Veroordeling wegens ambtelijke omkoping

Rechtbank Noord-Holland 1 mei 2015, ECLI:NL:RBNHO:2015:3803 Verdachte heeft zich door het verstrekken van giften schuldig gemaakt aan het omkopen van een ambtenaar. Hoewel niet zonder meer duidelijk is wie de eerste stap daartoe heeft gezet vormt de omstandigheid dat verdachte zelf het initiatief heeft genomen om met medeverdachte 1 in contact te komen een sterke aanwijzing dat hij degene is die de omkoping geïnitieerd heeft, hoewel de veroordeling van medeverdachte 1 van heden ook wijst op een gretigheid voor het meewerken aan omkoping. Verdachte heeft bovendien meegewerkt om de schijn op te houden dat het eerlijke transacties waren door een – nauwelijks bruikbaar – rapport in ontvangst te nemen en in te stemmen met de verhullende teksten op de facturen. Hierdoor heeft hij zich tevens schuldig gemaakt aan valsheid in geschrifte.

Achergrond

Medeverdachte 1 is op 1 december 2006 als ambtenaar in dienst getreden bij de gemeente Haarlemmermeer met een voltijds dienstverband van 36 uur per week, in de functie van clustermanager Beheer & Onderhoud. Hij verrichtte daarnaast nevenwerkzaamheden via BV 2, waarin hij via BV 3 als DGA volledige zeggenschap heeft. Daarnaast verrichtte hij nevenwerkzaamheden via zijn eenmansbedrijf.

BV 4, waarvan verdachte DGA is, is bestuurder van BV 1. Verdachte heeft aan medeverdachte 2, directeur van De Waterwolf Dienstverlening Buitenruimte B.V. gevraagd hoe hij medeverdachte 1, van wie hij slechts wist dat hij bij de gemeente Haarlemmermeer werkte, kon benaderen. Verdachte en medeverdachte 2 hebben toen een gezamenlijke lunch georganiseerd, waarbij medeverdachte 1 ook werd uitgenodigd. Deze lunch vond plaats op 11 juni 2009. Hierna heeft verdachte drie mondelinge opdrachten gegeven aan BV 2. Niets is afgesproken over de termijn van levering van de tegenprestatie en niets is afgesproken over de prijs die medeverdachte 1 bij verdachte in rekening mocht brengen.

Verdachte heeft op 9 november 2009 € 23.841,65 overgemaakt op de bankrekening van BV 2 overeenkomstig de factuur 2009/LS0309 met als onderwerp: “1e fase Beeldkwaliteitplannen en gemeentelijke onderhoudsstrategieën in Zuid-Holland”.

Verdachte heeft hiervoor als tegenprestatie een door medeverdachte 1 opgestelde nota ontvangen ´Beheer Kwaliteit in de Openbare Ruimte'. Dit rapport bestaat uit passages van het bij de gemeente Haarlemmermeer eerder op verzoek van medeverdachte 1 door BV 5 uitgebrachte rapport “Integraal beheerkwaliteitsplan”.

Verdachte heeft op 2 december 2009 € 28.675,43 overgemaakt op de bankrekening van BV 2 overeenkomstig de factuur 2009/LS0311 met als onderwerp “Meerjaren structuurplannen en vraag gestuurd beheer en onderhoud”. medeverdachte 1 verklaart dat hij hiervoor geen fysiek product heeft aangeleverd.

Verdachte heeft op 17 december 2009 € 53.864,16 overgemaakt op rekening van BV 2 overeenkomstig de factuur 2009/LS0313 d.d. 7 december 2009 met als onderwerp; “Voorschot inhuur werkvoorbereiding contractering Noord en Zuid-Holland”. Hiervoor zijn geen werkzaamheden verricht. Op 9 december 2009 geeft medeverdachte 1 de opdracht “ Uitvoering Verhardingsmaatregelen 2008-2010” aan de Waterwolf. Op 16 december 2009 krijgt BV 1 van de Waterwolf opdracht voor genoemde verhardingsmaatregelen voor een bedrag van € 533.200.

De facturen van BV 2 zijn in de administratie van verdachte als ‘overige kosten’ geboekt op het project 9259, zijnde het project “Verhardingsmaatregelen 2008-2010”.

Bij een omvangrijk project via de gemeente Haarlemmermeer diende gebruik te worden gemaakt van de onderaannemer BV 1. Dit is volgens getuige 1 gebaseerd op een tussen verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 mondeling gemaakte afspraak.

Alle projecten in het kader van het onderhoud aan de openbare ruimte moesten worden weggezet bij De Waterwolf, hoewel alle projectleiders, ook getuige 2, destijds manager van de afdeling OV&R bij de gemeente Haarlemmermeer, zelf, faliekant tegen waren, omdat zij vonden dat met gemeenschapsgeld zo efficiënt mogelijk moest worden omgegaan.

Op 9 december 2009 stuurde medeverdachte 1 een e-mail aan medeverdachte 2 met onder meer als inhoud: ”Hierbij geef ik jou opdracht conform bovenstaande omschrijving, op basis van de lijst met werkzaamheden, met een inspectiedatum van begin 2008 voor een totaalbedrag van € 878.000,00”.

De waarde van de omzet die BV 1 bij De Waterwolf realiseerde in 2006, 2007 en 2008 bedroeg respectievelijk € 43.128, € 95.639 en € 992. In 2009 heeft verdachte via zijn onderneming BV 1 bij De Waterwolf facturen ingeleverd ten bedrage van totaal ongeveer € 495.000. De eerste factuur was gedateerd 12 juni 2009. Hiernaast kreeg BV 1 van de Waterwolf op 16 december 2009 de opdracht van € 533.200.

Feit 1

Blijkens de eerste door medeverdachte 1 ingezonden factuur heeft hij met betrekking tot de eerste opdracht werkzaamheden verricht in juli en augustus 2009. Medeverdachte 1 heeft hiervoor een rapport van 15 bladzijden geleverd. Dit rapport is samengesteld uit passages die afkomstig zijn van een kort daarvoor door BV 5 aan de gemeente afgeleverd 31 pagina’s tellend rapport genaamd: “Integraal beheerkwaliteitplan”. De rechtbank stelt vast dat de tekst van het rapport van medeverdachte 1 nagenoeg geheel afkomstig is van het door BV 5 opgestelde rapport en overigens inclusief de foto’s een gelijke lay-out kent. medeverdachte 1 heeft BV 1 een prijs in rekening gebracht van € 23.841,65 die gebaseerd is op 206 uren aan werkzaamheden. Bij de doorzoeking bij BV 1 is het rapport van medeverdachte 1 niet aangetroffen. Met betrekking tot de vraag aan verdachte wat de aanleiding was voor de opdracht en waarvoor het rapport gebruikt is, is geen concreet antwoord gekomen. De rechtbank concludeert uit al het voorgaande dat hier materieel sprake is van een gift en dat het rapport dat medeverdachte 1 heeft opgesteld uitsluitend de functie had om de werkelijkheid te verhullen. Gelet op de aanvang van de werkzaamheden, juli 2009, en dat verdachte voor die datum medeverdachte 1 niet eerder ontmoet had, kan het niet anders dan dat die opdrachten rechtstreeks zijn voortgevloeid uit afspraken die zijn gemaakt tijdens de gezamenlijke lunch op 11 juni 2009.

De betaling van € 28.675,43 van BV 1 op rekening van BV 2 is gebaseerd op een mondelinge opdracht zonder afspraken over prijs en datum levering van de tegenprestatie. medeverdachte 1 heeft hiervoor geen fysiek product afgeleverd en omschrijft, net als verdachte, zijn tegenprestatie als het geven van adviezen. De rechtbank acht het onaannemelijk dat medeverdachte 1, zoals hij heeft verklaard 183 uren bezig is geweest met onderzoek en advisering ten behoeve van BV 1 terwijl dat geen enkel bewijs van inspanning van de zijde van medeverdachte 1 of enig ander resultaat heeft opgeleverd en de rechtbank ziet de betaling dan ook als een gift.

Op 17 december 2009 wordt op de rekening van BV 2 € 53.864,43 bijgeschreven van de rekening van BV 1 ter betaling van de factuur van 7 december 2009 met omschrijving “Voorschot inhuur werkvoorbereiding contractering Noord en Zuid-Holland”. Volgens verdachte is hier niks van terecht gekomen en heeft hij dit bedrag ten onrechte betaald. verdachte verklaarde ter terechtzitting dat BV 2 personeel aan BV 1 ter beschikking zou stellen dat BV 1 nodig had om de opdracht van De Waterwolf met betrekking tot de uitvoering van het verhardingsmaatregelenpakket uit te voeren. De opdracht daartoe is echter pas op 16 december 2009 aan BV 1 verstrekt. Het is onbegrijpelijk dat verdachte € 53.864,43 betaalt aan BV 2 voor de inhuur van personeel via BV 2 voor werkzaamheden waarvoor verdachte nog geen opdracht heeft ontvangen. In het licht van alle voornoemde omstandigheden komt de rechtbank tot de conclusie dat ook hier materieel sprake is van een gift en dient hetgeen door verdachte en medeverdachte 1 wordt verklaard eveneens ter verhulling van de werkelijke aard van de betaling.

Ten aanzien van het al dan niet in strijd met de plicht in zijn bediening iets hebben gedaan

Blijkens het onderzoek van Ernst & Young heeft BV 1 in 2009 totaal € 495.000 aan facturen verzonden aan De Waterwolf, waarvan voor ongeveer € 340.000 in de laatste twee maanden. Daarnaast is BV 1 op 16 december 2009 door De Waterwolf een opdracht gegund ter grootte van € 533.200. Gelet op de verklaringen van getuige 2 en getuige 1 wist De Waterwolf dat de opdrachten van de gemeente Haarlemmermeer met betrekking tot de openbare ruimte bij haar terecht zouden komen. BV 1 wist op haar beurt dat De Waterwolf de werkzaamheden naar haar zou doorzetten. De giften van BV 1 aan BV 2 hebben naar het oordeel van de rechtbank geen ander doel gehad dan te bewerkstelligen dat BV 1 de opdrachten, die de gemeente Haarlemmermeer aan De Waterwolf verstrekte, geheel of gedeeltelijk mocht uitvoeren. Aldus heeft medeverdachte 1 in strijd met zijn plicht als ambtenaar gehandeld, welke plicht onder meer inhoudt dat de ambtenaar integer handelt, neutraal te werk gaat en aan anderen geen persoonlijke voorkeurspositie toekent en nog minder, dat hij zich laat betalen om aan een ander een opdracht te gunnen of te laten gunnen.

Feit 2

Nu verdachte het ten laste gelegde ten aanzien van de facturen genoemd onder 2, tweede, derde en vierde liggende streepjes heeft bekend en door of namens hem geen vrijspraak daarvan is bepleit, is er sprake van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359 derde lid, laatste zin van het Wetboek van Strafvordering.

Hoewel de verdediging betwist dat drie facturen vals zijn, kan uit de inhoud van de verklaringen van verdachte en het pleidooi niet anders dan geconcludeerd worden dat die facturen niet, dan wel niet geheel, overeenkomstig de werkelijkheid zijn, omdat de opgegeven werkzaamheden niet dan wel niet volledig zijn verricht, terwijl de factuur doet voorkomen dat dit wel het geval is. Dat maakt de facturen wel degelijk vals.

De verdediging heeft er op gewezen dat verdachte van medeverdachte 2 te horen kreeg wat op de factuur moest komen staan, maar dat maakt de conclusie niet anders. Voorts bracht de verdediging naar voren dat medeverdachte 2 ter vermijding van betaling van vennootschapsbelasting – De Waterwolf leek af te stevenen op winst – een voorziening in 2009 wilde treffen om de heffing minder te doen zijn, en hij dacht dat voortijdige facturering daarvoor een geschikt middel kon zijn. Afgezien van de vraag of de gedachte van medeverdachte 2 juist is, ziet de rechtbank daarin geen grond om te concluderen dat het valse karakter van de facturen daaraan om die reden komt te ontvallen. Verder heeft de verdediging er op gewezen dat achter de facturering een verrekening schuil ging tussen BV 1 en De Waterwolf. Hoewel de verklaringen van verdachte en medeverdachte 2 een grote gelijkenis tonen, maar ook gedeeltelijk niet gelijkluidend zijn, erkent verdachte dat daarvan niets op papier staat. Wat daar van zij, deze omstandigheid ontdoet de facturen niet van hun vals karakter.

Bewezenverklaring

• Feit 1: een ambtenaar een gift doen met het oogmerk om hem te bewegen in zijn bediening, in strijd met zijn plicht, iets te doen en/of een ambtenaar een gift doen naar aanleiding van hetgeen deze in zijn bediening, in strijd met zijn plicht, heeft gedaan, meermalen gepleegd;
• Feit 2: het medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 jaar met een proeftijd van 2 jaar en een taakstraf van 240 uur.

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de omstandigheid dat verdachte niet eerder met justitie in aanraking is gekomen. Voorts heeft de rechtbank acht geslagen op de leeftijd van verdachte. Ten slotte heeft de rechtbank er mee rekening gehouden dat verdachte zijn bedrijf heeft verkocht en geld terug gestort heeft op de rekening van De Waterwolf teneinde met dat bedrijf schoon schip te maken, zoals verdachte dat heeft genoemd.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak phishing

Rechtbank Midden-Nederland 13 mei 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:3388 De rechtbank spreekt een man vrij van phishing, oplichting en stelen van geld van verschillende bankrekeningen. Hoewel het opvallend te noemen is dat verdachte de klantgegevens van 14 van de 15 slachtoffers heeft bevraagd in de banksystemen waar hij werkte, kan dit niet zonder meer tot de conclusie leiden dat verdachte op enigerlei wijze betrokken is geweest bij en opzet heeft gehad op de aan hem ten laste gelegde feiten.

De pingberichten die op een harde schijf van een in verdachtes woning gevonden computer zijn aangetroffen, waaruit afgeleid kan worden dat verdachte met een ander sprak over fraude via een bank, kunnen in dit verband niet tot het bewijs gebruikt worden. Uit het proces-verbaal van bevindingen volgt immers dat deze ping-bestanden gedurende de periode van 17 oktober 2011 tot en met 2 januari 2012 zijn gewijzigd. De ten laste gelegde feiten zouden echter zijn begaan vanaf september 2012, zodat de pingberichten niet in direct verband gebracht kunnen worden met deze feiten.

De rechtbank oordeelde dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor phishing fraude, diefstal en (poging tot) oplichting

Rechtbank Rotterdam 22 mei 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:3488 Verdachte heeft, samen met haar mededaders, klanten van een bank via de e-mail benaderd en deze klanten later opgebeld, waarbij zij zich heeft voorgedaan als beveiligingsmedewerkster van die bank. De slachtoffers van verdachtes handelen hebben de inlogcodes van hun internetbankierenaccount afgegeven, waarna deze gegevens zijn gebruikt om op de accounts van de slachtoffers in te loggen en geld van hun rekeningen over te maken naar rekeningen van verdachtes mededaders, die dit geld vervolgens contant hebben opgenomen.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 227 dagen, waarvan 180 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Uitspraak in 'Bulgarenfraude’

Rechtbank Rotterdam 19 mei 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:3482 Verdachte heeft zich tezamen met anderen zeer vele malen schuldig gemaakt aan het plegen van valsheid in geschrift door op naam van derden valse aanvragen zorgtoeslag en kinderopvangtoeslag in te dienen. De verdachte heeft zich ook tezamen met anderen meermalen schuldig gemaakt aan oplichting. De verdachte en zijn medeverdachten hebben structureel geopereerd met een zekere organisatiegraad en zij zijn berekenend te werk gegaan. De omvang van de fraude en oplichting bestond niet slechts uit de in de bewezenverklaring vermelde aanvragen, doch uit veel meer aanvragen. Door deze grootschalige fraude en oplichting zijn aanzienlijke bedragen door de Belastingdienst uitgekeerd. 

Ook heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het witwassen van geldbedragen en heeft hij hiervan een gewoonte gemaakt. Door het witwassen van crimineel vermogen wordt de onderliggende criminaliteit gefaciliteerd.

De Belastingdienst is door het frauduleuze handelen van verdachte ernstig benadeeld. De verdachte heeft op doortrapte wijze misbruik gemaakt van het systeem van de Belastingdienst dat is ingesteld om grote aantallen toeslagaanvragen zo snel mogelijk te kunnen verwerken. De Belastingdienst moet daarbij uit kunnen gaan van de juistheid van de ingediende verzoeken om zo de aanvragers zo snel mogelijk te bedienen. De verdachte heeft het vertrouwen dat de basis vormt van het door de Belastingdienst gehanteerde systeem ondergraven en daarbij uitsluitend oog gehad voor zijn eigen financiële gewin. Dit rekent de rechtbank de verdachte zwaar aan.

Feit 1 primair: medeplegen valsheid in geschrift

De Wet op de huurtoeslag (WHT) zegt in artikel 9 dat het een vereiste is voor het recht op huurtoeslag dat in ieder geval de huurder op het betreffende adres bij de gemeente staat ingeschreven. Als huurder wordt volgens artikel 1 WHT aangemerkt de persoon die zijn hoofdverblijf heeft in een door hem gehuurde woning. Naast ingeschreven staan, is ook bewoning een (cumulatief) vereiste voor het recht op huurtoeslag. Dit brengt echter ook mee dat als iemand niet staat ingeschreven (maar er misschien wel woont), er om die reden (dus) ook geen recht op huurtoeslag bestaat. En dat betekent naar het oordeel van de rechtbank dat alleen het niet-ingeschreven staan voldoende is om van een valse aanvraag huurtoeslag te kunnen spreken.

Feit 2: medeplegen oplichting

De rechtbank kwalificeert het gebruik van een valse aanvraag als het aanwenden van een listige kunstgreep, nu de Belastingdienst door die valse aanvraag steeds is bewogen tot afgifte van geld. Voor het aanvragen van zorgtoeslag is bewezen dat daarenboven sprake is geweest van een valse hoedanigheid - het zich voordoen als zorgverzekerde -.

Feit 3: medeplegen witwassen

Bewezen wordt verklaard het omzetten van bedragen als vorm van witwassen. Door de verdediging is gewezen op de jurisprudentie van de HR in 25 maart 2014 en 7 oktober 2014 hieromtrent. De rechtbank overweegt hierover als volgt.

Naar het oordeel van de rechtbank is in vele gevallen sprake van het doen storten van frauduleus aangevraagde en verkregen bedragen op rekeningen van de aanvragers, van welke rekeningen bankpassen en pincodes zijn verkregen en in het bezit waren van de verdachte(n) en waarmede in veel gevallen die bedragen (contant) zijn opgenomen, dan wel dat dit ervoor moet worden gehouden gelet op de verklaringen van (ook) en met name de Bulgaarse aanvragers welke zich in het dossier bevinden. Daarnaast is sprake van het doen storten van zulke, door voornoemde aanvragers aangevraagde en op hun naam uitgekeerde bedragen op de rekening van (een) verdachte zelve, zulks kennelijk met het oog op het contant opnemen van die bedragen. De rechtbank is, wat er ook zij van (de omvang van) het verweer, van oordeel dat hoe dan ook sprake is van een gedraging die een op het daadwerkelijk verbergen of verhullen van de werkelijke, criminele, herkomst van die bedragen gericht karakter heeft.

Ten aanzien van alle feiten m.b.t. opzet aanvragers

Gelet op de verklaringen van verschillende van hen, kan de rechtbank niet – met voldoende zekerheid – vaststellen of de (Bulgaarse) aanvragers in juridische zin voldoende opzet op het ongeoorloofde karakter van hun aanvragen en daarmede samenhangende uitbetalingen hebben gehad. Dat betekent dat de rechtbank niet tot bewezenverklaring van hun medeplegen van de tenlastegelegde feiten kan komen, daaronder begrepen het verweten witwassen.

Vrijspraak

Het aanvragen van huurtoeslag, zorgtoeslag en/of huur- en zorgtoeslag door verdachte op naam van betrokkene 1, zoals onder 1 en 2 ten laste gelegde is niet wettig en overtuigend bewezen, zodat de verdachte daarvan partieel dient te worden vrijgesproken. Hiertoe is ten aanzien van de zorgtoeslag overwogen dat niet met zekerheid kan worden vastgesteld dat de verdachte middels zijn IP-adres zorgtoeslag over het jaar 2010 heeft aangevraagd voor die betrokkene 1 blijkens het dossier over het jaar 2011 wel verzekerd is geweest voor zorg.

Bewezenverklaring

• Feit 1 primair: medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 2: medeplegen van oplichting, meermalen gepleegd;
• Feit 3: medeplegen van gewoontewitwassen.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 4 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling (medeplegen van) oplichting & computervredebreuk

Rechtbank Den Haag 13 mei 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:5525 Verdachte heeft zich gedurende een periode van bijna negen maanden samen met een ander of anderen schuldig gemaakt aan phishing op het internet. Op die manier heeft hij geprobeerd om grote aantallen personen hun vertrouwelijke DigiD-gegevens te laten afstaan. Van zeker zes personen staat vast dat dit verdachte ook is gelukt. Daarnaast heeft verdachte op dezelfde manier en met succes inlogcodes van bankrekeningen bemachtigd (en waarmee later misbruik is gemaakt door relatief grote bedragen van bankrekeningen van gedupeerden te afschrijven).

Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan computervredebreuk van een webserver en heeft hij phishingprogrammatuur verworven en voorhanden gehad. Deze feiten nopen tot nog zwaardere beveiligingsmaatregelen en leiden daarmee uiteindelijk tot hogere consumentenprijzen. Uit het dossier blijkt dat slechts door ingrijpen van de politie een eind is gekomen aan verdachtes bezigheden, en uit de ontkenning ter terechtzitting kan de rechtbank niet opmaken dat verdachte enig inzicht heeft in de ernst van de bewezenverklaarde feiten.

Algemeen

Phishing is een vorm van internetoplichting, die bestaat uit het lokken (bijvoorbeeld door middel van valse e-mails) van personen naar een nagemaakte website - die uiterlijke gelijkenissen vertoont met de echte website – om hen daar vertrouwelijke gegevens, zoals inlognamen en wachtwoorden, in te laten voeren. Het uiteindelijke doel is om onrechtmatig over vertrouwelijke gegevens te beschikken. Voor phishing wordt gebruik gemaakt van zogenoemde scripts. Deze scripts zijn geschreven in een daartoe bestemde programmeertaal en worden ondergebracht op (meestal gehackte) websites. Scripts bevatten computerinstructies die bijvoorbeeld zorgen voor de weergave van de nagemaakte phishingsite en instructies voor het ondervangen en doorsturen van vertrouwelijke gegevens naar een bepaalde persoon.

Verdenkingen

De verdenking tegen verdachte bestaat er uit dat hij zich door middel van phishing naar DigiD-gegevens zou hebben schuldig gemaakt aan het medeplegen van oplichting (feit 1) van respectievelijk aangever, een aantal onbekend gebleven personen en zes met BSN-nummers aangeduide personen, en aan meerdere pogingen daartoe (feit 2). Bovendien zou verdachte aangevers slachtoffer 1, slachtoffer 2 en slachtoffer 3 en voorts een aantal onbekend gebleven personen hebben opgelicht door phishing naar hun bank- en digipasgegevens van de SNS Bank en Rabobank (feit 3). Daarnaast zou verdachte zich schuldig hebben gemaakt aan computervredebreuk door onbevoegd binnen te dringen in een Braziliaanse mailserver en een Senegalese webserver (feit 4 eerste cumulatief/alternatief). Verder zou verdachte zich hebben schuldig gemaakt aan het vervaardigen, verkopen, verwerven, invoeren, verspreiden of voorhanden hebben van een technisch hulpmiddel dat geschikt is gemaakt of ontworpen is met het oogmerk tot het plegen van computervredebreuk, en hij zou DigiD-gegevens hebben verkocht, verworven, verspreid of voorhanden hebben gehad (feit 4 tweede cumulatief/alternatief).

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft verzocht verdachte van alle ten laste gelegde feiten vrij te spreken. De verdediging heeft in het bijzonder de betrokkenheid van verdachte bij het voorgaande betwist, nu er de mogelijkheid bestaat dat anderen, in het bijzonder ene Peter, daarvoor verantwoordelijk kunnen worden gehouden.

Oordeel van de rechtbank

Betrokkenheid verdachte De rechtbank hecht er aan om op te merken dat zij bij de beoordeling van de betrokkenheid van verdachte telkens oog heeft gehouden voor de niet helemaal denkbeeldige mogelijkheid dat derden, die fysiek in de buurt van verdachte hebben verbleven of via internet of een virus de laptop hebben overgenomen, voor de feiten verantwoordelijk zouden kunnen zijn. De behoedzaamheid waarmee de betrokkenheid van verdachte moet worden aangenomen, wordt versterkt nu uit het door de officier van justitie aangehaalde proces-verbaal blijkt dat er virussen op de laptop van verdachte zijn aangetroffen. Van die virussen is echter niet vastgesteld dat deze geschikt of bedoeld waren om de laptop door (onbekende) derden te laten overnemen. Voor een strafrechtelijk relevante rol van onbekend gebleven derden zijn ook overigens in het dossier geen aanknopingspunten gevonden.

De rechtbank stelt bij de beoordeling voorop dat op de laptop, waarachter verdachte zat bij zijn aanhouding, zeer belastende gegevens, namelijk grote hoeveelheden e-mailadressen, phishinge-mails, scripts (digid.zip), DigiD-gegevens en gegevens van klanten van de SNS Bank en Rabobank, zijn aangetroffen. Op deze laptop kwamen bovendien e-mails binnen van het in phishingscripts genoemde e-mailaccount mailadres 3. Een aantal van deze e-mails, die zijn gedateerd van april 2014 tot en met januari 2015, bevatte verwijzingen naar het in de scripts genoemde onderwerp DigiD ReZulTs, en bijvoorbeeld de websites website 1 en internetadres 6, waarop phishingaparatuur is gevonden.

De verklaring van verdachte dat de laptop van ene Peter was en hij de laptop pas kort voor zijn aanhouding heeft gekregen, acht de rechtbank niet aannemelijk, nu verdachte daarvoor geen enkele concrete onderbouwing heeft gegeven, ook niet na daartoe expliciet ter terechtzitting te zijn bevraagd, en dit niet strookt met andere gegevens in het dossier. Zo zijn er aanwijzingen dat verdachte de laptop al langer in bezit had. Vastgesteld is dat al op 18 april 2014 het programma Windows 8.1 op de laptop is geïnstalleerd en dat daarbij het e-mailadres mailadres 1 is ingevuld en een map met de naam amaechi is aangemaakt, hetgeen correspondeert met de voornaam van verdachte. Bovendien is alias 2@yahoo.com, waarvan verdachte in zijn eerste verhoor van de politie heeft aangegeven dat dit zijn e-mailadres is, het alternatieve adres van het e-mailaccount mailadres 1. Voorts heeft zijn vriendin in haar eerste verhoor door de politie verklaard dat verdachte de laptop al een jaar of twee heeft. De rechtbank acht het daarbij verder belastend dat op het moment van aanhouding op het scherm van de laptop een raster (een soort Excel) stond en dat verdachte, bij het zien van de herkenbare verbalisant, zich zeer snel naar de computer omdraaide en deze uitzette. Een dergelijke handelwijze past naar uiterlijke verschijningsvorm enkel bij het willen verbergen van (en dus het hebben van wetenschap over) de gegevens en handelingen op de laptop. De rechtbank acht het, gezien al deze feiten en omstandigheden, aannemelijk dat de verdachte vanaf april 2014 de beschikking over de laptop heeft gehad.

Op de laptop van verdachte is het chatprogramma Yahoo Messenger gevonden waarmee de gebruiker alias 2 chatgesprekken heeft gevoerd met alias 3. De laptop van verdachte was via de Wi-Fi met de router van de adres en het internet verbonden, waarbij de internetverbinding het IP-adres 1 toegewezen had gekregen. De rechtbank merkt op dat de tijdstippen waarop de van dit IP-adres getapte chatgesprekken tussen alias 2 en alias 3 op 25 november 2014 hebben plaatsgevonden precies passen bij de observaties op de adres met betrekking tot de fysieke aan- en afwezigheid van persoon A, die wel verdachte moet zijn. Zo was alias 2 van 09.25 tot en met 10.18 uur online en verliet verdachte om 10.20 uur de woning om 13.01 uur weer terug te keren. Om 13.07 uur begon alias 2 vervolgens weer te chatten. De rechtbank acht het uitgesloten dat iemand anders op de laptop van verdachte én op het IP-adres van de adres én precies binnen deze intervallen met alias 3 heeft gechat. Dit geldt te meer nu de gesprekken in Pidgin Engels, de taal die verdachte spreekt, zijn gevoerd.

Daarnaast kunnen ook de e-mailadressen waarnaar de gephishte gegevens werden verzonden – naast de koppeling via het IP-adres – ook op andere wijze aan verdachte worden gelinkt. Naast het hiervoor al genoemde alternatieve adres van het e-mailaccount mailadres 1 en het account zelf (dit was immers ook geregistreerd bij de installatie van de laptop) wijst ook het telefoonnummer +telefoonnummer 1 dat bij e-mailaccount mailadres 3 is opgegeven in de richting van verdachte. Dit telefoonnummer heeft tussen 21 november 2013 en 20 december 2013 in een mobiele telefoon met IMEI-nummer nummer 1 gewerkt. In de telefoon met dit IMEI-nummer was ook het telefoonnummer +telefoonnummer 2 gebruikt. Het telefoonnummer +telefoonnummer 2 was ook gebruikt in een telefoon met IMEI-nummer nummer 5, welke telefoon bij verdachte is aangetroffen. Saillant is daarbij dat deze mobiele telefoon ook werd gebruikt door het telefoonnummer 3, welk nummer op 10 januari 2015 door alias 2 via Yahoo Messenger werd opgegeven als het zijne.

Het bovenstaande kan - in onderling verband en samenhang bezien - enkel tot de conclusie leiden dat verdachte degene moet zijn geweest die (mede) verantwoordelijk is voor de phishing naar DigiD en bankgegevens. Het is verdachte geweest die onder de naam alias 2 via chatgesprekken alias 1 opdrachten heeft gegeven om scripts te vervaardigen. Daarnaast heeft verdachte een webshell voorhanden gehad waarmee hij onrechtmatig een webserver is binnengedrongen. Van alias 3 heeft verdachte bovendien valse sleutels voor mailservers en een programma verkregen om grote hoeveelheden e-mail te kunnen versturen. Op de laptop van verdachte zijn ook phishinge-mails en grote hoeveelheden e-mailadressen aangetroffen. Vervolgens heeft verdachte de gephishte gegevens via zijn e-mailadres ontvangen en deze gegevens in enkele gevallen – in ieder geval die van de SNS Bank en de Rabobank – aan derden verstrekt zodat er fraude mee kon worden gepleegd. Verdachte heeft derhalve bewust een grote intellectuele en materiële bijdrage geleverd aan de phishing. Dat hij dit niet alleen heeft gedaan, maakt de rechtbank op uit de chatgesprekken met de maker van de scripts. De rechtbank gaat er daarbij van uit dat de scriptmaker daarbij de kennelijke bedoeling heeft, zoals verdachte als opdrachtgever die ook had, dat die scripts daadwerkelijk zullen kunnen worden gebruikt voor phishingactiviteiten. Derhalve moet verdachte als medepleger worden beschouwd.

Kwalificatie feit 2

Gelet op het voorgaande heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan meerdere pogingen tot oplichting. Immers heeft verdachte door scripts te plaatsen en links daarnaar in phishingmails te (laten) versturen geprobeerd om personen te misleiden om hun DigiD-gegevens in te vullen. Deze gedragingen zijn naar uiterlijke verschijningsvorm zozeer gericht op het verkrijgen en daarmee de afgifte van de gegevens dat sprake is van een begin van uitvoering die is gericht op het voltooien van oplichting. Op grond van de omstandigheid dat ook enkele malen e-mails zonder gegevens of met kennelijk onjuiste gegevens zijn ontvangen (al dan niet van personen die de misleiding doorzagen) staat vast dat het meerdere malen bij een poging is gebleven.

Kwalificatie feit 1

Anders dan de officier van justitie acht de rechtbank niet bewezen dat verdachte verantwoordelijk is voor de oplichting van aangever. Daarvoor sluit de rechtbank zich aan bij de opmerking van de raadsman dat moet worden gewogen hoe uniek de programma’s en werkwijzen van verdachte nu precies zijn. Nu niet is vastgesteld naar welke website de link in de phishinge-mail naar aangever verwees, kan deze ook niet in verband worden gebracht met verdachte. Hoewel het er de schijn van heeft dat verdacht ook hier achter zit, valt niet met voldoende zekerheid uit te sluiten dat naast verdachte ook anderen gebruik hebben gemaakt van de tekst van de e-mail, de mailserver en de diensten van alias 1. De omstandigheden dat een phishingwebsite van verdachte op een ander moment is te koppelen aan het e-mailadres mailadres 13 en de mailserver die bij een Braziliaanse organisatie hoort, zijn daarvoor onvoldoende. Voorts zijn de gegevens van aangever niet op de laptop aangetroffen. De rechtbank zal verdachte van dit onderdeel dan ook vrijspreken. Dit ligt anders voor de met BSN-nummers genoemde personen, nu verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan phishing en hij daarin in deze gevallen – blijkens de informatie van Logius – ook succesvol is geweest.

Met de officier van justitie en de verdediging acht de rechtbank niet bewezen dat verdachte een aantal onbekend gebleven personen heeft opgelicht, al was het maar om het simpele feit dat het overige deel van de DigiD-gegevens niet gevalideerd konden worden. Het is in die gevallen – zoals hiervoor overwogen – bij een poging gebleven.

Kwalificatie feit 3

Anders dan de officier van justitie acht de rechtbank niet bewezen dat verdachte verantwoordelijk moet zijn geweest voor de oplichting van slachtoffer 2. Wederom lijkt het er op – gelet op de modus operandi van verdachte – dat hij er iets mee te maken heeft gehad, maar er kan, enkel op grond van een aangiftenummer, niet met voldoende zekerheid worden vastgesteld dat verdachte in het bezit is geweest van haar gegevens. Daarnaast ziet de rechtbank een contra-indicatie in de verklaring van slachtoffer 2 dat zij de e-mail op 5 november 2014 (en niet 6 november) zou hebben ontvangen. De rechtbank zal verdachte dan ook van dit onderdeel vrijspreken. Dit ligt anders voor slachtoffer 1 en slachtoffer 3 en een aantal onbekend gebleven personen, nu verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan phishing en hij daarin – blijkens de informatie van de SNS Bank en de Rabobank – ook succesvol is geweest.

Uit de vastgestelde feiten blijkt dat ook een ander zich na de verzending van de eerste e-mail met deze oplichting heeft bemoeid. Maar zoals dit feit is tenlastegelegd, ziet de omschrijving uitsluitend op de oplichting per e‑mail. Dit brengt mee dat medeplegen van dit feit niet is bewezen.

Kwalificatie feit 4 eerste cumulatief/alternatief

Anders dan de officier van justitie acht de rechtbank niet bewezen dat verdachte een mailserver in Brazilië is binnengedrongen. Uit de chatgegevens blijkt immers niets meer dan dat verdachte de beschikking heeft gehad over valse sleutels van (Braziliaanse) mailservers. Niet kan worden uitgesloten dat de phishinge-mails vanaf mailservers zijn verstuurd waartoe hij bevoegde toegang had. Bovendien kan verdachte niet worden gekoppeld aan de e-mail van 20 mei 2014 vanaf het adres mailadres 13, nu de summiere opmerking dat sprake is van karakteristieke overeenkomsten met (kennelijk) het door verdachte gebruikte website 1, zonder verdere onderbouwing daarvoor onvoldoende is. Omdat de in de e-mail van 20 mei 2014 geplaatste link ook niet voorkomt in het proces-verbaal over de samenhang tussen de phishingsites voor DigiD, ziet de rechtbank geen aanleiding om op dit punt tot een bewezenverklaring te komen.

Dit ligt anders voor het binnendringen van een webserver. Verdachte heeft immers door middel van het gebruik van een webshell de beveiliging van de website internetadres 9 omzeild om daarop phishingwebsites te (laten) plaatsen. De rechtbank kan echter niet vaststellen dat de webserver in Senegal stond, nu de enkele extensie van de website daarover onvoldoende duidelijkheid geeft en de mogelijkheid openlaat dat de webserver zich ergens anders bevond.

Hoewel aannemelijk is dat verdachte ook bij dit feit niet alleen heeft gehandeld, ontbreekt in het dossier het bewijs van betrokkenheid van een of meer anderen, waardoor het medeplegen niet is bewezen.

Kwalificatie feit 4 tweede cumulatief/alternatief

De rechtbank overweegt dat de phishingscripts die verdachte heeft verworven en voorhanden heeft gehad daadwerkelijk door middel van webshells in webservers zijn binnengedrongen. Dit geheel van phishingprogrammatuur was derhalve gericht op het plegen van computervredebreuk, waarbij de gegevens door de webserver werden verwerkt en overgedragen om deze voor verdachte op te nemen. Daarnaast heeft verdachte – zoals bij feit 1 bewezenverklaard – feitelijk de beschikking gehad over gestolen maar valide DigiD-gegevens, waarvan gelet op al het voorgaande het kennelijke doel was om daarmee te kunnen inloggen, voorhanden gehad en verworven. De rechtbank acht de onder 4 tweede cumulatief/alternatief ten laste gelegde feiten- ook hier zonder het medeplegen- derhalve wettig en overtuigend bewezen.

Bewezenverklaring

• Feit 1: medeplegen van oplichting, meermalen gepleegd;
• Feit 2: medeplegen van poging tot oplichting, meermalen gepleegd;
• Feit 3: oplichting, meermalen gepleegd;
• Feit 4 eerste cumulatief/alternatief: computervredebreuk;
• Feit 4 tweede cumulatief/alternatief: het, met het oogmerk dat daarmee een misdrijf als bedoeld in artikel 138ab, tweede of derde lid Wetboek van Strafrecht wordt gepleegd, een technisch hulpmiddel -dat hoofdzakelijk geschikt gemaakt of ontworpen is tot het plegen van een zodanig misdrijf- verwerven en voorhanden hebben; en het, met het oogmerk dat daarmee een misdrijf als bedoeld in artikel 138ab, tweede of derde lid Wetboek van Strafrecht wordt gepleegd, een computerwachtwoord, toegangscode of daarmee vergelijkbaar gegeven - waardoor toegang kan worden gekregen tot een geautomatiseerd werk of een deel daarvan -, verwerven en voorhanden hebben.

Strafoplegging

De rechtbank

veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 3 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens faillissementsfraude: rb houdt bestuurder verantwoordelijk voor bedrieglijke bankbreuk, gepleegd door een rechtspersoon

Rechtbank Rotterdam 15 april 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:3348 Verdachte heeft samen met anderen een bijdrage geleverd aan de doorstart van bedrijf 1 in twee andere bedrijven, die door medeverdachte 1 en door verdachte werden beheerst.

Na de doorstart bleven in bedrijf 1 omvangrijke schulden achter. Omdat een redelijke koopsom ontbrak of niet aan bedrijf 1 ten goede is gekomen resteerden nauwelijks activa en liquide middelen waarop de overige crediteuren van bedrijf 1 verhaal konden nemen. Bedrijf 1 is dan ook in januari 2007 failliet verklaard. Ondanks dit faillissement is verdachte toch over vermogensbestanddelen van bedrijf 1 blijven beschikken.

Bedrijf 1 had haar onderneming gekocht uit het faillissement van bedrijf 4, die haar onderneming had gekocht uit het faillissement van bedrijf 14. Bij al deze vennootschappen waren verdachte en medeverdachte 1 als aandeelhouder of anderszins nauw betrokken. Al deze vennootschappen hebben gedurende hun korte bestaan omvangrijke schulden opgebouwd en onbetaald gelaten. Na het faillissement van bedrijf 1 hebben verdachte en medeverdachte 1 de ondernemingsactiviteiten middellijk voortgezet.

Bewezenverklaring

• Feit 1 primair: Medeplegen van bedrieglijke bankbreuk, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij tezamen en in vereniging met anderen feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedragingen, meermalen gepleegd.
• Feit 2 primair: Valsheid in geschrift, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij tezamen en in vereniging met anderen feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedragingen.

Ontbreken materiële wederrechtelijkheid?

Met betrekking tot feit 1, onder a, eerste gedachtestreepje is namens de verdachte aangevoerd dat geen sprake was van strafwaardig handelen omdat, onder verwijzing naar het arrest van Hof Arnhem van 15 september 2009 de materiële wederrechtelijkheid zou ontbreken.

Anders dan het Hof in evenbedoeld arrest komt de rechtbank in het voorliggende geval tot de conclusie dat de toepasselijke faillissementsnormen wel zijn geschonden. De onverplichte overdracht van het actief van bedrijf 1, gevolgd door selectieve betaling van een schuldeiser en de onttrekking van goederen aan de boedel terwijl de verdachte wetenschap had van de benadeling van de schuldeisers van bedrijf 1, is, zoals hierboven overwogen, wederrechtelijk. Het verweer dat de materiële wederrechtelijkheid ontbreekt wordt dan ook verworpen.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Niet-ontvankelijkheid OM & (on)voorwaardelijk politiesepot

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 13 mei 2015, ECLI:NL:RBZWB:2015:3041 De rechtbank merkt allereerst op dat de verdediging aan bovengenoemd standpunt de conclusie heeft verbonden dat verdachte om die reden dient te worden vrijgesproken. De rechtbank begrijpt het verweer aldus dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk zou moeten worden verklaard in de vervolging met betrekking tot de feiten 4, 5 en 6 wegens schending van het vertrouwensbeginsel.

Het dossier bevat een brief gedateerd 12 april 2011 van Politie Zeeland aan verdachte, die is ondertekend namens het hoofd politiezaken. In deze brief wordt aan verdachte medegedeeld dat de zaak betreffende mishandeling, incest en diefstal is beoordeeld op de vervolgingsmogelijkheden en dat gelet op de richtlijnen het proces-verbaal niet wordt ingezonden aan het parket van de officier van justitie, en dat er dan ook geen vervolging zal worden ingesteld. Voorts wordt medegedeeld dat een eventuele belanghebbende de bevoegdheid heeft om bij niet-vervolging bezwaar te maken bij de officier van justitie in Middelburg.

Het dossier bevat ook een brief van Politie Zeeland van diezelfde datum gericht aan benadeelde partij 4 (moeder van benadeelde partij 3) waarin eveneens is vermeld dat er geen strafvervolging zal plaatsvinden.

Ongeveer een half jaar eerder werd door het parket te Middelburg reeds een brief gedateerd 18 november 2010 gestuurd aan de raadsman van verdachte waarin is vermeld dat uit navraag bij de politie is gebleken dat de zaak daar is beoordeeld op de vervolgingsmogelijkheden, en dat gelet op de richtlijnen bij de politie het proces-verbaal niet wordt ingezonden aan het parket en dat er dan ook geen vervolging zal worden ingesteld. Deze brief is ondertekend namens de officier van justitie.

Standpunt OvJ

Verdachte heeft in november 2010 een bericht gehad van de politie, inhoudende dat in de zaak met nummer 2010033663 (de mishandeling van benadeelde partij 4, feit 6) geen vervolging zou worden ingesteld gelet op de richtlijnen van de politie. Het proces-verbaal van de politie is om deze reden ook niet ingezonden aan het OM. Onder deze omstandigheden staat het het openbaar ministerie vrij om verdachte alsnog ook voor dit feit te vervolgen. Niet is gebleken van een zodanige inhoudelijke betrokkenheid van de officier van justitie bij dit politiesepot dat de verdachte daaraan het gerechtvaardigd vertrouwen kon ontlenen niet meer voor dat feit vervolgd te worden, dan wel dat daardoor een verdere vervolging door het openbaar ministerie schending van het vertrouwensbeginsel zou opleveren.

Daarnaast zijn na het politiesepot nieuwe aangiftes binnengekomen. Daarom zijn nu ook de zedendelicten betreffende benadeelde partij 3 nu vervolgd.

Standpunt verdediging

Verdachte heeft een sepot ontvangen van het openbaar ministerie op 12 april 2011 voor wat betreft de feiten 4, 5 en 6. Op het moment van schrijven was het dossier kennelijk wel al doorgezonden naar het openbaar ministerie waar het op 18 november 2010 werd ontvangen volgens de ontvangststempel. Het is niet te volgen dat het openbaar ministerie twee jaar later toch tot vervolging overgaat.

Oordeel rechtbank

De rechtbank overweegt allereerst dat uit de brief van Politie Zeeland opgemaakt kan worden dat de sepotbeslissing niet slechts ziet op de aangifte van mishandeling (feit 6), maar ook op zedenfeiten. Hoewel het in die brief opgenomen registratienummer alleen correspondeert met de aangifte van mishandeling, gaat de rechtbank mede gelet op de brief van diezelfde datum van Politie Zeeland aan benadeelde partij 4 ervan uit dat de sepotbeslissing ook ziet op de zedenfeiten (feiten 4 en 5).

De rechtbank overweegt voorts dat uit de brief van Politie Zeeland van 12 april 2011 niet blijkt van een voorwaardelijk politiesepot, waarvan wel sprake is in de door de officier van justitie in zijn requisitoir aangehaalde uitspraak van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 12 maart 2013. Er zijn in de brief van 12 april 2011 geen voorbehouden gemaakt ten aanzien van de beslissing dat geen vervolging wordt ingesteld.

Op grond van de onvoorwaardelijke sepotbeslissing van de politie van 12 april 2011 in samenhang met de brief van het parket in Middelburg van 18 november 2010 – waaruit blijkt van betrokkenheid van de officier van justitie bij de sepotbeslissing – mocht verdachte erop vertrouwen dat hij voor de feiten 4, 5 en 6 niet zou worden vervolgd. Met de dagvaarding voor die feiten is het vertrouwensbeginsel geschonden, hetgeen tot gevolg heeft dat de officier van justitie voor die feiten niet-ontvankelijk is in de vervolging van verdachte. Dit betekent voor het hierna volgende dat de standpunten van het Openbaar Ministerie en de verdediging omtrent een eventuele bewezenverklaring van de ten laste gelegde feiten 4, 5 en 6 onbesproken kunnen blijven, nu de rechtbank aan een inhoudelijke beoordeling van die ten laste gelegde feiten niet meer toekomt.

Lees hier de volledige uitspraak.

Overtreding van Gezondheids- en welzijnswet voor dieren

Rechtbank Den Haag 28 april 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:5047 Een hobbyboer heeft zich verschillende malen schuldig gemaakt aan overtreding van de Regeling identificatie en registratie van dieren. Hij heeft op verschillende tijdstippen ten aanzien van 31 runderen niet voldaan aan het tijdig registreren bij het identificatie- en registratiesysteem voor runderen. Daarnaast heeft hij in strijd met een op zijn bedrijf rustende blokkade runderen verplaatst. Ondanks eerdere toezeggingen heeft de hobbyboer de blokkade op zijn bedrijf niet weten op te heffen en zijn dieren niet verkocht.

Geldigheid van dagvaarding

De raadsman van de verdachte heeft aangevoerd dat de dagvaarding met parketnummer 09/994522-14 onvoldoende feitelijk is omschreven en derhalve nietig dient te worden verklaard.

Het oordeel van de rechtbank

In de tenlastelegging is omschreven dat verdachte op een tijdstip in de periode van 26 oktober 2012 tot en met 17 december 2012 te Voorburg zeven schapen met in de tenlastelegging genoemde identificatiecodes niet overeenkomstig de daarop van toepassing zijnde regelgeving heeft geregistreerd en vervolgens heeft afgevoerd zonder deze schapen op de voorgeschreven wijze af te melden.

Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat de dagvaarding voldoende feitelijk is en aan het bepaalde in artikel 261 Sv voldoet. Zoals ook tijdens het onderzoek ter terechtzitting is gebleken, was het voor de verdediging voldoende duidelijk waartegen verdachte zich moest verdedigen. Het verweer van de verdediging wordt verworpen.

Bewijsoverwegingen

Ten aanzien van dagvaarding 2

De raadsman heeft partiële vrijspraak bepleit omdat niet is gebleken dat er runderen in de tenlastegelegde periode zijn overleden en vervolgens afgemeld hadden moeten worden.

De rechtbank overweegt dat uit het ambtsedig opgemaakte proces-verbaal met nummer 78325 van 3 april 2014 volgt dat verbalisanten op 26 februari 2014 een bezoek hebben gebracht aan de schuur van verdachte, gelegen aan de Straatnaam te Hoek van Holland. Volgens stallijsten, afkomstig uit het Identificatie- en Registratiesysteem (I & R-systeem), zouden er toen 42 runderen aanwezig moeten zijn. De verbalisanten constateerden dat er 28 runderen aanwezig waren. Verdachte heeft op 31 maart 2014 verklaard dat hij zijn vee op een stal in Nootdorp-Pijnacker had geplaatst. Ter terechtzitting van 18 november 2014 heeft verdachte verklaard dat hij de aan- en afvoer van veertien runderen op de Straatnaam niet tijdig heeft geregistreerd.

De rechtbank is van oordeel dat uit het voorgaande genoegzaam volgt dat verdachte op 26 februari 2014 niet had voldaan aan op de hem rustende verplichtingen. Immers, hij had in strijd met de blokkade op zijn bedrijf runderen afgevoerd en een rund aangevoerd. Deze runderen had hij niet aangemeld of afgemeld. Dat verdachte naderhand op 24 maart 2014 respectievelijk 27 maart 2014, zes runderen dood heeft afgemeld, die volgens de stallijsten op 26 februari 2014 in de stal aanwezig hadden moeten zijn, doet aan het voorgaande niet af. Nog minder van belang is de reden van deze afmelding, zoals door de raadsman is aangevoerd. Het verweer wordt verworpen.

De verplichtingen waaraan verdachte zich niet heeft gehouden, betreffen:

• het registreren van afgevoerde en aangevoerde dieren (feit 1);
• het zich onthouden van het afvoeren en aanvoeren van dieren omdat er een blokkade gold (feit 2).

Nu deze beide door verdachte overtreden strafbepalingen een andere strekking hebben, kan er – anders dan de officier van justitie van oordeel is – geen sprake zijn van eendaadse samenloop. De rechtbank is wel van oordeel dat beide verboden handelingen in een zodanig verband met elkaar staan dat zij als voortgezette handeling moeten worden beschouwd.

Ten aanzien van dagvaarding 3 en 4

De rechtbank is met de verdediging van oordeel dat er ook tussen deze feiten sprake is van een voorgezette handeling.

Bewezenverklaring

Parketnummer 09/994522-14 (dagvaarding 1):

• opzettelijke overtreding van een voorschrift, gesteld krachtens artikel 96 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren, meermalen gepleegd;

Parketnummer 09/994523-14 (dagvaarding 2):

• Feiten 1 en 2: de voortgezette handeling van opzettelijke overtreding van een voorschrift, gesteld krachtens artikel 96 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren, meermalen gepleegd; en
• opzettelijke overtreding van een voorschrift, gesteld krachtens artikel 96 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren, meermalen gepleegd;

Parketnummer 09/994524-14 (dagvaarding 3) en parketnummer 09/994527-14 (dagvaarding 4):

• de voortgezette handeling van opzettelijke overtreding van een voorschrift, gesteld krachtens artikel 96 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren, meermalen gepleegd; en
• opzettelijke overtreding van een voorschrift, gesteld krachtens artikel 96 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

Voorwaardelijke taakstraf van 120 uren, subsidiair 60 dagen vervangende hechtenis, met een proeftijd van twee jaar. Onderbewindstelling van maximaal een jaar teneinde de dieren te verkopen. Aangezien de rechtbank van oordeel is dat onmiddellijk ingrijpen is vereist, zal zij bij afzonderlijke uitspraak ook de voorlopige maatregel van onderbewindstelling bevelen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft als penningmeester geld verduisterd uit studiefonds. Verweer ontbreken opzet verworpen.

  Rechtbank Midden-Nederland 6 mei 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:2343   

Verdachte was uit hoofde van zijn functie als penningmeester verantwoordelijk voor de uitbetaling van studiebeurzen aan de kinderen van de werknemers. Verdachte heeft geld van de rekening van de stichting naar zijn eigen rekening overgemaakt. Verdachte had daarvoor geen toestemming gevraagd of gekregen en heeft hierover ook nooit overleg gepleegd. Verdachte heeft vervolgens een aanzienlijk deel van dat geld aangewend voor privé-uitgaven, waaronder gokken. Bij de politie heeft verdachte verklaard dat hij wist dat hij meer geld naar zichzelf overmaakte, dan dat hij weer naar de studenten overmaakte. Hij vroeg zich wel eens af ‘hoe lang het nog zou duren voordat hij echt in de shit terecht kwam’.

De rechtbank acht het derhalve, mede gelet op de duur de bewezenverklaarde periode, de hoogte van het verduisterde geldbedrag en de functie van verdachte, volstrekt onaannemelijk dat verdachte zich er niet van bewust was dat hij meer geld van de Stichting op zijn rekening bijschreef, dan dat hij uitkeerde aan de studenten voor wie voornoemde gelden bestemd waren.

Ten gevolge van het ontbreken van een - relatief zeer klein - deel van de bankafschriften (mei/juni 2007 en januari 2009) over de tenlastegelegde periode kan het exacte totale schadebedrag niet worden vastgesteld.  Op basis van voornoemde bewijsmiddelen en de verklaring van verdachte kan vastgesteld worden dat tenminste een geldbedrag van, in totaal ongeveer € 120.000,00 door verdachte niet gebruikt is voor de doeleinden waarvoor het bestemd was en door verdachte besteed werd aan privé-uitgaven/gokken.

De rechtbank acht op grond van voornoemde feiten en omstandigheden wettig en overtuigend bewezen dat verdachte, uit hoofde van zijn functie als penningmeester, opzettelijk en wederrechtelijk meerdere malen geldbedragen, met een totale waarde van ongeveer € 120.000,00, heeft verduisterd.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden met een proeftijd van twee jaar en een werkstraf van 240 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens doen van onjuiste aangiften omzetbelasting: jarenlang indienen van nihilaangiften

Rechtbank Midden-Nederland 23 februari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:1266 Verdachte heeft zich gedurende een periode van ruim drie jaar schuldig gemaakt aan het feitelijk leiding geven aan het doen van onjuiste aangiften omzetbelasting door zijn BV. Al die jaren is er telkens een nihilaangifte ingediend, terwijl uit het dossier blijkt dat bedrijf gedurende deze jaren wel degelijk omzet had, bij haar klanten ook omzetbelasting in rekening bracht en betaald kreeg, maar deze gelden vervolgens niet afdroeg aan de Belastingdienst. Hiermee heeft verdachte willens en wetens de Belastingdienst en dus de Staat benadeeld.

Ter zitting is discussie geweest over de berekening van het nadeel voor de Belastingdienst. De rechtbank gaat er op basis van die discussie en de inhoud van het dossier vanuit dat dit bedrag in ieder geval ligt tussen de €150.000 en €300.000. Bij een fraudebedrag van een dergelijke omvang geven de oriëntatiepunten van de LOVS aan dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf tussen de 9 en 12 maanden passend is.

Ter zitting is door de verdediging aangevoerd dat verdachte zijn leven op orde heeft en een gezin onderhoudt. Voorts runt verdachte nog steeds een eigen schoonmaakbedrijf.

De rechtbank is van oordeel dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend is. Gelet op het hoge nadeelbedrag doet een andere strafmodaliteit geen recht aan de ernst van de gepleegde feiten. De rechtbank zal wel rekening houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte en daarom een lagere straf opleggen dan door de officier van justitie is gevorderd. Een deel van de op te leggen straf zal de rechtbank voorwaardelijk opleggen met het doel dat verdachte zich in de toekomst niet opnieuw schuldig zal maken aan het plegen van strafbare feiten.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 10 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren, passend en geboden en zal zij deze straf aan verdachte opleggen.

Lees hier de volledige uitspraak.