Werkstraf van 240 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 8 maanden ter zake valsheid in geschrifte en het doen van onjuiste belastingaangiftes

Rechtbank Gelderland 26 november 2013, ECLI:NL:RBGEL:2013:4814

Op 26 oktober 2009 is door de Belastingdienst Oost kantoor Almelo een boekenonderzoek ingesteld bij bedrijfsnaam 6 (waaronder bedrijfsnaam 1 en bedrijfsnaam 2) en verdachte in zijn hoedanigheid van eenmanszaak. Aanleiding voor het boekenonderzoek was dat door bedrijfsnaam 6 over de te controleren jaren alleen maar negatieve aangiften omzetbelasting werden aangeleverd. Tijdens het boekenonderzoek is een tweetal vermoedelijk fictieve goederenstromen vastgesteld in de eenmanszaak van verdachte. Door de FIOD is vervolgens een opsporingsonderzoek gestart tegen verdachte en de aan hem gelieerde rechtspersonen.

Standpunt Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gerequireerd tot bewezenverklaring van het onder 1 en 2 tenlastegelegde. Ter terechtzitting heeft hij de bewijsmiddelen opgesomd en heeft die in zijn op schrift gestelde requisitoir toegelicht.

Standpunt verdediging

De raadsvrouw heeft betoogd dat verdachte onder druk en bedreiging heeft meegewerkt aan het opmaken en verwerken van diverse valse facturen. Daarnaast is door de verdediging aangevoerd dat een andere beweegreden voor het opmaken en het verwerken van de valse facturen was om een hogere omzet te genereren teneinde het door de bank verstrekte krediet te behouden dan wel te kunnen verhogen.

De raadsvrouw heeft een en ander verwoord zoals weergegeven in de door haar overgelegde en in het dossier gevoegde pleitnota.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank gaat bij de beoordeling van de ten laste gelegde feiten uit van de volgende feiten en omstandigheden. De verschillende verklaringen en bevindingen zijn hierna zakelijk en verhalenderwijs weergegeven.

Met betrekking tot feit 1

Er is sprake van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359 derde lid, laatste zin van het Wetboek van Strafvordering en daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen.

Bewijsmiddelen:

• De verklaring van verdachte tegenover zowel de FIOD als tegenover de meervoudige kamer van de rechtbank.
• De zich in het dossier bevindende valse facturen zoals die in de debiteuren-, inkoop-, verkoop- en bedrijfsadministratie van verdachte en de aan hem gelieerde rechtspersonen zijn opgenomen en verwerkt.
• De verklaringen van getuigen namens de bedrijven die zijn genoemd in de tenlastelegde facturen.

Met betrekking tot feit 2

Er is sprake van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359 derde lid, laatste zin van het Wetboek van Strafvordering en daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen.

Bewijsmiddelen:

• De verklaring van verdachte tegenover de FIOD.
• De verklaring van (mede)verdachte tegenover de FIOD.
• De aangiften omzetbelasting over de tijdvakken januari 2006 tot en met juni 2007 ten name van verdachte, de aangiften omzetbelasting over de tijdvakken juli 2007 tot en met december 2009 ten name van de fiscale eenheid bedrijfsnaam 6 en bedrijfsnaam 1.
• De bevindingen met betrekking tot voornoemde aangiften omzetbelasting.

Strafoplegging

De rechtbank is van oordeel dat - op zichzelf genomen - een onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend en geboden zou zijn. Echter in het voordeel van verdachte kan worden gesteld dat er geen aanwijzingen zijn dat verdachte als natuurlijk persoon geprofiteerd heeft van zijn frauduleuze handelswijze. Verdachte en zijn gezin hebben thans een levensstijl die zich op bijstandsniveau bevindt. Verdachte en zijn echtgenote zijn beiden in dienst bij een diervoederbedrijf, waar zij beiden trachten hun privéschulden aan de ING Bank en de Belastingdienst in te lossen. De rechtbank houdt ook rekening met de justitiële documentatie van verdachte d.d. 22 augustus 2012 waarop behalve na te noemen vonnis een tweetal betaalde transacties uit 2001 en 2011 prijkt. Voorts houdt de rechtbank rekening met het feit dat verdachte oude feiten worden verweten - overigens zonder dat door de rechtbank wordt geconstateerd dat sprake is van overschrijding van de redelijke termijn - en houdt de rechtbank, gelet op een door de Duitse rechter opgelegd vonnis van 2 juni 2010 ter zake de Duitse fiscaal strafrechtelijke pendant van de onderhavige strafzaak, rekening met artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht. Gelet op voornoemde omstandigheden ziet de rechtbank aanleiding een forse onvoorwaardelijke werkstraf alsmede een eveneens forse voorwaardelijke gevangenisstraf aan verdachte op te leggen. De rechtbank gaat ervan uit dat een dergelijke straf voldoende effectief zal zijn om verdachte in de toekomst ervan te weerhouden om strafbare feiten op met name fiscaal gebied te plegen.

Alles overwegende zal de rechtbank verdachte een werkstraf voor de duur van tweehonderdenveertig uur opleggen en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van acht maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling van rechtspersoon wegens aantal milieuovertredingen

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 13 november 2013, ECLI:NL:RBZWB:2013:8259

Verdachte heeft zich in een periode van ruim anderhalf jaar schuldig gemaakt aan diverse milieuovertredingen. Nadat verdachte geen afvalwater meer mocht lozen heeft zij zich op een andere wijze ontdaan van dat water. Verontreinigd water werd uitgesproeid over het terrein en in de onbeschermde bodem gebracht. De werkwijze van verdachte heeft nadelige gevolgen voor het milieu, immers door het in de bodem brengen van verontreinigd afvalwater wordt ook de bodem verontreinigd. Verdachte had zich op een andere wijze moeten ontdoen van dit water, bijvoorbeeld door het te laten afvoeren naar een derde. Hiermee heeft verdachte zich ook schuldig gemaakt aan oneerlijke concurrentie, immers aan het afvoeren van het water zijn kosten verbonden; ook de concurrent heeft deze kosten. Stelselmatig werd de dreiging van toepassing van bestuursdwang genegeerd, vele malen is het water op milieuonvriendelijke wijze afgevoerd. De rechtbank neemt dit verdachte bijzonder kwalijk.

Bewezenverklaring

feit 1: overtreding van een voorschrift gesteld bij of krachtens artikel 8.1, eerste lid, van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd;

feit 2: overtreding van een voorschrift gesteld bij of krachtens artikel 18.18 van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd;

feit 3 primair: overtreding van een voorschrift, gesteld bij of krachtens artikel 6 van de Wet bodembescherming, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot betaling van een geldboete van € 75.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Odfjell moet boete van drie miljoen euro betalen

De rechtbank in Rotterdam heeft het tankterminalbedrijf Odfjell in de Botlek veroordeeld voor handelen in strijd met vergunningsvoorschriften en het niet nemen van maatregelen ter voorkoming van zware ongevallen. Ook heeft de rechtbank Odfjell veroordeeld voor handelen in strijd met de Arbeidsomstandighedenwet.

Tal van omstandigheden op het terrein van Odfjell waren niet in orde. Zo waren blusmiddelen niet gebruiksklaar en was er geen goedgekeurd inspectieplan. Daarnaast werden drukventielen van tanks niet periodiek gecontroleerd en werden werknemers zonder bescherming bloot gesteld aan giftige stoffen. Ook heeft Odfjell geen aangifte gedaan van verschillende incidenten. Met al deze handelingen heeft Odfjell mens en milieu in gevaar gebracht.

De rechtbank rekent Odfjell deze handelingen zwaar aan, mede omdat zij gelegen is in een dichtbevolkt gebied. Bovendien blijkt sprake te zijn van een structureel probleem, en niet slechts van incidenten. De rechtbank laat ook meewegen dat Odfjell al vele malen eerder is veroordeeld voor soortgelijke feiten.

De rechtbank heeft Odfjell voor al deze handelingen een boete van drie miljoen euro opgelegd. Dit is even hoog als door de officier van justitie was gevorderd. De officier had ook gevorderd dat het bedrijf van Odfjell voorwaardelijk zou worden stil gelegd voor de duur van een jaar. Die eis heeft de rechtbank niet gevolgd.

Daarbij speelt een rol dat Odfjell inmiddels heeft laten zien serieus werk te maken van verbetering, terwijl bovendien inmiddels door verschillende bestuursorganen strak toezicht wordt gehouden op de omstandigheden binnen het bedrijf. Dat geeft de rechtbank voldoende vertrouwen dat Odfjell niet opnieuw in de fout zal gaan.

Bron: de Rechtspraak

Het waarborgen van toegang tot informatie over de positie van treinwagons in het kader van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 25 november 2013, ECLI:NL:RBZWB:2013:8490

Verdenking

Verdachte staat in de zaak met parketnummer 82/074342-13 terecht, ter zake dat:

• zij op of omstreeks 23 maart 2012 te Vlissingen, al dan niet opzettelijk, handelingen als bedoeld in artikel 2, eerste lid van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen heeft verricht ten aanzien van gevaarlijke stoffen en/of met vervoermiddelen, die zijn aangewezen ingevolge artikel 3, onderdeel b van genoemde wet, anders dan met inachtneming van de in dat onderdeel bedoelde regels, immers heeft zij toen daar met een trein gevaarlijke stoffen vervoerd over de spoorweg terwijl zij als vervoerder niet heeft gewaarborgd dat de beheerder van de gebruikte spoorweginfrastructuur te allen tijde gedurende het vervoer snel en onbeperkt toegang kon krijgen tot de informatie die het hem mogelijk maakte te voldoen aan de voorschriften van 1.4.3.6 b van bijlage 2 van de Regeling vervoer over de spoorweg van gevaarlijke stoffen, te weten de positie van elke wagen in de trein (volgorde van wagens); (voorschrift 1.4.2.2.5 van voormelde bijlage).

Verdachte staat in de zaak met parketnummer 82/027550-13 terecht, ter zake dat:

• zij op of omstreeks 20 december 2011 te Moerdijk, al dan niet opzettelijk, handelingen als bedoeld in artikel 2, eerste lid van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen heeft verricht ten aanzien van gevaarlijke stoffen en/of met vervoermiddelen, die zijn aangewezen ingevolge artikel 3, onderdeel b van genoemde wet, anders dan met inachtneming van de in dat onderdeel bedoelde regels, immers heeft zij toen daar met een trein nummer 62094 gevaarlijke stoffen vervoerd over de spoorweg terwijl zij als vervoerder niet heeft gewaarborgd dat de beheerder van de gebruikte spoorweginfrastructuur te allen tijde gedurende het vervoer snel en onbeperkt toegang kon krijgen tot de informatie die het hem mogelijk maakte te voldoen aan de voorschriften van 1.4.3.6 b van bijlage 2 van de Regeling vervoer over de spoorweg van gevaarlijke stoffen, te weten de positie van elke wagen in de trein (volgorde van wagens); (voorschrift 1.4.2.2.5 van voormelde bijlage).

Ontvankelijkheid officier van justitie

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat het Openbaar ministerie niet ontvankelijk dient te worden verklaard, omdat met de vervolging geen door strafrechtelijke handhaving beschermd belang wordt gediend. De raadsman wijst op de Aanwijzing handhaving milieurecht (2010A004, in werking getreden 1 april 2010, Stcrt. 2010, 2953, hierna: Aanwijzing), waaruit zou blijken dat het optreden van het bestuurlijk en dat van het strafrechtelijk bevoegd gezag moet zijn gericht op een behoorlijk nalevingsniveau. Aan verdachte is reeds een last onder dwangsom opgelegd, het plafond van de opgelegde dwangsom is nog niet bereikt, en door de last onder dwangsom is naleving van de normen reeds bewerkstelligd. Voor strafrechtelijke vervolging is geen ruimte meer, en deze is als zodanig in strijd met het redelijkheidsbeginsel. Bovendien is de vervolgingsbeslissing in strijd met het vertrouwensbeginsel, nu de vervolgingsbeslissing niet binnen de in de Aanwijzing genoemde termijnen is genomen.

Om herhaling te voorkomen heeft verdachte de bedrijfsvoering aangepast en verbeterd en is er sprake van bewustwording bij verdachte, zodat overtreding van de bepalingen van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen wordt voorkomen. Tenslotte is aangevoerd dat verdachte een groot marktaandeel heeft in het goederenvervoer op het spoor in Nederland, zodat het recidiverisico gerelativeerd dient te worden.

De economische politierechter is van oordeel dat zowel het bestuurlijk bevoegd gezag als het Openbaar ministerie bij het toezicht op de naleving en de handhaving van het milieurecht een zelfde doel nastreven, namelijk bewerkstelliging van de naleving van de voor bedrijven en burgers geldende milieurechtelijke voorschriften. Het bestuurlijk bevoegd gezag en het Openbaar ministerie hebben echter ieder een eigen verantwoordelijkheid en eigen instrumenten om naleving te bewerkstelligen. Het bestuurlijk bevoegd gezag is vooral gericht op (herstel van) de naleving van de normen. Uit de Aanwijzing volgt dat het Openbaar ministerie naast schadebeperking en herstel in gevallen waarin het bestuurlijk gezag niet optreedt, ook gericht is op de bevestiging van normen gesteld in belang van het milieu of de openbare gezondheid en de geloofwaardigheid van de (normerende) overheid. De economische politierechter is van oordeel dat gelet op dit verschil in benadering dat hoewel het bestuurlijk bevoegd gezag een last onder dwangsom heeft opgelegd, dit onverlet laat dat het Openbaar ministerie bevoegd is verdachte strafrechtelijk te vervolgen wegens overtreding van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen. Er is derhalve geen sprake van strijd met het redelijkheidsbeginsel.

Voor zover namens verdachte is betoogd dat de beslissing om verdachte te vervolgen in strijd met het vertrouwensbeginsel is, overweegt de economische politierechter dat uit de Aanwijzing volgt dat het Openbaar ministerie in geval van gecompliceerde strafzaken er naar streeft om binnen zes maanden na ontvangst van het proces-verbaal een reactie te geven. De economische politierechter legt dit streven zodanig uit dat bij overschrijding van de termijn er geen sanctie volgt. In het licht van de Aanwijzing kan echter van het Openbaar ministerie wel worden verwacht dat het zijn uiterste best doet binnen een redelijke termijn duidelijkheid te verschaffen over eventuele vervolging. Niet gebleken is echter dat deze termijn thans is overschreden, zodat geen sprake is van strijd met het vertrouwensbeginsel. Voorts is ook niet gebleken van enige incidentele of structurele afspraak in deze zaken tussen het Openbaar ministerie en het bestuurlijk bevoegd gezag, dat niet vervolgd zou worden.

Ten slotte heeft de raadsman ter zitting aangevoerd dat het Openbaar ministerie niet-ontvankelijk moet worden verklaard nu het geen acht heeft geslagen op de zich in het dossier bevindende vrachtbrief (82/074342-13) waaruit zou blijken dat verdachte niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor het niet in overeenstemming zijn van de treinsamenstelling met de door verdachte en ProRail ter beschikking gestelde spoorlijst.

Naar het oordeel van de economische politierechter is de enkele stelling dat het Openbaar ministerie geen acht heeft geslagen op de vrachtbrief zonder nadere onderbouwing, die ontbreekt, onvoldoende om aan te nemen dat het Openbaar ministerie reeds daarom niet-ontvankelijk moet worden geacht in de vervolging van verdachte.

Gelet op het voorgaande dient het verweer tot niet-ontvankelijkheid van het Openbaar ministerie te worden verworpen.

Oordeel Rechtbank

• 82/074342-13

Namens verdachte is aangevoerd dat verdachte niet degene is die het spoorvoertuig heeft verplaatst of vervoerd. Uit het vervoersdocument blijkt dat de vervoerder die de wagons heeft gereden SNCF is, die heeft gehandeld als ondervervoerder voor Captrain BE. Verdachte had ten tijde van de controle het spoorvoertuig nog niet overgenomen als bedoeld in artikel 9.6 van de Algemene voorwaarden bij de Toegangsovereenkomst, die verdachte met ProRail heeft gesloten voor het jaar 2012. Voor de overname van de trein is een nadrukkelijke feitelijke handeling vereist, zoals het aankoppelen van de trein door de overnemende spoorwegonderneming of een andere handeling waaruit de overname kan blijken. Deze handeling had nog niet plaatsgevonden.

Dat de treingegevens in de database van verdachte stonden, is te verklaren omdat verdachte de trein wel zou gaan overnemen en daartoe alvast de gegevens had ingevoerd. Voorts heeft de Inspectie Leefomgeving en Transport (ILenT) verdachte verzocht om een uitdraai van de spoorlijst, nu zij de enige spoorwegonderneming is die op Vlissingen [adres 2] kantoor houdt.

De vertegenwoordiger van verdachte heeft ter zitting verklaard dat verdachte het vervoer van de wagons in Vlissingen zou overnemen. Overdracht van de wagons had echter nog niet plaatsgevonden, aldus de vertegenwoordiger van verdachte.

De economische politierechter stelt het navolgende vast. Uit de zich in het dossier bevindende vrachtbrief blijkt dat in het vak genummerd 13 diverse vervoerders op de verschillende trajecten van Bassens naar Vlissingen zijn vermeld. Captrain BE was de vervoerder op het traject Antwerpen-Vlissingen. Tussen Captrain BE en verdachte was afgesproken dat in Vlissingen verdachte de trein zou overnemen.

Uit het proces-verbaal van de ILenT blijkt dat verdachte een spoorlijst voor de treinsamenstelling op spoor 1007 heeft verstrekt. Voorts blijkt dat ProRail, de beheerder van de infrastructuur, beschikte over een spoorlijst, die overeenkwam met de door verdachte verstrekte spoorlijst en door verdachte is verstrekt aan ProRail. De positie van de wagons op deze spoorlijsten kwam niet overeen met de daadwerkelijke samenstelling en de volgorde van de wagons van de trein.

De vertegenwoordiger van verdachte heeft ter zitting verklaard dat de trein administratief gereed was gemaakt. Ter zitting heeft zij echter ook betoogd dat voor het in het systeem zetten van de trein het noodzakelijk is dat de (wijziging van de) samenstelling in het systeem dient te worden opgeslagen alvorens de spoorwegbeheerder ProRail over de gegevens kan beschikken. Gelet op de omstandigheid dat ProRail beschikte over dezelfde spoorlijst als verdachte dient worden vastgesteld dat opslag van de samenstelling in het systeem reeds had plaatsgevonden en daarmee overdracht van de trein dus had plaatsgevonden. De stelling dat overname van de trein nog niet had plaatsgevonden, kan gelet op deze omstandigheid dan ook niet worden gevolgd.

Naar het oordeel van de economische politierechter is dan ook wettig en overtuigend bewezen dat niet voldaan is aan de eis, neergelegd in voorschrift 1.4.2.2.5 van de Regeling vervoer over de spoorweg van gevaarlijke stoffen en dat dat verdachte kan worden verweten.

• 02/027550-13

Namens verdachte is aangevoerd dat wel voldaan was aan het vereiste dat gewaarborgd dient te worden dat ten allen tijde gedurende het vervoer snel en onbeperkt toegang kan worden verkregen tot informatie over de positie van elke wagen in de trein.

Subsidiair is een beroep gedaan op verontschuldigbare onbewustheid van de zijde van verdachte, nu per abuis geen update van de gewijzigde samenstelling is verstuurd naar OVGS.

De economische politierechter stelt vast dat uit de vergelijking van de door de machinist aan de Inspectie Verkeer en Waterstaat overgelegde lijst en de daadwerkelijke samenstelling van de trein met opvolgende nummers 62002 en 62094 blijkt dat de posities van de wagons op de lijsten niet overeenkwamen met de daadwerkelijke posities van die wagons. Reeds hierom is de economische politierechter van oordeel dat niet voldaan is aan bovenvermeld vereiste.

De economische politierechter begrijpt het subsidiaire standpunt van verdachte aldus dat zij betoogt dat de opzet op het handelen ontbreekt.

Ter zitting is door de vertegenwoordiger van verdachte verklaard dat op de bewuste trein die dag een wisseling van machinist heeft plaatsgevonden, waarbij bovendien de eerste machinist, nadat de locomotief aan de ander zijde van de trein is gehangen, de wijzigingen verkeerd op de lijst heeft aangegeven. De administratie zou de volgorde van de trein administratief wel hebben gewijzigd, maar de wijzigingen zijn niet in het systeem opgeslagen. De opvolgende machinist heeft de volgorde van de wagons niet gecontroleerd en is gaan rijden met de trein.

De economische politierechter stelt vast dat hoewel geconstateerd is dat de treinvolgorde niet klopte, deze wijzigingen niet – afdoende – bekend zijn gemaakt aan de machinist en aan Prorail, de beheerder van de infrastructuur. Verdachte had weliswaar geen bewuste opzet op overtreding van de geldende voorschriften, maar door alvorens met de trein te gaan rijden niet zich ervan te vergewissen of de treinvolgorde overeenstemde met de spoorlijst heeft verdachte bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat de spoorwegbeheerder geen snelle toegang had tot de juiste informatie. Naar het oordeel van de economische politierechter dient dit verweer te worden verworpen.

De economische politierechter is van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat niet voldaan is aan de eis, neergelegd in voorschrift 1.4.2.2.5 van de Regeling vervoer over de spoorweg van gevaarlijke stoffen.

Bewezenverklaring

De rechtbank verklaart dat het bewezen verklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:

• 82/074342-13: overtreding van een voorschrift gesteld bij of krachtens artikel 5 van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen, begaan door een rechtspersoon, opzettelijk gepleegd;
• 82/027550-13: overtreding van een voorschrift gesteld bij of krachtens artikel 5 van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen, begaan door een rechtspersoon, opzettelijk gepleegd.

Strafoplegging

Verdachte wordt veroordeeld  tot een geldboete van € 3.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Niet-ontvankelijkverklaring van de officier van justitie wegens ernstige inbreuken op het fair play beginsel, het beginsel van equality of arms en het zorgvuldigheidsbeginsel

Rechtbank Noord-Nederland 26 november 2013, ECLI:NL:RBNNE:2013:7250

Verdachte in deze zaak wordt verdacht van mensenhandel.

Standpunt verdediging

De raadsman van verdachte heeft ter terechtzitting, bij wijze van preliminair verweer, aangevoerd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in zijn vervolging. De verdediging heeft hiertoe aangevoerd dat er sprake is van diverse klemmende vormverzuimen en ernstige inbreuken op de beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor doelbewust dan welk met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak tekort is gedaan.

De verdediging heeft – kort weergegeven - gewezen op de volgende vormverzuimen:

• De onrechtmatige start van het onderzoek Jetta en het vernietigen van ontlastend bewijsmateriaal.
• Het door de officier van justitie negeren van het bevel van de rechtbank om alle door de verdediging verzochte stukken uit de onderzoeken Mustang, Erebus en Farmer te verstrekken.
• Schending van het beginsel van het ongemoeid laten van getuigen in een lopende strafzaak.

Standpunt van het openbaar ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie ontvankelijk dient te worden verklaard in zijn vervolging.

De officier van justitie heeft hiertoe allereerst opgemerkt dat er geen sprake is van een onrechtmatige start van het onderzoek Jetta, omdat het onderzoek Jetta enkel en alleen gebaseerd is op de aangiften van de drie vrouwen die in de tenlastelegging zijn genoemd en niet op onderzoeksmateriaal uit het Erebus onderzoek. De vernietigde tapgesprekken uit het onderzoek Erebus hebben geen enkele rol gespeeld bij de vervolgonderzoeken Farmer en Jetta.

De officier van justitie heeft voorts aangevoerd dat alle stukken uit de onderzoeken Farmer, Erebus en Mustang zijn toegevoegd aan het dossier. De officier van justitie heeft voor zover het betreft het Mustang-onderzoek een voorbehoud gemaakt nu enkele gegevens uit dat onderzoek zijn weggelaten aangezien die informatie gebruikt wordt in een nog lopend onderzoek. Die gegevens hebben geen enkele relatie met het Jetta-onderzoek.

Voorts heeft de officier van justitie opgemerkt dat hij bevoegd was om [aangeefster 2] te laten horen als getuige door politieambtenaren, omdat het dossier met betrekking tot deze getuige onvolledig was.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank zal hierna de door de raadsman aan zijn verweer tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie ten grondslag gelegde elementen successievelijk bespreken en overweegt hiertoe als volgt. Vooraf merkt de rechtbank op dat de raadslieden van de verdachten zich over en weer hebben aangesloten bij de verweren van hun collega voor zover die verweren ieder op zich meer en andere elementen bevatten dan het eigen pleidooi zoals ter terechtzitting is voorgedragen. De rechtbank heeft, gehoord de officier van justitie, ermee ingestemd dat voor zover in de respectievelijke pleidooien en pleitnota’s andere elementen zijn genoemd dan hetgeen door de respectievelijke raadslieden is voorgedragen, die elementen als voorgedragen worden beschouwd in de zaak van verdachte.

De rechtbank overweegt naar aanleiding van het verweer van de raadsman dat vooropgesteld moet worden dat niet-ontvankelijk verklaring van het openbaar ministerie in zijn vervolging slechts kan volgen indien sprake is van ernstige inbreuken op beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekort gedaan.

De onrechtmatige start van het onderzoek Jetta en schending van artikel 553 Wetboek van Strafvordering door weigeren te voldoen aan een bevel van de rechtbank om alle door de verdediging verzochte stukken uit de onderzoeken Mustang, Erebus en Farmer te verstrekken.

De verdediging heeft zich allereerst op het standpunt gesteld dat het onderzoek Jetta een voortzetting betreft van het onrechtmatige onderzoek Farmer, dat er ten onrechte ontlastend bewijs is vernietigd en dat de officier van justitie het bevel van de rechtbank heeft genegeerd om alle door de verdediging verzochte stukken uit de onderzoeken Mustang, Erebus en Farmer te verstrekken. De rechtbank overweegt hieromtrent als volgt.

Op 14 december 2010 heeft in de onderhavige zaak voor het eerst een terechtzitting plaatsgevonden, waarbij de verdediging heeft verzocht de stukken van de onderzoeken Erebus, Farmer en Mustang aan het dossier toe te voegen, omdat in het relaas proces-verbaal Jetta is gerelateerd dat als startinformatie voor het onderzoek Jetta onder meer gebruik gemaakt is van de informatie opgedaan in het in 2009 afgesloten (Drentse) onderzoek Erebus. De rechtbank heeft dit verzoek gehonoreerd en bepaald dat de stukken van de onderzoeken Erebus, Farmer en Mustang aan het dossier dienen te worden toegevoegd.

Erebus

Op 23 september 2008 is, naar aanleiding van een eerdere zogenaamde bestuurlijke controle, door het Prostitutie Mensenhandel Team Drenthe een strafrechtelijk onderzoek gestart onder de naam "Erebus". Het onderzoek Erebus is op 3 juni 2009 door de officier van justitie stop gezet omdat uit de afgeluisterde en opgenomen telefoongesprekken onvoldoende strafrechtelijke aanwijzingen in verband met mensenhandel naar voren waren gekomen om daarop verder te kunnen rechercheren. Vervolgens is blijkens de brief van 9 december 2011 van de officier van justitie aan de voorzitter van de strafkamer in de rechtbank Assen op 8 april 2010 overgegaan tot het vernietigen van de verslagen van deze tapgesprekken, zulks terwijl de zaak nog niet geëindigd was met een onherroepelijke uitspraak of een sepotbeslissing van de officier van justitie. Daarnaar gevraagd gaf de officier van justitie ter terechtzitting toe dat van een aan verdachten in dit onderzoek ter kennis gebrachte sepotmededeling naar aanleiding van het onderzoek Erebus geen sprake is geweest. Dat had wel in de rede gelegen nu het onderzoek was stopgezet vanwege het ontbreken van voldoende strafrechtelijke aanwijzingen voor vervolgonderzoek. Ondanks het uitblijven van een kennisgeving van sepot aan de verdachten in dit onderzoek terwijl voorts niet is gebleken van verzending aan verdachten van de mededeling als bedoeld in artikel 126bb Wetboek van Strafvordering met betrekking tot de uitoefening van bijzondere opsporingsbevoegdheden (ofschoon die brieven op 28 juli 2009 wel waren gemaakt voor de verdachten [medeverdachte 1], [medeverdachte 2] en [verdachte]) is in strijd met artikel 126cc jo. artikel 126bb Wetboek van Strafvordering toch overgegaan tot vernietiging van de processen-verbaal van de uitgewerkte tapverslagen in het onderzoek Erebus. Daardoor is niet meer na te gaan of en in hoeverre gegevens uit het stopgezette onderzoek Erebus aan de basis hebben gestaan van het onderzoek Farmer en daarna het onderzoek Jetta.

Daar komt bij dat de mededeling van de officier van justitie ter terechtzitting dat het onderzoek Jetta enkel en alleen gebaseerd is op de aangiften van de drie vrouwen die in de tenlastelegging zijn genoemd en niet op onderzoeksmateriaal uit het Erebus onderzoek en de vernietigde tapgesprekken om die reden dan ook geen enkele rol hebben gespeeld bij de vervolgonderzoeken Farmer en Jetta, niet te verenigen is met hetgeen in het dossier gerelateerd is met betrekking tot de start van het onderzoek Jetta. In het relaas proces-verbaal Jetta is immers - in afwijking van hetgeen de officier van justitie ter terechtzitting heeft gesteld - gerelateerd dat naast deze drie aangiften als startinformatie voor het onderzoek Jetta ook gebruik gemaakt is van de informatie opgedaan in het in 2009 afgesloten (Drentse) onderzoek Erebus en de informatie uit de CIE processen-verbaal.

Het feit dat het onderzoek Erebus zich o.a. richtte op de mensenhandel ten aanzien van [aangeefster 4] en aan de medeverdachten in deze strafzaak overtreding van artikel 273f Wetboek van Strafrecht ten aanzien van onder andere genoemde [aangeefster 4] in de periode waarover het onderzoek Erebus zich uitstrekte, ten laste gelegd is, maakt toetsing van wat nu wel of niet gebruikt is uit het Erebus onderzoek nog urgenter.

Voor zover de verdediging zich aldus op het standpunt heeft gesteld dat het in het kader van het voorbereidend onderzoek Erebus vernietigen van de processen-verbaal van de uitgeschreven tapverslagen uit dat onderzoek een zodanig ernstige inbreuk op de beginselen van een behoorlijke procesorde oplevert dat dit om die reden - met een beroep op artikel 359a Sv - moet leiden tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie, overweegt de rechtbank dat volgens vaste jurisprudentie 'het voorbereidend onderzoek' als bedoeld in art. 359a Sv uitsluitend betrekking heeft op het voorbereidend onderzoek tegen de verdachte ter zake van de op basis van dat onderzoek aan hem tenlastegelegde feiten. Art. 359a Sv is derhalve niet van toepassing indien het verzuim is begaan buiten het verband van dit voorbereidend onderzoek Jetta, maar - zoals door de verdediging in de onderhavige zaak gesteld - in het kader van een ander onderzoek, genaamd Erebus. Doorgaans gaat het bij dit soort verweren om het ter discussie stellen van bewijsmateriaal dat door een vormverzuim is verkregen. In de onderhavige zaak gaat het echter niet om bewijsmateriaal maar om niet meer beschikbaar onderzoeksmateriaal uit een ander onderzoek dat volgens de verdediging door het openbaar ministerie ten grondslag is gelegd aan het huidige onderzoek op basis waarvan verdachte thans terecht moet staan. Door het gestelde verzuim van het openbaar ministerie kan de verdediging niet meer toetsen of en in hoeverre het vernietigde onderzoeksmateriaal niet alleen niet belastend maar mogelijk zelfs ontlastend voor verdachte is geweest. Voor deze aanname kan steun gevonden worden in het feit dat door de officier van justitie in onder meer het rechtshulpverzoek van 2 mei 2011 aan de Braziliaanse autoriteiten is medegedeeld dat ‘er op dat moment (de rechtbank begrijpt de periode in 2008-2009 waarin het onderzoek Erebus heeft gedraaid) onvoldoende aanwijzingen waren, dat er sprake was van mensenhandel’.

De rechtbank stelt vast dat de processen-verbaal van de uitgeschreven tapverslagen uit dat onderzoek Erebus zijn vernietigd. Naar het oordeel van de rechtbank kan buiten beschouwing blijven of en in hoeverre dit een gevolg is geweest van een vormverzuim in welk onderzoek dan ook. Wat telt, is dat door het niet meer beschikbaar zijn van dit onderzoeksmateriaal in de onderhavige strafzaak niet meer getoetst kan worden of en in hoeverre dat onderzoeksmateriaal voor verdachte ontlastend is geweest. Dat klemt temeer, nu informatie uit het onderzoek Erebus als startinformatie - blijkens hetgeen daarover in het dossier is gerelateerd - is gebruikt voor het onderzoek Jetta. De rechtbank is dan ook van oordeel dat verdachte door het niet meer beschikbaar zijn van de processen-verbaal van de uitgeschreven tapverslagen uit het onderzoek Erebus in zijn verdedigingsbelangen is geschaad, wat er ook zij van de oorzaak daarvan.

Farmer

In 2009 is in het arrondissement Leeuwarden een strafrechtelijk onderzoek, onder de naam Farmer, gestart. De officier van justitie in het arrondissement Assen mr. G. Souër had besloten dat de onderzoeksgegevens van het Erebus onderzoek desgevraagd aan het onderzoeksteam in Friesland ter beschikking konden worden gesteld nadat bekend was geworden dat de aangifte van [aangeefster 4] aanleiding was voor het onderzoek in Friesland. In het Farmer onderzoek is in de periode van 11 januari 2010 tot 5 februari 2010 een telefoonlijn getapt zonder machtiging van de rechter-commissaris. Naar aanleiding daarvan zijn, onder verantwoordelijkheid van de hoofdofficier van justitie in het arrondissement Leeuwarden, alle onderzoeksgegevens uit bedoeld onderzoek vernietigd en is een nieuw onderzoek naar dezelfde verdachten opgestart in het arrondissement Assen, onder leiding van de officier van justitie te Assen en uitgevoerd door de regiopolitie Drenthe onder de naam Jetta. In het ambtsbericht van de zaaksofficier uit Leeuwarden is vastgelegd, dat "alle onderzoeksgegevens van het Farmeronderzoek uit het politiesysteem BVO verwijderd worden, waarna die digitaal bewaard blijven in een kluis ten parkette van het parket Leeuwarden”. Mr. Souër heeft in zijn hoedanigheid van rechercheofficier van justitie in het arrondissement Assen in een proces-verbaal van 22 maart 2011 vastgelegd dat de behandelend zaaksofficier van justitie te Assen (de rechtbank leest mr. Souër), noch opsporingsambtenaren belast met het onderzoek Jetta op enige wijze kennis hebben genomen van de inhoud van die kennelijk opgeslagen digitale gegevens. Ter terechtzitting heeft de officier van justitie opgemerkt dat – voor zover er al stukken bewaard zijn gebleven in een kluis – deze stukken niet zijn toegevoegd aan het dossier.

De rechtbank is van oordeel dat de officier van justitie door deze digitale onderzoeksgegevens uit het onderzoek Farmer - die blijkens het ambtsbericht van 5 maart 2010 van zaaksofficier van justitie M.S. Kappeyne van de Coppello in het onderzoek Farmer aan de hoofdofficier van justitie in Leeuwarden mr. A.H. Bronsvoort ‘digitaal bewaard zullen blijven in een kluis ten parkette’ - niet toe te voegen aan het dossier, niet heeft voldaan aan het bevel van de rechtbank van 14 december 2010, welk bevel daarna per brief van 25 oktober 2011 en 24 november 2011 van de voorzitter van de rechtbank Assen aan de officier van justitie nog weer is herhaald. Bovendien is door het ontbreken van deze digitale onderzoeksgegevens niet te toetsen of en in hoeverre deze stukken niet toch een rol hebben gespeeld bij het Jetta onderzoek.

Schending van het beginsel van het ongemoeid laten van getuigen in een lopende strafzaak

De verdediging heeft zich voorts op het standpunt gesteld dat het beginsel van het ongemoeid laten van getuigen in een lopende strafzaak is geschonden. De rechtbank overweegt hieromtrent als volgt.

De officier van justitie heeft op 2 mei 2011 een rechtshulpverzoek gestuurd naar de Braziliaanse justitiële autoriteiten. In dat rechtshulpverzoek wordt o.a. verzocht om het horen van [getuige] van [geboortedag] 1978 en [aangeefster 2], geboren op [geboortedag] 1977. Beide getuigen staan ook op de lijst van getuigen die de rechter-commissaris ingevolge de opdracht van de rechtbank van december 2010 moest gaan horen in Brazilië. Ter uitvoering van het rechtshulpverzoek van de officier van justitie van 2 mei 2011 zijn op 22 augustus 2012 door de politieambtenaren [verbalisant 1] en [verbalisant 2] in Brazilië als getuige gehoord mevrouw [getuige] en mevrouw [aangeefster 2]. Per brief van 9 augustus 2012 en 31 augustus 2012 heeft de officier van justitie de rechter-commissaris geïnformeerd over het door hem aan de Braziliaanse autoriteiten geadresseerde rechtshulpverzoek en de uitvoering daarvan. De officier van justitie heeft ter terechtzitting op 12 november 2013 desgevraagd medegedeeld dat het uitsturen van het rechtshulpverzoek vooraf niet is afgestemd met de rechter-commissaris terwijl daarvan evenmin mededeling is gedaan aan de verdediging. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat dit ook niet noodzakelijk was nu hij in het kader van de parallelle opsporing een eigen bevoegdheid heeft naast de bevoegdheden van de rechter-commissaris in het kader van het (toen nog bestaande) gerechtelijk vooronderzoek.

Wat er ook zij van de opvatting van de officier dat hij in het kader van de parallelle opsporing bevoegd is om zelfstandig zonder overleg vooraf met de rechter-commissaris een rechtshulpverzoek naar Brazilië te sturen, in verband met het feit dat in dat politionele rechtshulpverzoek van de officier van justitie verzocht wordt om getuigen te laten horen in aanwezigheid van verbalisanten van het Nederlandse onderzoeksteam welke getuigen in opdracht van de rechtbank door de rechter-commissaris moesten worden gehoord in aanwezigheid van de verdediging dan wel nadat de verdediging in de gelegenheid was gesteld om vragen door te geven aan de rechter-commissaris die aan de getuigen zouden moeten worden gesteld, noopte naar het oordeel van de rechtbank minst genomen tot overleg vooraf met de rechter-commissaris over de opportuniteit en wenselijkheid van een dergelijk verhoor op politieniveau zonder dat de verdediging daarvan in kennis gesteld was, terwijl bovendien tegelijkertijd het rechtshulpverzoek van de rechter-commissaris nog wachtte op uitvoering.

Mede in het licht van het verweer van de verdediging, dat zonder nader onderzoek (als zodanig onderzoek geldt het verhoor van de door de rechtbank bevolen getuigen o.a. in Brazilië door de rechter-commissaris in aanwezigheid van de verdediging), niet is uit te sluiten dat aangevers – zoals door verdachte en medeverdachten in de onderhavige zaak ook ter terechtzitting nog weer uitdrukkelijk is gesteld - door verbalisanten zijn aangezet om aangifte te doen om zo in aanmerking te komen voor een B9-verblijfsvergunning dan wel op deze wijze zijn aangespoord tot het doen van aangifte, had uiterste behoedzaamheid en wellicht terughoudendheid in acht genomen moeten worden bij de beslissing tot het door de politie - voorafgaand aan een voorgenomen verhoor door de rechter-commissaris - laten horen van deze getuigen. Met de verdediging concludeert de rechtbank dan ook dat, nu de rechtbank eerder het horen van deze getuigen als getuige a décharge had toegewezen, deze getuigen niet door verbalisanten gehoord hadden mogen worden buiten de aanwezigheid van de verdediging. De beginselen van een effectieve verdedigingsmogelijkheid, van equality of arms en van het ongemoeid laten van getuigen in een lopende strafzaak zijn door deze handelswijze naar het oordeel van de rechtbank geschonden, temeer nu voorafgaand aan de verhoren in Brazilië daarover ook nog is geklaagd door de verdediging.

Gelet op al hetgeen hiervoor is overwogen, moet worden vastgesteld dat de gedrevenheid waarmee politie en openbaar ministerie de vermeende jarenlange mensenhandelpraktijken van verdachte en medeverdachten in het kader van het onderhavige onderzoek Jetta hebben aangepakt, heeft geleid tot een opeenstapeling van handelen in strijd met elementaire strafvorderlijke beginselen. De rechtbank heeft daarbij het oog op met name het fair play beginsel, het beginsel van equality of arms en het zorgvuldigheidsbeginsel.

Naar het oordeel van de rechtbank is dit op een zodanige wijze geschied dat sprake is van zodanig ernstige inbreuken op voornoemde beginselen waardoor met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekort gedaan.

De door de raadsman van verdachte aangevoerde elementen moeten naar het oordeel van de rechtbank, voor zover al niet een of meer elementen ieder op zichzelf, dan toch in elk geval tezamen en in onderlinge samenhang met elkaar leiden tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft als senior belastingadviseur opzettelijk onjuiste aangifte van inkomstenbelasting gedaan

Rechtbank Oost-Brabant 22 november 2013, ECLI:NL:RBOBR:2013:6490

Feiten

Verdachte heeft fiscale economie gestudeerd in Tilburg, is afgestudeerd in 1996, en is Federatiebelastingconsulent (Fb). Van september 1997 tot mei 2006 was hij als belastingadviseur werkzaam bij achtereenvolgens twee belastingadviesbureaus. Daarna heeft hij zijn belastingadviespraktijk gevoerd in loondienst vanuit [bedrijf], door hem opgericht op 21 juni 2006. Volgens het handelsregister is verdachte bestuurder en enig aandeelhouder van de besloten vennootschap en is de bedrijfsactiviteit: “het beheren van vermogen”. Vervolgens heeft verdachte van juli 2007 tot januari 2010 zijn belastingadviespraktijk gevoerd als ondernemer, vanuit zijn eenmanszaak [bedrijf]. Met ingang van 1 januari 2010 is de belastingadviespraktijk wederom gevoerd in loondienst, vanuit zijn voornoemde vennootschap.

Verdachte richtte zich voornamelijk op de ondersteuning van kleinere accountants- en belastingadvieskantoren die zelf niet over voldoende kennis of capaciteit beschikken om hun cliënten op het volledige gebied van de belastingwetgeving te begeleiden.

Verdachte en zijn partner [persoon 1] hebben op 24 november 2007 tezamen een koopovereenkomst gesloten inzake een pand aan [adres]. Het pand is hen geleverd op 25 januari 2008. Tezamen verwierven zij ieder voor de onverdeelde helft het zakelijk recht van eigendom. Zij bewonen het pand samen met de kinderen.

Verdachte en zijn partner zijn niet gehuwd of (samen) gehuwd geweest, en hebben geen geregistreerd partnerschap of (samen) geregistreerd partnerschap gehad. Wel hebben zij een notarieel vastgelegde samenlevingsovereenkomst gesloten, gedateerd 1 maart 2001.

De verwervingskosten van het pand bedroegen in totaal € 626.774.

Verdachte heeft het gehele pand tot zijn ondernemingsvermogen gerekend vanaf de verwerving van zijn onverdeelde helft. Verdachte heeft niet voorafgaand overleg gehad met de belastingdienst over de door hem voorgenomen inbreng. Het pand is in 2008 verbouwd voor (afgerond) € 112.117 en in 2009 voor (afgerond) € 14.123, derhalve in totaal voor € 126.240. Verdachte heeft ter berekening van zijn winst uit onderneming ten behoeve van de aangiften inkomstenbelasting 2008 en 2009 de volledige verbouwingskosten geactiveerd en heeft op het gehele pand afgeschreven (in 2008 afgerond € 696 en in 2009 afgerond € 17.405, in totaal € 18.101), en daarnaast in 2009 een boekverlies op het gehele pand genomen van afgerond € 312.415. Laatstgenoemd bedrag heeft verdachte in zijn belastingaangifte inkomstenbelasting 2009 opgevoerd als negatieve boekwinst materiële vaste activa. Op 29 juli 2010 heeft verdachte de aangifte digitaal verzonden aan de Belastingdienst, die de aangifte diezelfde dag op haar internetsite heeft ontvangen.

De belastingdienst heeft het benadelingsbedrag over het jaar 2009 berekend op € 46.036, ervan uitgaande dat het boekverlies over de 50% die in eigendom toebehoort aan de partner van verdachte ten onrechte werd geclaimd.

De belastingdienst is nog met verdachte in discussie over de fiscale vraag of sprake is van /keuzevermogen ten aanzien van (een deel van) het pand. Daarop ziet de verdenking niet.

Verdenking

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 29 juli 2010 in de gemeente Tilburg en/of Apeldoorn, althans in Nederland, opzettelijk een bij de Belastingwet voorziene aangifte, als bedoeld in de Algemene wet inzake rijksbelastingen, te weten een aangifte voor de inkomstenbelasting over het jaar 2009 (D-012 pg 95 proces-verbaal) onjuist en/of onvolledig heeft gedaan, immers heeft verdachte opzettelijk op de bij de Inspecteur der belastingen of de Belastingdienst te Tilburg en/of Apeldoorn, in elk geval bij de Inspecteur der belastingen of Belastingdienst ingeleverde aangifte inkomstenbelasting over genoemd jaar een te laag verzamelinkomen, en/of een te lage belastbare winst, althans een te laag belastbaar bedrag opgegeven, terwijl dat feit er toe strekte dat te weinig belasting werd geheven;

Ontvankelijkheid van de officier van justitie

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de officier niet-ontvankelijk is, omdat volgens de ATV-richtlijn de grens voor een strafrechtelijke aanpak ligt bij een benadelingsbedrag van tenminste € 125.000, terwijl het in de onderhavige zaak gaat om een aanzienlijk lager bedrag, zodat de zaak fiscaalrechtelijk dient te worden afgedaan. De verdediging heeft er verder op gewezen dat op de vraag of sprake is van onjuiste aangifte nog niet is beslist door de belastingdienst. Volgens de verdediging blijkt voorts uit de stukken dat de zaak op het Tripartite Overleg (hierna: TPO) van 9 februari 2012 is geaccepteerd waarbij is gedwaald over het recht, terwijl pas daarna, in maart 2012, de fiscale opinie van belastingdienstmedewerker [persoon 2] aan het TPO is gezonden.

De rechtbank overweegt het volgende.

De per 1 januari 2010 geldende Aanmelding- Transactie- en vervolgingsrichtlijnen voor fiscale delicten, douane- en toeslagendelicten 2010 (ATV-richtlijn 2010) is gelet op de ten laste gelegde delictsdatum van toepassing. In het TPO d.d. 9 februari 2012 is besloten tot een strafrechtelijke aanpak. In het aan het TPO voorafgaande Selectie Overleg wordt een zaak overgedragen aan het TPO. Als criterium geldt daarvoor en voor het strafrechtelijk afdoen in het TPO een financiële grens. Beneden een benadelingsbedrag van € 125.000 gaat de zaak in beginsel terug naar de belastingdienst; echter niet wanneer één of meer “aspecten” aan de orde zijn. Dat is hier het geval, namelijk de status van verdachte als belastingadviseur. Gelet op de verdenking op 9 februari 2012 en de ATV-richtlijn 2010 was er een vervolgingswaardige zaak.

Nu sprake is van een Richtlijn zou hiervan kunnen worden afgeweken. Hetgeen de verdediging heeft aangevoerd leidt de rechtbank evenwel niet tot de conclusie dat de vervolgingsbeslissing onjuist is geweest. Dat de belastingdienst nog niet heeft beslist op de fiscale vraag of met betrekking tot de etikettering (ondernemingsvermogen of niet) sprake is van keuzevermogen maakt dit niet anders. De officier van justitie is derhalve ontvankelijk.

Bewijsuitsluiting van de verklaringen van verdachte?

Volgens de verdediging zijn de verklaringen van verdachte niet bruikbaar voor het bewijs omdat hem niet tevoren de cautie was gegeven en hij zich gelet op de informatieverplichting neergelegd in artikel 47 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr) gedwongen heeft gezien antwoord te geven op de gestelde vragen.

De rechtbank overweegt het volgende.

Op grond van artikel 47, eerste lid onder a van de Awr is ieder gehouden desgevraagd aan de inspecteur de gegevens en inlichtingen te verstrekken welke voor de belastingheffing te zijnen aanzien van belang kunnen zijn.

De belastingdienst heeft verdachte op 27 februari 2011 en op 17 augustus 2011 schriftelijk vragen gesteld naar aanleiding van de door hem ingediende aangiften inkomstenbelasting 2008 en 2009. Verdachte heeft deze vragen beantwoord bij brieven van 14 april 2011 en 31 oktober 2011.

De rechtbank stelt voorop dat het stellen van vragen over ingediende aangiften op zich zelf beschouwd niet inhoudt dat de vragensteller wordt verdacht van strafbare feiten. Zolang die verdenking niet bestaat is degene die gehouden is de gevraagde informatie te verstrekken nog geen verdachte als bedoeld in het strafrecht en behoeft hem niet de cautie te worden gegeven. Dat wordt pas anders op het moment dat sprake is van “sfeerovergang” in die zin dat er een redelijk vermoeden van schuld aan een strafbaar feit is ontstaan. De rechtbank heeft uit de processtukken en het verhandelde ter zitting niet kunnen vaststellen dat daarvan ten tijde van de voornoemde vragenbrieven van de belastingdienst reeds sprake was. Verdachte is als verdachte gehoord op 15 mei 2012 in bijzijn van zijn raadsman, bij welke gelegenheid hij een eigen schriftelijke verklaring heeft overgelegd en zich verder heeft beroepen op zijn zwijgrecht. De rechtbank komt tot de conclusie dat de beschikbare verklaringen van verdachte kunnen worden gebezigd voor het bewijs.

De rechtbank ziet zich gesteld voor de vraag of verdachte opzettelijk onjuiste belastingaangifte over het jaar 2009 heeft gedaan, ertoe strekkend dat te weinig belasting wordt geheven.

Verdachte heeft bij zijn aangifte inkomstenbelasting 2009 het gehele pand tot zijn ondernemingsvermogen gerekend, niettegenstaande het feit dat hij goederenrechtelijk slechts eigenaar is van de helft daarvan. Vervolgens heeft de aangifte geleid tot een lager aangegeven verzamelinkomen en een lagere belastbare winst uit onderneming dan indien verdachte slechts de hem in eigendom toebehorende onverdeelde helft van het pand tot zijn ondernemingsvermogen zou hebben gerekend.

De rechtbank zal allereerst de vraag beantwoorden of de gelijkstelling van gehuwden en geregistreerd partners aan samenlevingsvormen met een notariële akte in de Wet IB 2001 ook betrekking heeft op de vermogensetikettering en daarmee tevens op de bepaling van de omvang van de winst uit onderneming.

In de Wet IB 1964 gold tot 1984 dat het gezinsinkomen van gehuwden aan de man werd toegerekend. Sinds 1984 zijn de arbeidsinkomsten van gehuwde mannen en vrouwen verzelfstandigd. Het uitgangspunt in de Wet IB 2001 is volledige individualisering: partners geven in beginsel die inkomensbestanddelen aan die zij zelf hebben genoten; zie artikel 2.17, eerste lid Wet IB 2001. Op grond van artikel 2.17, tweede lid IB 2001 worden gemeenschappelijke inkomensbestanddelen en bestanddelen van de rendementsgrondslag van de belastingplichtige en zijn partner geacht bij hen op te komen respectievelijk tot hun bezit te horen in de onderlinge verhouding die zij daarvoor ieder jaar bij het doen van aangifte kiezen. Op grond van artikel 2.17, vijfde lid van de Wet IB 2001 vallen onder de gemeenschappelijke inkomensbestanddelen het belastbare inkomen uit eigen woning, het inkomen uit aanmerkelijk belang en een aantal aftrekposten, waaronder de giftenaftrek.

Daarnaast is in de Wet IB 2001 rekening gehouden met andere samenlevingsvormen dan enkel het huwelijk tussen man en vrouw en zijn deze als aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan aan elkaar gelijkgeschakeld.

Uit het voorgaande volgt dat de Wet IB 2001 voor zover hier van belang met name ziet op de toerekening van inkomensbestanddelen aan partners. De gelijkstelling van andere samenlevingsvormen aan het traditionele huwelijk in de Wet IB 2001 dient naar het oordeel van de rechtbank dan ook binnen dit kader te worden beschouwd. De winst uit onderneming wordt niet gerekend tot de gezamenlijke inkomensbestanddelen.

Dit leidt voor de rechtbank tot de conclusie dat de gelijkstelling niet ziet op de vermogensetikettering in het kader van de berekening van de winst uit onderneming van een van beide partners.

De aangifte

Verdachte heeft aangifte inkomstenbelasting 2009 gedaan. Hierin is hij ter berekening van de winst uit onderneming ervan uitgegaan dat het gehele pand tot het ondernemingsvermogen behoort. In verband met de inbreng van zijn eenmanszaak in zijn BV is het pand eind 2009 overgebracht naar privé, en zijn de hiermee samenhangende boekverliezen ter zake het gehele pand ten laste van het resultaat gebracht. Verdachte heeft op vragenbrieven van de belastingdienst van 23 februari 2011 en van 17 augustus 2011 naar aanleiding van de ingediende aangiften over 2008 en 2009 in zijn brief aan de belastingdienst toegelicht dat de woning gemeenschappelijke eigendom is en de situatie van hem en zijn partner te vergelijken met onder huwelijkse voorwaarden gehuwde echtgenoten waarbij het pand behoort tot het gemeenschappelijke vermogen.

Verdachte heeft verwezen naar aantekening 6.9.3 van de Vakstudie Inkomstenbelasting IB 2001.

Aantekening 6.9.3 van Fiscale Encyclopedie De Vakstudie Inkomstenbelasting “ Partners zijn gehuwd onder huwelijkse voorwaarde en pand behoort tot gemeenschappelijk vermogen; eenmanszaak” bij artikel 3.8 Wet IB 2001, geldend voor het tijdvak 01-01-2001 tot – , bijgewerkt tot 9 april 2012“ bevat als weergave van het vraag en antwoord Besluit van de Staatssecretaris van Financiën van 30 november 2001 het kopje “Beleid. Geldend beleid (...) Huwelijksvoorwaarden en terbeschikkingstelling” de

“Vraag: A en B zijn gehuwd op huwelijkse voorwaarden. Zij bezitten gezamenlijk een onroerende zaak die in de onderneming van A wordt gebruikt. Is artikel 3.91 van de Wet IB 2001 van toepassing?” en het

“Antwoord: De Staatssecretaris van Financiën heeft in zijn besluit van 30 november 2001 aangegeven dat ingeval van een beperkte huwelijksgoederengemeenschap evenals in de situatie waarin sprake is van een algehele huwelijksgoederengemeenschap de normale regels van de vermogensetikettering van toepassing zijn op de volledige onroerende zaak. Indien een beperkte huwelijksgoederengemeenschap ontbreekt is sprake van een eenvoudige gemeenschap als bedoeld in artikel 3:166 BW, die ook tussen derden kan bestaan.”

Hieruit volgt dat de vermogensetiketteringsregels alleen gelden ten aanzien van het aandeel van de ondernemende partner. De aangifte van verdachte over 2009 is derhalve onjuist.

Opzet op het doen van een onjuiste aangifte

De verdediging heeft als verweer gevoerd dat bovenstaande aantekening 6.9.3 weliswaar ziet op gehuwden onder huwelijkse voorwaarden, maar dat verdachte ervan uit mocht gaan dat de regelgeving voor gehuwden onder huwelijkse voorwaarden ook kon gelden voor partners die samenwonen en een samenlevingsovereenkomst hebben gesloten. Voor verdachte was niet op voorhand duidelijk en kenbaar dat zijn standpunt niet verdedigbaar was. Hij heeft een pleitbaar standpunt ingenomen. “Het fundamentele beginsel van gelijke behandeling van fiscale partners vormt de crux voor het (…) redelijkerwijze pleitbare standpunt”, aldus de verdediging. Sinds de introductie van de partnerregeling valt niet in te zien op grond waarvan een verschil in fiscale behandeling objectief gerechtvaardigd zou zijn. Gelet op dit pleitbare standpunt ontbreekt het bewijs voor de opzet op het doen van een onjuiste aangifte.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Daartoe zal de rechtbank eerst ingaan op het beroep van de verdediging op het beginsel van gelijke behandeling.

Op grond van artikel 3:166 BW is tussen verdachte en zijn partner sprake van een eenvoudige gemeenschap.

Voor het huwelijk en het geregistreerd partnerschap bevat Boek I BW een groot aantal regels van relatievermogensrechtelijke aard, waarin van het algemene vermogensrecht wordt afgeweken. Deze regels zien zowel op de huwelijksgemeenschap als op de beperkte huwelijksgemeenschap, en zijn met ingang van 1 januari 1998 eveneens van toepassing op het geregistreerd partnerschap.

Voor partners die informeel samenleven is het vermogensrecht daarentegen niet in een afzonderlijke wettelijke regeling neergelegd. Er ontbreekt dus een regeling van wettelijke

rechten en plichten zoals die voor echtgenoten en geregistreerde partners geldt. De verhouding tussen de partners onderling en die met derden wordt aldus geregeld door het verbintenissen- en goederenrecht zoals dat geldt voor een ieder die verbintenissen met een ander verricht. De notariële samenlevingsovereenkomst tussen de partners is een onbenoemd contract en er zijn in de notariële praktijk verschillende modellen in gebruik die onderling aanzienlijk verschillen.

Voor ongehuwde samenlevers geldt geen bijzonder goederenrechtelijk regime. Iedere partner is en blijft rechthebbende op de goederen die gedurende de samenleving door hem worden verkregen. Iedere partner heeft het bestuur over zijn eigen goederen en is daarmee zelfstandig bevoegd om rechtshandelingen te verrichten en de goederen over te dragen. De bestuursregeling zoals die voor echtgenoten geldt is niet van toepassing.

Partijen hadden voor het huwelijk voor het geregistreerd partnerschap kunnen kiezen, maar hebben dit nu juist niet gedaan. Daarmee hebben zij, behoudens voor zover ze daaromtrent expliciet anders zijn overeengekomen, gekozen voor andere vermogensrechtelijke gevolgen dan die welke zijn neergelegd in de regeling opgenomen in Boek I BW.

Uit het voorgaande vloeit voort dat er belangrijke (vermogensrechtelijke) verschillen bestaan met betrekking tot de van toepassing zijnde wettelijke regelingen die betrekking hebben op huwelijk en geregistreerd partnerschap enerzijds tegenover die welke betrekking hebben op ongehuwd samenleven met al dan niet een notarieel samenlevingscontract anderzijds. Gegeven is verder, dat partijen hun samenlevingsovereenkomst op verschillende wijzen kunnen inrichten en dat zulks in de praktijk ook gebeurt.

De verdediging heeft in dit verband gewezen op de conclusie van de advocaat-generaal (AG) bij een arrest van de Hoge Raad van 14 november 2008. Het betrof hier een ongelijke behandeling tussen ex-echtgenoten en ex-samenwonenden ten aanzien van de afkoop van een onderhoudsverplichting. Volgens de AG was er geen toereikende rechtvaardiging voor de ongelijke behandeling. Ten aanzien van de wetgeving vanaf het jaar 2001 concludeerde de AG dat “er geen reden meer is om de verschillende groepen partners fiscaalrechtelijk verschillend te behandelen voor wat betreft uit hun relaties voortvloeiende gelijke gevolgen”.

De rechtbank stelt vast dat de Hoge Raad de AG niet volgde in zijn conclusie. De Hoge Raad achtte de ongelijke behandeling in dit geval gerechtvaardigd en wees daarbij op het feit dat voor het als partners samenwonen in tegenstelling tot het huwelijk en het geregistreerd partnerschap geen vormvoorschriften gelden.

De rechtbank concludeert uit het voorgaande dat de stelling van de verdediging dat er in het onderhavige geval geen objectieve rechtvaardiging kan zijn voor ongelijke behandeling van fiscale partners, geen steun vindt in het ten tijde van de belastingaangifte (juli 2010) geldende recht.

De rechtbank acht het ten laste gelegde opzet op het doen van een onjuiste aangifte bewezen en overweegt daartoe het volgende.

De rechtbank stelt vast dat het Besluit van 30 november 2001 in de aangiftejaren 2008 en 2009 al jarenlang vigerend beleid was en dat verdachte zelf heeft verwezen naar de hiervoor aangehaalde aantekening 6.9.3 uit de Vakstudie. Gelet op de fiscale expertise van verdachte neemt de rechtbank aan dat verdachte wist of kon weten, dat de Hoge Raad in bovengenoemd arrest uit 2008 de AG niet volgde in diens conclusie. Verdachte wist of kon weten, dat zijn stelling dat voormelde aantekening uit de Vakstudie ook op hem als ongehuwd samenwonende partner van toepassing was, geen steun vond in het recht.

De rechtbank stelt ten slotte vast dat verdachte in zijn brief van 31 oktober 2011 ter onderbouwing van zijn standpunt heeft volstaan met enkel een verwijzing naar voormelde aantekening uit de Vakstudie. Niet gesteld of gebleken is dat verdachte zijn standpunt dat die aantekening ook op hem van toepassing was, heeft gebaseerd op door hem verrichtte studie van overige literatuur of van jurisprudentie.

Gelet op het voorgaande had het op de weg van verdachte gelegen, tevoren advies bij een onafhankelijke deskundige in te winnen en vooroverleg met de inspecteur van de belastingdienst te plegen, teneinde hem de kwestie op ondubbelzinnige wijze voor te leggen. Het een noch het ander is gebeurd. Evenmin heeft verdachte ervoor gekozen om zijn aangifte te doen vergezellen van een toelichting op het door hem ingenomen standpunt dat het gehele pand als ondernemingsvermogen kan worden aangemerkt. Verdachte had als ervaren belastingadviseur ten minste ernstig rekening dienen te houden met de aanmerkelijke kans dat hij aldus een onjuiste aangifte deed. Door desondanks over te gaan tot indiening van deze aangifte heeft verdachte die aanmerkelijke kans bewust aanvaard.

Dient vrijspraak te volgen omdat het jaar 2008 ten laste had moeten worden gelegd?

Voor zover het verweer van de verdediging inhoudt dat de aangifte over 2009 een gevolg is van een reeds over het jaar 2008 gemaakte keuze en dit met zich brengt dat daardoor vrijspraak van het ten laste gelegde zou moeten volgen, verwerpt de rechtbank dit verweer. Mogelijk heeft verdachte over 2008 eveneens een onjuiste aangifte inkomstenbelasting gedaan, maar dit is strafrechtelijk niet relevant voor de beoordeling van de zelfstandige aangifte over 2009. Verdachte beslist immers ieder aangiftetijdvak opnieuw over de wijze waarop hij zijn aangifte indient. Weliswaar dient fiscaal volgens goed koopmansgebruik te worden uitgegaan van balanscontinuïteit, doch dit geldt behoudens bijzondere omstandigheden, waarbij bovendien niet kan worden staande gehouden dat de aangever zou zijn gehouden, door te gaan met het doen van onjuiste aangiften. Uit het voorgaande volgt dat sprake is van opzet met betrekking tot het ten laste gelegde jaar 2009.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor gewoontewitwassen, onderdeel van onderzoek Vinson

Rechtbank Noord-Holland 21 november 2013, ECLI:NL:RBNHO:2013:11226

In onderhavige zaak heeft de rechtbank vastgesteld dat verdachte in de periode van januari 2010 tot en met januari 2012 heeft beschikt over substantieel meer vermogen in Nederland en Kaapverdië dan zij op basis van haar legaal inkomen over die periode, zijnde in totaal € 34.779,- (te weten € 18.854,- loon in 2010 en € 15.925,- loon in 2011), heeft kunnen genereren. Tevens is op 18 januari 2010 een bedrag van € 18.000,- gestort op haar ING rekening en dit bedrag is vervolgens op 26 januari 2010 door geboekt naar haar BCA rekening te Kaapverdië. Verdachte heeft haar buitenlandse BCA rekeningen met bijbehorende saldi nimmer doorgegeven aan de Belastingdienst in Nederland. Er zijn door verdachte in de periode van februari 2010 tot en met januari 2011 ook meerdere contante stortingen gedaan op haar ABN Amro rekening, waarbij het opvallend is dat dit steeds bedragen zijn van € 500,- of een veelvoud daarvan. De rechtbank leidt uit een en ander af dat de legale inkomsten van verdachte geen ruimte lieten voor het bezit van grote hoeveelheden contant geld. Het overboeken van en naar buitenlandse rekeningen duidt onder deze omstandigheden op het willen verhullen van het geld (in ieder geval deels afkomstig uit Nederland) op deze rekeningen. Verdachte heeft tot aan de inhoudelijke behandeling van de zaak ter zitting gezwegen over de herkomst van dit geld. Ter zitting heeft zij verklaard dat een deel van het geld op de BCA rekeningen afkomstig is van een bedrijf in Portugal waar haar ex man, de vader van (één van) haar kinderen, vennoot is. Deze verklaring is echter op geen enkele wijze onderbouwd door middel van een registerinschrijving of andere relevante bedrijfsstukken. Deze verklaring, alsmede de verklaring van verdachte dat zij het geld dat door haarzelf werd gestort op haar ING rekening in ieder geval kreeg overhandigd van haar ex-man, terwijl verdachte tevens verklaart dat haar ex sinds 2009 gedetineerd is in Lissabon en de stortingen op voornoemde rekening plaatsvinden tussen januari 2010 en september 2011 in welke periode haar ex vastzat, is dermate ongeloofwaardig dat de rechtbank daaraan geen waarde hecht. Overigens merkt de rechtbank in dit verband nog op dat uit het dossier blijkt (p. 14) dat de ex-man van verdachte eveneens gedetineerd zit in verband met een opiumdelict, zodat ook niet kan worden uitgesloten dat als het geld wel van haar ex-man afkomstig zou zijn, verdachte dit geld op haar rekening heeft laten zetten om de opbrengsten van de opiumdelicten die haar ex-man heeft gepleegd wit te wassen. Voorts neemt de rechtbank in aanmerking dat verdachte in 2005 in Frankrijk is veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vier jaren ter zake betrokkenheid bij de handel in verdovende middelen. Niet in de laatste plaats neemt de rechtbank in aanmerking dat verdachte op 22 november 2012 door deze rechtbank -hoewel niet onherroepelijk- is veroordeeld tot vier jaren gevangenisstraf voor – kort gezegd – het medeplegen van de invoer van heroïne en cocaïne en de voorbereidingshandelingen daartoe. Verdachte zou daarbij een belangrijke rol hebben gehad in het betalingsverkeer van de organisatie en uit dien hoofde ook over geld van de organisatie hebben beschikt.

Op grond van de hiervoor genoemde omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat het niet anders kan dan dat het geld van misdrijf afkomstig is en dat verdachte, nu zij ten aanzien van de herkomst van het geld niet-aannemelijke en niet-verifieerbare verklaringen heeft afgelegd, dit ook wist.

Van belang daarbij is dat verdachte, door het niet opgeven van de buitenlandse tegoeden aan de Belastingdienst, het veelvuldig omzetten van chartaal geld in giraal geld door de stortingen op de Nederlandse rekeningen van verdachte en het vervolgens doorstorten van tenminste een deel van het geld naar de BCA rekeningen in Kaapverdië, de herkomst van het geld heeft verborgen en verhuld (zie ook ECLI:NL:HR:2013:BY8957).

Gelet op de periode waarin verdachte voornoemde handelingen heeft verricht, te weten bijna 2 jaren, en de frequentie van de stortingen van en naar de verschillende rekeningen in Nederland en Kaapverdië, is de rechtbank van oordeel dat verdachte van het plegen van witwassen een gewoonte heeft gemaakt.

Bespreking voorwaardelijk verzoeken van de raadsman

De raadsman van verdachte heeft het voorwaardelijke verzoek - voor het geval de rechtbank de verklaring van verdachte dat het geld afkomstig was van (het bedrijf van) haar ex-man niet zou volgen - gedaan tot het oproepen van de ex-man van verdachte, [ex-man], als getuige, nu deze volgens verdachte ook toegang had tot de rekeningen bij Banco Comercial Do Atlântico en daar geld op stortte. Derhalve zou deze [ex-man] iets kunnen verklaren over de herkomst van het geld, aldus de raadsman.

Het voorwaardelijk verzoek van de raadsman wordt gedaan op een erg laat moment en voorts is datgene wat verdachte heeft verklaard over de machtiging van die [ex-man] tot voornoemde rekeningen en de uit een vennootschap afkomstige storting(en) op geen enkele wijze onderbouwd en aannemelijk gemaakt. Het horen van deze getuige acht de rechtbank dan ook niet noodzakelijk voor enig te nemen beslissing in dit stadium van het onderzoek en wordt derhalve niet gehonoreerd.

In het verlengde daarvan wijst de rechtbank tevens het andere voorwaardelijke verzoek van de raadsman om de bankgegevens over de periode van 2000 tot 2010 op te vragen, af. Nu verdachte zich op het standpunt stelt dat het geld afkomstig is van haar ex-man en zij dit standpunt op geen enkele wijze aannemelijk heeft gemaakt, valt niet in te zien wat het toevoegen van de bankgegevens van tien jaar voor de ten laste gelegde periode bijdraagt aan deze onderbouwing. Verdachte heeft zelf ook niet aangegeven dat uit stortingen uit die periode zou kunnen blijken dat het geld daadwerkelijk van haar ex-man afkomstig is dan wel een legale herkomst heeft. Ook deze verzochte gegevens acht de rechtbank derhalve niet noodzakelijk voor enig te nemen beslissing in dit stadium van het onderzoek en wordt derhalve niet gehonoreerd.

Bewezenverklaring

Het bewezen verklaarde levert op: van het plegen van witwassen een gewoonte maken.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 4 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Politierechter acht bewezen dat verdachte zijn inlichtingenplicht heeft geschonden

Rechtbank Amsterdam 23 oktober 2013, ECLI:NL:RBAMS:2013:7167

Verdachte ontving een bijstandsuitkering en had moeten melden dat hij, door het overlijden van zijn vader, tezamen met zijn zusters het vruchtgebruik over de hem en zijn zusters in eigendom geschonken ouderlijke woning verkreeg. De politierechter passeert het verblijvingsbeding, aangezien niet is gebleken dat hierop tegenover verdachte een beroep is gedaan. Dat de woning pas is verkocht nadat verdachte 65 jaar werd, doet aan dit alles niet af.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 60 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Onderzoek Everest: Verweer omtrent stemherkenning en toewijzing telefoonnummer aan verdachte en toewijzing OVC-gesprekken aan verdachte

Rechtbank Noord-Holland 14 november 2013, ECLI:NL:RBNHO:2013:10963

Verweer omtrent stemherkenning en toewijzing telefoonnummer aan verdachte en toewijzing OVC-gesprekken aan verdachte. De rechtbank heeft geconcludeerd, dat de onder verdachte aangetroffen telefoon met het telefoonnummer -3188 aan hem toebehoort en dat de daarmee gevoerde gesprekken aan hem kunnen worden toegeschreven. Beroep op Vidgen-jurisprudentie kan niet slagen. Uit de redengevende feiten en omstandigheden blijkt dat de bewezenverklaring van de invoer van cocaïne jegens verdachte niet uitsluitend stoelt op de getuigenverklaring van een medeverdachte bij de KMar, zodat geen sprake is van een situatie waarin de ‘Vidgen’-jurisprudentie opgang doet.

Lees hier de volledige uitspraak.

De rechtbank acht bewezen dat verdachte, advocaat tijdens een getuigenverhoor bij de RC, een rechercheur heeft beledigd

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 19 november 2013, ECLI:NL:RBZWB:2013:8352

De rechtbank acht bewezen dat verdachte, advocaat tijdens een getuigenverhoor bij de RC, een rechercheur heeft beledigd. Voor de bewezenverklaring is met name van belang de context waarin de opmerking werd gemaakt. De rechercheur werd in november 2009 bij de rechter-commissaris als getuige gehoord in een omvangrijke drugszaak. Bij dit verhoor, dat zeer stroef en onplezierig verliep, waren nog drie andere advocaten aanwezig. De rechercheur werd door deze advocaten zeer kritisch bevraagd en leek moeite te hebben om de aan hem gestelde vragen te beantwoorden. Tijdens dit verhoor noemde verdachte de rechercheur in een verzuchting voor iedereen hoorbaar “sukkel”.

Het uiten van een dergelijke belediging in een verhoor is volgens de rechtbank ongepast. Van een advocaat mag in zo’n setting een zekere mate van professionaliteit worden verwacht. De rechtbank legt echter geen straf op, mede gezien de lange duur van de behandeling van deze zaak en het blanco strafblad van verdachte.

Lees hier de volledige uitspraak.