Veroordeling boekhouder wegens ten onrechte doen van nihilaangiften omzetbelasting. Vrijspraak feitelijk leidinggeven.

Rechtbank Midden-Nederland 23 februari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:1265 Verdachte heeft zich gedurende een periode van ruim drie jaar schuldig gemaakt aan het doen van onjuiste aangiften omzetbelasting vanuit zijn functie als boekhouder voor bedrijf. Al die jaren is er telkens een nihilaangifte ingediend, terwijl uit het dossier blijkt dat bedrijf gedurende deze jaren wel degelijk omzet had, bij haar klanten omzetbelasting in rekening bracht en ook betaald kreeg, maar deze gelden vervolgens niet afdroeg aan de Belastingdienst.

Verdenking

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

Primair: in de periode van 26 september 2007 tot en met 14 juli 2010 feitelijke leiding heeft gegeven aan bedrijf die telkens opzettelijk onjuiste aangiften omzetbelasting heeft gedaan;

Subsidiair: in de periode van 26 september 2007 tot en met 14 juli 2010 tezamen en in vereniging met medeverdachte en bedrijf telkens opzettelijk onjuiste aangiften omzetbelasting heeft gedaan.

Standpunt van de verdediging

De verdachte heeft geen bewijsverweer gevoerd tegen het door de officier van justitie ingenomen standpunt en opgemerkt dat hij door bijzondere omstandigheden op deze wijze heeft gehandeld.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank spreekt verdachte vrij van het primair ten laste gelegde, omdat hij naar het oordeel van de rechtbank in zijn rol als boekhouder/accountant geen feitelijke leidinggever was van bedrijf.

De rechtbank acht het subsidiair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen op grond van het navolgende.

Bedrijf heeft tussen 26 september 2007 tot en met 24 juli 2010 aangiften omzetbelasting ingediend over de maanden januari tot en met december 2007, januari tot en met december 2008, januari tot en met december 2009 en januari tot en met juni 2010. De aangiften omzetbelasting betreffen alle nihilaangiften.

Medeverdachte heeft verklaard dat verdachte de boekhouder was van bedrijf. Medeverdachte heeft voorts verklaard dat verdachte alle aangiften omzetbelasting heeft ingediend. Medeverdachte was er van op de hoogte dat er nihilaangiftes waren gedaan en wist ook dat bedrijf in de ten laste gelegde periode omzet heeft gedraaid.

Verdachte heeft verklaard dat hij wist dat bedrijf omzet draaide en dat het onjuist was om nihilaangiften omzetbelasting te doen. Desondanks heeft verdachte toch telkens de nihilaangiften ingediend.

Bewezenverklaring

Tezamen en in vereniging met een ander een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 10 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling medeplegen van bijstandsfraude: verweer ontbreken opzet verworpen

  Rechtbank Midden-Nederland 23 maart 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:2094

Verdachte heeft zich samen met medeverdachte gedurende een lange tijd schuldig gemaakt aan uitkeringsfraude door opzettelijk geen melding te maken van het feit dat zij een gezamenlijke huishouding voerden met elkaar. De gemeente Houten heeft het fraudebedrag vastgesteld op € 135.547,62.

Het standpunt van de verdediging dat het opzet op het nalaten informatie te verstrekken ontbreekt, volgt de rechtbank niet. Uit de stukken blijkt dat verdachte van de zijde van de gemeente meerdere malen is gewezen op de verplichtingen die het hebben van een uitkering meebrengt, waaronder het melden van wijzigingen in de woon- en gezinssituatie. Verdachte heeft  bovendien jaarlijks rechtmatigheidsonderzoeksformulieren toegestuurd gekregen en het is haar eigen verantwoordelijkheid om deze formulieren naar waarheid in te vullen en te weten waar zij voor tekent.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaar en een taakstraf van 240 uur.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens overtreding art. 6 Wegenverkeerswet: gebruik sociale media tijdens verkeersdeelname

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 7 mei 2015, ECLI:NL:RBZWB:2015:2875 Op 8 oktober 2013 omstreeks 14.57 uur vond er op de vluchtstrook van de Rijksweg A58, ter plaatse gelegen in de gemeente Goes, een verkeersongeval plaats waarbij het motorrijtuig van verdachte (een trekker met oplegger), een bedrijfsauto en een slachtoffer betrokken waren.

Verdachte reed op voornoemde dag en tijdstip als bestuurder van een trekker met oplegger over de A58, komende uit de richting Goes en gaande in de richting Vlissingen. Uit nader onderzoek aan de tachograaf blijkt dat verdachte voorafgaand aan het ongeval over langere afstand met een snelheid van 85 kilometer per uur heeft gereden. Getuigen 1 en 2 hebben verklaard dat de trekker met oplegger al enige tijd voordat de botsing plaats vond met de rechter wielen over de vluchtstrook reed. Uit onderzoek is gebleken dat verdachte op de plaats van het verkeersongeval met de rechterzijde van de trekker met oplegger voor ongeveer twee derde van de voertuigbreedte op de vluchtstrook, rechts naast de rijbaan, reed. Daar was op dat moment slachtoffer bezig met het uitvoeren van kortstondige wegwerkzaamheden. Deze had zijn motorrijtuig, een bedrijfsauto van het merk Volkswagen, daartoe op de vluchtstrook tot stilstand gebracht. De alarmverlichting van de bedrijfsauto was ontstoken en de oranje verlichtingsbalk op het dak was in werking. Verder was de linker achterdeur van de bedrijfsauto gesloten waardoor de rood witte retroreflecterende stickers zichtbaar waren. Uit het sporenonderzoek is gebleken dat de bestuurder van de bedrijfsauto ten tijde van het ongeval op de vluchtstrook aan de achterzijde van zijn voertuig aan het werk was. De trekker met oplegger is tegen de bestuurder van de bedrijfsauto, slachtoffer, aangereden, die als gevolg van deze botsing dusdanig letsel heeft opgelopen dat hij ter plaatse is komen te overlijden. Vervolgens is de trekker met oplegger tegen de linker achterzijde van de bedrijfsauto gebotst.

Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij voorafgaand aan en op het moment van het ongeval aan het whatsappen was met zijn vriendin en dat hij daarom zijn mobiele telefoon in zijn rechterhand had. Verdachte is zich er niet van bewust geweest dat hij al enige tijd op de vluchtstrook reed. Hij heeft de bedrijfsauto pas gezien toen die vlak voor hem was. De bestuurder van de bedrijfsauto heeft hij helemaal niet gezien.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank voor wat betreft de vraag of sprake is van schuld in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet. Zij heeft daarbij opgemerkt dat voor alleen de verkeersfout van het voor zeer korte tijd zonder noodzaak gedeeltelijk op de vluchtstrook rijden geen hogere schuldgradatie bewezen kan worden verklaard dan aanmerkelijke schuld.

Oordeel van de rechtbank

In het algemeen geldt dat voor een bewezenverklaring van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 moet worden vastgesteld dat verdachte zich zodanig heeft gedragen dat het aan zijn schuld is te wijten dat een verkeersongeval heeft plaatsgevonden met als gevolg dat iemand is overleden dan wel lichamelijk letsel heeft opgelopen. Het juridische begrip ‘schuld’ in het kader van artikel 6 WVW houdt in dat voor strafbaarheid tenminste sprake moet zijn van een aanmerkelijke onvoorzichtigheid of onoplettendheid. Onvoorzichtig of onoplettend handelen op zichzelf is niet voldoende om tot een bewezenverklaring van ‘schuld’ te kunnen komen.

Bij de beoordeling van schuld in de zin van artikel 6 WVW komt het aan op het geheel van gedragingen van de verdachte, de aard en ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Dat brengt mee dat niet in zijn algemeenheid gesteld kan worden dat één verkeersovertreding voldoende is voor de bewezenverklaring van schuld in de zin van bedoelde bepaling. Daarvoor zijn immers verschillende factoren van belang, zoals de aard en de concrete ernst van de verkeersovertreding en de omstandigheden waaronder die overtreding is begaan. Voor schuld is derhalve meer nodig dan het veronachtzamen van de voorzichtigheid en oplettendheid die van een normaal oplettende bestuurder mag worden verwacht. Voorts kan niet reeds uit de ernst van de gevolgen van verkeersgedrag in strijd met één of meer wettelijke gedragsregels in het verkeer, worden afgeleid dat sprake is van schuld in vorenbedoelde zin.

Vast staat dat verdachte in de minuten voorafgaand aan het verkeersongeval alsook op het moment van het verkeersongeval zijn mobiele telefoon in zijn hand heeft gehad, omdat hij via WhatsApp contact had met zijn vriendin. Dit terwijl hij een vrachtwagencombinatie met een gevaarlijke lading bestuurde. Het laatste bericht heeft hij om 14.56 uur, het tijdstip waarop het ongeval heeft plaatsgevonden, aan haar gestuurd. Hij reed op dat moment 85 kilometer per uur. Bovendien heeft hij naar eigen zeggen kort voor het ongeval ook nog gedurende een ogenblik naar links gekeken.

De raadsvrouw heeft aangevoerd dat verdachte in de vijf minuten voorafgaand aan het ongeval slechts vier berichten via WhatsApp heeft verstuurd van telkens één of enkele woorden. De rechtbank overweegt daartoe dat uit het onderzoek weliswaar naar voren is gekomen dat verdachte in de vijf minuten ‘slechts’ vier berichten via WhatsApp naar zijn vriendin heeft verzonden, maar dat hij in die periode ook meerdere berichten van zijn vriendin ontvangen en gelezen heeft.

Het handelen van verdachte merkt de rechtbank aan als buitengewoon onvoorzichtig gedrag waardoor een ernstig gevaar in het leven werd geroepen, doordat verdachte zijn aandacht gedurende langere tijd niet op de weg en het overige verkeer had gericht. Verdachte heeft zelfs niet in de gaten gehad dat hij met zijn trekker met oplegger gedeeltelijk op de vluchtstrook is gaan rijden.

De vraag die de rechtbank vervolgens dient te beantwoorden is of de feitelijke gedragingen van verdachte, gelet op de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval, de conclusie kunnen rechtvaardigen dat verdachte schuld heeft aan het verkeersongeval in de zin van artikel 6 WVW. Het verkeersgedrag van verdachte moet daarvoor worden afgemeten aan dat wat van een verkeersdeelnemer in het algemeen en gemiddeld genomen mag worden verwacht. Een verkeersdeelnemer heeft onder meer de zorgplicht om goed op te letten op het overige verkeer en zich zodanig te gedragen dat andere verkeersdeelnemers geen gevaar lopen dan wel worden gehinderd.

De rechtbank is van oordeel dat van verdachte als beroepschauffeur, rijdend in een trekker met oplegger met een deels gevaarlijke lading op de voor hem hoogst haalbare snelheid van 85 km/u op een weg waar voor het overige verkeer een maximum snelheid van 130 kilometer per uur geldt, juist extra voorzichtigheid en alertheid in het verkeer mag worden verwacht. Door zijn aandacht niet voortdurend bij het verkeer op de weg te houden en derhalve het slachtoffer en diens bedrijfsauto niet tijdig op te merken en niet tijdig te remmen heeft hij in hoge mate onvoorzichtig, onachtzaam, onnadenkend en ondeskundig gehandeld. Hierdoor is het aan zijn schuld te wijten dat het verkeersongeval zich heeft voorgedaan zodat hetgeen verdachte primair is tenlastegelegd wettig en overtuigend bewezen verklaard kan worden.

De rechtbank is, met de officier van justitie en de raadsvrouw van oordeel, dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte roekeloos heeft gereden. Zij overweegt dat het dossier daartoe geen aanknopingspunten biedt en zal hem derhalve vrijspreken van dit deel van de tenlastelegging.

De raadsvrouw van verdachte heeft aangevoerd dat de bestuurder van de bedrijfsauto zich niet heeft gehouden aan de geldende richtlijnen, zoals het plaatsen van minimaal vijf verkeersregels bij kortdurende wegwerkzaamheden over een lengte van minimaal 50 meter achter het motorrijtuig en het op de vluchtstrook plaatsen van het motorrijtuig op een afstand van 0.27 meter uit de kantstreep in plaats van de voorgeschreven 1.10 meter, waardoor de kans dat hij zou worden aangereden werd verhoogd.

De rechtbank overweegt, dat in zijn algemeenheid geldt dat de eventuele aanwezigheid van (mede)schuld aan de zijde van het slachtoffer, schuld aan de zijde van verdachte niet opheft. De beoordeling van de schuld van verdachte aan het ongeval heeft alleen betrekking op zijn eigen gedrag. In uitzonderlijke gevallen kan dit anders zijn, maar de rechtbank is van oordeel dat een dergelijke situatie zich in dit geval niet voordoet, ondanks de omstandigheid dat het slachtoffer misschien niet alle voorschriften heeft nageleefd.

Bewezenverklaring

Artikel 6 WVW

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot:

• een werkstraf van 240 uren;
• een gevangenisstraf van 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar;
• een ontzegging van de bevoegdheid om motorrijtuigen te besturen van 3 jaar, waarvan 1 jaar voorwaardelijk met een proeftijd van 5 jaar.

Artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 beschermt in het bijzonder het belang van de lichamelijke gezondheid en integriteit van verkeersdeelnemers. Dit beschermde belang weegt zwaar. Verder beschermt voormeld artikel - in algemenere zin - de verkeersveiligheid. Het maatschappelijk belang van de verkeersveiligheid is zeer groot. Een ieder neemt - zij het niet met dezelfde intensiteit - deel aan het verkeer en heeft dus direct belang bij verkeersveilig gedrag van de medeweggebruikers. Alle verkeersdeelnemers moeten er op kunnen vertrouwen dat professionele chauffeurs, zoals verdachte, zich aan de zorgvuldigheidsnormen houden. Verdachte heeft door zijn onverantwoordelijke gedrag dit belang ernstig geschonden en daardoor veel leed veroorzaakt bij de nabestaanden van het slachtoffer.

Voor wat betreft de persoon van verdachte is de rechtbank van oordeel dat ook verdachte lijdt onder de gevolgen van het ongeval. Hij zal moeten leren leven met het gegeven dat door zijn toedoen iemand om het leven is gekomen. Daarnaast houdt de rechtbank rekening met het feit dat er sprake is van een jonge verdachte en dat verdachte volgens het uittreksel justitiële documentatie van 1 april 2015 niet eerder met justitie in aanraking is geweest. Verder slaat zij acht op het adviesrapport van Reclassering Nederland van 6 oktober 2014 waaruit onder andere blijkt dat verdachte bij zijn vorige werkgever in de top 5 stond van werknemers met de meeste verkeersovertredingen. De reclassering schat de kans op herhaling laag in en heeft geadviseerd aan verdachte een werkstraf op te leggen. De werkgever is bereid het rooster van verdachte zodanig in te richten dat hij deze kan uitvoeren. Een onvoorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid zal het einde van zijn dienstverband betekenen.

Er is inmiddels anderhalf jaar verstreken sinds het ongeval heeft plaatsgevonden. Verdachte heeft contact gezocht met de weduwe van het slachtoffer en heeft naar eigen zeggen een goed gesprek met haar gehad.

De raadsvrouw van verdachte heeft opgemerkt dat op dit moment veel aandacht wordt besteed aan social media in het verkeer. Zij heeft verzocht dit niet in het nadeel van verdachte te laten meespelen, nu dit ten tijde van het ongeval niet aan de orde was. De rechtbank overweegt dat de discussie over de vraag of social media en het besturen van motorrijtuigen samen gaan geen discussie is van de laatste tijd, maar dat deze al veel langer gaande is, zo ook in oktober 2013.

Gelet op de aard en de ernst van het feit acht de rechtbank, naast een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen, een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in beginsel een passende straf. De jonge leeftijd, het ontbreken van recidive en het feit dat verdachte zal moeten leren leven met de gedachte dat door zijn toedoen iemand om het leven is gekomen alsook het feit dat door de op te leggen ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen de carrière van verdachte als beroepschauffeur in de knop wordt gebroken liggen ten grondslag aan de beslissing van de rechtbank om geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf aan verdachte op te leggen. Zij zal aan verdachte een onvoorwaardelijke werkstraf voor de maximale duur opleggen. Daarnaast zal de rechtbank aan verdachte een voorwaardelijke gevangenisstraf opleggen voor de duur van twee maanden, teneinde de ernst van het feit te benadrukken en verdachte ervan te weerhouden nieuwe strafbare feiten te plegen.

De rechtbank is voorts van oordeel dat, gelet op de ernst van het rijgedrag van verdachte en uit oogpunt van normhandhaving, tevens een ontzegging van de rijbevoegdheid motorrijtuigen te besturen dient te volgen. Zij acht een ontzegging voor de duur van drie jaren met aftrek van de tijd dat het rijbewijs reeds ingevorderd en ingehouden is geweest op zijn plaats. Met deze ontzegging wordt beoogd verdachte ervan te doordringen voortaan in het verkeer de vereiste voorzichtigheid en oplettendheid te betrachten. Hoewel de rechtbank zich realiseert dat een onvoorwaardelijke ontzegging grote gevolgen voor verdachte zal hebben omdat hij zijn rijbewijs nodig heeft voor de uitoefening van zijn werkzaamheden, kan naar haar oordeel voor een feit, zoals in deze zaak bewezen is verklaard, niet worden volstaan met het opleggen van een geheel voorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid. Bovendien heeft de rechtbank grote zorgen met betrekking tot de rijvaardigheid van verdachte, nu zij ter terechtzitting heeft geconstateerd dat verdachte zich nog altijd niet goed bewust lijkt te zijn van de risico’s van de aanwezigheid van social media tijdens het besturen van zijn vrachtauto. Zij kan zich dan ook niet aan de indruk onttrekken dat verdachte weinig heeft geleerd van bovenstaand verkeersongeval. Het algemene belang van de verkeersveiligheid dient te prevaleren boven het door de verdediging genoemde persoonlijke belang van verdachte. Wel ziet de rechtbank aanleiding om een gedeelte van de ontzegging voorwaardelijk op te leggen. Zij zal de proeftijd daarbij bepalen op vijf jaar. Zij overweegt daarbij dat, hoewel de reclassering de kans op herhaling laag inschat, de rechtbank, gelet op het hiervoor overwogene niet uitsluit dat verdachte zich zonder flinke stok achter de deur wederom schuldig zal maken aan het gebruik van social media tijdens het besturen van een motorrijtuig waardoor hij de overige verkeersdeelnemers in gevaar zal brengen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Taakstraf terzake van verduistering en het gebruikmaken van een vervalst geschrift, gepleegd door beheerder van gelden caféspaarkas

Rechtbank Noord-Nederland 24 april 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:2015 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het verduisteren van gelden die wekelijks door klanten/spaarders van het bedrijf in kwestie werden gestort in de spaarkas. Verdachte beheerde deze kas. Tevens heeft verdachte zich, om de verduistering te kunnen verdoezelen, schuldig gemaakt aan het vervalsen van bankrekeningoverzichten en een brief van een deurwaarderskantoor.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een werkstraf van 70 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Boilerroom: veroordeling wegens oplichting van beleggers in niet beursgenoteerde aandelen en gewoontewitwassen

Rechtbank Amsterdam 30 maart 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:2063 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van oplichting, het medeplegen van gewoontewitwassen en het medeplegen van valsheid in geschrift. Verdachte heeft samen met een ander, door gebruik te maken van verschillende slinkse verkoopmethoden, (vrijwel) waardeloze aandelen willen en wetens tegen een veel te hoge koers verkocht en daardoor die kopers opgelicht.

De oplichting in de ten laste gelegde periode heeft in totaal een geldbedrag van ongeveer zeven miljoen euro heeft opgeleverd. Verdachte heeft vervolgens samen met een ander de uit oplichting verkregen geldbedragen witgewassen. Hiermee heeft hij in belangrijke mate bijgedragen aan het versluieren van de herkomst van de geldbedragen.

Bewezenverklaring

• Feit 1: Medeplegen van gewoontewitwassen.
• Feit 2 primair: Medeplegen van oplichting, meermalen gepleegd.
• Feit 4 primair: Medeplegen van valsheid in geschrift.

Strafoplegging

Gevangenisstraf van 24 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan verduistering in dienstbetrekking van in totaal meer dan 1 miljoen euro. OVAR t.a.v. witwassen.

Rechtbank Overijssel 23 april 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:2038 Verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan verduistering in dienstbetrekking. Verdachte is in januari 2006 aangesteld als assistent financieel manager binnen het bedrijf. Vanaf dat moment tot op het moment van de ontdekking van de verduistering eind 2012 heeft zij in haar functie geld overgemaakt naar haar  rekening, de rekening van haar echtgenoot en die van hun stichting. Zij heeft in totaal ruim een miljoen euro verduisterd.

Tenlastelegging

De verdenking komt er op neer dat verdachte:

Feit 1: samen met haar echtgenoot een geldbedrag heeft verduisterd uit hoofde van haar persoonlijke dienstbetrekking;

Feit 2: samen met haar echtgenoot geldbedragen heeft witgewassen.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft aangevoerd dat verdachte van het onder 1 en 2 primair en subsidiair ten laste gelegde dient te worden vrijgesproken wegens het ontbreken van wettig en overtuigend bewijs. Subsidiair heeft de raadsman betoogd dat het onder feit 1 genoemde geldbedrag niet wettig en overtuigend bewezen kan worden omdat de berekeningen van de accountant en de politie niet overeenkomen, waardoor hooguit het bestanddeel “een groot geldbedrag” bewezen kan worden.

Oordeel rechtbank

Verdachte is in 2002 in loondienst getreden bij Novon B.V. en op 1 januari 2006 aangesteld als assistent financieel manager bij Novon Beheer B.V. Eén van haar werkzaamheden bestond uit het verrichten van de betalingen van de facturen aan de crediteuren. Bij afsluiting van het boekhoudjaar 2011 heeft de financieel manager van het bedrijf onregelmatigheden ontdekt waarna hier nader onderzoek naar is verricht. Uit dit onderzoek is gebleken dat er gedurende de jaren 2006 tot en met 2012 diverse boekingen zijn verricht van rekeningen van Novon Beheer B.V. naar de rekeningen van verdachte en/of haar echtgenoot en van hun stichting naam racing-team. In totaal is er – anders dan het loon van verdachte – een bedrag van € 1.015.106,69 naar deze rekeningen overgeboekt.

Feit 1

Uit onderzoek is gebleken dat de overboekingen zijn verricht binnen het boekhoudsysteem Accountview van Novon Beheer B.V. Alle medewerkers bij Novon Beheer B.V. beschikken over een eigen inlognaam met wachtwoord. Daarnaast hebben de bevoegde medewerkers een eigen inlognaam met wachtwoord voor het boekhoudsysteem. Voor stagiaires waren aparte codes voorhanden. Verdachte was als enige gevolmachtigd om betalingen uit te voeren. Van de overboekingen die gedaan zijn om bedragen weg te sluizen is door een medewerker van Accountview, het bedrijf achter het boekhoudsysteem, geconstateerd dat bij elke boeking de initialen stonden waardoor er sprake was van feitelijk handelen door een werknemer. Deze nitialen staat volgens die medewerker voor verdachte.

Verdachte heeft ontkent de hierboven genoemde overboekingen te hebben gedaan maar heeft  naar het oordeel van de rechtbank geen plausibele verklaring gegeven op welke wijze deze bedragen onder haar naam zijn overgeboekt naar rekeningen op onder meer haar naam. Een mogelijk computervirus, zoals Trojaans paard, is door een ICT-deskundige onderzocht maar niet aanwezig gebleken in het computersysteem van het bedrijf. De mogelijkheid dat haar echtgenoot de overboekingen zou hebben verricht acht de rechtbank niet aannemelijk nu het gaat om vele boekingen gedurende zes jaren. De echtgenoot van verdachte heeft daarnaast verklaard geen kennis te hebben van computersystemen. Evenmin acht de rechtbank het aannemelijk dat een collega dan wel een stagiaire van verdachte dit zou hebben gedaan, omdat hier geen belangen zijn gebleken en deze persoon/personen dit gedurende zes jaar zou hebben moeten doen en het geld moeten hebben gestort op bankrekeningen van onder meer verdachte. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het niet ander kan dan dat verdachte deze overboekingen heeft verricht. Zij heeft zich daardoor schuldig gemaakt aan verduistering gepleegd uit hoofde van haar dienstbetrekking.

Medeplegen

Medeplegen veronderstelt een bewuste en nauwe samenwerking tussen de verdachte en haar medeverdachte, haar echtgenoot, welke samenwerking moet zijn gericht op het verduistering van geldbedragen van Novon Beheer B.V. De kwalificatie van medeplegen is alleen gerechtvaardigd indien de bewezenverklaarde intellectuele en/of materiële bijdrage van de verdachten aan het delict van voldoende gewicht is.

Uit de bewijsmiddelen leidt de rechtbank met betrekking tot de betrokkenheid van de medeverdachte af dat deze geen rol heeft gehad bij de overboekingen van de rekeningen van Novon Beheer B.V. naar de rekeningen van de verdachte en haar medeverdachte. Zo is gebleken dat er voor deze handelingen kennis moet zijn van het computersysteem. Daarnaast zou de medeverdachte zes jaar lang met grote regelmaat toegang moeten hebben gehad tot de computer van verdachte. De medeverdachte kwam weliswaar op het kantoor van verdachte, maar niet is gebleken dat hij ook achter de computer van verdachte heeft gezeten, ingelogd zou hebben onder de naam van verdachte en die boekingen zou hebben verricht. De enkele wetenschap bij de medeverdachte van deze handelingen van verdachte is onvoldoende om medeplegen aan te nemen, zodat verdachte van dit onderdeel zal worden vrijgesproken.

Feit 2

De rechtbank heeft het onder 1 ten laste gelegde, verduistering gepleegd uit hoofde van haar dienstbetrekking, bewezen verklaard. Verdachte heeft met het plegen van dit feit de geldbedragen op haar privébankrekeningen en de bankrekening van hun stichting gestort alwaar zij en haar medeverdachte directe toegang toe en het beheer over hadden. Door deze gedragingen heeft verdachte naar het oordeel van de rechtbank de geldbedragen samen met haar medeverdachte voorhanden gehad. De rechtbank acht het onder 2 primair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen.

OVAR: witwassen

De rechtbank stelt voorop dat de tekst van art. 420bis Sr noch de wetsgeschiedenis eraan in de weg staat dat iemand die een in die bepaling omschreven gedraging verricht ten aanzien van een voorwerp dat afkomstig is uit enig door haarzelf begaan misdrijf, wordt veroordeeld wegens witwassen. Dit betekent niet dat elke gedraging die in art. 420bis, eerste lid, Sr is omschreven, onder alle omstandigheden de kwalificatie witwassen rechtvaardigt.

Uit de wetsgeschiedenis volgt dat ook in het geval het witwassen de opbrengsten van eigen misdrijf betreft, van de witwasser in beginsel een handeling wordt gevergd die erop is gericht "om haar criminele opbrengsten veilig te stellen". Gelet hierop moet worden aangenomen dat indien vaststaat dat het enkele verwerven of voorhanden hebben door de verdachte van een voorwerp dat afkomstig is uit een door haarzelf begaan misdrijf niet kan hebben bijgedragen aan het verbergen of verhullen van de criminele herkomst van dat voorwerp, die gedraging niet als witwassen kan worden gekwalificeerd.

Er moet dus sprake zijn van een gedraging die meer omvat dan het enkele verwerven of voorhanden hebben en die een op het daadwerkelijk verbergen of verhullen van de criminele herkomst van dat door eigen misdrijf verkregen voorwerp gericht karakter heeft.

De rechtbank heeft, gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, geoordeeld dat de onder 2 primair ten laste gelegde voorwerpen, te weten geldbedragen, afkomstig zijn uit een door de verdachte zelf begaan misdrijf en bewezen verklaard dat verdachte de voorwerpen heeft witgewassen door de geldbedragen voorhanden te hebben gehad.

De rechtbank heeft echter niet kunnen vaststellen dat de verdachte één of meer handelingen heeft verricht die gericht zijn geweest op het daadwerkelijk verbergen of verhullen van de criminele herkomst van de geldbedragen, nu uit de bewijsmiddelen blijkende feiten en omstandigheden enkel kan worden afgeleid dat de verdachte het geld voorhanden heeft gehad. Nu hier geen sprake is van een gedraging die meer omvat dan het enkele voorhanden hebben, dient verdachte ontslagen te worden van alle rechtsvervolging, omdat het feit niet te kwalificeren is als witwassen.

Bewezenverklaring

Verduistering, gepleegd uit hoofde van haar persoonlijke dienstbetrekking.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 24 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren.

De rechtbank houdt er in het nadeel van verdachte rekening mee dat de verdachte zich ook schuldig heeft gemaakt aan valsheid in geschrifte, zoals ad informandum tenlastegelegd. Zij heeft tweemaal een valse werkgeversverklaring opgemaakt ten behoeve van haar zoon en haar dochter opdat deze in aanmerking zouden komen voor een huurwoning. Dit heeft verdachte zowel bij de politie als ter zitting bekend.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens doen van onjuiste aangiften omzetbelasting

Rechtbank Gelderland 30 april 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:2863

Verdachte heeft zich over een periode van bijna twee jaar schuldig gemaakt aan belastingfraude door zich in het Handelsregister van Kamer van Koophandel in te schrijven met een niet bestaande onderneming en vervolgens elk kwartaal opzettelijk onjuiste aangiften omzetbelasting te doen. In totaal heeft verdachte meer dan € 100.000,- onterecht van de Belastingdienst ontvangen, hetgeen hij – zoals ook zijn opzet was - voor eigen gewin heeft aangewend.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft verzocht verdachte van het feit vrij te spreken. Daartoe heeft hij het volgende betoogd.

1. In het dossier bevindt zich slechts de verklaring van verdachte. Deze verklaring wordt niet wezenlijk ondersteund door de verklaring van [betrokkene 1]. Uit het dossier volgt niet dat er aangifte is gedaan.
2. Voorts heeft verdachte, met uitzondering van de eerste belastingaangifte, de aangiften gedaan in Indonesië waardoor niet bewezen kan worden dat hij na de eerste aangifte in Nunspeet, danwel elders in Nederland, belastingfraude heeft gepleegd.
3. Evenmin kan gezegd worden dat er een te laag bedrag aan belasting is opgegeven of te weinig belasting werd geheven, nu er helemaal geen recht op belastingteruggave of plicht op belastingbetaling bestond omdat verdachte geen eigen bedrijf had.

Beoordeling door de rechtbank

In het dossier bevinden zich printscreens van de in de systemen van de Belastingdienst opgenomen gegevens. Daaruit blijkt dat verdachte in de periode van 1 april 2011 tot en met 3 april 2013 elektronisch 8 aangiften omzetbelasting, te weten over het tweede, derde, vierde kwartaal 2011, het eerste, tweede, derde, vierde kwartaal 2012 en het eerste kwartaal 2013, heeft ingediend bij de Belastingdienst te Apeldoorn. Verdachte heeft bekent de aangiften per internet te hebben gedaan. In totaal is een bedrag van € 147.804,- opgegeven dat als voorbelasting in aftrek zou moeten worden gebracht terwijl als verschuldigde omzetbelasting in totaal een bedrag van € 3.993,- is opgegeven. In totaal is een bedrag van € 143.811,- aan omzetbelasting teruggevraagd waarvan € 107.410,- aan verdachte is uitbetaald.

De bankafschriften van de bankrekening van verdachte vermelden geen zakelijke inkomsten of uitgaven.

Verdachte heeft verklaard dat hij al deze aangiften omzetbelasting opzettelijk onjuist heeft ingediend. Direct na de uitbetaling van de eerste teruggave – verdachte woonde destijds te Nunspeet – is verdachte naar Indonesië vertrokken en heeft hij de volgende aangiften vanuit een internetcafé in Indonesië gedaan. De bedragen die hij invulde, heeft hij geschat.

Gelet op het voorgaande verwerpt de rechtbank het door de raadsman onder 1. gevoerde betoog.

Nu ook de in Indonesië elektronisch verzonden aangiften door de Belastingdienst in Apeldoorn zijn ontvangen, geldt als pleegplaats, mede, Nederland. Ook het onder 2. aangevoerde wordt daarmee door de rechtbank verworpen.

Ten aanzien van het onder 3. gevoerde, overweegt de rechtbank het volgende.

Verdachte heeft zijn eenmanszaak in het Handelsregister ingeschreven waarna aan verdachte  een BTW-nummer is verstrekt en waardoor hij verplicht werd aangifte Omzetbelasting te doen.

Nog daargelaten dat het aangevoerde miskent dat aan het strekkingsvereiste van artikel 69 Awr reeds is voldaan als de gedraging, hier: het onjuist doen van aangifte, naar haar aard in het algemeen geschikt is om teweeg te brengen dat onvoldoende belasting wordt geheven, volgt uit hetgeen hiervoor is opgenomen dat daar ook daadwerkelijk sprake van is geweest, doordat verdachte telkens op zijn aangiften omzetbelasting heeft opgegeven dat zijn voorbelasting hoger was dan zijn omzetbelasting waardoor hij, ten onrechte, dit verschil telkens uitgekeerd heeft gekregen.

Ook dit betoog van de raadsman wordt derhalve verworpen.

De bewijsmiddelen in onderling verband en samenhang bezien met hetgeen onder de feiten is weergegeven, acht de rechtbank het onder 1 tenlastegelegde (het doen van onjuiste aangiften omzetbelasting) wettig en overtuigend bewezen.

Ten aanzien van feit 2 (witwassen) is sprake van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359 derde lid, laatste zin Sv en daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden. De rechtbank houdt ten voordele van verdachte rekening met de omstandigheid dat hij tegenover de Belastingdienst openheid van zaken heeft gegeven.

Lees hier de volledige uitspraak.

Beoordeling ontvankelijkheid in verband met specialiteitsbeginsel in artikel 27 Kaderbesluit Europees aanhoudingsbevel

Rechtbank Limburg 28 april 2015, ECLI:NL:RBLIM:2015:3589 In de avond van 28 januari 2012 is het slachtoffer met zijn vrouw in een café te Horst. Even na middernacht, op 29 januari 2012, verlaten beiden gezamenlijk het café. Even verderop, op een parkeerplaats, loopt het slachtoffer zwaar lichamelijk letsel op: een brilhematoom en een zogenoemd battle sign achter het rechteroor, hetgeen wijst op een schedelbasisfractuur, alsmede meerdere fracturen in het aangezicht. Voorts werd in het brein van het slachtoffer een overmatige hoeveelheid lucht aangetroffen.

Aangever heeft verklaard dat twee mannen achter hem aan renden, waarvan één man hem bij de kraag greep en hem op de grond gooide. Beide mannen zouden geweld tegen hem hebben gebruikt. De vrouw van het slachtoffer heeft verklaard dat het slachtoffer door twee mannen werd aangevallen. Deze mannen trapten op het slachtoffer in; zij trapten met flinke kracht op zijn gezicht.

Daarnaast zijn diverse andere personen, allen min of meer bekenden van de verdachte, gehoord.

Aan de verdachte is ten laste gelegd: (primair) medeplegen van poging tot doodslag, (subsidiair) medeplegen van zware mishandeling en (meer subsidiair) openlijke geweldpleging.

De verdediging heeft aangevoerd dat het OM niet-ontvankelijk moet worden verklaard ten aanzien van de aan verdachte meer subsidiair ten laste gelegde openlijke geweldpleging. Zij onderbouwt dit als volgt. De officier van justitie heeft in het door haar ingevulde standaard Europese arrestatiebevel van 20 augustus 2013 onder e sub I aangekruist dat hetgeen zij daarvoor over het feit heeft aangevoerd, betrekking heeft op “Moord en doodslag, zware mishandeling”. De beslissing van het hof van Constanta van 12 september 2013 beveelt de uitvoering van dit Europese arrestatiebevel. In deze uitspraak heeft het hof overwogen dat de in de artikelen 287, 302 en 300 Wetboek van Strafrecht strafbaar gestelde gedragingen ook in Roemenië strafbaar zijn. De raadsman voert aan dat het Hof artikel 141 Wetboek van Strafrecht niet in de beoordeling betrokken heeft, omdat in het Europese arrestatiebevel is verzuimd om onder e sub II (met als opschrift: “Volledige omschrijving van het strafbare feit (…) die niet onder de in punt I genoemde strafbare feiten vallen”) openlijke geweldpleging en artikel 141 Wetboek van Strafrecht op te nemen. Daardoor stond het, zo begrijpt de rechtbank, de officier van justitie niet vrij om dat feit toch (meer subsidiair) ten laste te leggen; dit levert namelijk strijd op met het in artikel 27 van het Kaderbesluit van de Raad van Europa van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten neergelegde specialiteitsbeginsel.

De officier van justitie is het oneens met de verdediging en wijst erop dat in het arrestatiebevel onder a tot en met e het materiële feit is beschreven waarvoor de overlevering is bevolen en daarbij artikel 141 Wetboek van Strafrecht niet alleen als mogelijk toepasselijke wetsbepaling is genoemd, maar de inhoud daarvan ook integraal in het bevel is opgenomen. Zij betwist derhalve dat de beslissing van het Hof van Constanta geen betrekking heeft op de in artikel 141 Wetboek van Strafrecht strafbaar gestelde gedraging.

De rechtbank oordeelt als volgt. Het zogenaamde specialiteitsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 27 van genoemd Kaderbesluit houdt in (samengevat: zie lid 2 van genoemd artikel) dat een overgeleverd persoon niet vervolgd of berecht mag worden wegens enig ander vóór de overlevering begaan feit dan dat welke de reden tot overlevering is geweest. De vraag is nu of de meer subsidiair ten laste gelegde openlijke geweldpleging wel of geen onderdeel uitmaakt van het strafbare feit waarvoor de overlevering is toegestaan. Het antwoord op deze vraag is afhankelijk van hoe strikt het feitbegrip in het Kaderbesluit moet worden uitgelegd. Is het materiële handelen dat op meerdere manieren kan worden gekwalificeerd, als één feit te beschouwen, of zijn de verschillend mogelijke kwalificaties elk afzonderlijk als feit aan te merken? De rechtbank is van oordeel dat uit moet worden gegaan van de ruime feit-opvatting: de openlijke geweldpleging is (de alternatieve kwalificatie van) hetzelfde feit als de zware mishandeling of de poging doodslag. Deze uitleg sluit aan bij hetgeen de Hoge Raad (en met name de advocaat-generaal) in zijn uitspraak van 27 november 2007 heeft overwogen (ECLI:NL:HR:2007:BB3994: de vraag was of overlevering voor doodslag vervolging voor moord valideerde) en is in overeenstemming met de aan het Kaderbesluit verbonden wens om overlevering in beginsel mogelijk te maken (vertrouwensbeginsel) en alleen op hoofdpunten te toetsen (opgenomen in de artikelen 3 en 4 van het Kaderbesluit). Deze uitleg heeft tot gevolg dat het specialiteitsbeginsel op deze situatie niet van toepassing is.

Het aankruisen van een van de vakjes in het arrestatiebevel onder e sub I dient ervoor om aan de beoordelingsinstantie duidelijk te maken dat in de achter die kruisjes genoemde delicten niet getoetst worden aan de dubbele strafbaarheid (zowel in het land dat het arrestatiebevel uitvaardigt als het land dat het honoreert, zie artikel 2 Kaderbesluit). Bij overige delicten (op te nemen onder e sub II van het model Europees arrestatiebevel) worden andere delicten opgenomen waarvan het gerecht dat over de uitvoering van het arrestatiebevel oordeelt, vrijstaat om die dubbele strafbaarheid wel te beoordelen. Het gevolg van het in de vorige alinea besproken feitbegrip is dat onder e sub I en II volstaan kan worden met vermelding van het delict / de delictgroep waarvoor in de fase van verdenking een redelijk vermoeden van schuld bestaat (zonder dat dus de alternatieve kwalificaties ook allemaal afzonderlijk moeten worden opgenomen). Voor zover daar anders over gedacht kan worden, merkt de rechtbank op dat in het arrestatiebevel het feitensubstraat zorgvuldig is beschreven met vermelding van (mede) de kwalificaties openlijke geweldpleging en (eenvoudige) mishandeling en dat de betreffende artikelen (141 en 300) vervolgens ook integraal in het arrestatiebevel zijn uitgeschreven, zodat, zelfs als deze alternatieve kwalificaties onder e sub II hadden moeten worden opgenomen, aangenomen mag worden dat het Hof van Constanta daarvan op de hoogte was. Nu het Hof de tenuitvoerlegging van het arrestatiebevel dat aan haar beoordeling voorlag, zonder voorbehoud heeft bevolen, staat het aan de rechtbank niet vrij om die beslissing op juistheid te beoordelen (zie ook hierover het hierboven vermelde arrest van de Hoge Raad) en moet aangenomen worden dat de goedkeuring van het Hof op het gehele arrestatiebevel betrekking heeft, ook waar dit de openlijke geweldpleging als grondslag gebruikt.

Het voorgaande voert tot de slotsom dat het openbaar ministerie ontvankelijk is in de vervolging van de meer subsidiair ten laste gelegde openlijke geweldpleging en dat het verweer van de verdediging daartegen geen doel treft.

Lees hier de volledige uitspraak.

Chirurg schuldig aan veroorzaken zwaar lichamelijk letsel tijdens herniaoperatie

​De rechtbank Oost-Brabant heeft op 7 mei een 68-jarige man uit Veghel veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van vier maanden. De oud-orthopedisch chirurg is schuldig aan het veroorzaken van zwaar lichamelijk letsel van een vrouw.

De chirurg verrichtte op 2 december 2009 in een ziekenhuis in Oss een herniaoperatie bij een vrouw. Tijdens die operatie verwijderde de chirurg zenuwweefsel waardoor de vrouw blijvend ernstig gehandicapt raakte. Zo heeft zij ernstige pijnklachten en is haar onderlichaam deels gevoelloos.

Schuld

De rechtbank oordeelt dat de chirurg in ernstige mate is tekortgeschoten bij het uitvoeren van de herniaoperatie. De rechtbank neemt het de man vooral kwalijk dat hij onvoldoende zicht had in het operatiegebied en dat hij daarbij zonder aanwijsbare oorzaak zenuwweefstel vastpakte en lostrok. Zijn assistenten hadden voorgesteld een collega-chirurg erbij te halen of te stoppen met de operatie. Door zijn handelen heeft de chirurg schuld aan de gevolgen en is hij daarvoor strafrechtelijk aansprakelijk.

Kwaliteit van leven aangetast

De man heeft de zorgvuldigheid en zorg waarmee hij als chirurg dient te werken, grof verwaarloosd. Hierdoor zijn de kwaliteit van het leven van de vrouw en haar lichamelijke gezondheid op ernstige wijze aangetast. Ze heeft dagelijks fysiek en psychisch ernstige last van de gevolgen van de ingreep. Bij het bepalen van de straf weegt de rechtbank mee dat de chirurg geen opzet had om de vrouw dit leed toe te brengen. De rechtbank houdt er verder rekening mee dat voor een dergelijk misdrijf een maximale celstraf van zestien maanden kan worden opgelegd. In strafmatigende zin weegt de rechtbank de ouderdom van deze strafzaak mee en het gegeven dat er al eerder een medische tuchtrechtzaak tegen de chirurg is geweest. Het Regionaal Tuchtcollege voor de gezondheidszorg oordeelde in mei 2011 dat de man een jaar zijn beroep niet mocht uitoefenen. De officier van justitie eiste in de strafzaak een nieuwe schorsing, maar omdat de chirurg die straf al eerder kreeg, legt de rechtbank dat niet opnieuw op.

• Rechtbank Oost-Brabant 7 mei 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:2721

Klaagschrift tot inbeslagname van geschriften bij twee advocatenkantoren ongegrond verklaard: redelijk vermoeden van schuld jegens klaagster & sprake van zeer uitzonderlijke omstandigheden

Rechtbank Oost-Brabant 24 april 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:2390 Op 10 april 2014 is klaagster aangehouden op verdenking van (gewoonte)witwassen, valsheid in geschrifte, oplichting en deelname aan een criminele organisatie. De strafzaak tegen klaagster maakt deel uit van een grootschalig opsporingsonderzoek, onderzoek, dat zich richt op verdenking van witwassen, valsheid in geschrifte, deelname aan een criminele organisatie en overtreding van de Wet op de Kansspelen door het illegaal op internet aanbieden van gokspelen.

Klaagster is sinds 1 augustus 2010 als advocate en mede aandeelhouder verbonden aan advocatenkantoor 1. Daarvoor was zij als advocate en compagnon werkzaam bij advocatenkantoor 2. Op 10 april 2014 heeft onder leiding van de rechter-commissaris een doorzoeking plaatsgevonden op advocatenkantoor 1 en advocatenkantoor 2. Daarbij is een aantal geschriften in beslag genomen.

Voorafgaand aan deze doorzoekingen heeft de rechter-commissaris zich bij beslissing van 9 april 2014 uitgelaten over de vraag of het verschoningsrecht inbeslagneming van geschriften in de weg staat. De rechter-commissaris heeft op basis van het proces-verbaal van verdenkingen geoordeeld dat er sprake is van verdenking van ernstige strafbare feiten, waaronder deelname aan een crimineel samenwerkingsverband. Deze ernstige verdenking dient te worden onderzocht en brengt een zwaar onderzoeksbelang mee dat zich ook uitstrekt tot de medeverdachten. Op grond daarvan heeft de rechter-commissaris beslist dat “zich in dit geval uitzonderlijke omstandigheden voordoen die meebrengen dat het belang dat de waarheid aan het licht komt dient te wijken voor het verschoningsrecht”. Naar de rechtbank aanneemt kan deze laatste passage in het licht van de voorgaande overwegingen van de rechter-commissaris niet anders worden opgevat dan als een kennelijke schrijffout en houdt haar beslissing in, dat het verschoningsrecht dient te wijken voor het belang van de waarheidsvinding.

Op 6 oktober 2014 heeft klaagster een klaagschrift als bedoeld in artikel 552a Sv ingediend, gericht tegen de inbeslagneming bij advocatenkantoor 1.

Het klaagschrift is behandeld ter zitting van 21 november 2014 en 3 april 2015, waar klaagster is verschenen, bijgestaan door mr. F.G.L. van Ardenne, advocaat te Rotterdam.

Het standpunt van de officier van justitie

Primair heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat het verschoningsrecht in dit geval niet van toepassing is, omdat klaagster heeft deelgenomen aan het plegen van strafbare feiten.

Subsidiair heeft de officier van justitie het standpunt van de rechter-commissaris onderschreven dat er sprake is van zeer uitzonderlijke omstandigheden waaronder het verschoningsrecht moet wijken voor het belang van de waarheidsvinding. Onder verwijzing naar het raam proces-verbaal van 10 september 2014 en het persoonsdossier heeft de officier een aantal aanwijzingen opgesomd, op basis waarvan sprake is van eerder genoemde zeer uitzonderlijke omstandigheden. Dat de raadkamer van de rechtbank oordeelde dat er geen sprake was ernstige bezwaren, maakt dit niet anders. Voldoende voor het aannemen van zeer uitzonderlijke omstandigheden is een redelijk vermoeden van schuld aan een ernstig misdrijf.

Bij de doorzoeking zelf is de nodige terughoudendheid betracht. Blijkens de processen-verbaal van doorzoeking is selectief in beslag genomen, strikt beperkt tot de betrokkenen bij de zaak onderzoeksnaam.

Voor het geval de rechtbank het primaire en subsidiaire standpunt van de officier van justitie afwijst, zal de rechtbank de vraag moeten beantwoorden of de in beslag genomen geschriften voorwerp van het strafbaar feit uitmaken of tot het begaan daarvan hebben gediend (ook wel corpora et instrumenta delicti genoemd) als bedoeld in artikel 98, tweede lid, Sv. In dat geval vordert de officier van justitie meer subsidiair, dat de rechtbank de rechter-commissaris in de gelegenheid stelt te beoordelen of bepaalde documenten corpora et instrumenta delicti zijn.

De officier van justitie concludeert tot ongegrond verklaring van het beklag.

Het standpunt van klaagster

Klaagster betwist het primaire standpunt van de officier van justitie. Uit niets blijkt dat zij buiten haar taak als advocate heeft gehandeld. De in het proces-verbaal van verdenking genoemde handelingen van klaagster vallen onder de normale beroepsuitoefening van een advocaat met een specialisatie op het gebied van de Wet op de Kansspelen.

Klaagster betwist ook het subsidiaire standpunt van de officier van justitie dat er sprake zou zijn van zeer uitzonderlijke omstandigheden waardoor het verschoningsrecht zou moeten wijken voor het belang van de waarheidsvinding. De Nederlandse overheid heeft illegale goksites van internetcasino’s al vele jaren gedoogd. Na haar oprichting in 2012 heeft de KSA dit gedoogbeleid geformaliseerd. Klaagster heeft voor de eigenaar van de sites waar onderzoek onderzoeksnaam betrekking op heeft - bedrijf 3 - een gedoogbrief (letter of comfort) aangevraagd. Deze brief heeft de KSA ook aan bedrijf 3 verstrekt, in afwachting van de nieuwe, geliberaliseerde Wet op de Kansspelen. Er was in die gedoogsituatie dus geen reden voor klaagster om strafbare feiten te plegen.

Voor zover klaagster in haar correspondentie met de KSA onjuiste gegevens heeft vermeld, gaat het om gegevens op basis van informatie en instructies van bedrijf 2, de onderneming die het algemene management van de goksites verzorgde namens bedrijf 3. bedrijf 2 had bij volmacht de bevoegdheid namens bedrijf 3 instructies te geven aan klaagster.

Het gedoogbeleid en de nieuwe wetgeving maakte het noodzakelijk dat de bedrijfsvoering van internetcasino’s zonder vergunning - zoals bedrijf 3 - juridisch en fiscaal transparant moest worden gemaakt. In dat kader heeft klager contracten opgemaakt waarin niets strafbaars werd verhuld, maar alleen de bestaande, gedoogde gang van zaken werd onthuld. De ondernemingsstructuur die contractueel is vastgelegd, is ook niet door klaagster ontworpen, maar bestond al ver voordat klaagster bij de onderneming werd betrokken als juridisch adviseur.

Klaagster ontkent dat zij wetenschap had van een schijnconstructie met buitenlandse contractpartners als lege huls en katvangers als directeur. Er was sprake van een fiscale intra-concernregeling, een vaak voorkomende trustachtige en al lang bestaande fiscale constructie binnen een conglomeraat van vennootschappen. De contracten zijn ook materieel volledig uitgevoerd. Dat uit aantekeningen van besprekingen blijkt dat klaagster juridische adviezen gaf, betekent nog niet dat zij strafbare feiten heeft gepleegd en deel is gaan uitmaken van een crimineel samenwerkingsverband. Het betrof advisering als advocaat op een terrein dat sterk in beweging is. Dat klaagster zich liet uitbetalen via een belastingkantoor en niet rechtstreeks door bedrijf 3 is een niet ongebruikelijke wijze van facturering en was niet bedoeld om strafbare feiten te verhullen. Uit niets blijkt dat klaagster opzet had op de ten laste gelegde feiten.

Klaagster betwist ook het meer subsidiaire standpunt van de officier van justitie dat de in beslag genomen geschriften corpora of instrumenta delicti zijn. In het proces-verbaal van verdenking is dit niet aannemelijk gemaakt en de rechter-commissaris heeft daar in haar beslissing van 9 november 2014 ook geen oordeel over gegeven. Niet gebleken is dat er redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan over de onjuistheid van het standpunt van klaagster. In dat geval moet haar standpunt dat de in beslag genomen stukken onder haar verschoningsrecht vallen, te worden geëerbiedigd.

Voorts heeft klaagster aangevoerd dat de doorzoekingen disproportioneel zijn en verder gaan dan strikt noodzakelijk was voor de waarheidsvinding. Er is onvoldoende gericht op bepaalde documenten doorzocht. De doorzoekingen waren in feite een fishing expedition. De doorzoekingen hebben inbreuk gemaakt op het recht op privé leven van klaagster en zijn daarom in strijd met artikel 8 van het EVRM.

Klaagster concludeert tot gegrondverklaring van het beklag en vordert teruggave van de in beslag genomen geschriften.

Het oordeel van de rechtbank

Het klaagschrift is tijdig ingediend, immers binnen twee jaren na de inbeslagneming. Ook overigens ziet de rechtbank geen aanleiding klaagster niet-ontvankelijk te verklaren in haar beklag.

De rechtbank zal hieronder eerst beoordelen of er in dit geval sprake is van zeer uitzonderlijke omstandigheden op basis waarvan het verschoningsrecht dient te wijken voor het belang van de waarheidsvinding. Daarbij gaat de rechtbank uit van het navolgende in de jurisprudentie ontwikkelde toetsingskader.

Het verschoningsrecht is in zoverre niet absoluut dat zich zeer uitzonderlijke omstandigheden laten denken, waarin het belang dat de waarheid aan het licht komt – ook ten aanzien van datgene waarvan de wetenschap de advocaat als zodanig is toevertrouwd – moet prevaleren boven het verschoningsrecht. Dit brengt mee dat bij doorzoeking ter inbeslagneming bij een advocaat diens toestemming in geval van zeer uitzonderlijke omstandigheden niet nodig is als deze doorzoeking gericht is op brieven en geschriften die kunnen dienen om de waarheid aan het licht te brengen. De beantwoording van de vraag welke omstandigheden als zeer uitzonderlijk moeten worden aangemerkt, laat zich niet in een algemene regel samenvatten. De enkele omstandigheid dat een advocaat als verdachte wordt aangemerkt is niet toereikend, maar wel de verdenking van een ernstig strafbaar feit, zoals het vormen van een crimineel samenwerkingsverband van een advocaat met bepaalde cliënten. In een dergelijk geval is de bevoegdheid tot doorzoeking en inbeslagneming niet beperkt tot corpora et instrumenta delicti, zodat de vraag of deze geschriften een zodanig karakter hebben niet relevant is. Wel mag in een dergelijk geval de inbreuk op het verschoningsrecht niet verder gaan dan strikt noodzakelijk is voor het aan het licht brengen van de waarheid.

Het bestaan van zeer uitzonderlijke omstandigheden kan worden aangenomen indien jegens de advocaat sprake is van een redelijke vermoeden van schuld aan een ernstig strafbaar feit. Daarbij is de mate van ‘stevigheid’ van de verdenking niet van doorslaggevende betekenis bij de beantwoording van de vraag of sprake is van dergelijke zeer uitzonderlijke omstandigheden.

De rechter die moet oordelen of zich zeer uitzonderlijke omstandigheden voordoen, mag niet volstaan met een marginale toetsing daarvan, maar moet zich daaromtrent aan de hand van de stukken en het onderzoek in raadkamer een eigen, zelfstandig oordeel vormen.

Ter beantwoording van de vraag of er sprake is van zeer uitzonderlijke omstandigheden, dient allereerst te worden vastgesteld of er een redelijk vermoeden van schuld is aan een ernstig strafbaar feit. Daarbij neemt de rechtbank de volgende feiten en omstandigheden in aanmerking, zich baserend op het verhandelde ter zitting en het persoonsdossier en het raam proces-verbaal van 10 september 2014 met bijlagen in de strafzaak tegen klaagster.

Klaagster heeft niet betwist dat zij de contracten, gedateerd 21 februari 2012, heeft opgesteld, waarin de rechtsverhoudingen tussen bedrijf 3 en bedrijf 4 en tussen bedrijf 2 en bedrijf 4 zijn vastgelegd. In het contract tussen bedrijf 3 en bedrijf 4 staat dat bedrijf 3, gevestigd te Costa Rica, eigenaar is van websites waarop internet games aan het publiek worden aangeboden. bedrijf 4, gevestigd te Cyprus, neemt het beheer en onderhoud van de websites op zich voor bedrijf 3 en zorgt voor het verzamelen van de inleggelden/ weddenschappen van de deelnemers en het uitbetalen van de winsten. Het contract is getekend door betrokkene 7 als directeur van bedrijf 3 en betrokkene 3 als directeur van bedrijf 4. betrokkene 7 was toen geen directeur meer van bedrijf 3. betrokkene 3 heeft verklaard niets inhoudelijks over het contract te kunnen vertellen. Klaagster heeft tijdens het eerste politieverhoor verklaard betrokkene 3 niet “zakelijk te kennen” en betrokkene 7 nooit te hebben ontmoet of gesproken. Dit laatste is in strijd met de verklaring van betrokkene 7 dat hij in 2009 een brief van het ministerie van justitie had gekregen dat bedrijf 3 moest stoppen met het aanbieden van illegale online kansspelen. Hij had toen gebeld met medeverdachte 1, een van de hoofdverdachten in de onderzoeksnaam zaak, en had daarna hierover contact gehad met klaagster. Voor betrokkene 7 was dit aanleiding te stoppen als directeur van bedrijf 3.

Daar komt bij dat de betrokken contractpartijen (bedrijf 3 en 4) niet aanwezig waren bij de contractbesprekingen. Klaagster heeft ter verklaring hiervan gewezen op het “trustachtige” karakter van bedrijf 3 en 4. De contractueel vastgelegde werkzaamheden betroffen echter concrete bedrijfsactiviteiten en beperkten zich niet tot vermogensbeheer. In dit verband wijst de rechtbank ook op de verklaring van betrokkene 1. Hij bevestigt dat niemand van bedrijf 3 en bedrijf 4 aanwezig was bij de contractbesprekingen. Iedereen die daar wel bij aanwezig was, waaronder klaagster, wist dat men bezig was een constructie te bouwen, aldus betrokkene 1.

De rechtbank merkt hierbij nog op dat uit het strafdossier blijkt dat bedrijf 3 geen licentiehouder was voor het aanbieden van online kansspelen. Costa Rica kent zelfs in het geheel geen licentiestelsel ten aanzien van online kansspelen. Klaagster, specialist op dit rechtsgebied, heeft tegenover de politie verklaard daar niet van op de hoogte te zijn geweest.

Op instigatie van medeverdachte 1 heeft klaagster contact opgenomen met de KSA met het verzoek een gedoogletter van de KSA te ontvangen. In een mailbericht van 29 oktober 2012 aan de KSA schrijft klaagster dat ze is benaderd door de Amerikaanse advocaat van bedrijf 3 over de mogelijkheid van een deal met de KSA. Op 10 december 2012 bericht klaagster de KSA per mail dat zij de Nederlandse advocate is van bedrijf 3. “Bedrijf 3 is gevestigd in Costa Rica. (…) De CEO en beleidsbepaler binnen bedrijf 3 is de heer betrokkene 2. Hij woont in Costa Rica. (…) bedrijf 3 is niet gelieerd aan andere bedrijven die kansspelen aanbieden op de Nederlandse markt.”

Betrokkene 2 betreft mevrouw betrokkene 2, de vriendin van betrokkene 3. Zij was vanaf 9 juli 2012 formeel bestuurder van bedrijf 3. Uit de stukken blijkt niet dat zij voor bedrijf 3 beleidsbepalend is geweest. Tijdens het eerste politieverhoor verklaarde klaagster dat zij betrokkene 2 niet kent en niet weet of het een man of een vrouw is. Tijdens de doorzoeking ten kantore van advocatenkantoor 1 heeft klaagster verklaard dat zij de naam van betrokkene 2 van medeverdachte 1 had doorgekregen. In haar eerste politieverhoor verklaarde zij dat dat “kon kloppen”.

Voorts wijst de rechtbank op aantekeningen die zijn gemaakt bij een vergadering op 30 augustus 2012, waarbij klaagster aanwezig was (naar de rechtbank aanneemt wordt in de aantekeningen met “voornaam” klaagster bedoeld). Deze aantekeningen zijn in beslag genomen tijdens de doorzoeking op het kantoor van bedrijf 2 op 24 mei 2013. Op het aantekenblaadje is genoteerd: “aanbieden = verboden, misdrijf” en “meer substantie/ email verkeer tussenafkorting – bedrijf 4 – bedrijf 3 nodig”. Met name die laatste passage draagt bij aan het vermoeden dat de aanwezigen, waaronder klaagster, wetenschap hadden van het bestaan van een schijnconstructie. Dat de laatste passage slechts zou verwijzen naar het niet nakomen van enkele onbelangrijke, niet materiële rapportageverplichtingen van bedrijf 2/bedrijf 4, zoals klaagster ter zitting heeft betoogd, is uit die passage niet op te maken.

Op 12 mei 2012 heeft een ontevreden klant, betrokkene 4, een mailbericht gestuurd naar de help desk van een online casino van bedrijf 3 (website). Daarin schrijft hij dat hij samen met een journalist gaat uitzoeken wie website is en waarom men “zich verbergt achter tal van zogenaamde bedrijfjes die opereren vanuit Costa Rica”. Medeverdachte 2, een van de hoofdverdachten in het onderzoek onderzoeksnaam, stelt medeverdachte 1 voor dat klaagster hierover contact opneemt met betrokkene 4. Volgens betrokkene 4 is hij inderdaad gebeld door klaagster, die daarbij niet wilde aangeven voor wie zij optrad.

Ten slotte neemt de rechtbank in aanmerking de wijze waarop klaagster haar werkzaamheden voor bedrijf 3 heeft gefactureerd. Klaagster diende de facturen in bij bedrijf 1 Deze stuurde de facturen door naar bedrijf 2. Die betaalde de facturen aan betrokkene 8, waarna deze weer klaagster uitbetaalde. Volgensbetrokkene 8 was dit zo afgesproken, omdat klaagster niet aan bedrijf 3 wilde factureren omdat zij dan geen geld kreeg. bedrijf 2 wilde volgens betrokkene 8 geen factuur van klaagster in zijn administratie hebben. Een medewerker van het belastingkantoor, betrokkene 6, heeft deze gang van zaken bevestigd. Volgens hem had medeverdachte 1 dit met betrokkene 8 afgesproken. Klaagster heeft ter zitting aangegeven dat een dergelijke wijze van factureren via derden niet ongebruikelijk is. Dat verklaart echter nog niet, waarom niet zij, maar medeverdachte 1 namens bedrijf 2 deze wijze van betalen metbetrokkene 8 heeft afgesproken. Ook blijft vooralsnog onverklaard, welk belang klaagster had bij deze betaling via een derde.

Op grond van bovengenoemde feiten en omstandigheden en op basis van de thans beschikbare stukken concludeert de rechtbank dat er een redelijk vermoeden van schuld is jegens klaagster ten aanzien van de in het bevel van bewaring genoemde strafbare feiten.

Vervolgens staat de rechtbank voor de vraag of deze verdenking van dien aard is dat er kan worden gesproken van zeer uitzonderlijke omstandigheden op grond waarvan het verschoningsrecht dient te wijken voor het belang van de waarheidsvinding.

De rechtbank beantwoordt die vraag bevestigend. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat het een verdenking betreft van ernstige strafbare feiten. Er is sprake van een zwaarwegend onderzoeksbelang, dat zich ook uitstrekt tot de medeverdachten in de zaak onderzoeksnaam. Naar het oordeel van de rechtbank kan dit onderzoeksbelang niet op een andere manier worden gediend dan doordat het verschoningsrecht hiervoor moet wijken, waarbij in het bijzonder geldt dat gezien de aard van de strafbare feiten waarvan klaagster wordt verdacht, niet met uit openbare bronnen verkregen gegevens of bescheiden kon worden volstaan.

Klaagster heeft aangevoerd dat de inbeslagneming ongericht (een ‘fishing expedition’) en disproportioneel is en dat daarom het in artikel 8 EVRM gewaarborgde recht op een privé leven is geschonden.

Ten aanzien van de doorzoeking bij advocatenkantoor 2 stelt de rechtbank vast, dat gericht in beslag is genomen. In het proces-verbaal van 5 juni 2014 is gerelateerd dat bestanden op externe gegevensdragers zijn geselecteerd op basis van een steekwoordenlijst. De steekwoorden houden direct verband met betrokkenen bij het onderzoek onderzoeksnaam. Blijkens het proces-verbaal van doorzoeking van 22 april 2014 is verder doorzocht op basis van door de zaaksofficier ter plaatse opgegeven zoekwoorden. Ook deze hebben rechtstreeks verband met het onderzoek onderzoeksnaam.

Ten aanzien van de doorzoeking bij advocatenkantoor 1 stelt de rechtbank vast, dat blijkens het proces-verbaal van 9 mei 2014 de doorzoeking heeft plaatsgevonden aan de hand van een door de rechter-commissaris samengestelde lijst met dossiernummers. Blijkens het proces-verbaal van doorzoeking heeft de rechter-commissaris geoordeeld dat “voldoende is gewaarborgd dat enkel de digitale dossiers en e-mail berichten zijn gekopieerd die betrekking hebben op het onderzoek onderzoeksnaam”.

Uit de wijze van doorzoeken blijkt naar het oordeel van de rechtbank dat de doorzoeking niet de door klaagster gestelde ongerichte fishing expedition is geweest, maar selectief heeft plaatsgevonden in direct verband met het onderzoek onderzoeksnaam. De rechtbank verwerpt dan ook het verweer van klaagster dat de inbeslagneming disproportioneel is. Het daarop voortbouwende beroep op artikel 8 van het EVRM faalt derhalve eveneens.

Ter zitting heeft klaagster nog gesteld dat de inbeslagneming bij advocatenkantoor 1 onrechtmatig is, omdat er zich bij de stukken geen beslissing van de rechter-commissaris tot doorzoeking bevindt. De rechtbank constateert dat deze beslissing wel bij de stukken zit, zij het per abuis gevoegd bij de stukken betreffende de doorzoeking van de woning van klaagster.

Op grond van de voorgaande overwegingen concludeert de rechtbank dat er sprake is zeer uitzonderlijke omstandigheden, waardoor het belang dat de waarheid aan het licht komt moet prevaleren boven het verschoningsrecht. De rechtbank acht dan ook de inbeslagneming rechtmatig en zal het beklag ongegrond verklaren.

Lees hier de volledige uitspraak.