanvragen van de kinderopvangtoeslag. Naar het oordeel van de rechtbank staat vast dat de ouders de toeslag niet zouden hebben aangevraagd als dit door verdachte niet was voorgesteld. Door het antedateren van de relevante documenten is valsheid in geschrift gepleegd.

Op grond van deze valse voorstelling van zaken heeft de Belastingdienst een aanzienlijk bedrag aan kinderopvangtoeslag uitgekeerd aan de betrokken ouders, hoewel die daar geen recht op hadden. Een deel van dit geld vloeide in de vorm van bureaukosten (€ 1,- per oppasuur) naar De Perenbloesem.

Ontvankelijkheid officier van justitie

Standpunt van de verdediging

De raadsman van verdachte heeft gepleit voor niet-ontvankelijkverklaring van de officier van justitie op de volgende gronden:

• Geen gronden voor verdenking: Volgens de raadsman waren er onvoldoende gronden voor de verdenking van [medeverdachte] bij de aanvang van het onderzoek en zonder dat onderzoek was de FIOD nooit bij verdachte uitgekomen.

• Geen strafrechtelijk afdoening: Ingevolge de beleidsregels van de Aanmeldings-, transactie en vervolgingsrichtlijnen van fiscale delicten, douane- en toeslagendelicten van 11 december 2009 dient een zaak met een benadelingsbedrag onder € 125.000,- via het belastingrecht en de bestuursrechter te worden afgedaan. Volgens de raadsman is in casu in het geheel geen sprake van benadeling van de Belastingdienst.

• Onzorgvuldige omgang met het bewijsmateriaal: De raadsman heeft aangevoerd dat de FIOD zo slordig is omgesprongen met de in beslag genomen dossiers dat daarmee een ernstige inbreuk is gemaakt op de rechten van de verdediging. Bovendien zijn de dossiers incompleet teruggegeven en zijn stukken van De Appelbloesem en De Perenbloesem door elkaar geraakt.

• Undue delay: De raadsman heeft gesteld dat de vervolging zo lang heeft geduurd dat deze in strijd is met de beginselen van een behoorlijke procesorde. Verdachte is op 26 oktober 2009 op de hoogte geraakt van het feit dat hij werd verdacht van een strafbaar feit en inmiddels is er vijf en een half jaar verstreken. Die vertraging kan niet aan verdachte worden verweten.

Alle verweren tezamen bezien dienen tot niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie te leiden, aldus de raadsman.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt dat geen van de verweren die door de verdediging is gevoerd tot niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie kan leiden.

Er waren voldoende gronden voor de verdenking van medeverdachte en uit dat onderzoek is de verdenking tegen verdachte naar voren gekomen.

Buiten het feit dat het benadelingsbedrag van de Belastingdienst de € 125.000,- ruimschoots overschrijdt, kan bij tenlastegelegde feiten als valsheid in geschrift en oplichting sowieso geen sprake zijn van een afdoening door de Belastingdienst of de bestuursrechter. De officier van justitie is van mening dat de FIOD voldoende zorgvuldig met het bewijsmateriaal is omgegaan. Tenslotte merkt de officier van justitie op dat de vertraging in het onderzoek met name kan worden verklaard omdat een getuige in Brazilië moest worden gehoord in de zaken van de beide medeverdachten. Deze getuigenverklaring was niet van belang voor de strafzaak van verdachte, maar om proceseconomische redenen konden de zaken niet worden gesplitst. De officier van justitie heeft daarbij aangegeven dat hij bij het formuleren van zijn eis rekening heeft gehouden met het tijdsverloop.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en overweegt hiertoe als volgt.

• Geen gronden voor verdenking: Naar het oordeel van de rechtbank bieden de tapgesprekken die verdachte met medeverdachte heeft gevoerd – welke tapgesprekken in het kader van het strafrechtelijk onderzoek naar Appelbloesem werden opgenomen – voldoende grond voor de start van een strafrechtelijk onderzoek naar verdachte en de gang van zaken bij De Perenbloesem.

• Geen strafrechtelijke afdoening: De rechtbank stelt vast dat de beslissing om een zaak voor de rechter te brengen primair aan het Openbaar Ministerie is (opportuniteitsbeginsel). Voorts constateert de rechtbank dat het bedrag dat de Belastingdienst vermoedelijk ten onrechte aan kinderopvangtoeslag heeft uitgekeerd het drempelbedrag van € 125.000,- zoals genoemd in de ATV-richtlijn ruimschoots overschrijdt. Wellicht ten overvloede merkt de rechtbank op dat de ten laste gelegde feiten bij uitstek fiscale feiten betreffen die in het strafrecht afgedaan dienen te worden gelet op het normstellende en normbevestigende karakter van het strafrecht, één en ander zoals bedoeld in de ATV-richtlijn. De keuze van de officier van justitie voor een strafrechtelijke afdoening van de zaak is dan ook niet kennelijk onredelijk.

• Onzorgvuldige omgang met het bewijsmateriaal: Niet aannemelijk is geworden dat de FIOD op een zodanig onzorgvuldige wijze met het bewijsmateriaal is omgegaan, dat de belangen van de verdediging daardoor op grove wijze zijn veronachtzaamd. De enkele constatering dat er stukken van De Appelbloesem en De Perenbloesem door elkaar zijn geraakt is daartoe onvoldoende. Voor een aanvullend onderzoek als (subsidiair) voorgesteld door de officier van justitie ziet de rechtbank geen aanleiding

• Undue delay: Naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad heeft het tijdsverloop in een strafzaak geen betekenis voor de ontvankelijkheid van de officier van justitie, maar dient dit in een eventuele strafoplegging te worden verdisconteerd

De rechtbank is resumerend van oordeel dat geen van de door de verdediging gevoerde verweren tot niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie kan leiden.

Standpunten verdediging & OM

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot bewezenverklaring van het onder 1 primair, 2 primair en 3 tenlastegelegde.

De verdediging heeft algehele vrijspraak bepleit. De rechtbank zal hetgeen daartoe over en weer is aangevoerd hieronder nader bij haar beoordeling betrekken.

Oordeel rechtbank

De houder van een geregistreerd gastouderbureau brengt gastouderopvang tot stand. Voordat iemand als gastouder zijn werk kan aanvangen moet hij/zij in het bezit zijn van een verklaring omtrent het gedrag, welke aan de houder van het gastouderbureau moet worden overgelegd en die niet ouder mag zijn dan twee maanden. De opvang geschiedt op basis van een schriftelijke overeenkomst. Nadat aan - onder andere - deze voorwaarden is voldaan kan de vraagouder (of het gastouderbureau namens die vraagouder) een tegemoetkoming in de kosten aanvragen, waarvoor in 2008 en 2009 een maximale uurvergoeding was vastgesteld van € 6,10.

Hieruit kan worden afgeleid dat, ook al was er voordat gastouderbureau De Perenbloesem in beeld kwam bij de vraagouders (nog) geen sprake van betaling aan de gastouder(s), bij de ingang van het contract met het gastouderbureau wel moest zijn voldaan aan - onder andere - de volgende voorwaarden:

• er moest een schriftelijk overeenkomst zijn, en
• de gastouder moest voorafgaand aan de werkzaamheden in het bezit zijn van een verklaring omtrent het gedrag.

Daarnaast werden er ook regels gesteld aan de veiligheid van de oppasomgeving en de pedagogische voorwaarden voor het oppassen, maar daar ziet de tenlastelegging niet op.

Naar het oordeel van de rechtbank volgt uit het vorenstaande zonneklaar dat eerst nadat aan alle door wet gestelde voorwaarden was voldaan, de vraagouder, mits er daadwerkelijk kosten werden gemaakt voor de gastouderopvang, een tegemoetkoming in die kosten kon aanvragen: de kinderopvangtoeslag. Een andere uitleg van de wettelijke bepalingen, inhoudende dat er ook recht op kinderopvangtoeslag zou kunnen bestaan over een periode waarin door de ouders geen kosten werden gemaakt en voordat gastouderopvang plaatsvond door tussenkomst van en op basis van een schriftelijke overeenkomst met een geregistreerd gastouderbureau, is evident in strijd met de tekst van de bepalingen en met de doelstelling van de WKO.

Feit 1

De rechtbank is van oordeel dat verdachte opzettelijk valse data in de bemiddelingsovereenkomsten en machtigingen heeft opgenomen om de documenten in zijn administratie op te nemen. Het was staande praktijk van verdachte om de overeenkomsten met de vraag- en gastouders en de bijbehorende machtigingen te antedateren indien de kinderopvangtoeslag met terugwerkende kracht werd aangevraagd op een datum gelijk aan de ingangsdatum van de aanvraag. Door de verdediging is aangevoerd dat deze documenten slechts van belang waren tussen de partijen die de overeenkomst sloten en dus niet het oogmerk hadden om te worden gebruikt als echt en onvervalst. De rechtbank oordeelt anders; deze documenten hebben een bewijsbestemming omdat zij dienden ter onderbouwing van het valse beeld dat de Belastingdienst werd voorgespiegeld bij de aanvraag om kinderopvangtoeslag, namelijk dat overeenkomstig de wettelijke bepalingen al vanaf de beoogde ingangsdatum van de kinderopvangtoeslag door tussenkomst van gastouderbureau De Perenbloesem kinderopvang werd verleend.

Namens de verdediging is gewezen op een fout in het computerprogramma dat verdachte gebruikte voor het opmaken van deze formulieren. Uit de demonstratie ter zitting is gebleken dat deze datum handmatig kon worden gewijzigd. De rechtbank stelt vast dat verdachte dit niet heeft gedaan, maar zijn handtekening bij de onjuiste datum heeft gezet. Nu deze datum evident niet klopte, en gelet op het feit dat bij aanvragen met terugwerkende kracht de documenten consequent van onjuiste data werden voorzien, is onaannemelijk dat sprake was van een vergissing of een onopgemerkte fout. Naar het oordeel van de rechtbank kan het niet anders dan dat verdachte bewust heeft willen doen voorkomen dat deze datum de juiste was, om zo, zoals hierboven al opgemerkt, de schijn te wekken dat reeds op de datum van aanvraag sprake was van een overeenkomst met De Perenbloesem.

De rechtbank is, nu het zoals gezegd gaat om een evidente en voor een ieder kenbare onjuistheid, van oordeel dat ook de vraag- en gastouders bewust hun handtekening hebben gezet onder formulieren met een onjuiste dagtekening, zodat zij ieder voor zich als medeplegers van dit feit kunnen worden aangemerkt.

Resumerend acht de rechtbank, op grond van de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan het medeplegen van valsheid in geschrift in vereniging, meermalen gepleegd.

Feit 2

Met de verdediging is de rechtbank van oordeel dat de aanvragen bij de Belastingdienst voor kinderopvangtoeslag als zodanig niet vals waren. Verdachte en de vraag- en gastouders hebben toeslag voor het aantal uren willen aanvragen dat is ingevuld op de formulieren, ook al zou daarmee zijn aangevraagd in strijd met de bepalingen van de Wet kinderopvang en op basis van valse documenten. Daarbij komt dat de opgave van het aantal uren kinderopvang bij aanvraag een voorlopig karakter heeft. Het is op dat moment een schatting die achteraf kan worden gecorrigeerd bij de berekening van het definitieve recht op toeslag.

De rechtbank acht dit feit niet wettig en overtuigend bewezen en zal verdachte daarvan vrijspreken.

Feit 3

Gezien het dossier, en onder verwijzing naar de boven aangehaalde relevante wetgeving en de bij feit 1 gegeven overwegingen is de rechtbank van oordeel dat vaststaat dat het binnen De Perenbloesem staande praktijk was om overeenkomsten en machtigingen te antedateren om vervolgens met terugwerkende kracht bij de Belastingdienst kinderopvangtoeslag aan te vragen.

Om voor kinderopvangtoeslag in aanmerking te komen moet aan een aantal voorwaarden zijn voldaan. Een van die voorwaarden is dat gastouderopvang plaats dient te vinden door tussenkomst van een geregistreerd gastouderbureau en op grond van een schriftelijke overeenkomst tussen de houder van dat bureau en de ouders. Alleen de in het kader van die overeenkomst gemaakte kosten voor kinderopvang komen (deels) voor vergoeding in aanmerking: artikel 5 lid 1 juncto artikel 52 WKO. Vastgesteld moet worden dat in het overgrote deel van de aanvragen die door De Perenbloesem zijn gedaan – namelijk die waaraan geantedateerde overeenkomsten ten grondslag liggen – ten onrechte en in strijd met de waarheid de suggestie wordt gewekt dat reeds op de beoogde ingangsdatum van de toeslag een door de wet vereiste overeenkomst tussen ouders en gastouderbureau aanwezig was en dat reeds vanaf dat moment kosten voor kinderopvang werden gemaakt waarvoor op grond van de WKO een toeslag kon worden verkregen. Doorgaans was overigens helemaal geen sprake van betaalde kinderopvang in de periode tussen de aangevraagde ingangsdatum en de datum waarop de overeenkomsten werden getekend, maar werden kinderen om niet of tegen symbolische tegenprestaties door familieleden opgevangen. Dat verdachte het niet al te nauw nam met het weergeven van de werkelijke situatie bij aanvraag van de kinderopvangtoeslag bij de Belastingdienst mag ook blijken uit het feit dat hij niet schroomde om op papier van een opvangoma een opvangopa te maken omdat dit financieel gunstiger was voor de aanvragende ouders.

Door de verdediging is aangevoerd dat verdachte heeft vertrouwd op de handelwijze die verdachte van De Appelbloesem had overgenomen. De rechtbank is van oordeel dat het feit dat De Appelbloesem al langer op deze manier werkte, verdachte niet ontslaat van zijn eigen verantwoordelijkheid terzake. Met name uit de afgeluisterde telefoongesprekken tussen verdachte en medeverdachte kan geen andere conclusie worden getrokken dan dat verdachte heel goed wist dat hij niet aan de voorwaarden voldeed.

Met betrekking tot de overige, onder B t/m E genoemde feitelijkheden overweegt de rechtbank dat de Belastingdienst op zichzelf niet wordt bewogen tot verstrekking van kinderopvangtoeslag door het feit dat er een uurtarief is afgesproken (B); dat laatste vloeide voort uit de hierboven bedoelde overeenkomsten. De onderdelen C en E zijn gericht op het bewegen van de ouders, niet de Belastingdienst. Met betrekking tot de eisen zoals het hebben van een verklaring omtrent het gedrag (D) overweegt de rechtbank dat nergens in de aanvraag wordt gevraagd of aan die eisen wordt voldaan.

De rechtbank is van oordeel dat bij het bewegen van de Belastingdienst tot het afgeven van kinderopvangtoeslag geen sprake is geweest van medeplegen met de vraagouders en dat de verweten gedragingen alleen door verdachte zijn begaan. De vraagouders hadden het aanvragen van kinderopvangtoeslag immers juist gemachtigd aan De Perenbloesem en vertrouwden daarbij op de informatie die hen door verdachte. Van nauwe en bewuste samenwerking met de ouders kan derhalve niet worden gesproken, terwijl van eventuele anderen die als medeplegers zouden kunnen worden aangemerkt niet is gebleken.

Resumerend is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte de Belastingdienst heeft bewogen tot het afgeven van een geldbedrag.

Bewezenverklaring

• Feit 1 primair: medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 3 primair: oplichting, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

Voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden en een werkstraf van 200 uur passend.

Lees hier de volledige uitspraak.

Werkstraf voor nalaten gegevens aan de gemeente te verstrekken in verband met bijstandsuitkering

Rechtbank Gelderland 13 mei 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:3163 Verdachte heeft samen met zijn echtgenote nagelaten aan de gemeente mede te delen dat hij een woning en een bankrekening in Marokko had, terwijl hij had moeten vermoeden dat dit van belang was voor hun uitkering. 

Verdachte ontvangt sinds 6 november 1992 samen met zijn echtgenote een uitkering van de afdeling sociale zaken van de gemeente Culemborg naar de norm voor een echtpaar. In de periode van 1 januari 2005 en 16 oktober 2013 werd die uitkering verstrekt in het kader van de AWB en, vanaf 13 januari 2005, WWB.

Verdachte heeft op de heronderzoeksformulieren die hij en zijn echtgenote in die perioden hebben ingevuld of laten invullen, bij de vraag naar bank-, giro- en spaarrekeningen alleen een Nederlands bankrekeningnummer ingevuld. Bij de vraag “bezit u onroerende zaken” is steeds de optie “nee” aangekruist.

In genoemde periode stond er in Marokko een bankrekening op naam van verdachte en zijn echtgenote en stond een woning in de gemeente Nador in Marokko op verdachtes naam.

Op de genoemde heronderzoeksformulieren staat onder “bezittingen en schulden” een blanco lijst met daarboven het kopje “Bank- giro- en spaarrekeningen”. Onder het kopje “Onroerende zaken” staat het volgende: “Bezit u onroerende zaken? (een woning in het buitenland dient u ook op te geven)”. Bij de toelichting op het onderdeel staat onder meer: “Als u alleen-eigenaar of mede-eigenaar bent van een woning die u niet zelf bewoont, vermeldt u de gegevens over die woning bij het onderdeel ‘Onroerende zaken’ in het vak ‘overige t.w.’”.

Verdachte heeft verklaard dat hij dacht dat hij de woning en bankrekening niet aan de gemeente hoefde te melden omdat zijn moeder en twee zussen respectievelijk mede-eigenaars van de woning en medegerechtigd tot de bankrekening waren. Gelet echter op voornoemde tekst, die voldoende duidelijk is over verdachtes specifieke plichten op dat vlak, is de rechtbank van oordeel dat verdachte redelijkerwijs had moeten vermoeden dat verdachte ook de bedoelde woning en bankrekening had moeten opgeven aan de gemeente omdat die gegevens van belang waren voor de vaststelling van het recht op de uitkering van hem en zijn echtgenote of de hoogte van die uitkering, ongeacht of de bankrekening en de eigendom van de woning met familie werd gedeeld. De rechtbank acht dat onderdeel van feit 2 dan ook wettig en overtuigend bewezen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een werkstraf van 120 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling i.v.m. onterecht beroep op verschoningsrecht als getuige in Passagezaak

Rechtbank Noord-Holland 21 april 2015, ECLI:NL:RBNHO:2015:4476 Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

1. hij op of omstreeks 14 mei 2014 te Schiphol, gemeente Haarlemmermeer, terwijl hij wettelijk als getuige was opgeroepen ter terechtzitting van de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, opzettelijk niet heeft voldaan aan enige wettelijke verplichting die hij alszodanig had te vervullen, immers heeft hij, verdachte, op die terechtzitting geweigerd antwoord te geven op (aan) hem gestelde vragen en/of zich (daarbij) ten onrechte beroepen op een / zijn verschoningsrecht;
2. hij op of omstreeks 2 juni 2014 te Schiphol, gemeente Haarlemmermeer, terwijl hij wettelijk als getuige was opgeroepen ter terechtzitting van de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, opzettelijk niet heeft voldaan aan enige wettelijke verplichting die hij als zodanig had te vervullen, immers heeft hij, verdachte, op die terechtzitting geweigerd antwoord te geven op (aan) hem gestelde vragen en/of zich (daarbij) ten onrechte beroepen op een /zijn verschoningsrecht.

Verdachte is op 16 november 2009 door het gerechtshof te Amsterdam veroordeeld voor het medeplegen van moord op Thomas van der Bijl op 20 april 2006 in Amsterdam. Bij arrest van 20 september 2011 heeft de Hoge Raad het arrest van het hof vernietigd voor wat betreft de opgelegde straf en voor het overige heeft de Hoge Raad het cassatieberoep verworpen. De veroordeling van verdachte voor het medeplegen van de moord is daardoor onherroepelijk geworden.

Op 14 mei 2014 is verdachte, daartoe rechtsgeldig opgeroepen, als getuige verschenen ter terechtzitting van het gerechtshof te Amsterdam, zittingslocatie Justitieel Complex Schiphol (JCS) te Schiphol, gemeente Haarlemmermeer, om te worden gehoord in de megazaak “Passage”. Binnen “Passage” is de moord op Van der Bijl en de aanloop naar de moord, een van de zaken.

Verdachte heeft ter terechtzitting van 14 mei 2014 verklaard geen bloed- of aanverwant van de verdachten te zijn en heeft vervolgens op de bij de wet voorgeschreven wijze in handen van de voorzitter de belofte afgelegd de gehele waarheid en niets dan de waarheid te zullen zeggen. Vervolgens heeft verdachte als getuige meermalen verklaard dat hij ten aanzien van alle vragen die hem gesteld worden, zich op zijn verschoningsrecht zou beroepen. Hij deed dit zowel bij inhoudelijke vragen als ook ten aanzien van de vraag of er andere drempels zijn die maakten dat hij niet wenste te verklaren en de vraag of er de afgelopen tijd iets was voorgevallen ten aanzien van verdachte of één van zijn familieleden. Hij heeft daarbij aangegeven van mening te zijn dat dat recht hem toekomt. Ook nadat de advocaat-generaal hem erop heeft gewezen dat zijn opstelling negatieve gevolgen kan hebben voor zijn voorwaardelijke invrijheidstelling en dat hij in gijzeling kan worden genomen, heeft verdachte aangegeven niet bereid te zijn om nader toe te lichten op grond waarvan hij meent dat hem een verschoningsrecht toekomt.

Op vordering van de advocaat-generaal heeft het hof daarop een bevel tot gijzeling afgegeven, oordelend dat de getuige zonder wettige grond weigert de gestelde vragen te beantwoorden. Voorts heeft het hof beslist dat de getuige op de terechtzitting van 2 juni 2014 wederom diende te verschijnen teneinde nader te worden gehoord omtrent zijn bereidheid om antwoord te geven op vragen en een datum voor een nader verhoor te bepalen.

Verdachte is op 2 juni 2014 wederom als getuige verschenen ter terechtzitting van het gerechtshof Amsterdam, zittingslocatie JCS. Verdachte heeft ook toen verklaard geen bloed- of aanverwant van de verdachten te zijn en heeft vervolgens op de bij de wet voorgeschreven wijze in handen van de voorzitter de belofte afgelegd de gehele waarheid en niets dan de waarheid te zullen zeggen. Verdachte heeft vervolgens verklaard dat hij, net als ter terechtzitting van 14 mei 2014, zich ten aanzien van alle vragen zal beroepen op zijn verschoningsrecht. Hij wenste hierop geen enkele nadere toelichting te geven, ook niet na een uiteenzetting van zijn rechten en plichten als getuige en aandringen van het hof. Zijn raadsvrouw, mr. Harlequin, advocaat te Den Haag, heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte ook niet verplicht is dit nader te motiveren en dat hem een algemeen verschoningsrecht toekomt.

Daarop heeft het hof geoordeeld dat verdachte, die onherroepelijk is veroordeeld in verband met betrokkenheid bij het misdrijf waarover hij zou worden gehoord, geen beroep op enig verschoningsrecht toekomt, nu hij ter toelichting op zijn stelling dat hem een beroep hierop wel toekomt, op geen enkele vraag antwoord heeft willen geven.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte zich op de terechtzittingen van het gerechtshof Amsterdam van 14 mei 2014 en 2 juni 2014 als getuige ten onrechte heeft beroepen op een verschoningsrecht.

De rechtbank neemt daartoe allereerst in aanmerking dat verdachte op die zittingen heeft verklaard dat hij geen bloed- of aanverwant van de verdachten is, zodat hem geen (algemeen) verschoningsrecht op grond van artikel 217 van het wetboek van Strafvordering (Sv) toekomt.

Voorts neemt de rechtbank in aanmerking dat verdachte zou worden gehoord over een feit waarvoor hij reeds onherroepelijk is veroordeeld. Aldus kan niet worden gezegd dat verdachte door het beantwoorden van aan hem gestelde vragen zichzelf nog aan het gevaar van een strafrechtelijke veroordeling voor dat feit zou blootstellen. Verdachte zou slechts bepaalde vragen kunnen weigeren te beantwoorden als hij zich daarmee – naar zijn inschatting – aan het gevaar van een andere strafrechtelijke veroordeling zou blootstellen, maar hiermee komt hem geen algeheel verschoningsrecht toe voor alle vragen.

De rechtbank heeft daarbij oog voor de eventuele problemen die de beantwoording van bepaalde vragen door verdachte in de zaak met zich mee zouden kunnen brengen, maar zolang dit door verdachte niet enigszins nader wordt geconcretiseerd, kan ook een beroep op het verschoningsrecht ex artikel 219 Sv niet slagen.

Voor zover verdachte geen verklaring heeft willen afleggen omdat hij zich zodanig bedreigd acht dat voor zijn leven, gezondheid of veiligheid dan wel voor de ontwrichting van zijn gezinsleven of zijn sociaal-economisch bestaan moet worden gevreesd, merkt de rechtbank op dat ten aanzien van een bedreigde getuige de aparte procedure ex artikel 226a Sv e.v. heeft te gelden. Ook dit is echter door verdachte op geen enkele wijze concreet gemaakt.

Van enig ander verschoningsrecht waarop verdachte een beroep kan doen, is evenmin gebleken.

Verdachte wordt veroordeelt tot een gevangenisstraf voor de duur van 101 dagen.

Lees hier de volledige uitspraak.