Verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk wegens faillissementsfraude

Rechtbank Zutphen 21 december 2012, LJN BY7760 Aanleiding onderzoek 

Aanleiding voor het onderzoek was de aangifte van de curator in het faillissement van de besloten vennootschap van bedrieglijke bankbreuk en het niet uitleveren van administratie door verdachte. Naar aanleiding van de aangifte van de curator en een aanvullende aangifte werd een strafrechtelijk onderzoek ingesteld.

Standpunt OM

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen kunnen worden. Ter zitting heeft de officier van justitie de bewijsmiddelen opgesomd en toegelicht. Uit de bewijsmiddelen komt volgens de officier van justitie naar voren dat verdachte sinds juli 2006 als feitelijk leidinggevende/opdrachtgever samen met de medeverdachte betrokken is geweest bij de voorbereiding en effectuering van de bedrijfsbeëindiging van de BV en daarmee samenhangende uitvoeringshandelingen.

Standpunt verdediging

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het feitelijk leiding geven aan bedrieglijke bankbreuk en het verstrekken van onjuiste inlichtingen aan de curator. Hij hield op berekende en geraffineerde wijze aanzienlijke bedragen buiten de failliete boedel.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het feitelijk leiding geven aan bedrieglijke bankbreuk en het verstrekken van onjuiste inlichtingen aan de curator. Hij heeft op berekende en geraffineerde wijze aanzienlijke bedragen buiten de failliete boedel gehouden, onder meer door het op naam van bedrijf 3 BV openen van een tweede bankrekening waaromtrent geen inlichtingen zijn verstrekt aan de curator en het verstrekken van onjuiste inlichtingen aan de curator. Door zijn handelen zijn de schuldeisers in ernstige mate benadeeld. Door het niet ter beschikking stellen van de administratie konden de rechten en plichten van bedrijf 3 BV niet te allen tijde worden gekend, hetgeen met name de curator van de failliet in een lastig parket heeft gebracht.

Verdachte heeft geen enkel inzicht heeft getoond in het laakbare van zijn handelen. Verdachte ziet zichzelf uitsluitend als slachtoffer en miskent daarmee volledig zijn rol in het gebeuren, aldus de rechtbank.

Verder houdt de rechtbank er rekening mee dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke feiten en dat er rekening moet worden gehouden met de straf die op 14 december 2011 aan verdachte is opgelegd in verband met andersoortige delicten. Ook is van belang wat in soortgelijke zaken met een vergelijkbaar benadelingsbedrag aan straf pleegt te worden opgelegd, mede - gezien de frauduleuze context waarin de gedragingen hebben plaatsgevonden - afgezet tegen de oriëntatiepunten die door het LOVS inzake fraude worden gehanteerd.

De rechtbank acht bewezen verklaard:

1. feitelijk leidinggeven aan bedrieglijke bankbreuk, meermalen gepleegd door een rechtspersoon;
2. feitelijk leidinggeven aan het als degene die in staat van faillissement is verklaard opzettelijk verkeerde inlichtingen geven, gepleegd door een rechtspersoon.

en veroordeelt verdachte hiervoor tot een gevangenisstraf van 18 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling tot een werkstraf voor verschillende overtredingen van de Wet gewasbeschermingsmiddelen en biociden en de Wet wapens en munitie

Rechtbank Assen 28 december 2012, LJN BY7446 De rechtbank acht bewezen verklaard:

1. Overtreding van een voorschrift gesteld bij of krachtens artikel 19 van de Wet gewasbeschermingsmiddelen en biociden, opzettelijk begaan, strafbaar gesteld bij artikel 6 van de Wet op de economische delicten;
2. Overtreding van een voorschrift gesteld bij of krachtens artikel 20 van de Wet gewasbeschermingsmiddelen en biociden, opzettelijk begaan, strafbaar gesteld bij artikel 6 van de Wet op de economische delicten;
3. Handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie, strafbaar gesteld bij artikel 55 van de Wet wapen en munitie;
4. Handelen in strijd met artikel 6 van de Wet wapens en munitie, strafbaar gesteld bij artikel 54 van de Wet wapen en munitie.

Bewijsmotivering

Ten aanzien van feit 1: 

De raadsman van verdachte heeft aangevoerd dat verdachte voor dit feit dient te worden vrijgesproken, nu niet kan worden bewezen dat verdachte de werkzame stoffen aldicarb en/of parathion (mythyl) heeft gebruikt.

De rechtbank kan zich niet in de zienswijze van de raadsman vinden. De rechtbank acht op grond van te melden bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte aldicarb heeft gebruikt.

Tijdens de zoeking op 31 oktober 2012 te Anloo zijn potten met grijze korrels (vermoedelijk aldicarb) inbeslaggenomen. Uit een onderzoeksrapport van het Central Veterinary Institute te Lelystad blijkt dat de glazen potten met korrels inderdaad aldicarb bevatten. Verdachte heeft daarnaast ter terechtzitting verklaard dat hij temik aanwezig heeft gehad en dat temik hetzelfde is als aldicarb. De rechtbank merkt hierbij op dat blijkens de in artikel 1 lid 2 van de Wet gewasbeschermings-middelen en biociden omschreven definitie van "gebruiken" mede wordt verstaan "de aanwezigheid van de werkzame stof".

Ten aanzien van feit 2: 

De raadsman van verdachte heeft aangevoerd dat verdachte ook voor dit feit niet kan worden veroordeeld, nu verdachte niet de bewuste kennis had over de aanwezigheid van de middelen op de boerderij van zijn overleden vader. Tevens kan volgens de raadsman alleen de aanwezigheid van de middelen Condor, Luxan paraquat-G en Luxan paraquat worden vastgesteld, nu alleen deze middelen zijn onderzocht.

De rechtbank is op grond van te melden bewijsmiddelen van oordeel dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte de hiervoor door de raadsman genoemde gewasbeschermingsmiddelen voorhanden heeft gehad. De rechtbank is van oordeel dat verdachte verantwoordelijk is voor de aanwezigheid van de aangetroffen gewasbeschermingsmiddelen, daaraan doet niet af dat verdachte niet exact wist om welke middelen het ging.

Op 31 oktober 2011 zijn te Anloo inbeslaggenomen de gewasbeschermingsmiddelen Condor, Luxan paraquat-G en Luxan paraquat. Deze middelen zijn onderzocht door het Central Veterinary Institute te Lelystad met een positief resultaat met betrekking tot de werkzame stoffen. Uit het proces-verbaal van bevindingen van de Algemene Inspectiedienst blijkt dat de gewasbeschermingsmiddelen die zijn aangetroffen, gewasbeschermingsmiddelen zijn als bedoeld in artikel 1 van de Wet Gewasbeschermingsmiddelen en Biociden (Wgb). De middelen Luxan Paraquat -G, Luxan Paraquat zijn niet meer in Nederland toegelaten. Verdachte heeft verklaard dat hij voor het landbouwspul bij zijn moeder te Anloo verantwoordelijk is. Er stond volgens hem ook een kast voor gewasbeschermingsmiddelen in de schuur; daar stond onder andere Paraquat.

Ten aanzien van feit 3:

Verdachte heeft hetgeen de rechtbank bewezen heeft verklaard bekend en nadien niet anders heeft verklaard.

Ten aanzien van feit 4: 

Verdachte heeft hetgeen de rechtbank bewezen heeft verklaard bekend en nadien niet anders heeft verklaard.

De raadsman heeft aangevoerd dat verdachte terzake van dit feit dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging, aangezien verdachte kort voor de zoeking terug was gekomen van de jacht in Duitsland en derhalve nog niet de tijd heeft gehad de patronen deugdelijk op te bergen.

De rechtbank kan zich niet in dit standpunt van de raadsman van verdachte vinden dat verdachte (door tijdgebrek) in de onmogelijkheid verkeerde om de patronen in een bergplaats overeenkomstig de jachtakte op te bergen, nu verdachte blijkbaar wel de tijd had om zijn geweer in een bergplaats te plaatsen.

De rechtbank veroordeelt verdachte ten aanzien van de feiten 1, 2 en 3 tot een taakstraf van 80 uren werkstraf en ten aanzien feit 4 tot een geldboete van € 500.

Lees hier de volledige uitspraak.

Werkstraf voor het uitzetten van fazanten in de vrije natuur en het voorhanden hebben van een wapen en munitie

Rechtbank Assen 28 december 2012, LJN BY7449 Verdachte heeft op 21 oktober 2011 een aantal fazanten in de vrije natuur uitgezet (overtreding van een voorschrift gesteld bij of krachtens artikel 13, eerste lid, van de Flora- en faunawet, opzettelijk begaan, strafbaar gesteld bij artikel 6 van de Wet op de economische delicten en overtreding van een voorschrift gesteld bij of krachtens artikel 14, eerste lid, van de Flora- en faunawet, opzettelijk begaan, strafbaar gesteld bij artikel 6 van de Wet op de economische delicten).

De rechtbank neemt het verdachte zeer kwalijk dat hij zich als jager niet aan de geldende regelgeving heeft gehouden, die strekt tot de bescherming van inheemse diersoorten. Van verdachte - reeds jaren in het bezit van een jachtakte - mag worden verwacht dat hij zorgvuldig omgaat met de fauna, aldus de rechtbank. Daarnaast heeft verdachte munitie en een geluiddemper voorhanden gehad in strijd met de wet wapens en munitie.

De rechtbank laat bij de bepaling van de hoogte van de straf meewegen dat de media grote aandacht voor deze zaak hebben (gehad) en dat het onderzoek groot naar buiten is gebracht als vergiftiging van roofvogels en andere predatoren. Verdachte werd hiermee uitdrukkelijk in verband gebracht. Deze media-aandacht heeft nog steeds grote impact op verdachte. De rechtbank stelt vast dat de officier van justitie deze feiten (in welke vorm dan ook) niet aan verdachte heeft tenlastgelegd.

De rechtbank is van oordeel dat een werkstraf voor de duur van 40 uren passend en geboden is.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordelingen voor het feitelijk leidinggeven aan rechtspersonen die diverse personen hebben opgelicht door hen voor te spiegelen dat zij veilige spaarproducten kochten, terwijl er feitelijk sprake was van risicovolle bedrijfsobligaties

Rechtbank Dordrecht 21 december 2012, LJN BY7168 en BY7223 Verdachte (LJN BY7168) heeft zich samen met zijn mededader (BY7223) schuldig gemaakt aan het feitelijk leiding geven aan onder andere [S.A.] en [B.V. 1], welke rechtspersonen diverse personen hebben opgelicht. Verdachte verkocht hen spaarproducten die in het geheel geen spaarproducten bleken te zijn. De inleg werd onder meer uitgeleend aan kleine bedrijven, wat een risicovolle belegging, was, en besteed aan privé-uitgaven.

Daarnaast heeft verdachte zich met zijn mededader schuldig gemaakt aan het gewoonte-witwassen van de ingelegde gelden door ze uit te lenen en mede te gebruiken om rentes aan sommige inleggers van de spaarproducten te betalen. Ook werden er in privé betalingen mee gedaan.

Tevens wordt verdachte veroordeeld wegens het maken van een gewoonte van het witwassen van de ingelegde gelden en het gebruik maken van een valse werkgeversverklaring, een valse loonstrook en een vals taxatierapport. De rechtbank verwerpt de verweren van de verdediging ten aanzien van de dagvaarding en het gebruikte bewijs.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 4 jaren.

De rechtbank rekent het verdachte zwaar aan dat hij als actieve verkoper van de spaarproducten misbruik heeft gemaakt van het vertrouwen van de inleggers die verdachte vaak al jaren kenden en hun een onjuiste voorstelling van zaken gaf. Toen het verdachte te heet onder de voeten werd, deed hij alsof hij ernstig ziek was, bleek hij veelal onbereikbaar en wendde hij voor dat ook hij slachtoffer was geworden van de malafide praktijken van zijn zakenpartner.

Ook heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het gebruikmaken van valse documenten teneinde een appartement op naam van een ander te kunnen zetten, waardoor hij zelf van de hypotheekschuld die op het pand rustte zou zijn bevrijd. Hierbij zijn zowel de hypotheeknemer als de koper benadeeld. Ook hier speelde de vertrouwensband die verdachte gemakkelijk opbouwde een rol.

Verdachte en zijn medeverdachte hebben hun eigen financiële gewin voorop gesteld en de belangen van de inleggers daaraan ondergeschikt gemaakt.

Bij dergelijke ernstige feiten komen verdachten die daaraan feitelijk leiding geven in aanmerking voor een forse vrijheidsstraf.

De rechtbank neemt het verdachte bijzonder kwalijk dat hij van geen enkel inzicht in zijn handelen blijk heeft gegeven. Hij heeft in plaats daarvan tijdens het onderzoek ter terechtzitting vooral met een beschuldigende vinger gewezen naar zijn zakenpartner en medeverdachte en betoogd dat hem - verdachte - vanwege zijn eenvoudige achtergrond en ziekelijke gesteldheid in het geheel geen verwijt valt te maken. Dit bevestigt het beeld dat uit de gepleegde misdrijven naar voren komt, namelijk van een calculerende man, die er slechts op uit is - ten koste van anderen - voordeel voor zichzelf te behalen.

De medeverdachte is veroordeelt tot een een gevangenisstraf voor de duur van 3 jaren voor het feitelijk leiding geven aan rechtspersonen die diverse personen hebben opgelicht door hen voor te spiegelen dat zij veilige spaarproducten kochten, terwijl er feitelijk sprake was van risicovolle bedrijfsobligaties. Tevens wordt verdachte veroordeeld wegens het maken van een gewoonte van het witwassen van de ingelegde gelden en het vervalsen van een werkgeversverklaring en een loonstrook.

• Rechtbank Dordrecht 21 december 2012, LJN BY7168
• Rechtbank Dordrecht 21 december 2012, LJN BY7223

Vier jaar voor diefstal van 1,25 miljoen euro van DNB

De rechtbank Amsterdam heeft afgelopen maandag een 43-jarige medewerker van De Nederlandsche Bank bij verstek veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier jaar. De rechtbank acht bewezen dat hij in september 2008 een bedrag van 1,25 miljoen euro heeft gestolen uit de kluis van de bank. Kort na de diefstal is verdachte naar India vertrokken. Sindsdien ontbreekt ieder spoor. Een rechtshulpverzoek aan India heeft niets opgeleverd. Verdachte was dan ook niet op de terechtzitting aanwezig. De rechtbank legt met vier jaar een relatief hoge gevangenisstraf op. Niet alleen om de ernst van dit feit te benadrukken, maar ook om anderen in de toekomst ervan te weerhouden iets soortgelijks te doen. Daarnaast moet de man het gestolen bedrag terug betalen. Dit bedrag wordt met een kleine zestigduizend euro verminderd omdat tijdens het onderzoek 118 biljetten van 500 euro afkomstig van de diefstal, bij de voormalige echtgenote de man zijn aangetroffen.

Bron: de Rechtspraak

Deels voorwaardelijke celstraf en behandeling voor 'coach'. Rb: Tenlastegelegde Wet BIG-feit kan niet worden gekwalificeerd als een strafbaar feit

Rechtbank Arnhem 19 december 2012, LJN BY6901 De rechtbank Arnhem heeft afgelopen woensdag een 50-jarige vrouw veroordeeld tot tien maanden gevangenisstraf waarvan vijf maanden voorwaardelijk voor meerdere mishandelingen en voor het uitoefenen van dwang op haar voormalig 'cliënten'.

De vrouw heeft gedurende een ruime periode als coach/trainer opgetreden. In die hoedanigheid heeft zij haar 'cliënten' in de periode van 13 maart 2010 tot en met 25 juni 2012 mishandeld door hen onder andere in het gezicht te slaan en in het lichaam te trappen. Daarnaast dwong de vrouw haar cliënten om elkaar te slaan, haar verkeersboetes te betalen en een nieuwe auto voor haar aan te schaffen.

Vertrouwen geschaad

De rechtbank is van oordeel dat sprake is van ernstige feiten. Verdachte heeft het vertrouwen dat haar cliënten in haar stelden, op een grove wijze geschaad. Daarnaast volgt uit de verklaringen van de slachtoffers dat zij zich gekwetst voelen en dat, door hun ervaringen met verdachte, hun vertrouwen in de medemens is aangetast. Bij het overwegen van de straf heeft de rechtbank gelet op de ernst van de feiten en rekening gehouden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte. De rechtbank rekent verdachte de genoemde feiten (enigszins) verminderd toe.

Als bijzondere voorwaarden zijn opgelegd dat verdachte zich onder toezicht zal stellen van de reclassering en zich zal laten behandelen. Verdachte wordt verboden contact op te nemen met twee van haar voormalig cliënten en zij mag geen handelingen meer uitvoeren op het gebied van de individuele gezondheidszorg.

Ontoerekeningsvatbaar

Gedurende de laatste periode (van 22 juni 2012 tot en met 25 juni 2012) van het handelen van de verdachte, was zij volledig ontoerekeningsvatbaar. De rechtbank kan verdachte voor de feiten die zich in die periode hebben afgespeeld, daarom geen straf opleggen (ontslag van alle rechtsvervolging).

De rechtbank heeft de verdachte ook geen straf opgelegd (ontslagen van alle rechtsvervolging) voor overtreding van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG). Naar het oordeel van de rechtbank is dat feit op een zodanige wijze tenlastegelegd dat dit geen strafbaar feit oplevert.

De rechtbank komt tot een lagere straf dan door de officier van justitie is geëist, nu verdachte wordt ontslagen van alle rechtsvervolging voor een aantal feiten. De vrouw is een dag na de zitting op 5 december al door de rechtbank op vrije voeten gesteld.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank veroordeelt verdachte voor oplichting (babeltrucs)

Rechtbank Zwolle 27 november 2012, LJN BY6647 De rechtbank veroordeelt verdachte voor oplichting, meerdermalen gepleegd en mishandeling.

Verdachte heeft zich op grootschalige wijze schuldig gemaakt aan oplichtingpraktijken, waarbij zij misbruik heeft gemaakt van het vertrouwen van haar veelal oudere slachtoffers. Verdachte heeft door middel van babbeltrucs een beroep gedaan op de goedgeefsheid van mensen en daarmee willekeurige slachtoffers geld afhandig gemaakt.

Babbeltrucs zijn smoesjes waarmee oplichters proberen mensen te beroven. De oplichters ogen vaak betrouwbaar. Ze komen aan de deur of spreken mensen aan op straat. Ze zeggen bijvoorbeeld dat ze van de bank zijn of van de thuiszorg, dat ze de meterstand komen opnemen of ze vragen of hun kind bij u naar het toilet mag.

De rechtbank heeft verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak (voormalig) rechter voor valsheid in geschrifte

Rechtbank Arnhem 19 december 2012, LJN BY6615 De officier van justitie, mr. J. Grijns, heeft gerekwireerd tot vrijspraak.

De rechtbank acht net als de officier van justitie en de verdediging niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen verdachte is ten laste gelegd en spreekt verdachte daarvan vrij.

De rechtbank overweegt hiertoe het volgende.

Op 5 november 2010 heeft een strafzitting plaatsgevonden tegen benadeelde partij in de rechtbank ‘s-Gravenhage. Verdachte was bij die zitting één van de rechters, tevens voorzitter. De rechtbank is tijdens die zitting gewraakt en er is vervolgens een proces-verbaal opgemaakt waarin werd vermeld dat de rechtbank het onderzoek schorst voor onbepaalde tijd. In dat proces verbaal werd niet vermeld dat het onderzoek zou worden geschorst voor een periode langer dan een maand, maar niet langer dan drie maanden. Eveneens werd de klemmende reden om het onderzoek te schorsen voor een periode langer dan een maand niet vermeld.

Nadat tijdens de wrakingzitting op 10 december 2012 een opmerking hierover was gemaakt, is dezelfde dag door een griffier in opdracht van verdachte een zogeheten verstaansbeschikking opgemaakt, die door verdachte is vastgesteld en getekend en waarin stond vermeld:

"Abusievelijk staat niet op pagina 5 van dit proces-verbaal vermeld "De rechtbank schorst het onderzoek voor een langere dan de in artikel 282, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering gestelde termijn van een maand, doch voor niet langer dan drie maanden, om de klemmende reden dat de agenda van de rechtbank een eerdere voortzetting niet mogelijk maakt." De voorzitter, gelet op hetgeen wat ter terechtzitting door de rechtbank is uitgesproken, verstaat dat op pagina 5 dient te worden ingelezen "De rechtbank schorst het onderzoek voor een langere dan de in artikel 282, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering gestelde termijn van een maand, doch voor niet langer dan drie maanden, om de klemmende reden dat de agenda van de rechtbank een eerdere voortzetting niet mogelijk maakt." 

Het bovengenoemde dient alsnog in voormeld proces-verbaal als opgenomen te worden beschouwd." 

Verdachte heeft alvorens deze verstaansbeschikking op te maken geen contact gehad met de griffier van de zitting van 5 november 2010, noch heeft hij de aantekeningen van de betreffende griffier geraadpleegd.

Heeft verdachte, door deze verstaansbeschikking op te maken, valsheid in geschrifte gepleegd? 

Om tot een bewezenverklaring te komen van ‘valsheid in geschrifte’ zal wettig en overtuigend bewezen moeten worden dat:

1. ter zitting van 5 november 2010 niet is gezegd dat de zaak werd aangehouden voor een termijn langer dan één maand, korter dan drie maanden, om de klemmende reden dat de agenda van de rechtbank een eerdere voortzetting niet mogelijk maakt;
2. verdachte heeft laten opnemen in de verstaansbeschikking dat wel is gezegd dat de zaak werd aangehouden voor een termijn langer dan één maand, korter dan drie maanden, om de klemmende reden dat de agenda van de rechtbank een eerdere voortzetting niet mogelijk maakt; en
3. dat verdachte wist dan wel willens en wetens de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dit onjuist was.

Ad 1: Meerdere getuigen hebben allen verklaard dat op de zitting van 5 november 2010 niet is gezegd dat de zaak werd aangehouden voor een termijn langer dan één maand, maar korter dan drie maanden. Daarmee staat vast dat op de zitting van 5 november 2010 niet is gezegd dat de zaak werd aangehouden voor een termijn langer dan één maand, maar korter dan drie maanden.

Ad 2: Verdachte heeft verklaard dat hij in een verstaansbeschikking heeft laten opnemen dat de zaak van benadeelde partij werd aangehouden voor een termijn langer dan één maand, korter dan drie maanden, om de klemmende reden dat de agenda van de rechtbank een eerdere voortzetting niet mogelijk maakt, en dat dit ook is gezegd op de zitting van 5 november 2010.

De rechtbank is van oordeel dat ook kan worden vastgesteld dat verdachte heeft laten opnemen in de verstaansbeschikking dat wel is gezegd dat de zaak werd aangehouden voor een termijn langer dan één maand, korter dan drie maanden, om de klemmende reden dat de agenda van de rechtbank een eerdere voortzetting niet mogelijk maakt, terwijl zulks feitelijk niet het geval was.

Ad 3: De vraag is dan nog of verdachte opzettelijk dan wel met voorwaardelijk opzet deze beschikking valselijk heeft opgemaakt.

Verdachte heeft verklaard dat hij ervan was en nog steeds van is overtuigd dat hij de zinsnede die hij heeft laten opnemen in de verstaansbeschikking, ook daadwerkelijk ter zitting van 5 november 2010 gezegd heeft.

Getuige 6, collega rechter in de zaak, heeft verklaard dat verdachte, na de wrakingszitting van 10 november 2010, maar voor het opmaken van de verstaansbeschikking, heel stellig vertelde dat die schorsingsformule (dat voor langer dan een maand werd aangehouden maar korter dan drie maanden vanwege klemmende redenen) wel was gezegd.

Getuige 7, eveneens collega rechter in de zaak, heeft op de vraag van verbalisanten hoe de overtuiging van verdachte was ten aanzien van de schorsingsformule, geantwoord: ‘Bij mij is de indruk blijven hangen dat hij niet twijfelde of het gezegd was of niet. Volgens mij gingen wij er met z’n allen vanuit dat het gezegd was.’

Enig bewijs dat verdachte op het moment dat hij de verstaansbeschikking op liet maken, wist dat het niet juist was wat hij in die verstaansbeschikking liet opnemen, ontbreekt.

Dat verdachte (nu) geen concrete herinnering (meer) heeft aan het uitspreken van de bedoelde zinsnede ter zitting van 5 november 2010, maakt dit oordeel niet anders.

Hiervan uitgaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte geen (kleurloos) opzet heeft gehad op het opmaken van een valse beschikking.

Dan resteert de vraag of er sprake is van voorwaardelijk opzet.

Voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg, in dit geval een onjuiste beschikking, is aanwezig indien verdachte zich willens en wetens heeft bloot gesteld aan de aanmerkelijke kans dat hij een onjuiste beschikking liet opmaken. Voor de vaststelling dat de verdachte zich willens en wetens heeft bloot gesteld aan die kans is vereist dat verdachte wetenschap heeft van de aanmerkelijke kans dat de inhoud van die beschikking niet juist was en dat hij die kans bewust heeft aanvaard.

Volgens de hiervoor genoemde verklaringen van de getuigen 6 en 7 was verdachte ervan overtuigd dat hij op de zitting van 5 november 2011 de betreffende zinsnede had uitgesproken. Ondanks die verklaringen zou mogelijk uit andere gedragingen van verdachte afgeleid kunnen worden dat hij wel wetenschap had van die aanmerkelijke kans.

Vast staat dat verdachte, nadat hij had gehoord dat het eerdere proces-verbaal een omissie zou bevatten, nog dezelfde dag een beschikking heeft laten maken waarin die fout is hersteld. Volgens de griffier die de beschikking heeft gemaakt, was er haast bij. Opvallend hierbij is dat verdachte niet eerst de griffier van de zitting van 5 november 2010 en/of diens aantekeningen heeft geraadpleegd. Naar het oordeel van de rechtbank betekenen deze gedragingen echter nog niet dat verdachte daarmee wetenschap had van de kans dat de beschikking niet juist zou zijn. Dit handelen kan immers ook uitgelegd worden als het willen herstellen van een omissie in een proces-verbaal van hetgeen wel op de desbetreffende zitting heeft plaats gevonden. Het handelen van verdachte moge in dat opzicht misschien ongebruikelijk en onzorgvuldig zijn geweest, voor de vaststelling dat verdachte willens en wetens de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat de herstel beschikking niet juist was is dit onvoldoende. Voorwaardelijk opzet is dus niet komen vast te staan.

Dat alles betekent dat het tenlastegelegde niet wettig en overtuigend kan worden bewezen.

De rechtbank zal verdachte dan ook vrijspreken van het hem tenlastegelegde.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vormverzuimen bij binnentreden en doorzoeken

Rechtbank Rotterdam 6 december 2012, LJN BY6548 De rechtbank heeft de volgende feiten bewezenverklaard:

• in het bezit zijn van een reisdocument waarvan hij weet, dat het vals of vervalst is, meermalen gepleegd (feit 2 primair);
• een gewoonte maken van witwassen (feit 3 primair);
• een gewoonte maken van opzetheling (feit 4);
• voorwerpen voorhanden hebben, wetende dat zij bestemd zijn tot het valselijk opmaken of vervalsen van reisdocumenten, meermalen gepleegd (feit 5);
• als vreemdeling in Nederland verblijven, terwijl hij weet dat hij op grond van een wettelijk voorschrift tot ongewenst vreemdeling is verklaard (feit 6).

Bewijsuitsluitingsverweer

Standpunt verdediging

Het binnentreden en de doorzoeking van de woning van verdachte was onrechtmatig. Er is sprake van diverse vormverzuimen:

1. Niet kan worden vastgesteld dat er een geldige machtiging is afgegeven. Het binnentreden is klaarblijkelijk geschied met een schriftelijke machtiging van de hulpofficier van justitie Koolhof. Deze machtiging is niet opgenomen in het dossier. Niet kan worden vastgesteld dat daadwerkelijk een machtiging is afgegeven, wanneer deze zou zijn afgegeven en aan welke specifieke verbalisant. Nu dit niet is vast te stellen, moet het er voor worden gehouden dat is binnengetreden zonder machtiging, hetgeen een vormverzuim oplevert.
2. Indien een machtiging is afgegeven is dit ten onrechte door een hulpofficier van justitie gebeurd. Er is binnengetreden ter doorzoeking en aanhouding. De machtiging binnentreden ter doorzoeking en aanhouding mag op grond van art. 55a Sv echter uitsluitend worden afgegeven door een officier van justitie. De hulpofficier van justitie is daartoe niet bevoegd en had de machtiging dan ook niet mogen afgeven, hetgeen een vormverzuim oplevert.
3. De binnentredende verbalisanten hebben zich niet voorafgaand aan het binnentreden gelegitimeerd, zoals voorgeschreven in art. 1 lid 1 en art. 2 lid 1 van de Algemene Wet op het Binnentreden (‘Awbi’), de machtiging binnentreden is niet voorafgaand getoond en het doel van het binnentreden is niet voorafgaand medegedeeld. In het verslag binnentreden is vermeld dat de genoemde verplichtingen niet zijn nageleefd omdat dit naar redelijke verwachting strafvordering zou schaden. Waarom dit het geval zou zijn, is echter geenszins onderbouwd. Het strafdossier biedt hiervoor geen enkel aanknopingspunt. Het huisrecht van verdachte is geschonden.
4. De RC is niet voortdurend lijfelijk aanwezig geweest bij de doorzoeking. De rechter-commissaris is verplicht om indien hij het onderzoek van een afstand leidt, maatregelen te treffen in verband met zijn bereikbaarheid. Van deze maatregelen moet rekenschap worden afgelegd in een proces-verbaal. In het dossier is geen proces-verbaal aanwezig waarin de rechter-commissaris de gang van zaken bij de doorzoeking relateert.

Deze vormverzuimen dienen ieder voor zich, maar zeker in onderlinge samenhang beschouwd, te leiden tot bewijsuitsluiting van al hetgeen op het binnentreden en doorzoeken is gevolgd, te weten: het aantreffen van de gestolen paspoorten, het contante geld, de constatering van de overgemaakte geldbedragen via Western Union en het constateren van het ongewenst vreemdelingschap. Deze bewijsuitsluiting dient te leiden tot integrale vrijspraak van verdachte.

Standpunt OvJ

Er is geen sprake van vormverzuimen bij het binnentreden en de doorzoeking van de verblijfplaats van verdachte, laat staan dat er grond zou zijn voor bewijsuitsluiting.

1. Weliswaar ontbreekt de originele machtiging, maar uit het verslag van binnentreden volgt dat een machtiging is opgemaakt en later is getoond. Uit de overgelegde printscreen blijkt dat op 11 april 2011 om 9.31 uur een machtiging binnentreden is opgemaakt met betrekking tot verdachte.
2. Uit het proces-verbaal van bevindingen blijkt dat OvJ IJzerdoorn bij de opening van de doorzoeking aanwezig is geweest.
3. De reden waarom niet direct werd gelegitimeerd, het doel van binnentreden werd medegedeeld en de machtiging werd getoond, was de beoogde aanhouding van verdachte, het mogelijk door hem onttrekken hieraan en het mogelijk wegmaken van bewijs. Uit het verslag binnentreden blijkt dat de verplichting tot legitimatie, mededeling van het doel van binnentreden en het tonen van de machtiging, later alsnog is nagekomen.
4. Het betrof een door de RC goedgekeurde doorzoeking van de woning. De RC is niet steeds bij de doorzoeking aanwezig geweest omdat er op hetzelfde moment meerdere doorzoekingen plaatsvonden. Er is wel steeds telefonisch contact geweest. Door deze gang van zaken is verdachte niet in zijn belangen geschaad.

Oordeel rechtbank

Krachtens het bepaalde in art. 359a Sv kan de rechtbank, indien blijkt dat bij het voorbereidend onderzoek vormen zijn verzuimd die niet meer kunnen worden hersteld, bepalen dat de resultaten van het onderzoek die door het verzuim zijn verkregen, niet mogen bijdragen aan het bewijs van het tenlastegelegde. Bij de toepassing daarvan houdt de rechtbank rekening met het belang dat het geschonden voorschrift dient, de ernst van het verzuim en het nadeel dat daardoor wordt veroorzaakt.

Naar het oordeel van de rechtbank hebben zich bij het binnentreden in de woning van (de vriendin van) verdachte, bij de aanhouding van verdachte en bij de doorzoeking ter inbeslagneming geen vormverzuimen voorgedaan die bewijsuitsluiting kunnen rechtvaardigen. De rechtbank overweegt hiertoe het navolgende.

1. Ontbreken machtiging in dossier

Vooropgesteld zij dat de Hoge Raad meermalen heeft beslist dat niet vereist is dat de machtiging tot het binnentreden in een woning zich bij de processtukken bevindt. Dat met een dergelijke machtiging is binnengetreden kan ook op een andere wijze worden vastgesteld.

In dit geval bevindt zich in het dossier het “verslag van binnentreden in woning” waarin staat vermeld dat is binnengetreden krachtens een machtiging van de hulpofficier van justitie en voorts dat kort na het binnentreden de schriftelijke machtiging aan de bewoonster is getoond. Daarnaast heeft de officier van justitie aan het dossier toegevoegd:

a. een zogenoemde printscreen waarop te zien is dat op 11 april 2011 om 9.31 uur een machtiging tot binnentreden is opgemaakt, en

b. een uitdraai van een uit het digitale bestand van het OM in deze zaak afkomstige (niet getekende) machtiging tot binnentreden van de woning ter aanhouding van verdachte, welke digitaal is opgemaakt op 11 april 2011 en waarop een geldigheidsduur is vermeld van 3 dagen na afgifte.

Op basis van voornoemde stukken kan naar het oordeel voor de rechtbank afdoende worden vastgesteld dat op 11 april 2011 een machtiging tot binnentreden van de woning voor de aanhouding van verdachte is afgegeven door een hulpofficier van justitie.

Aan de hand van voornoemde stukken kan weliswaar niet worden vastgesteld of de machtiging ook door de hulpofficier Koolhof was getekend, hetgeen wel vereist is op grond van art. 6 aanhef Awbi, doch ook als dit niet het geval zou zijn levert een enkel niet ondertekende machtiging geen tot bewijsuitsluiting leidend vormverzuim op (zie HR 16 juni 2009, LJN BH9929).

2. Geen machtiging door de officier van Justitie

Er is binnengetreden ter aanhouding. Op grond van het bepaalde in art. 55 Sv jo. art. 2 en 3 Awbi is de hulpofficier van justitie bevoegd hiertoe een machtiging af te geven, zoals in dit geval ook is geschied. Anders dan de verdediging betoogt, was geen sprake van een doorzoeking ter aanhouding bedoeld in art. 55a Sv, waarvoor een machtiging van de officier van justitie is vereist.

In het verslag binnentreden in de woning staat vermeld dat de hulpofficier van justitie in afwachting van de komst van de tot doorzoeking bevoegde autoriteit de situatie heeft bevroren. De aanwezige personen werden in de woon- annex slaapkamer bij elkaar geplaatst onder toezicht en in afwachting van de komst van de rechter-commissaris, die omstreeks 7.40 uur arriveerde. Vervolgens heeft een doorzoeking ter inbeslagneming plaatsgevonden door de rechter-commissaris in aanwezigheid van de OvJ. Hiermee is gehandeld overeenkomstig het bepaalde in art. 110 Sv. Van enig vormverzuim is geen sprake.

3. Krachtens art. 1, lid 1 Awbi dient de bij binnentreding in een woning verantwoordelijke persoon zich voorafgaand te legitimeren en mededeling te doen van het doel van binnentreden

Ingevolge lid 2 van dit artikel gelden deze verplichtingen slechts voorzover de naleving daarvan kan worden gevergd, in het geval dit naar redelijke verwachting strafvordering schaadt.

Bij het binnentreden in de woning hebben verbalisanten zich niet direct gelegitimeerd en evenmin direct mededeling gedaan van het doel van het binnentreden. In het verslag van binnentreden is als reden aangegeven dat naleving van deze verplichtingen de strafvordering zouden schaden.

Naar het oordeel van de rechtbank is hiermee voldaan aan het bepaalde in art. 10 lid 2 onder g Awbi dat als van deze uitzonderingsmogelijkheid gebruik wordt gemaakt, zulks moet worden verantwoord in het verslag van binnentreden.

Voorzover de verdediging bepleit dat een nadere redengeving in het verslag dient te worden opgenomen, vindt dit geen steun in de wet. Anders dan de verdediging is de rechtbank van oordeel dat het dossier ruim voldoende aanknopingspunten biedt voor de conclusie dat de vermelde omstandigheid zich hier voordeed. Uit de aard van de zaak vloeit voort dat de naleving van voornoemde verplichting bij het binnentreden naar redelijke verwachting strafvordering zou schaden. Immers, het betrof de aanhouding van een illegaal in Nederland verblijvende verdachte, zonder vaste woon of verblijfplaats, die werd verdacht van het voorhanden hebben van valse of vervalste reisdocumenten, in dat geval bestaat er gevaar voor vlucht en voorts het wegmaken van bewijsmateriaal.

Naar het oordeel van de rechtbank is van enig vormverzuim op dit punt geen sprake.

4. In het verslag binnentreden staat vermeld dat de hulpofficier van justitie in afwachting van de komst van de tot doorzoeking bevoegde autoriteit de situatie heeft bevroren in afwachting van de komst van de rechter-commissaris, die omstreeks 7.40 uur arriveerde.

De doorzoeking op 12 april 2011 in de woning van (de vriendin van) verdachte vond plaats onder leiding van de rechter-commissaris. Gelijktijdig vond een doorzoeking in een andere woning plaats (eveneens in het kader van het onderzoek Heiloo), vide het proces-verbaal van bevindingen d.d. 18 april 2011.

De rechter-commissaris was derhalve niet steeds aanwezig maar kan de doorzoeking vanaf een afstand leiden. De leidinggevende taak van de rechter-commissaris houdt onder meer in dat hij maatregelen treft met het oog op zijn bereikbaarheid. Van de getroffen maatregelen dient hij in het proces-verbaal rekenschap af te leggen.

In dit geval bevindt een dergelijk proces-verbaal van de rechter-commissaris zich niet tussen de processtukken, zodat niet kan worden vastgesteld welke maatregelen de rechter-commissaris heeft getroffen. Op geen enkele wijze is echter gebleken - en dit wordt ook niet door de verdediging betoogd - dat verdachte hierdoor in enig rechtens te respecteren belang is geschaad.

De rechtbank is op grond van het voorgaande van oordeel dat de onder 1. en 4. bedoelde vormverzuimen, noch op zichzelf beschouwd, noch in samenhang bezien, kunnen worden aangemerkt als een tot bewijsuitsluiting leidend vormverzuim. Het verweer faalt.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak voor belastingambtenaar van o.a. feitelijk leidinggeven aan het doen van onjuiste aangiften omzetbelasting dan wel aan het plegen van oplichting dan wel medeplichtigheid hieraan, aan het vervalsen van facturen en het zich laten omkopen

Rechtbank Breda 12 december 2012, LJN BY5915 Ontvankelijkheid OvJ

De verdediging heeft, onder verwijzing naar een uitspraak van de rechtbank Utrecht (LJN BY3536), verzocht het OM niet-ontvankelijk te verklaren:

Het onderzoek is gestart naar aanleiding van een reeds lopend strafrechtelijk onderzoek waarin mededader en NV 1 als verdachten zijn aangemerkt. De verdediging is van mening dat het onderzoek niet voldoende is uitgerechercheerd om te spreken van een redelijk vermoeden van schuld ex art. 27 Sv ten aanzien van mededader en NV 1. De verdenking was onvoldoende om op dat moment een boekenonderzoek te starten en over te gaan tot doorzoekingen.

Op basis van de verklaring van mededader en mededader 2 en het tonen van een foto zou vervolgens een redelijk vermoeden van schuld zijn ontstaan ten aanzien van verdachte. Naar de mening van de verdediging kan, bij gebrek aan fundamentele gegevens, de grondslag en de loop van die verdenking niet gecontroleerd worden, waardoor het recht van verdachte op een eerlijke behandeling zoals bedoeld in art. 6 EVRM onherstelbaar is geschonden.

Daarnaast is naar de mening van de verdediging sprake van strijd met het gelijkheidsbeginsel. Het OM heeft mededader 2 een transactievoorstel gedaan. Ondanks herhaalde verzoeken ex art. 36 Sv is verdachte nooit een transactie aangeboden. De verdediging concludeert dat het OM eenzijdig en ten nadele van de rechten van verdachte op een gelijke behandeling en een eerlijk proces ex art. 6 EVRM heeft gehandeld.

Ten slotte is in het kader van de ontvankelijkheid aangevoerd dat van vervolging binnen een redelijke termijn niet meer kan worden gesproken. De verdediging is van mening dat sprake is van een onredelijke, aan het OM toe te rekenen vertraging van het onderzoek en de procesgang, hetgeen niet-ontvankelijkheid van het OM tot gevolg moet hebben.

In de visie van de verdediging is ieder hiervoor genoemd element afzonderlijk al voldoende om het OM niet-ontvankelijk te verklaren en is dat zeker het geval indien de elementen in samenhang worden bezien.

De rechtbank overweegt hieromtrent het volgende:

De door de verdediging genoemde omstandigheden op grond waarvan de rechtbank zou moeten oordelen dat het OM in deze zaak niet-ontvankelijk moet worden verklaard, vormen voor de rechtbank geen grond daartoe te besluiten.

De verwijten ten aanzien van de aanvang van het onderzoek tegen mededader, NV 1 en mededader 3, raken verdachte niet. Hij is daardoor niet in zijn verdediging geraakt. In de zaken tegen die verdachten waren er bovendien ruimschoots feiten en omstandigheden aanwezig om een redelijk vermoeden van schuld jegens die verdachten daarop te baseren.

De verdenking tegen verdachte is niet alleen gebaseerd op de door mededader 2 getoonde foto. Hetgeen voor het tonen van die foto was onderzocht, vormde die verdenking reeds en het tonen van de foto vormde het sluitstuk om zekerheid te verkrijgen. De tot dat moment bekende feiten en omstandigheden waren zodanig dat het redelijk vermoeden van schuld kon worden aangenomen.

De vergelijking tussen de positie van mededader 2 en die van verdachte gaat mank, gelet op de bekennende houding van mededader 2 en de in elk opzicht ontkennende houding van verdachte. In de aan mededader 2 aangeboden en door hem geaccepteerde transactie ligt dan ook geen grond voor niet-ontvankelijkheid.

Alle personen die op basis van een redelijk vermoeden van schuld als verdachte konden worden aangemerkt zijn als verdachte aangemerkt en, met uitzondering van verdachte 4, ook vervolgd. Hetgeen in het dossier omtrent diens gezondheid is opgenomen, maakt de beslissing tot niet vervolging ten aanzien van hem redelijk en begrijpelijk.

Er is gelegenheid gegeven om al die personen bij wie door de verdediging een verdenking werd geformuleerd, te ondervragen, soms mede op initiatief van de rechtbank of het Openbaar ministerie voor wat betreft de getuige 1. Aldus is in voldoende mate de gelegenheid geboden om hen over hun mogelijke rol bij de feiten waarvan verdachte wordt verdacht, te ondervragen.

Op grond van art. 6, eerste lid, EVRM dient een verdachte binnen een redelijke termijn te worden berecht. Als uitgangspunt heeft te gelden dat binnen twee jaar na aanvang van de redelijke termijn vonnis wordt gewezen, behoudens het geval dat zich bijzondere omstandigheden voordoen. Of sprake is van bijzondere omstandigheden zal afhangen van onder meer de ingewikkeldheid van de zaak, de invloed van de verdediging op het procesverloop alsmede de wijze waarop de zaak door de bevoegde autoriteiten is behandeld. De redelijke termijn vangt aan op het moment dat vanwege de Nederlandse Staat jegens de verdachte een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat tegen hem ter zake van een bepaald strafbaar feit door het openbaar ministerie een strafvervolging zal worden ingesteld. In het onderhavige geval is dit de aanhouding van verdachte geweest op 29 november 2005, waarna hij is gehoord. Vastgesteld moet worden dat sprake is van overschrijding van de redelijke termijn met vijf jaar.

De rechtbank is van oordeel, in het bijzonder gelet op de omvang van het onderzoek en de omstandigheid dat in de zaak van verdachte en zijn medeverdachten nog een aantal getuigen is gehoord door de rechter-commissaris, dat de duur van de overschrijding niet dermate is dat dit de niet-ontvankelijkheid van het OM met zich mee zou moeten brengen. Volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad is regel dat een overschrijding van de redelijke termijn wordt gecompenseerd door vermindering van de op te leggen straf en niet leidt tot niet-ontvankelijkheid, ook niet in uitzonderlijke gevallen.

De uitspraak van de rechtbank Utrecht maakt vorenstaande niet anders.

Gelet op vorenstaande wordt het beroep op niet-ontvankelijkheid van het Openbaar ministerie verworpen. De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging.

Standpunt OvJ

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de hem tenlastegelegde feiten, te weten feit 1 meer subsidiair, feit 2 subsidiair, feit 3, feit 4, feit 5 primair en feit 6 heeft begaan en baseert zich daarbij onder meer op bekennende verklaringen van medeverdachten, op verklaringen van getuigen, op bevindingen van verbalisanten en op de zich in het dossier bevindende aangifteformulieren omzetbelasting en facturen.

Standpunt verdediging 

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen. Verzocht is verdachte vrij te spreken.

Het betoog van de verdediging komt er kort samengevat op neer dat geen wettig en overtuigend bewijs aanwezig is voor de aan verdachte tenlastegelegde feiten.

Ten aanzien van de feiten 1 t/m 3 is slechts op basis van één verklaring, de kennelijk leugenachtige verklaring van mededader 2, een connectie gelegd tussen verdachte en NV 1. Niet uit te sluiten valt dat mededader 2, samen met getuige 2 en getuige 1 heeft getracht frauduleuze handelingen te verrichten en verdachte hiervoor te laten opdraaien.

Ten aanzien van feit 4 heeft verdachte ontkend dat hij de LSD opzettelijk aanwezig heeft gehad. Tijdens een avond stappen is de enveloppe met daarin de LSD mogelijk uit de jaszak van een persoon in de auto van verdachte gevallen. Verdachte was van plan deze enveloppe af te geven hij Hotel Arena.

Ten aanzien van de feiten 5 en 6 is aangevoerd dat verdachte deze feiten heeft ontkend en dat niemand belastend over hem heeft verklaard. In het dossier ontbreekt elk direct belastend bewijsmateriaal.

Oordeel rechtbank 

Ten aanzien van de feiten 1, 2, 3, 5 en 6

Hetgeen de verdediging in een (soms te) uitvoerig betoog heeft aangevoerd, weerspreekt op overtuigende wijze hetgeen het OM aan de bewezenverklaring ten grondslag legt. Grote delen van wat door de verdediging is aangevoerd, vormen de gronden waarop de rechtbank tot het oordeel komt dat er wellicht wettig, maar geen overtuigend bewijs is ten aanzien van verdachte voor de feiten onder 1, 2, 3, 5 en 6.

De verdenking jegens verdachte is in hoofdzaak gebaseerd op de verklaring van mededader 2. Anderen noemen hem niet rechtstreeks. De verklaring van mededader 2 wordt slechts ondersteund door feiten en omstandigheden die op basis van verklaringen van anderen zijn aan te merken als in relatie staand tot het delict, zoals het betalen met briefjes van € 500,-- en het feit dat getuige 2 zegt dat naam en mededader 2 elkaar kennen en het feit dat getuige 1 zegt dat verdachte en mededader 2 samen in een bepaald eettentje hebben gegeten.

Het gehele dossier laat de mogelijkheid open van een scenario waarin naam door mededader 2, op basis van hem bekende of van anderen verkregen informatie, wordt aangewezen als degene die betrokken was bij de strafbare feiten waarvan naam nu wordt verdacht, zonder dat hij of een andere ambtenaar daarvoor is omgekocht.

Weliswaar moet worden geconstateerd dat verdachte een aantal keren zich heeft beroepen op zijn zwijgrecht, waar wellicht een reactie geboden was geweest, terwijl hij ook een aantal zaken heeft ontkend, waarbij de ontkenning tegen beter weten in lijkt te zijn gedaan, maar dat alles is onvoldoende om de rechtbank tot een ander oordeel te doen besluiten.

Ten aanzien van de feiten 5 en 6 overweegt de rechtbank dat op de verblijfplaats/woning van verdachte een post-it memo is aangetroffen met daarop het Burger Service Nummer van de aandeelhouder van naam ltd. Verdachte heeft hierover verklaard dat hij regelmatig thuis werkte en dat het zeer goed mogelijk is dat hij daarom een aantekening met daarop het BSN van de aandeelhouder van naam ltd thuis had liggen. Deze verklaring van verdachte acht de rechtbank niet onaannemelijk. Voor het overige is het door de officier van justitie aangedragen bewijsmateriaal gebaseerd op vermoedens hetgeen geen wettig en overtuigend bewijs oplevert.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, wordt verdachte vrijgesproken van de feiten 1, 2, 3, 5 en 6.

Ten aanzien van feit 4

Tijdens een doorzoeking op 1 december 2005 op het verblijfsadres van verdachte in Amsterdam is in een studieboek van verdachte een enveloppe aangetroffen met daarin een gekleurd stuk papier, verdeeld in 30 vakjes. Door het Nederlands Forensisch Instituut is hier onderzoek naar gedaan. Geconcludeerd is dat het stuk papier is verdeeld in 30 eenheden die een geringe hoeveelheid LSD, een synoniem voor lysergide, bevatten. Verdachte heeft verklaard dat hij de enveloppe in de boekenkast heeft gelegd.

Verdachte heeft ten aanzien van deze bij de doorzoeking aangetroffen LSD verder verklaard dat hij enige tijd voor de doorzoeking (1 tot 2 maanden zo leidt de rechtbank uit de afgelegde verklaringen af) de enveloppe heeft gevonden waarin later de LSD strips bleken te zitten en dat hij van plan was de enveloppe af te geven bij Hotel Arena waar zijn auto geparkeerd had gestaan toen hij de enveloppe vond. De rechtbank acht deze verklaring ongeloofwaardig. Met het voornemen om de enveloppe af te geven strookt niet dat die enveloppe geruime tijd is bewaard en is opgeborgen in een studieboek, zoals blijkens de bevindingen van de FIOD is geschied. Verdachte heeft overigens ook geen feiten en omstandigheden genoemd die zijn verklaring verifieerbaar maken. Gelet op dit oordeel heeft verdachte geen verifieerbare verklaring voor de in zijn bezittingen aangetroffen LSD gegeven en dient het ervoor gehouden te worden dat verdachte wist wat zich in zijn bezittingen bevond en kan het voorhanden hebben van deze LSD volledig aan hem worden toegerekend.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht slechts wettig en overtuigend bewezen dat verdachte op 1 december 2005 in de gemeente Amsterdam opzettelijk aanwezig heeft gehad 30 (dertig) trips/eenheden LSD/lysergide, zijnde een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I (feit 4).

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte wordt daarvan vrijgesproken.

Strafoplegging

Gelet op straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd voor een dergelijke (geringe) hoeveelheid, zou een taakstraf van 40 uur passend zijn. Rekening houdend met de overschrijding van de redelijke termijn met 5 jaar, legt de rechtbank verdachte een gevangenisstraf op die gelijk is aan de duur van het voorarrest, te weten 17 dagen.

Lees hier de volledige uitspraak.