Veroordeling tot een gevangenisstraf van 12 maanden voor oplichting van een groot aantal klanten van het reisbureau van de verdachte

Gerechtshof Amsterdam 11 december 2014, ECLI:NL:GHAMS:2014:5235

De verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan de oplichting van een zeer groot aantal klanten van zijn reisbureau door hen te laten betalen voor vliegtickets of hotelovernachtingen naar en in Turkije en Marokko, terwijl de verdachte deze vliegtickets of hotelovernachtingen uiteindelijk niet boekte bij de touroperator of vliegmaatschappij. De klanten waren in de veronderstelling dat ze met de reisbescheiden die ze, na de betaling van de reissom, van de verdachte kregen, op vakantie naar Turkije of Marokko konden gaan. In veel gevallen kwamen de klanten pas op Schiphol of zelfs pas in Turkije erachter dat hun (terug)reis niet geboekt was. Zij zagen zich daardoor gesteld voor de keuze tussen het boeken van een duurder vliegticket op de luchthaven of de teleurstelling dat hun vakantiereis niet door kon gaan. Veel klanten hadden, zoals uit het dossier blijkt, lang gespaard om hun vliegtickets te betalen.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden.

Ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken dat het faillissement van de verdachte thans wegens gebrek aan baten is opgeheven. De verdachte heeft nog een openstaande schuld en in die schuld vallen, volgens de verdachte, een groot deel van de vorderingen die de benadeelde partijen op de verdachte hebben. Niet duidelijk is geworden op welk deel van de vorderingen dit ziet. Nader laten onderzoeken welk deel van de vorderingen in het faillissement zijn meegenomen en welk deel niet, vormt naar het oordeel van het hof een onevenredige belasting van het strafgeding. De benadeelde partijen kunnen daarom thans in hun vordering niet in hoger beroep worden ontvangen en kunnen hun vorderingen slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Wel staat naar het oordeel van hof vast dat benadeelde partijen, die zich in het strafgeding hebben gevoegd en die hun reissom binnen de bewezen verklaarde periode hebben betaald, schade hebben geleden door het handelen van de verdachte. Het hof is van oordeel dat de verdachte steeds de betaalde reissom aan iedere getroffen benadeelde partij moet terugbetalen. Bij de benadeelden voor wie slechts de terugreis niet mogelijk was, zal het hof de helft van het aan de verdachte betaalde bedrag als geleden schade aanmerken. Het hof zal daarom steeds de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht ter hoogte van de betaalde reissom opleggen. Bij de benadeelden voor wie slechts de terugreis niet mogelijk was, zal het hof de maatregel opleggen ter hoogte van de helft van het aan de verdachte betaalde bedrag. Om te voorkomen dat – in het geval van toepassing van vervangende hechtenis – de oplegging van het totaal van deze maatregelen een punitief karakter krijgt, ziet het hof, net als de rechtbank, aanleiding om de vervangende hechtenis steeds te beperken tot 1 dag per slachtoffer.

Lees hier de volledig uitspraak.

Bastion c.s. stelt dat de Staat onrechtmatig jegens haar heeft gehandeld door haar werknemers te dreigen met betrokkenheid van de politie en met een verhoor op een politiebureau en door haar werknemers in prive te benaderen

Rechtbank Midden-Nederland 31 december 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:7249

Eiseressen 1 t/m 4 exploiteren elk een Bastionhotel in resp. Dordrecht, Apeldoorn en Hoofddorp. Bij eiseres 5 is een deel van het personeel van de hotels in dienst.

Op 6 november 2013 heeft de Inspectie SZW in het kader van een onderzoek naar de naleving van deze arbeidswetgeving door Bastion c.s. een bedrijfsbezoek gebracht aan Bastion c.s. De Inspectie heeft onderzoek gedaan naar de administratie en werkplekcontroles uitgevoerd. Ook heeft zij verhoren afgenomen van werknemers van Bastion c.s., onder wie ook medewerkers van de huishoudelijke dienst (kamerpersoneel).

Geschil

Bastion c.s. vordert bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad:

A. te verklaren voor recht:

1. dat de Staat onrechtmatig jegens Bastion c.s. heeft gehandeld door één of meer werknemers van Bastion c.s. te dreigen met betrokkenheid van de politie, althans met verhoren in een politiekantoor in het kader van het in het lichaam van de dagvaarding genoemd onderzoek, althans subsidiair dat de Staat onrechtmatig jegens Bastion c.s. heeft gehandeld door één of meer werknemers van Bastion c.s. in het kader van het in het lichaam van de dagvaarding genoemd onderzoek, mee te delen dat zij gehoord dienen te worden op een politiekantoor, zonder dat was gebleken dat deze werknemers, althans werknemer, niet bereid waren om mee te werken aan een verhoor op een locatie van Bastion c.s. of in de woning van de werknemer zelf;
2. dat de Staat onrechtmatig jegens Bastion c.s. handelt of heeft gehandeld indien zij één of meer werknemers van Bastion c.s. zal meedelen of heeft meegedeeld dat zij gehoord dienen te worden op een politiekantoor, voordat blijkt of gebleken is of deze werknemers niet bereid zijn of waren om mee te werken aan een verhoor op een locatie van Bastion c.s. of in de woning van de werknemer zelf;
3. dat de Staat onrechtmatig jegens Bastion c.s. heeft gehandeld door één of meer werknemers van Bastion c.s. op hun woonadres te benaderen, terwijl zij ook op een locatie van Bastion c.s. benaderd hadden kunnen worden;
4. dat de Staat onrechtmatig jegens Bastion c.s. handelt door één of meer werknemers van Bastion c.s. anders dan op locatie van Bastion c.s., subsidiair op hun woonadres, te benaderen, indien zij ook op een locatie van Bastion c.s. benaderd kunnen worden;

De Staat te verbieden:

1. om werknemers van Bastion c.s. op intimiderende wijze te bejegenen in het kader van een onderzoek naar Bastion c.s.;
2. om werknemers van Bastion c.s. in het kader van een onderzoek door de Staat bij Bastion c.s. te dreigen met betrokkenheid van de politie of verhoren op een politiekantoor, zo lang nog niet is gebleken van een weigering van deze werknemer aan een verhoor op een locatie van eisers of op het woonadres van de werknemer zelf, met uitzondering van die gevallen waarbij het een werknemer van Bastion c.s. betreft zonder bekende woon- of verblijfplaats in Nederland of het een werknemer van Bastion c.s. betreft die geen vrije toegang heeft tot de Nederlandse arbeidsmarkt;
3. werknemers van Bastion c.s. in het kader van een onderzoek anders dan op locatie van Bastion c.s., subsidiair op hun woonadres, te benaderen, indien zij ook op de locatie van Bastion c.s. benaderd kunnen worden;
4. de Staat te gebieden voorstellen van werknemers van Bastion c.s. ten aanzien van locatie, tijdstip en datum van verhoren in het kader van een onderzoek van de Staat naar Bastion c.s. van de betreffende werknemer te accepteren, zolang de door de betreffende werknemer voorgestelde locatie van het verhoor is gelegen in de statutaire vestigingsplaats van het betreffende hotel van Bastion c.s., het door de betreffende werknemer voorgestelde tijdstip gedurende kantoortijden is en de door de betreffende werknemer voorgestelde datum een werkdag is niet later dan twee weken nadat de Staat de betreffende werknemer heeft laten weten hem of haar te willen verhoren,

op straffe van een dwangsom van € 10.000,00 voor iedere overtreding van de Staat van de onder B. en C. genoemde verboden of gebod; en met veroordeling van de Staat in de kosten van het geding.

De grondslag van de vordering is onrechtmatige daad. Bastion c.s. stelt dat de Staat onrechtmatig jegens haar heeft gehandeld door haar werknemers te dreigen met betrokkenheid van de politie en met een verhoor op een politiebureau en door haar werknemers in privé te benaderen. Bastion c.s. heeft hierdoor schade geleden die bestaat uit verzuim door werknemers, kosten van werving en inwerken van nieuwe werknemers omdat werknemers als gevolg van het onderzoek ontslag genomen hebben en reputatieschade.

De Staat betwist dat zij onrechtmatig heeft gehandeld en de Staat betwist de schade. De Staat voert ten verweer aan dat de vordering van Bastion c.s. prematuur is omdat zij de wijze waarop het onderzoek is uitgevoerd in een bestuursrechtelijke procedure aan de orde dient te stellen. Subsidiair stelt de Staat zich op het standpunt dat er in onderhavige procedure terughoudend dient te worden getoetst. De staat voert voorts ten verweer aan dat Bastion c.s. geen belang heeft bij de vorderingen omdat het belang van Bastion c.s. niet op één lijn kan worden gesteld met het belang van de werknemers.

Beoordeling rechtbank

Als meest verstrekkende verweer heeft de Staat aangevoerd dat het niet aan de civiele rechter maar aan de bestuursrechter is om een oordeel te geven over de wijze waarop het onderzoek is verlopen en het onderzoeksmateriaal is verkregen. De rechtbank volgt de Staat hierin niet. De grondslag van de vordering is onrechtmatige daad en daarmee is de bevoegdheid van de civiele rechter tot kennisneming van de vorderingen gegeven.

Bastion c.s. legt aan de gevorderde verklaring voor recht ten grondslag dat de Staat onrechtmatig heeft gehandeld door (i) te dreigen met betrokkenheid van politie, althans verhoor op een politiebureau, (ii) mee te delen dat werknemers op het politiebureau moeten worden gehoord zonder dat gebleken is dat deze werknemers niet bereid zijn om mee te werken aan een verhoor op locatie van Bastion c.s. of bij hen thuis, en (iii) het benaderen van werknemers op hun woonadres, als zij ook op locatie van Bastion c.s. benaderd kunnen worden.

Het verwijt dat werknemers zijn gedreigd met betrokkenheid van politie, althans verhoor op een politiebureau, onderbouwt Bastion c.s. door aan te voeren dat werknemers zijn gedreigd met het aan de broek krijgen van een proces-verbaal. Een werkneemster die aangaf dat zij moest vertrekken om haar kinderen op te halen, werd te kennen gegeven dat zij in dat geval zou worden opgehaald door de politie. A verklaart in een e-mail dat tegen B is gezegd dat je eventueel een proces-verbaal aan de broek kon krijgen. Aan C was opgedragen zich te melden op het politiebureau in Apeldoorn om te worden gehoord.

De Staat heeft betwist dat werknemers van Bastion c.s. zijn gedreigd met betrokkenheid van de politie, althans verhoor op een politiebureau. De Staat voert aan dat het formeel vorderen van medewerking van kamerpersoneel, achterwege is gelaten. Alleen het management is desgevraagd medegedeeld dat er proces-verbaal zou worden opgemaakt als medewerking zou worden geweigerd. De Staat heeft betwist dat C is opgedragen zich op een politiebureau te melden. Het verhoor van C werd op haar verzoek afgerond en toen is besproken wanneer en op welke locatie het verhoor zou worden voortgezet.

De rechtbank is van oordeel dat Bastion c.s. haar stelling dat er is gedreigd met betrokkenheid van de politie, althans verhoor op een politiebureau onvoldoende heeft onderbouwd. Enerzijds is de onderbouwing onvoldoende concreet. Bastion c.s. komt niet met namen en verklaringen van werknemers die stellen te zijn gedreigd met “het aan de broek krijgen” van een proces-verbaal. Ter comparitie heeft Bastion c.s. over de werkneemster die zou worden opgehaald door de politie als zij zou vertrekken om haar kinderen op te halen, slechts kunnen verklaren dat dit een medewerkster van de huishoudelijke dienst in Dordrecht betreft. Uit de verklaringen die Bastion c.s. heeft overgelegd als productie 16 bij dagvaarding volgt niet dat er zou zijn gedreigd met de politie. Deze verklaringen zien overwegend op de wijze waarop tijdens de verhoren de vragen werden gesteld. Gezien de gemotiveerde betwisting door de Staat, volstaan deze algemeenheden derhalve niet en zal de rechtbank de stellingen van Bastion c.s. als onvoldoende onderbouwd passeren.

Anderzijds komt het verwijt van Bastion c.s. aan de Staat onvoldoende uit de verf. De Staat heeft aangevoerd dat het management is medegedeeld dat zij verplicht waren om mee te werken en dat hen ook de consequenties zijn uitgelegd als zij dat niet zouden doen. In dat licht bezien heeft Bastion c.s. onvoldoende onderbouwd waarom een mededeling aan B – die volgens Bastion c.s. ter comparitie niet tot het kamerpersoneel behoort – van die strekking als bedreiging dient te worden gekwalificeerd. Behalve de e-mail van A bevindt zich in het dossier geen enkel stuk dat betrekking heeft op het contact tussen B en de Inspectie waarop dreigen met betrokkenheid van de politie kan worden gebaseerd. Mede gezien de gemotiveerde betwisting door de Staat dat er zou zijn gedreigd, had wel het op de weg van Bastion c.s. gelegen de feiten rond B nader te specificeren. Datzelfde geldt voor datgene wat zich rondom het verhoor van C zou hebben afgespeeld. Uit productie 8 bij dagvaarding die Bastion c.s. heeft overgelegd ter onderbouwing van haar standpunt dat C zou zijn geïnstrueerd zich op een politiebureau te melden, blijkt niet van enige dreiging of dwang. Mede gezien de gemotiveerde betwisting door de Staat, heeft Bastion c.s. haar stelplicht dat er sprake is geweest van dreiging met betrokkenheid van politie althans verhoor op een politiebureau, onvoldoende ingevuld. De rechtbank zal dit deel van de vordering derhalve afwijzen.

Bastion c.s. stelt dat de Staat ook onrechtmatig heeft gehandeld door mede te delen dat werknemers op het politiebureau moeten worden gehoord als niet gebleken is dat deze werknemers bereid zijn op locatie van Bastion c.s. of bij hen thuis te worden gehoord. Tussen partijen is niet in geschil dat tijdens het onderzoek het politiebureau als verhoorlocatie is genoemd. Partijen zijn het er echter niet over eens of er keuzevrijheid voor de werknemer ten aanzien van deze verhoorlocatie bestond.

Bastion c.s. legt de gebeurtenissen rond C en de familie D ten grondslag aan het verwijt. Aan C is opgedragen zich te melden op het politiebureau in Apeldoorn. Familie D werd geconfronteerd met een onaangekondigd bezoek door de Inspectie op hun woonadres. Familie D gaf aan op een later moment op locatie van Bastion c.s. gehoord te willen worden. De Inspectie heeft toen volgens Bastion c.s. te kennen gegeven dat zij in dat geval naar het politiebureau moesten komen.

De Staat heeft betwist dat er sprake zou zijn geweest van afwezigheid van keuzevrijheid ten aanzien van de verhoorlocatie. C is niet verplicht zich te melden op het politiebureau. Met haar is in goed overleg besproken wanneer en waar het tweede deel van het verhoor zou worden afgenomen. Aan de familie D is een huisbezoek afgelegd. Mevrouw D wilde niet worden gehoord en de Inspectie heeft het daarbij gelaten. Alleen twee ex-werknemers zijn – in overleg – op het politiebureau gehoord.

De rechtbank is van oordeel dat Bastion c.s. haar stelling dat werknemers is medegedeeld dat zij op een politiebureau moesten worden gehoord, zonder dat aan hen keuzevrijheid werd gelaten, onvoldoende heeft onderbouwd. Uit de door Bastion c.s. overgelegde producties ter staving van de gebeurtenissen rond C, volgt niet dat haar is medegedeeld dat zij zonder meer op een politiebureau moest verschijnen. Uit deze producties volgt dat er tussen (de advocaat van) Bastion c.s. en de Staat onduidelijkheid was over de bereidheid van Bastion c.s. de verhoren bij haar plaats te laten vinden. Het resultaat van dit misverstand zou zeer wel kunnen zijn geweest dat het politiebureau als verhoorlocatie aan de orde is gesteld maar dat de Inspectie C keuzevrijheid heeft onthouden, kan echter niet worden gebaseerd op de door Bastion c.s. overgelegde productie 8. De stelling dat de familie D naar het politiebureau moest komen, is door de Staat ter comparitie gemotiveerd betwist. Bastion c.s. heeft vervolgens geen nadere feiten aangevoerd die haar stelling onderbouwen. Bastion c.s. heeft haar stelling derhalve onvoldoende onderbouwd, zodat dit deel van de vordering eveneens zal worden afgewezen.

Ter comparitie heeft Bastion c.s. aangevoerd dat het horen op het politiebureau niet is vastgelegd in richtlijnen en dat dit een aanwijzing is voor onrechtmatigheid. De Staat heeft dit betwist en aangevoerd dat het uitwijken naar een politiebureau als geen andere geschikte ruimte beschikbaar is, staande praktijk is. De Staat heeft dit toegelicht door aan te voeren dat de Inspectie niet over eigen verhoorruimtes beschikt. Zij is dus in elk onderzoek afhankelijk van de beschikbaarheid van ruimtes bij de te onderzoeken werkgever. Als deze er niet zijn of als de werknemer niet bij werkgever wil worden gehoord, dan wijkt de Inspectie uit naar de woning van de werknemer of, als dat geen optie is, het politiebureau. De keuze voor de locatie wordt gemaakt in onderling overleg.

De rechtbank ziet niet in waarom het enkele feit dat de mogelijkheid tot het afnemen van een verhoor op het politiebureau niet in een richtlijn is vermeld, een aanwijzing is voor onrechtmatigheid. Bastion c.s. heeft dat ook verder niet toegelicht. Ter comparitie heeft de Staat onweersproken gesteld dat afhankelijk van het bedrijf dat wordt onderzocht, wordt bepaald waar de verhoren plaats kunnen vinden. In een hotel zal gemakkelijker op locatie kunnen worden gehoord dan in een slachthuis. Ook laat de Inspectie de locatie afhangen van de wensen van de te horen werknemers. De rechtbank zal de stelling van Bastion c.s. derhalve passeren.

Bastion c.s. stelt ten slotte dat de Staat onrechtmatig heeft gehandeld door werknemers op hun privéadres te benaderen, als zij ook op locatie van Bastion c.s. benaderd kunnen worden.

Niet in geschil is dat familie D op het privéadres is benaderd door de Inspectie. Bastion c.s. heeft verzuimd te stellen en te onderbouwen waarom een bezoek thuis onrechtmatig is, als de werknemers ook op locatie van Bastion c.s. benaderd kunnen worden. De Staat heeft betwist dat zij onrechtmatig heeft gehandeld en ter comparitie aangevoerd dat de Inspectie belang kan hebben bij het in privé benaderen en spreken van werknemers. De Inspectie doet immers onderzoek naar de werkomstandigheden bij werkgever en zij heeft belang bij een situatie waarin werknemers zich vrij voelen daarover te verklaren. Mede in het licht van de gemotiveerde betwisting, zal de rechtbank dit deel van de vordering, als onvoldoende gesteld en onderbouwd, afwijzen.

Bastion c.s. heeft haar stellingen dat er is gedreigd, dat er is medegedeeld dat werknemers op het politiebureau moesten worden gehoord en dat werknemers ten onrechte in privé zijn benaderd onvoldoende onderbouwd en derhalve niet aan haar stelplicht voldaan. Om die reden wordt aan bewijslevering niet toegekomen en zal de rechtbank het bewijsaanbod van Bastion c.s. passeren.

Bastion c.s. heeft nog gesteld dat er op de Staat een verzwaarde stelplicht rust en daartoe aangevoerd dat de Staat in onderhavige procedure selectief informatie overlegt en dat zij niet ingaat op het verzoek van Bastion c.s. om aan haar een verslag van het huisbezoek aan D te verstrekken. De rechtbank volgt Bastion c.s. hierin niet. Onder de verzwaarde stelplicht wordt verstaan de plicht van degene op wie niet de bewijslast rust tot het verstrekken van feitelijke gegevens ter motivering van de betwisting van de stellingen van de wederpartij op wie de bewijslast rust, teneinde laatstgenoemde aanknopingspunten voor eventuele bewijslevering te verschaffen. De constructie van de verzwaarde stelplicht wordt met name toegepast in gevallen waarin de partij die over de deskundigheid en de gegevens beschikt aansprakelijk wordt gesteld voor een fout (bijvoorbeeld arts, notaris, werkgever). Bastion c.s. heeft niet gesteld om welke reden er op de Staat een verzwaarde stelplicht rust. Naar het oordeel van de rechtbank is het niet het geval dat Bastion c.s. op een bepaald punt in bewijsnood verkeert. Voor feitelijke informatie kan Bastion c.s. terecht bij haar werknemers en zij heeft via hen ook informatie vergaard. Dat Bastion c.s. van deze werknemers geen of andere informatie ontvangt, kan niet via een verzwaarde stelplicht op de Staat worden afgewenteld.

Slotsom is dat de rechtbank van oordeel is dat niet vast staat dat er door de Staat onrechtmatig is gehandeld. De gevorderde verklaring voor recht zal worden afgewezen. Gezien dit oordeel behoeft het gevorderde verbod onder B. 2 en 3, dat in het verlengde ligt van de gevorderde verklaring voor recht, geen bespreking en zullen deze vorderingen eveneens worden afgewezen. Gezien het oordeel van de rechtbank dat de Staat niet onrechtmatig heeft gehandeld door werknemers in privé te benaderen en dat werknemers niet zijn verplicht te worden gehoord op een politiebureau, treft het verbod onder C. hetzelfde lot als de vorderingen onder A. en B. sub 2 en 3 en zal dit worden afgewezen.

Onder B. sub 1 vordert Bastion c.s. een verbod voor de Staat om werknemers van Bastion c.s. op intimiderende wijze te bejegenen in het kader van een onderzoek naar Bastion c.s. Voor deze vordering geldt dat deze zo onbepaald is dat deze daarom al niet kan worden toegewezen. Ook de vordering onder B. sub 1 zal derhalve worden afgewezen.

Nu de hoofdvorderingen zullen worden afgewezen, zullen de gevorderde dwangsommen ook worden afgewezen.

Bastion c.s. zal als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van de Staat worden begroot op: griffierecht € 608,00 en salaris advocaat 904,00 (2,0 punten × tarief € 452,00). Totaal € 1.512,00.

Beslissing

De rechtbank wijst de vorderingen af, veroordeelt Bastion c.s. in de proceskosten, aan de zijde van de Staat tot op heden begroot op € 1.512,00, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag met ingang van de vijftiende dag na de datum van dit vonnis tot de dag van volledige betaling en veroordeelt Bastion c.s., onder de voorwaarde dat zij niet binnen 14 dagen na aanschrijving door de Staat volledig aan dit vonnis voldoet, in de na dit vonnis ontstane kosten, begroot op € 131,00 aan salaris advocaat te vermeerderen, indien betekening van het vonnis heeft plaatsgevonden, met een bedrag van € 68,00 aan salaris advocaat.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft veelvuldig documenten vervalst, zorgkantoor en CIZ opgelicht en aanzienlijke bedragen witgewassen

Rechtbank Den Haag 15 december 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:16223

Verdachte heeft samen met zijn broer en diens partner door middel van verschillende criminele organisaties bijna twee jaar lang zorguren gedeclareerd waar hij geen recht op had. Deze criminele organisaties hebben veelvuldig documenten vervalst, zorgkantoren en CIZ opgelicht en aanzienlijke bedragen witgewassen. De fraude was mogelijk door misbruik te maken van het vertrouwen dat cliënten hebben en ook moeten kunnen hebben in de zorgverlening. Deze personen hebben niet de zorg ontvangen die ze nodig hadden.

Uit onderzoek komt naar voren dat voor een bedrag van ruim € 500.000 is gefraudeerd, zij het dat naar het oordeel van de rechtbank daarvan een bedrag van € 155.128,39 niet aan verdachte kan worden toegerekend. Dit bedrag ziet op de ‘cliënten’ van medeverdachte 10 en niet kan worden vastgesteld dat verdachtes handelen daarbij enige relevante rol heeft gespeeld.

Verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan poging twee banken op te lichten door zich voor te doen als bewindvoerder van een klant van die banken

Rechtbank Amsterdam 6 november 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:8114

Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij heeft geprobeerd de Rabobank Amsterdam en de Rabobank Graafschap Noord te Hengelo op te lichten door zich aan de balie van deze banken uit te geven als bewindvoerder van persoon 1 en van persoon 2, ter onderbouwing waarvan hij valse beschikkingen van een rechtbank heeft overgelegd. Onder feit 2 is hem het gebruikmaken van die beschikkingen ten laste gelegd.

Feiten

Op 16 juli 2013 loopt verdachte de Rabobank te Amsterdam, locatie de Dam, binnen. Verdachte overhandigt een uittreksel uit de Kamer van Koophandel aan de baliemedewerkster, waaruit blijkt dat verdachte eigenaar en enig bestuurder is van verzekeringsmaatschappij A (BV). Hij vertelt dat zijn bedrijf ook bewindvoeringen doet en dat hij als bewindvoerder is aangesteld van de persoon 1. Ter onderbouwing overlegt hij een beschikking van de “rechtbank Zuid-Holland” waarin verdachte staat vermeld als bewindvoerder over de persoon 1 per 12 juli 2013. Hij verzoekt de baliemedewerkster namens persoon 1 een bedrag over te maken van de rekening van persoon 1 naar de rekening van verzekeringsmaatschappij A (BV), ter hoogte van € 94.149,- ten behoeve van de belastingen. Daarnaast verzoekt hij een bedrag van rond de € 90.000,- over te maken naar diezelfde rekening. Medewerkers van de Rabobank vertrouwen het niet en vertellen verdachte dat het geld niet direct kan worden overgemaakt. Later blijkt dat het stuk van de “rechtbank Zuid-Holland” vals is. Verdachte blijft die middag meermalen bellen met de vraag wanneer de transactie wordt voltooid.

Op diezelfde dag gaat verdachte ook naar de Rabobank te Hengelo (Gld). Aan de balie zegt hij bewindvoerder te zijn van persoon 2. Ter onderbouwing daarvan legt hij een beschikking over van de “rechtbank ’s-Gravenhage, Zuid-Holland” waarin verdachte staat vermeld als bewindvoerder van persoon 2. Verdachte vraagt ook bij deze bank de baliemedewerker een geldbedrag over te maken naar de rekening van verzekeringsmaatschappij A (BV). Echter, ook bij de Rabobank Hengelo vertrouwen de medewerkers het niet. Zij gaan niet over tot betaling. Later blijkt dat ook deze beschikking vals is.

Verdachte heeft tijdens zijn verhoor bij de politie verklaard dat hij in opdracht handelde en dat hij niet wist dat de beschikkingen vals waren.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft tot bewezenverklaring gerekwireerd van alle ten laste gelegde feiten, afgezien van het onderdeel terzake het onder 1 ten laste gelegde feit, dat ziet op het medeplegen. De officier van justitie meent dat het dossier onvoldoende aanknopingspunten biedt om te komen tot de bewezenverklaring van het medeplegen van het feit. Daarvoor heeft zij dan ook partiële vrijspraak gevraagd.

Het oordeel van de rechtbank

Wetenschap valsheid beschikkingen van “rechtbank Zuid-Holland”, feiten 1 en 2

De rechtbank is van oordeel dat op grond van de bewijsmiddelen geconcludeerd moet worden dat verdachte wist dat de door hem overgelegde beschikkingen van de “rechtbank Zuid-Holland”, vals waren omdat in die beschikkingen is vermeld dat hij was aangesteld tot bewindvoerder terwijl hij wist dat dit niet zo was. Hij heeft dat laatste immers in zijn verhoor bij de politie toegegeven.

Medeplegen feit 1

Verdachte heeft tijdens zijn verhoor bij de politie verklaard niet alleen te hebben gehandeld. Die stelling vindt steun in verdachtes telefoongegevens van 8 juli 2013. Op die dag heeft verdachte het door hem geopende rekeningnummer voor verzekeringsmaatschappij A (BV) (rekeningnummer 1), in een bericht gestuurd naar een persoon genaamd naam. Dit rekeningnummer is het nummer dat verdachte bij de Rabobank opgaf als het rekeningnummer waarop de gelden zouden moeten worden gestort. Verdachtes verklaring vindt ook steun in het feit dat bij verdachte thuis tijdens de doorzoeking geen stukken zijn aangetroffen die verband houden met de oplichting. Dat wijst erop dat verdachte mogelijk niet zelf de valse beschikkingen heeft opgemaakt, maar dat deze aan hem zijn verstrekt, zoals hij ook verklaard heeft.

Dat verdachte als volwaardig medepleger dient te worden aangemerkt blijkt mede uit hetgeen is voorafgegaan aan het feit. Verdachte heeft zich bij de kamer van koophandel laten inschrijven als bestuurder van de stichting A, de enig aandeelhouder en bestuurder van verzekeringsmaatschappij A (BV) waardoor het beheer over deze rechtspersonen op zijn naam kwam te staan. Ook heeft hij verklaard dat hij bankrekeningen voor het bedrijf heeft geopend, waarna hij een van deze rekeningen heeft gebruikt bij de poging de Rabobank te bewegen de geldbedragen over te maken.

De rechtbank stelt op grond van het voorgaande vast dat sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en een ander. Of sprake was van medeplegen met meerdere personen dan alleen met voornoemde naam, kan niet worden vastgesteld. Het Openbaar Ministerie heeft immers nagelaten te onderzoeken wie bevoegd waren met betrekking tot de rekening van het verzekeringsmaatschappij A (BV).

Beide ten laste gelegde feiten kunnen bewezen worden verklaard.

Bewezenverklaring

1. Medeplegen van oplichting, meermalen gepleegd.
2. Valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 9 maanden, waarvan 3 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich samen met een mededader schuldig gemaakt aan het witwassen van een bedrag geld. Verdachte heeft hiertoe valse facturen/nota’s opgesteld.

Rechtbank Gelderland 22 december 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:7929

Samenvatting

Verdachte heeft zich samen met een mededader schuldig gemaakt aan het witwassen van een bedrag geld. Verdachte heeft hiertoe valse facturen/nota’s opgesteld. Na storting van het geld op rekeningen van de mededader en een aantal van diens klanten, moest het geld worden overgemaakt op de rekening van bedrijfsnaam 8 U.A., het bedrijf van verdachte. Door zijn handelen hebben verdachte en zijn mededader kennelijk opbrengsten uit misdrijf aan het zicht van justitie willen onttrekken.

Verdenking

• Feit 1: Medeplegen van witwassen;
• Feit 2: Valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 3: Valsheid in geschrift.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft voor feit 1 ten aanzien van het geldbedrag van € 30.000,- vrijspraak bepleit. Hij heeft hiertoe betoogd dat er onvoldoende steunbewijs is voor de verklaring van getuige 3. De raadsman stelt dat verdachte ook met betrekking tot het bedrag van € 50.000,- moet worden vrijgesproken, nu niet kan worden bewezen dat verdachte wetenschap heeft gehad dat de bedragen middellijk of onmiddellijk van misdrijf afkomstig waren, ook niet in de vorm van voorwaardelijk opzet.

Voorts heeft hij aangevoerd dat de facturen een bedrag van in totaal € 49.509,95 betreffen en dat daarop een bedrag van € 2.975,- in mindering moet worden gebracht, omdat deze factuur niet is betaald.

Voor feit 2 heeft de raadsman zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

De raadsman heeft ook vrijspraak voor feit 3 bepleit. Hij heeft hiertoe betoogd dat directeur BV als directeur en eigenaar van het bedrijf een handtekening op de werkgeversverklaring heeft geplaatst. Eerst die handtekening maakt de inhoud van de verklaring juist en onvervalst. Het feit dat verdachte een bedrijfsstempel heeft laten maken en een afdruk daarvan op de werkgeversverklaring heeft geplaatst, maakt die verklaring niet vals. De raadsman meent daarnaast dat verdachte als bedrijfsleider bevoegd was een bedrijfsstempel te laten maken en te gebruiken. Hij acht het verdedigbaar dat verdachte als bedrijfsleider de werkgeversverklaring ondertekent en afgeeft. Indien en voor zover directeur BV hier anders over denkt, dan had hij dat duidelijker moeten omschrijven in de arbeidsovereenkomst. Ten aanzien van het kruisje dat bij gelijkblijvende omstandigheden een overeenkomst voor onbepaalde tijd zou volgen heeft de raadsman betoogd dat directeur BV hiervoor apart heeft getekend.

Beoordeling door de rechtbank

Feiten 1 en 2

De rechtbank zal de feiten 1 en 2 gelet op hun onderlinge samenhang tegelijk beoordelen, waarbij elk bewijsmiddel slechts is gebruikt ten aanzien van feit waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.

Vermoeden van witwassen

Van 3 februari 2011 tot mei 2012 zijn door de Criminele Inlichtingen Eenheid in totaal acht processen-verbaal opgemaakt waaruit het beeld naar voren komt dat onder meer verdachte zich schuldig maakt aan het (doen) telen van hennep. In het onderzoek zijn geen hennepkwekerijen aangetroffen die als “heterdaad” gerelateerd kunnen worden aan verdachte. Datzelfde geldt voor hennepoogsten en de verkoop daarvan. Wel is er een verklaring inzake de betrokkenheid van verdachte bij een hennepkwekerij in Borne, afgelegd door getuige 1. Getuige 1 heeft verklaard dat de hennepkwekerij niet van hem was maar van verdachte. Hij was geld verschuldigd aan verdachte en kon dit niet terug betalen. Door een hennepkwekerij in zijn schuur toe te staan, kon hij van de schuld aan verdachte afkomen. De hennepkwekerij is op 16 november 2011 ontdekt.

In de woning van getuige 1 is op 13 december 2011 een briefje aangetroffen met het opschrift “FLYER 2000 nl kwaliteitsdrukwerk. Top service. De laagste online prijzen!” Op het briefje stond de geschreven tekst “Hey getuige 2 Ik kom woensdag om 11 uur ’s ochtend ff langs. Gr. psuedoniem”. Verdachte is vennoot van het bedrijf Flyer 2000.

Op 14 december 2011 is waargenomen dat een persoon met een auto, kenteken kenteken, bij getuige 1 aan de deur kwam. De persoon had een kalend hoofd. Aan de zijkant van het hoofd was haargroei zichtbaar. Het kenteken van de auto stond op naam van verdachte.

De rechtbank overweegt dat uit het voorgaande volgt dat de verdenking van betrokkenheid van verdachte bij de exploitatie van een hennepkwekerij reëel is.

Witwassen en valsheid in geschrift

Getuige 3 heeft verklaard dat hij en zijn echtgenote eigenaar zijn van het Belastingadviesbureaunaam adviesbureau, gevestigd op het adres 2. Vanaf medio december 2011 verricht hij werkzaamheden voor verdachte. Verdachte heeft tegen getuige 3 gezegd dat hij zwart geld had en heeft hem naar een manier gevraagd om dit geld wit te wassen. Het ging om een bedrag van € 50.000,-. Verdachte vertelde getuige 3 dat hij in het verleden geld in contanten aan partijen gaf en dat hij ze daarna een fictieve nota stuurde, waarna de ontvangende partij het geld aan hem overmaakte. Getuige 3 heeft bij diverse klanten geïnformeerd en aangegeven dat hij wat geld had dat hij bij hen wilde afgeven. Hij gaf ook aan dat ze daarvoor een factuur zouden krijgen. Sommige klanten hebben in goed vertrouwen tegen hem gezegd dat dit goed was. Getuige 3 heeft een lijst met namen opgemaakt en aan verdachte gegeven, waarna verdachte facturen heeft opgemaakt. Verdachte heeft hem vervolgens op 26 of 27 januari 2012 een zak met geld, grotendeels briefjes van € 50, gegeven en een achttal facturen afkomstig van bedrijfsnaam 1. Deze facturen waren geantedateerd.

Volgens getuige 3 heeft hij drie klanten benaderd, te weten betrokkene 1, betrokkene 2 (naar de rechtbank begrijpt: betrokkene 2) en betrokkene 3. Aan betrokkene 1 heeft hij verteld dat er geld op zijn rekening zou worden gestort en dat het er ook gelijk weer vanaf zou worden gehaald. Getuige 3 beschikt over een bankpas van het bedrijf van betrokkene 1. Hij heeft op 17 februari 2012 € 6.200,- op de ABN rekening van betrokkene 1 gestort en op diezelfde dag vanuit zijn bedrijf het factuurbedrag van € 6.247,50 overgeboekt naar de rekening van bijdrijfsnaam met het nummernummer. Het verschil van € 47,50 heeft hij na teruggave van de BTW verrekend. Bij betrokkene 3 heeft hij het bedrag contant afgegeven zodat die het kon afstorten op zijn eigen rekening. Bij betrokkene 2 heeft getuige 3 het geld op zijn derdenrekening gestort en vervolgens overgeboekt naar de rekeningen betrokkene 2. Getuige 3 heeft twee bedragen via zijn privérekening laten lopen. Vanaf de rekeningen van de klanten werd volgens de bijgeleverde fictieve factuur geld overgemaakt naar rekeningnummer ABN AMRO-nummer op naam van bedrijfsnaam 1. Voor betrokkene 1 en betrokkene 2 heeft getuige 3 deze bedragen overgemaakt, betrokkene 3 heeft het geld zelf overgemaakt.

Volgens getuige 3 betrof het een bedrag van in totaal € 49.509,95 en heeft verdachte het restantbedrag, € 490,05, meegenomen. Uit rekeningafschriften vannummer (op naam van Coöperatieve vereniging bedrijfsnaam 8 U.A. komt naar voren dat de bedragen genoemd onder de aandachtstreepjes 2 tot en met 8 in de periode van 6 februari 2012 tot en met 18 april 2012 zijn bijgeschreven (totaalbedrag € 46.534,95).

Ten aanzien van de factuur met het nummer OG120005 heeft betrokkene 1 verklaard dat hij deze nooit heeft gezien. Hij kent het bedrijf dat de factuur heeft gestuurd niet en heeft nooit een bouwadvies van dat bedrijf gehad. Getuige 3 heeft hem wel een keer gebeld en gezegd dat hij niet raar moest opkijken dat er een keer een geldbedrag op de zakelijke rekening zou komen te staan en dat dit er ook snel weer af zou zijn. betrokkene 1 heeft nooit gehoord van een persoon met de naam verdachte.

Ook betrokkene 2 heeft wat betreft de factuurnummers OG120003 en OG120004 verklaard dat hij deze nooit heeft ontvangen en dat deze voor hem onbekend zijn. Hij kent niemand met de naam verdachte.

betrokkene 3 heeft met betrekking tot factuurnummer OG120007 verklaard dat hij de factuur kent, maar dat bedrijfsnaam 8 geen werkzaamheden voor hem heeft verricht. Hij kent geen persoon met de naam verdachte. Volgens betrokkene 3 kwam hij getuige 3 begin februari 2012 in Steenderen tegen. Getuige 3 vroeg hem of hij mee kon gaan naar de bank om contant geld te storten. Hij zei dat het betrokkene 3 geld zou opleveren. Ongeveer een week later zijn ze naar Brummen gegaan en heeft hij een bedrag van € 6.800,- op zijn rekening gestort. Op verzoek van getuige 3 heeft hij dit bedrag direct doorgestort naar bankrekeningnummernummer.

Verdachte heeft verklaard dat hij zeggenschap had bij de Coöperatieve Vereniging bedrijfsnaam 1. en dat hij gebruik maakte van een ABN AMRO-rekening met het nummernummer. Hij was de enige die de administratie deed voor bedrijfsnaam 8. De facturen met het nummers OG120001 tot en met OG120008 heeft hij gemaakt. Volgens verdachte maakt alleen hij gebruik van de bankrekening en is er niemand gemachtigd. Er is maar één bankpas en die heeft hij zelf.

Volgens verdachte heeft hij facturen verstuurd voor het geven van advies.

De rechtbank acht gelet op voormelde bewijsmiddelen bewezen dat verdachte het geldbedrag van ongeveer € 50.000,- heeft witgewassen en dat hij daartoe valse facturen heeft opgemaakt. Verdachtes verklaring dat hij facturen heeft gestuurd voor het geven van advies acht de rechtbank aantoonbaar onjuist nu de getuigen betrokkene 1, betrokkene 2 en betrokkene 3 hebben verklaard dat zij de naam van verdachte niet kennen en verdachte geen werkzaamheden voor hen heeft verricht. betrokkene 1 en betrokkene 3 verklaren wel over het feit dat er geld op hun rekening is gestort dat vervolgens direct is overgeschreven naar een andere rekening. Gelet op het feit dat de verklaring van verdachte aantoonbaar onjuist is en hij geen andere verklaring heeft gegeven voor het voorhanden hebben van het geldbedrag van € 50.000,- verwerpt de rechtbank het verweer van de raadsman dat verdachte geen wetenschap heeft gehad dat het geld middellijk dan wel onmiddellijk uit misdrijf afkomstig was. De rechtbank heeft hierbij in aanmerking genomen de verdenking van betrokkenheid van verdachte bij de exploitatie van een hennepkwekerij.

Anders dan de officier van justitie acht de rechtbank niet bewezen dat verdachte daarnaast een bedrag van € 30.000,- heeft witgewassen. De rechtbank overweegt in dit verband dat de verklaring van getuige 3 dat het geld afkomstig zou zijn van verdachte, geen bevestiging vindt in enig ander bewijsmiddel. Verdachte heeft een ontkennende verklaring afgelegd en getuige 4 heeft verklaard dat hij nooit geld heeft geleend van of uitgeleend aan verdachte. Evenmin heeft hij contant geld van verdachte ontvangen. De geldbedragen die op de rekening van zijn zoon zijn gestort, betroffen volgens getuige 4 privé stortingen. Het betrof geen geld van verdachte. De rechtbank acht de verklaring van getuige 4 gelet op diens faillissementsverleden en gokverslaving niet aannemelijk. Hoewel onduidelijkheid blijft bestaan omtrent de herkomst van dit geld, is er naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende bewijs dat het geldbedrag van € 30.000,- afkomstig is van verdachte, zodat verdachte voor het witwassen hiervan dient te worden vrijgesproken.

Feit 3

Verdachte heeft een aanvraag ingediend bij Aegon voor het verkrijgen van een hypotheek.

Er is een werkgeversverklaring opgemaakt, gedateerd 17 december 2012, en op twee plaatsen getekend door directeur BV. Op het formulier staat bij de handtekening bij de vraag over de ‘verklaring voortzetting dienstverband’ een stempel met de tekst naam BV B.V. en adres en telefoongegevens van het bedrijf in Amsterdam.

Directeur BV heeft verklaard dat verdachte vanaf 1 oktober 2012 in loondienst is bij naam BV voor een periode van negen maanden. Toen verdachte een werkgeversverklaring nodig had om een hypotheek aan te vragen, heeft directeur BV tegen hem gezegd dat hij die door een administrateur moest laten invullen en dat hij, directeur BV, de verklaring dan zou tekenen. De gegevens zoals deze op de werkgeversverklaring zijn ingevuld zijn juist. Volgens directeur BV heeft zijn bedrijf geen bedrijfsstempel. Verdachte had toestemming om de gegevens op de werkgeversverklaring in te (doen) vullen. Hij had geen toestemming om een stempel daarop te zetten.

Verdachte heeft verklaard dat hij een werkgeversverklaring nodig had om een hypotheek te verkrijgen bij Aegon. Op de werkgeversverklaring, die legaal werd ingevuld, stond geen bedrijfsstempel. Hij heeft toen zelf een stempel laten maken bij Multi-office te Zutphen en daarmee een stempel gezet op de werkgeversverklaring. Hij heeft dit nooit aan directeur BV verteld.

De rechtbank overweegt dat uit voormelde bewijsmiddelen naar voren komt dat verdachte een bedrijfsstempel met de naam BV B.V. heeft laten maken en daarmee een stempel heeft gezet op de door directeur BV getekende werkgeversverklaring. Verdachte heeft hiervoor geen toestemming gekregen van directeur BV en heeft directeur BV ook niet op de hoogte gesteld van zijn handelen. Hij heeft daarmee de verklaring die volgens directeur BV op zichzelf genomen juist was ingevuld, vervalst nu hij niet bevoegd was een stempel op het formulier te zetten. De rechtbank acht het onder 3 tenlastegelegde in zoverre bewezen. Dat verdachte ook een kruisje zou hebben gezet bij de vraag over de ‘verklaring voortzetting dienstverband’, acht de rechtbank niet bewezen, nu directeur BV heeft verklaard dat de verklaring op zichzelf genomen juist was ingevuld. Verdachte zal op dat onderdeel worden vrijgesproken.

De rechtbank volgt de raadsman niet in zijn standpunt dat verdachte gelet op zijn functie als bedrijfsleider bevoegd kon worden geacht de stempel te mogen zetten. Er is sprake van een arbeidsverhouding tussen verdachte en directeur BV, waarbij directeur BV als werkgever geldt. Uit de verklaring van directeur BV volgt dat hij alleen toestemming heeft gegeven voor het invullen van de werkgeversverklaring en niet voor het ondertekenen en afstempelen daarvan. Uit de aard der zaak volgt dat een werknemer, tenzij daartoe uitdrukkelijk gemachtigd, niet bevoegd is voor zichzelf een werkgeversverklaring te tekenen en af te stempelen als ware hij de werkgever. Van die uitdrukkelijke machtiging was hier geen sprake.

Bewezenverklaring

• Feit 1: Medeplegen van witwassen;
• Feit 2: Valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 3: Valsheid in geschrift.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 115 dagen, waarvan 100 dagen voorwaardelijk en een werkstraf van 150 uur.

Lees hier de volledige uitspraak.

Artikel 10:1 Algemene Douanewet: verdachte heeft contant geld ingevoerd in Nederland en hiervan opzettelijk geen tijdige aangifte gedaan

Rechtbank Rotterdam 16 december 2014, ECLI:NL:RBROT:2014:10603

De raadsvrouw heeft vrijspraak van het subsidiair ten laste gelegde bepleit. Daartoe is aangevoerd dat de verdachte geen opzet heeft gehad op het niet (tijdig) doen van aangifte van het invoeren in de Gemeenschap van het geldbedrag van € 55.000,-, omdat hij niet wist dat daartoe een wettelijke verplichting bestond.

De rechtbank overweegt het volgende.

Het tegendeel blijkt uit de eigen verklaringen van de verdachte. De verdachte heeft tijdens zijn verhoor door opsporingsambtenaren van de FIOD immers bekend dat hij het geldbedrag van € 55.000,- nooit heeft willen aangeven bij de douane en dat hij het verstopt had in zijn bagage om het vanuit Turkije Nederland binnen te smokkelen. Het geld was bestemd voor zijn woning in Italië en door het vervoeren van contant geld wilde de verdachte Italiaanse belastingheffing ontduiken.

Uit deze verklaring blijkt dan ook dat de verdachte wel degelijk op de hoogte was van het feit dat hij aangifte bij de douane diende te doen van de invoer van het geldbedrag in Nederland. Hij had zelfs op voorhand erover nagedacht hoe de “pakkans” bij de douane verminderd zou worden, want hij heeft aan de bank in Turkije gevraagd of hij het geldbedrag in briefjes van € 500,- kon krijgen, omdat hij dan minder briefjes zou hebben, wat gemakkelijker was om in zijn bagage te verstoppen, zo heeft de verdachte verklaard.

Gezien het vorenstaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte willens en wetens, en derhalve opzettelijk, geen aangifte van het geldbedrag van € 55.000,- heeft gedaan, om zo te voorkomen dat hij belasting zou moeten betalen over dat bedrag. Dat verdachte uiteindelijk wel aangifte heeft gedaan bij de Douane doet daar niet aan af nu hij hiertoe eerst is overgegaan nadat hij was betrapt door de douane. Het verweer wordt verworpen.

Verdachte wordt veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 10 dagen. Omdat hij het geldbedrag op legale wijze heeft verkregen en een flinke hoofdstraf wordt opgelegd, is de rechtbank van oordeel dat verbeurdverklaring van het geldbedrag van €55.000,- als bijkomende straf niet passend is. De rechtbank gelast de teruggave aan de verdachte van dat bedrag.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte vulde voor haar klanten opzettelijk de belastingaangifte onjuist in: geschatte schade voor Belastingdienst is meer van 1 miljoen euro

Rechtbank Overijssel 22 december 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:6816

De rechtbank Overijssel veroordeelt een 63-jarige vrouw uit Enschede tot een gevangenisstraf van 20 maanden, waarvan 8 maanden voorwaardelijk en een proeftijd van twee jaar. Zij vulde voor haar klanten opzettelijk de belastingaangifte onjuist in. Hierdoor ontvingen deze klanten onterecht belastingvoordeel. De geschatte schade voor de Belastingdienst is meer van 1 miljoen euro.

Verdenking

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte in de periode van 1 januari 2009 tot en met 8 april 2014 al dan niet samen met een ander aangiftebiljetten inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen over de jaren 2009 tot en met 2013, ten name van anderen, valselijk heeft opgemaakt, dan wel dat zij al dan niet samen met een ander die aangiften inkomstenbelasting/premie volksverzekering opzettelijk onjuist of onvolledig heeft gedaan.

Oordeel rechtbank

Uit onderzoek door de Belastingdienst is naar voren gekomen dat vanaf een IP-adres dat geregistreerd stond op de naam van de echtgenoot van verdachte een groot aantal digitale aangiften inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen (IB/PH) over het jaar 2012 naar de Belastingdienst is gezonden. De omvang van de aftrekposten in deze aangiften (met name kosten eigen woning en buitengewone uitgaven voor ziektekosten) hebben het vermoeden doen ontstaan dat die aftrekposten onjuist waren. Daarop is door medewerkers van de Belastingdienst contact opgenomen met een dertiental belastingplichtigen van wie de aangifte IB/PH over 2012 via het IP-adres van verdachte’s echtgenoot was gedaan. Deze belastingplichtigen verklaarden dat verdachte hun aangifte had ingevuld en dat het invullen plaatsvond op het woonadres van verdachte.

Gebleken is dat van al deze personen de aangiften onjuist waren ingevuld.

Vervolgens heeft op 7 november 2013 een doorzoeking van de woning van verdachte plaatsgevonden. De computer van verdachte is onderzocht en op die computer zijn in totaal 2.516 aangiften IB/PH over de jaren 2009 tot en met 2012 aangetroffen. In deze aangiften is in totaal een bedrag van € 4.489.802,-- aan specifieke zorgkosten opgenomen.

Ter gelegenheid van de doorzoeking op 7 november 2013 is aan verdachte meegedeeld dat zij verdacht werd van het opzettelijk onjuist invullen van belastingaangiften. De FIOD heeft een aantal belastingplichtigen, van wie verdachte aangiften IB/PH heeft ingevuld, als getuige gehoord. Al deze getuigen, onder wie de zes belastingplichtigen die expliciet in de tenlastelegging zijn genoemd, hebben verklaard dat hun aangiften IB/PH door verdachte zijn ingevuld en dat zij niet wisten welke bedragen aan specifieke zorgkosten en/of hypotheekrente door verdachte waren ingevuld. Eén van deze belastingplichtigen heeft vervolgens bij de rechter-commissaris verklaard dat zij wél op de hoogte was van het invullen van onjuiste aftrekposten.

Verdachte heeft verklaard dat zij in een beperkt aantal gevallen de aftrekposten zelf heeft verzonnen of opgehoogd. In de andere gevallen zou zij slechts de door de belastingplichtigen genoemde of opgeschreven bedragen in de aangiften hebben ingevuld. De rechtbank acht op grond van de verklaringen van de diverse getuigen echter bewezen dat verdachte telkens de onjuiste aftrekposten in de aangiften heeft ingevuld, terwijl zij zelf de bedragen van die aftrekposten heeft verzonnen dan wel op de hoogte was van de onjuistheid van die bedragen.

Uit het dossier blijkt voorts dat verdachte na de doorzoeking in 2014 nog een aantal aangiften IB/PH bij de betreffende belastingplichtigen thuis heeft ingevuld, wederom met door haar verzonnen te hoge aftrekposten. Omdat ze vermoedde dat de Belastingdienst haar via het IP-adres van haar echtgenoot op het spoor was gekomen, heeft ze daarbij gebruik gemaakt van het IP-adres van die belastingplichtigen.

Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat het onder primair ten laste gelegde valselijk opmaken van aangiftebiljetten IB/PH over de jaren 2009 tot en met 2013 wettig en overtuigend bewezen is.

Bewezenverklaring

De rechtbank is door de inhoud van de wettige bewijsmiddelen tot de overtuiging gekomen, dat de verdachte het primair tenlastegelegde heeft begaan: valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van twintig maanden, waarvan acht maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren.

Als bijzondere voorwaarde mogen de vrouw en haar echtgenoot zich in haar proeftijd niet bezig houden met het invullen van belastingaangiften voor anderen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich gedurende langere periode schuldig gemaakt aan diverse milieudelicten

Rechtbank Oost-Brabant 23 december 2014, ECLI:NL:RBOBR:2014:7878

Aan verdachte is samengevat ten laste gelegd dat zij, al dan niet opzettelijk, tezamen en in vereniging, althans alleen, in strijd met voorschriften van de omgevingsvergunning heeft gehandeld welke voorschriften betrekking hadden op activiteiten als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder e van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.

Verdachte zou zich gedurende een langere periode schuldig hebben gemaakt aan diverse milieudelicten, waaronder het medeplegen van het overtreden van een aantal voorschriften van de omgevingsvergunning en het lozen van met zuren verontreinigd afvalwater in de hemelwaterafvoer, terwijl dat niet was toegestaan. Verdachte heeft een veranderde inrichting in werking gehad zonder omgevingsvergunning. Daarnaast heeft verdachte bij het indienen van de aanvraag voor een nieuwe milieuvergunning gebruik gemaakt van een aanvraag waarop valse gegevens waren ingevuld.

Standpunt verdediging

Volgens de raadsman kan niet worden bewezen dat het opzet van verdachte op het plegen van strafbaar handelen gericht is geweest. Volgens het arrest van de Hoge Raad van 7 januari 2014 is meer bewijs nodig dan de enkele vaststelling dat de gedragingen zelf opzettelijk zijn verricht en wordt dus meer verreist dan ‘kleurloos opzet.’ Het opzet dient eveneens gericht te zijn geweest op de wederrechtelijkheid van de gedragingen. Verdachte heeft nooit de intentie gehad om de op haar van toepassing zijnde regels te overtreden.

Er kan ook niet worden bewezen dat verdachte de feiten samen met bedrijf 2 heeft gepleegd, omdat er geen sprake is van een nauwe en bewuste samenwerking. Verdachte en bedrijf 2 houden zich bezig met afzonderlijke van elkaar verschillende werkzaamheden.

Oordeel rechtbank

De rechtbank verwerpt beide verweren van de raadsman en overweegt het volgende.

Opzet

De verdediging verwijst naar het arrest van de Hoge Raad van 7 januari 2014, nr. 12/00624 en stelt zich op het standpunt dat verdachte nooit de intentie heeft gehad om de op haar van toepassing zijnde vergunningvoorschriften (tezamen en in vereniging met een ander) te overtreden. Volgens de verdediging wist verdachte niet wat de gevolgen waren van haar handelen en wist zij niet, en hoefde zij niet te weten, dat haar handelen ertoe zou (kunnen) leiden dat vergunningvoorschriften overtreden zouden worden. Evenmin heeft verdachte welbewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat zij deze voorschriften zou overtreden, noch dat haar handelen de in de delictsomschrijving omschreven gevolgen zou hebben. Volgens de verdediging kan het (voorwaardelijk) opzet niet zondermeer uit de bewijsstukken en hetgeen de officier van justitie naar voren heeft gehaald worden afgeleid. Ook de bewijsvoering voor kleurloos opzet schiet volgens de verdediging te kort.

De rechtbank overweegt dat verdachte samengevat ten laste is gelegd dat zij, al dan niet opzettelijk, tezamen en in vereniging, althans alleen, in strijd met voorschriften van de omgevingsvergunning heeft gehandeld welke voorschriften betrekking hadden op activiteiten als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder e van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.

Op grond van artikel 2, derde lid, onder a, van de Wet algemene bepalingen van omgevingsrecht (Wabo) is het verboden te handelen in strijd met een voorschrift van een omgevingsvergunning dat betrekking heeft op activiteiten als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder e, van die wet. Op grond van artikel 2, derde lid, onder b geldt dit ook voor activiteiten als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder a, b, c, d, f, g, h of i.

Op grond van artikel 1a, aanhef en onder 1e, van de Wet op de economische delicten (WED) zijn overtredingen van voorschriften, gesteld bij of krachtens artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder e, en artikel 2.3, aanhef en onder a, Wabo economische delicten. Op grond van artikel 1a, aanhef en onder 2e , WED geldt dit ook ten aanzien van overtredingen van voorschriften, gesteld bij of krachtens artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder e, en artikel 2.3, aanhef en onder b, Wabo.

Op grond van artikel 2, lid 1, WED zijn dit misdrijven, voor zover zij opzettelijk zijn begaan. Voor zover zij niet opzettelijk zijn begaan zijn zij overtredingen.

Niet is in geschil dat het in dit voorliggende geval gaat om activiteiten die vallen onder voornoemde artikelen van de Wabo.

Voor zover de verdediging zich op het standpunt stelt dat verdachte niet wist en niet hoefde te weten dat haar handelingen zouden (kunnen) leiden tot overtreding van de voorschriften is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden gezegd dat sprake is van een verontschuldigbare onwetendheid te dien aanzien, waardoor iedere mate van verwijtbaarheid zou ontbreken. Van een professionele organisatie als verdachte mag worden verwacht dat zij op de hoogte is van de bedrijfsvoering en de gevolgen daarvan, afgezet tegen de vigerende vergunningen, nu deze de kern raken van haar bedrijfsactiviteiten. De rechtbank verwerpt daarom dit verweer.

De uit artikel 2 van de WED voortvloeiende vraag is vervolgens of de gedragingen al dan niet opzettelijk zijn verricht. In de gesteld aan de orde zijnde overtredingen van de Wabo zijn opzet en/of wetenschap niet als bestanddeel opgenomen. Derhalve worden de delictsbestanddelen niet geregeerd door (een vorm van) opzet. De in de tenlastelegging opgenomen verfeitelijking van de gedragingen ziet op de overtreding van betrekkelijke vergunningvoorschriften, niet zijnde wetsvoorschriften.

Het ontbreken van wetenschap van het verboden karakter van de gedragingen is naar het oordeel van de rechtbank derhalve niet aan de orde bij de vraag van het bewijs van opzet.

Volgens vaste jurisprudentie volstaat dan kleurloos opzet, derhalve opzet op de gedragingen zelf.

De rechtbank volgt niet het standpunt van de verdediging dat de bewijsvoering voor kleurloos opzet tekort schiet, nu dit verder niet is onderbouwd en de rechtbank in de voorhanden stukken en het verhandelde ter zitting geen handvat ziet om tot deze conclusie te komen. Uit de hierna opgenomen bewijsmiddelen volgt naar het oordeel van de rechtbank dat sprake is van opzet.

Medeplegen.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte de bewezenverklaarde feiten tezamen en in vereniging met bedrijf 2heeft gepleegd en overweegt hiertoe het volgende. Bedrijf 1 en bedrijf 2zijn gevestigd op hetzelfde adres. Bedrijf 1 heeft als enig aandeelhouder bedrijf 3. Bedrijf 3 is tevens mede-aandeelhouder en bestuurder in bedrijf 2. De enige aandeelhouder en bestuurder van bedrijf 3 is verdachte. Hij heeft als vertegenwoordiger van verdachte en medeverdachte ter terechtzitting verklaard dat de bedrijfsactiviteiten van bedrijf 1 en bedrijf 2niet zonder elkaar kunnen en dat alles wordt overlegd met de andere bestuurders van bedrijf 2.

Feit 1

De raadsman heeft ter terechtzitting gepleit voor vrijspraak van dit feit. Er is geen bewijs dat verdachte opzettelijk, tezamen en in vereniging met een ander, in strijd met de voorschriften behorende bij de omgevingsvergunning van 26 maart 2010 heeft gehandeld. Er bestond geen opzet gericht op de gedraging. Tevens heeft de raadsman aangevoerd dat verdachte de genoemde vergunningvoorschriften niet heeft overtreden. Het Waterschap Aa en Maas en de Belastingsamenwerking Oost-Brabant (hierna: BSOB) hebben erkend dat er twijfels zijn gerezen over de gemeten debieten en analyses. De meetgevens en analyses kunnen daarom niet voor het bewijs worden gebruikt en dienen daarvan uitgesloten te worden.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman en overweegt nog het volgende.

De informatie van het Waterschap Aa en Maas en de BSOB die de raadsman heeft overgelegd zijn stukken uit een bestuursrechtelijk traject, hetgeen een andersoortige procedure is, met een andere toetsing dan in de onderhavige strafrechtelijke procedure. Niet valt in te zien dat voor de beoordeling van de vraag of het ten laste gelegde zich heeft voorgedaan de in het dossier opgenomen meetgegevens en analyses niet kunnen worden gebezigd. De rechtbank komt dan ook tot de conclusie dat deze wel voor het bewijs kunnen worden gebezigd.

Op grond van met name de processen-verbaal van bevinding van het Waterschap Aa en Maas en de politie in het dossier acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte tezamen en in vereniging met bedrijf 2 de in de tenlastelegging genoemde vergunningsvoorschriften heeft overtreden.

Uit het relaasproces-verbaal en het proces-verbaal van bevindingen blijkt dat er geen centraal registratiesysteem was met betrekking tot het waterverbruik en dat ook de vigerende milieuvergunning met de daarbij behorende voorschriften niet aanwezig was in de inrichting waardoor voorschrift 1.2.1 werd overtreden.

Uit de processen-verbaal van bevindingen en de steekmonsters blijkt dat bedrijfsafvalwater in een openbaar riool werd geloosd terwijl door de zuurgraad de doelmatige werking van het openbaar riool werd aangetast en dat de verwerking werd belemmerd door slib. De olie- en benzineafscheider zat vol met een slibsubstantie bestaande uit dierlijke (brijvoer)voerproducten. Uit het dossier blijkt dat dit afkomstig kan zijn uit de vrachtwagens die (brij)voer of maïs (verklaring getuige naam getuige) hebben vervoerd en die op het terrein worden gespoeld. Aldus zijn de voorschriften 3.1.1 en 3.1.3 overtreden.

Uit de processen-verbaal van bevindingen en de steekmonsters blijkt dat de zuurgraad in de steekmonsters van het geloosde afvalwater lager dan 6,5 was en dat het sulfaatgehalte in het steekmonster hoger was dan 300 mg/l en daarmee in strijd met voorschriften 3.1.2 en 4.1.6. Het is een feit van algemene bekendheid dat zuren een bijtende werking hebben en materialen kunnen aantasten.

De rechtbank acht ook bewezen dat verdachte opzettelijk heeft gehandeld. In 2006 en 2009 zijn er gesprekken geweest tussen verdachte en de gemeente over de (te) lage zuurgraad in het afvalwater dat door verdachte werd geloosd. Verdachte heeft naar aanleiding daarvan geen nader onderzoek gedaan naar wat de oorzaak daarvan kon zijn, noch de riolering laten onderzoeken. Na de gesprekken met de gemeente in 2009 zou verdachte de zuurgraad beter in de gaten houden. De vertegenwoordiger van verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat verdachte een paar keer per jaar een mobiele meting uitvoerde en dat hij nooit naar de pH-meters keek. Verder heeft hij verklaard dat zo’n incidentele meting in wezen niets zegt omdat de uitkomst daarvan van het ene op het andere moment in aanzienlijke mate kan veranderen. Verdachte heeft aldus bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het geloosde afvalwater een (veel) lagere zuurgraad had dan was toegestaan door na de gesprekken met de gemeente geen nader onderzoek naar de riolering te doen of anderszins (adequate) actie te ondernemen. Verdachte heeft pas de nodige maatregelen getroffen na de politie-inval op 25 mei 2011.

Feit 2

De raadsman heeft ter terechtzitting gepleit voor vrijspraak en heef daartoe het volgende aangevoerd. Verdachte ontkent niet dat afvalwater van de door haar gedreven inrichting via het verbeterd gescheiden rioolstelsel is geloosd, maar dat is niet opzettelijk gebeurd. Bij het aanleggen van de bedrijfsriolering door de aannemer is een fout gemaakt die pas na de politie-inval op 25 mei 2011 aan het licht is gekomen. De aannemer had namelijk een gedeelte van de bedrijfsriolering op het verbeterd gescheiden rioolstelsel aangesloten in plaats van op het vuilwaterriool.

Er kan niet wettig en overtuigend worden bewezen dat afvalwater met een verkeerde zuurgraad via het verbeterd gescheiden rioolstelsel is geloosd. Bij alle uitgevoerde controles/metingen zijn één of meer aspecten niet goed gegaan. De controles/metingen en analyserapporten zijn onbetrouwbaar en dienen uitgesloten te worden van het bewijs.

Na de inval bleek ook dat de twee pH-meters uit de put sterk vervuild waren en niet goed geijkt en niet gekalibreerd waren, zodat de meetresultaten geen bewijswaarde hebben.

Gelet op de conclusie van TNO leveren de meetgegevens in het strafdossier statistisch en meet-technisch gezien geen representatief beeld op van de hoeveelheid geloosd afvalwater en de mate van verontreiniging daarvan. Te meer niet, nu ook afvalwater afkomstig van de drukkerij adres 4 de bedrijfswoningen adres 1 en adres 2 in de controles/metingen en daarmee ook in de monsternames is meegenomen, alsmede dat hemelwater bevattende straatvuil en andere stoffen van de openbare weg via de straatkolken hierin is meegenomen.

De rechtbank verwerpt de verweren van de raadsman en verwijst voor wat betreft het gestelde ten aanzien van het (voorwaardelijk) opzet van verdachte bij het lozen van met zuren verontreinigd afvalwater in het verbeterd gescheiden rioolstelsel naar hetgeen zij hiervoor over ‘opzet’ heeft overwogen, en ten aanzien van de informatie uit het bestuursrechtelijke traject naar het onder feit 1 hieromtrent overwogene.

De rechtbank acht feit 2 wettig en overtuigend bewezen. Uit met name de processen-verbaal van bevindingen van het Waterschap Aa en Maas (p. 6-8, p. 65 e.v., p. 101 e.v., p. 163, p. 179/180, p. 419 e.v.) en de meetresultaten (p. 70 e.v., p. 106 e.v.) blijkt dat verdachte met zuren verontreinigd afvalwater heeft geloosd op het hemelwaterriool in plaats van in het vuilwaterriool. De vertegenwoordiger van verdachte heeft ter terechtzitting erkend dat afvalwater van de door haar gedreven inrichting via het verbeterd gescheiden rioolstelsel is geloosd.

Feit 3

De raadsman heeft aangevoerd dat de vergunningaanvraag niet door verdachte is opgesteld en ingediend maar door haar adviseur. Dat bepaalde gegevens niet in de vergunningaanvraag zijn opgenomen is een omissie en duidt op onachtzaamheid maar niet op opzet. Tevens is volgens de raadsman geen sprake van een geschrift bestemd om tot bewijs van enig feit te dienen.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman en overweegt het volgende.

De aanvraag voor een (milieu)vergunning is naar haar aard een geschrift bestemd om tot bewijs van enig feit te dienen.

Uit het relaas proces-verbaal, de vergunningaanvraag en de genoemde bewijsmiddelen bij feit 1 en 2 blijkt dat inzake de in de tenlastelegging genoemde onderwerpen antwoorden werden gegeven in de vergunningaanvraag, die onjuist waren en in strijd met de waarheid. De rechtbank acht dit feit daarom wettig en overtuigend bewezen.

Gelet op de aard van de vragen en de daarop gegeven antwoorden kan de vergunningaanvraag niet anders dan opzettelijk vals zijn ingevuld. Verdachte is daar (mede) verantwoordelijk voor, ook al heeft haar adviseur de aanvraag ingevuld. De aanvraag is in opdracht en namens verdachte ingevuld en ingediend op basis van door verdachte verstrekte gegevens.

Feit 4

De raadsman pleit voor vrijspraak van dit feit. Verdachte heeft niet in strijd met artikel 2.1 lid 1, onder e, van de Wabo gehandeld, omdat verdachte geen vergunning nodig heeft voor het in werking hebben van haar grondwaterpompen. Verdachte heeft bovendien de inrichting en de werking daarvan niet veranderd in de tenlastegelegde periode.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman en overweegt het volgende.

Verdachte heeft de inrichting veranderd door sinds 2004 drie grondwaterpompen in werking te hebben zonder vergunning. Voor het veranderen van een inrichting of van de werking, en voor het in werking hebben daarvan is op grond van artikel 2.1, eerste lid, onder e Wabo wel degelijk een vergunning nodig. Het feit dat in verband met de onttrokken hoeveelheden grondwater mogelijk geen (aparte) vergunning krachtens de Grondwaterwet is vereist, doet hieraan niet af. Verder heeft weliswaar het veranderen van de inrichting plaats gevonden vóór de ten laste gelegde periode, maar de rechtbank acht op grond van het relaasproces-verbaal (p. 22) en het proces-verbaal van bevindingen en de verklaring van de vertegenwoordiger van verdachte wettig en overtuigend bewezen dat verdachte in de tenlastegelegde periode de veranderde inrichting in werking had zonder vergunning voor die verandering.

Bewezenverklaring

Feit 1: medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 2.3 onder a van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd.

Feit 2: medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld krachtens artikel 8.40, eerste lid van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd (artikel 2.2 lid 1 van het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer).

Feit 3: medeplegen van opzettelijk gebruik maken van het valse geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst, begaan door een rechtspersoon.

Feit 4: medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 2.1 onder e van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte hiervoor tot een geldboete van EUR 30.000,-. De rechtbank heeft een zwaardere straf opgelegd dan de door de officier van justitie gevorderde straf.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft gedurende een langere periode graafwerkzaamheden verricht op het terrein van een voormalige vuilstort met asbest in het stortlichaam

Rechtbank Oost-Brabant 23 december 2014, ECLI:NL:RBOBR:2014:7876

Verdachte heeft gedurende een langere periode graafwerkzaamheden verricht op het terrein van een voormalige vuilstort met asbest in het stortlichaam, waardoor asbest(vezels) op of in de bodem en in de lucht werden gebracht en gevaar voor de gezondheid is ontstaan. Achteraf kan niet exact worden vastgesteld hoe hoog de concentratie asbestvezels is geweest gedurende de bewezenverklaarde periode. Voor de mate van verwijtbaarheid en daarmee voor de op te leggen straf, maakt dit naar het oordeel van de rechtbank echter geen wezenlijk verschil. De verwijtbaarheid zit hem met name in de volledige onderschatting door verdachte van de risico’s van werken met asbesthoudend materiaal. Verdachte moest weten dat sprake was van niet-hechtgebonden asbest in het stortlichaam. Verdachte heeft niet de nodige voorzorgsmaatregelen genomen voor het werken met (niet-hechtgebonden) asbest. Verdachte werkte met een daartoe ongeschikte open trommelzeef, waardoor bijna alle depots uiteindelijk zijn besmet met asbest. Verdachte heeft ook geen rekening gehouden met de mogelijkheid dat zich meer asbest in het stortlichaam kon bevinden dan uit de (beperkte) rapporten van SRE bleek.

Verdachte heeft haar werknemers, andere personen op het terrein en de omgeving op een volstrekt onaanvaardbare manier blootgesteld aan niet-hechtgebonden asbestvezels. Verdachte heeft geen van de (onder)aannemers gewaarschuwd voor de aanwezigheid van niet-hechtgebonden asbest, noch enige regie gevoerd om blootstellingsrisico’s te beperken. Hierdoor heeft zij mensen onnodig blootgesteld aan ernstige gezondheidsrisico’s alsmede hen mogelijk levenslang angst bezorgd dat zij een dodelijke asbestgerelateerde ziekte kunnen ontwikkelen.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft vrijspraak bepleit voor alle tenlastegelegde feiten.

Er kan niet worden bewezen dat verdachte feit 1 primair (opzettelijk en wederrechtelijk een stof op of in de bodem of in de lucht brengen) en 2 (overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 10.1, eerste lid van de Wet milieubeheer) opzettelijk heeft gepleegd. Het opzet dient gericht te zijn op alle omstandigheden uit de delictsomschrijving.

Ten aanzien van feit 1 subsidiair en feit 2 heeft de raadsman aangevoerd dat ook het bestanddeel ‘redelijkerwijs had kunnen weten ’niet bewezen kan worden, althans dat afwezigheid van alle schuld aanwezig is waardoor verdachte niet strafbaar is.

De asbestconcentraties zijn volgens de raadsman niet deugdelijk vastgesteld en worden door de verdediging betwist. De resultaten van de bodemonderzoeken, de partijkeuringen, de luchtmetingen en het NFI-rapport kunnen niet voor het bewijs worden gebezigd.

Er kan ook niet worden bewezen dat verdachte asbest of asbestvezels in de bodem of in de lucht heeft gebracht.

Door het handelen van verdachte zijn geen nadelige gevolgen voor het milieu ontstaan noch konden die ontstaan. Het betrof een vuilstort die om voor de hand liggende redenen was verontreinigd en de depots zijn om meerdere redenen afgevoerd.

Verdachte stelt dat door haar en door haar werknemers zorgvuldig – met inachtneming van alle informatie van het moment – is gehandeld en geen strafbare feiten zijn gepleegd. Indien de rechtbank daar anders over beslist, geldt dat deze gedragingen niet kunnen worden toegerekend aan de rechtspersoon. Verdachte heeft zorgvuldig gehandeld, en handelen in strijd met de regels door werknemers wordt zeker niet door verdachte aanvaard.

Oordeel rechtbank

De rechtbank acht de ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen.

Overwegingen t.a.v. feit 1 primair

Gevaar voor de openbare gezondheid

In zijn verweer gaat de raadsman er kennelijk van uit dat de onderhavige delicten slechts bewijsbaar zijn indien uit technisch onderzoek blijkt dat geldende normen ter zake overschreden zijn. De bewoordingen van artikel 173a Wetboek van Strafrecht dwingen daartoe echter niet. Deze redenering zou er bovendien toe leiden dat de onderhavige bepalingen praktisch onbewijsbaar zouden zijn juist doordat een verdachte op ongecontroleerde wijze met asbest heeft gewerkt. Een dergelijke manier van werken betekent dat bijna per definitie achteraf precieze concentraties nauwelijks meer vast te stellen zijn. Dit kan niet de bedoeling van de wetgever zijn geweest.

De rechtbank merkt op dat niet in het geding is dat blootstelling aan asbestvezels zeer onwenselijk is vanwege het algemeen erkende gevaar daarvan voor de gezondheid van de mens. De vraag is of bewezen kan worden dat werknemers en/of anderen in zodanige mate aan asbestvezels hebben blootgestaan dat hierdoor gevaar voor de openbare gezondheid te duchten is.

De rechtbank onderkent dat achteraf niet of moeilijk precies is vast te stellen of in dit geval mensen inderdaad in een zodanige mate en duur aan een te hoge concentratie asbestvezels hebben blootgestaan dat zij een asbestgerelateerde ziekte zullen ontwikkelen. Wel acht de rechtbank bewezen op basis van de hiervoor aangehaalde bewijsmiddelen dat werknemers gedurende de ten laste gelegde periode aan een aanmerkelijke, niet te verwaarlozen hoeveelheid asbest(vezel)concentraties zijn blootgesteld. De medische wetenschap leert dat asbest als het ware als een depot in het lichaam blijft en dat de vezels niet afbreken en nauwelijks uit het lichaam verdwijnen. Op zich zelf genomen, maar ook samen met eerdere of latere blootstelling kan een kritische waarde worden overschreden, waardoor asbestgerelateerde ziektes zich kunnen ontwikkelen.

De rechtbank is van oordeel dat het binnenkrijgen van niet te verwaarlozen hoeveelheden asbestvezels door een ongecontroleerde, systematische bewerking van asbesthoudend materiaal per definitie “gevaar voor de openbare gezondheid” in de zin van artikel 173a Wetboek van Strafrecht oplevert. De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman op dit punt.

Overweging t.a.v. feit 1 primair en feit 2

Opzet

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman ten aanzien van het opzet en acht feit 1 primair en feit 2 wettig en overtuigend bewezen en overweegt hiertoe als volgt.

Verdachte heeft gedurende een lange periode personen laten werken op het betreffende terrein terwijl op nagenoeg het hele terrein asbest is aangetroffen. De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte door de uitgevoerde werkzaamheden zoals het rijden en verplaatsen van opgegraven asbesthoudend materiaal, het door de daarbij werkzame althans aanwezige personen zonder maatregelen lopen over het terrein, en met name door het met een open trommelzeef zeven van niet-hechtgebonden asbest, asbest op de bodem en/of in de lucht heeft gebracht en heeft verspreid over bijna alle depots en bijna het gehele terrein. Uit de rapporten van SRE en de daarbij behorende analysecertificaten blijkt dat er niet alleen hechtgebonden asbest aanwezig was in het stortlichaam maar ook niet-hechtgebonden asbest. De rapporten betroffen verkennende rapporten waarin de mogelijkheid dat zich (naast andere gevaarlijke stoffen) meer asbest in het stortlichaam bevindt, niet werd uitgesloten. Verdachte was ervan op de hoogte dat het om een illegale stortplaats uit de jaren ’80 ging. Volgens het eigen VGM-plan van verdachte zou de gehele stort onder begeleiding van een MKB’er en een DLP’er ontgraven worden, hetgeen niet is gebeurd. Verdachte heeft ook niet de juiste maatregelen genomen om te voorkomen dat asbest(vezels) in de bodem/in de lucht werden gebracht en verspreid en om schade aan het milieu te voorkomen of te beperken.

Op grond van het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte in elk geval bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat door de gekozen werkwijze asbest op/in de bodem en in de lucht werd gebracht en verspreid en daardoor schade aan het milieu zou kunnen ontstaan. De rechtbank miskent hierbij niet dat aan verdachte kan worden toegegeven dat het tweede rapport van SRE niet uitblinkt in duidelijkheid. Bij nauwkeurige lezing van dit rapport in combinatie met de analysecertificaten is echter duidelijk dat zich in het stortlichaam ook niet-hechtgebonden asbest bevindt. Dat verdachte ervoor kiest, zoals ter zitting toegelicht, deze rapporten niet door een ter zake kundige te laten beoordelen maar dit door haar calculatoren te laten doen, waarbij de bijlagen niet worden bekeken als daar op grond van de tekst van het rapport geen aanleiding voor wordt gezien, doet niet af aan de op haar zelf rustende verantwoordelijkheid. Zulks nog te meer gezien het feit dat zij een gecertificeerd bedrijf is waar het de verwijdering van asbest betreft.

Toerekening van de gedragingen aan de rechtspersoon

De gedragingen zijn verricht binnen de sfeer van de rechtspersoon en zijn haar ook dienstig geweest. Verdachte heeft haar werkproces zodanig ingericht dat op geen enkel moment adequate maatregelen zijn genomen om de verboden gedragingen te stoppen. Onder deze omstandigheden kunnen de gedragingen van de diverse werknemers aan de rechtspersoon worden toegerekend.

Bewezenverklaring

Feit 1 primair: opzettelijk en wederrechtelijk een stof op of in de bodem of in de lucht brengen, terwijl daarvan gemeen gevaar voor de openbare gezondheid te duchten is, begaan door een rechtspersoon

Feit 2: overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 10.1, eerste lid van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte voor deze feiten tot een geldboete van EUR 150.000,- waarvan EUR 50.000,- voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling assistent-accountant wegens verduistering gedurende een periode van ruim 8½ jaar

Rechtbank Limburg 19 december 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:11109

Verdachte heeft in haar functie van assistent-accountant in een periode van ruim 8½ jaar veelvuldig sommen geld verduisterd door op een doortrapte manier geld dat aan haar werkgever toebehoorde naar haar privérekening over te boeken.

Bij het klaarzetten van betalingen in een geautomatiseerd systeem, wat tot haar werk behoorde, voerde zij door haar vervalste facturen (op naam van – slapende – bestaande crediteuren van haar werkgever) in. Vlak voor de betaling daadwerkelijk werd uitgevoerd, veranderde zij het rekeningnummer van de betreffende crediteur in haar eigen rekeningnummer. Meteen na de betaling veranderde zij de gegevens weer opnieuw, zodat het leek alsof de betaling aan de desbetreffende crediteur was gedaan. Pas toen haar werkgever een nieuw betalingssysteem in gebruik nam, waarmee meer gegevens inzichtelijk konden worden gemaakt, kwam verdachtes fraude aan het licht. De bedragen die verdachte zich aldus deed toekomen werden in de loop van de tijd steeds hoger. In totaal heeft zij zich een geldbedrag van ruim € 460.000,- toegeëigend terwijl zij daar geen enkel recht op had en haar werkgever daardoor in ernstige mate werd benadeeld. Zodoende heeft verdachte gedurende een lange tijd op slinkse wijze misbruik gemaakt van het vertrouwen dat haar werkgever in haar had gesteld.

De raadsman is van mening dat het primair tenlastegelegde bewezen kan worden verklaard, met dien verstande dat het verduisterde bedrag dient te worden beperkt tot het bedrag dat kan worden gecontroleerd aan de hand van de voorhanden zijnde bankafschriften, te weten € 329.844,35.

De rechtbank ziet geen reden om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de aangifte en de toelichting die daarop is gegeven door de financieel directeur van [JM], zoals weergegeven in het bovengenoemde proces-verbaal van bevindingen. Uit het proces-verbaal van bevindingen van de officier van justitie van 28 november 2014, waarin deze de in de aangifte opgenomen bedragen heeft vergeleken met de voorhanden zijnde bankafschriften, blijkt dat waar de afschriften aanwezig zijn alle door aangever genoemde bedragen juist zijn. De rechtbank gaat er daarom van uit dat ook de bedragen juist zijn waarvan geen bankafschriften voorhanden zijn. Zij stelt dan ook op grond van de aangifte en het proces-verbaal van bevindingen betreffende een toelichting op de aangifte, gelezen in samenhang met het proces-verbaal van bevindingen van de officier van justitie, vast dat verdachte het gehele tenlastegelegde bedrag van in totaal ongeveer € 462.215,85 heeft verduisterd.

Het oriëntatiepunt van het LOVS dat ziet op de bestraffing van deze vorm van fraude, waarbij het benadelingsbedrag ligt tussen € 250.000,- en € 500.000,-, is een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 12 tot 18 maanden.

Gelet op de hoogte van het benadelingsbedrag (het verduisterde geldbedrag) van ruim € 460.000,- gaat de rechtbank bij de bepaling van de op te leggen straf uit van dit oriëntatiepunt. In strafverzwarende zin houdt zij rekening met de omstandigheid dat verdachte de bewezenverklaarde verduistering gedurende een zeer lange periode van maar liefst 8½ jaar heeft gepleegd. Daarnaast is de rechtbank, anders dan de officier van justitie en de raadsman, van oordeel dat noch de labiele persoonlijkheid van verdachte noch haar 61-jarige leeftijd een aanleiding vormt om in strafmatigende zin af te wijken van genoemd oriëntatiepunt.

De rechtbank acht een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 18 maanden passend.

Lees hier de volledige uitspraak.