Veroordeling 40 uur werkstraf voor het verduisteren van beleggingsgeld

Rechtbank Zutphen 12 september 2012, LJN BX7187

Aan verdachte is verduistering ten laste gelegd.

Ontvankelijkheid van de officier van justitie

Standpunt van de verdediging

Namens de verdachte is aangevoerd dat de officier van justitie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard:

Uit het dossier kan niet worden afgeleid dat ten tijde van de aanvang van het onderzoek sprake was van een redelijk vermoeden van schuld ten aanzien van verdachte. Voorts is er sprake geweest van een onjuist gebruik van dwangmiddelen. Het informatieverzoek aan het Meldpunt Ongebruikelijke Transacties (MOT) is niet aan het dossier toegevoegd en daaruit kan dus geen redelijk vermoeden van schuld voortvloeien dat verdachte een misdrijf zou hebben begaan. Er is ten onrechte een vordering ex artikel 126nd Sv opgemaakt om het Meldpunt te bevragen.

Voorts is er sprake van schending van het gelijkheidsbeginsel. A heeft ook geld van Stichting Dutch Investments (SDI) geleend, maar wordt daarvoor niet vervolgd.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat hij ontvankelijk is in de vervolging:

Het onderzoek was aanvankelijk gericht op mogelijk fraudeleus handelen door SDI. In het kader van dat onderzoek zijn er gegevens bij het Meldpunt opgevraagd. Tijdens het onderzoeken van de gegevens is als "bijvangst" gebleken dat verdachte geld van SDI heeft aangewend voor onder meer privédoeleinden. Vervolgens is er ook een onderzoek tegen verdachte in privé gestart.

Er is destijds besloten A niet te vervolgen. Deze beslissing is gebaseerd op informatie die is verkregen uit een strafrechtelijk onderzoek in Zweden, waarin hij niet als verdachte werd aangemerkt. Naderhand is de FIOD gebleken dat er gelden zijn overgemaakt naar New Generation Foundation. De FIOD wist dat SDI regelmatig schenkingen deed aan goede doelen en heeft deze overmakingen gerangschikt onder de categorie schenkingen aan goede doelen, niet wetende dat A bij de New Generation Foundation betrokken was.

Beoordeling door de rechtbank

Uit het proces-verbaal kan worden opgemaakt dat er al sinds 2006 klachten binnenkwamen bij de Autoriteit Financiële Markten. Die hadden betrekking op investeringen die zijn gedaan bij Nordic Capital Investments KB (NCI) door SDI. Via SDI, waarvan verdachte voorzitter was, kon worden geïnvesteerd in NCI. In juni 2007 zijn er klachten binnengekomen bij het Fraudemeldpunt van mogelijk gedupeerde beleggers. Deze klachten zijn aanleiding geweest onderzoek op te starten. Uit dit rechtsgeldig aangevangen onderzoek tegen NCI en SDI, dat is gehouden zowel in Zweden als in Nederland, ontstond in het Nederlandse onderzoek als "bijvangst" de verdenking dat verdachte geld van SDI voor persoonlijke doelen zou hebben aangewend. Op grond van deze informatie is het onderhavige onderzoek tegen verdachte opgestart. Het onderzoek tegen verdachte is niet opgestart naar aanleiding van de MOT-melding.

Naar het oordeel van de rechtbank was er ten tijde van het opstarten van het onderzoek sprake van een redelijk vermoeden van schuld ten aanzien van verdachte.

De enkele omstandigheid dat een derde, wiens gedragingen evenzeer als die van verdachte het voorwerp van strafvervolging zouden kunnen zijn, thans niet wordt vervolgd, leidt niet tot niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de strafvervolging tegen de verdachte. Bovendien viel het overmaken van geldbedragen door SDI via New Generation Foundation aan A binnen de doelstelling van SDI om rendementen van het ingelegde geld te besteden aan charitatieve instellingen.

Derhalve is er naar het oordeel van de rechtbank geen sprake van schending van het gelijkheidsbeginsel.

Het openbaar ministerie is naar het oordeel van de rechtbank dan ook ontvankelijk in de vervolging van verdachte.

 Aanleiding van het onderzoek

In het kader van de beoordeling van de ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie is de aanleiding tot het onderzoek tegen verdachte weergegeven.

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit. Hij heeft dit gebaseerd op de verklaring van verdachte ter terechtzitting dat hij geld van SDI heeft geleend omdat de bank hem geen geld meer wilde lenen, de omstandigheid dat daaromtrent geen contracten zijn opgemaakt en de verklaringen van inleggers dat zij met SDI zijn overeengekomen om geld bij SDI in te leggen om dit als onderpand te gebruiken om zo rendement te creëren. Er is niet gebleken dat investeerders toestemming hebben gegeven het geld op de ten laste gelegde wijze te besteden. Verdachte mocht als bestuurder wel over het geld beschikken, maar hij mocht dit niet ten eigen bate doen. Op het moment van het overboeken heeft verdachte als heer en meester over het geld beschikt, zodat er sprake is van verduistering. Dat verdachte het geld uiteindelijk weer heeft teruggeboekt doet daar in de visie van de officier van justitie niet aan af.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft aangevoerd dat de mutaties die door de officier van justitie als verduistering gekwalificeerd worden niet in de dagvaarding zijn gespecificeerd. Indien ervan wordt uit gegaan dat de geleende bedragen aanleiding vormen voor de tenlastelegging kan niet de gehele ten laste gelegde periode bewezen worden verklaard: de opnamen hebben plaatsgevonden vanaf 9 maart 2004.

Voorts heeft de raadsman aangevoerd dat de investeerders gelden ter beschikking hebben gesteld aan SDI, waardoor het geld is geworden van SDI. Er kan derhalve niet bewezen worden verklaard dat het geld aan anderen dan aan SDI toebehoorde. Voorts heeft de raadsman aangevoerd dat er geen sprake was van handelingen van wederrechtelijke toe-eigening. Tot slot heeft de raadsman aangevoerd dat het vereiste opzet op de wederrechtelijke toe-eigening niet uit de handelwijze van verdachte kan worden afgeleid, ook niet in voorwaardelijke vorm.

Verdachte dient derhalve van het ten laste gelegde vrijgesproken te worden.

Beoordeling door de rechtbank

 Door en namens verdachte is aangevoerd dat er geen sprake is geweest van wederrechtelijk toe-eigenen van gelden en ook is aangevoerd dat verdachte daar geen opzet op heeft gehad.

Voor de beoordeling hiervan is van belang dat van wederrechtelijk toe-eigenen sprake is zodra er als heer en meester over de betreffende roerende zaken wordt beschikt. Verdachte kon als bestuurder van SDI alleen over de ingelegde gelden beschikken.

De rechtbank is op grond van de gebezigde bewijsmiddelen van oordeel dat verdachte de gelden op andere wijze heeft beheerd dan vooraf met inleggers/beleggers was afgesproken. Verdachte heeft zonder medeweten van de inleggers/beleggers en dus zonder hun toestemming geld uitgeleend aan onder meer zijn eigen bedrijf. Daarmee is gegeven dat verdachte de gelden tegen de afspraken in heeft beheerd. Wat hij vervolgens met dat geld heeft gedaan en dat het geld uiteindelijk weer terug is betaald op de rekening van SDI, is voor de strafbaarheid van verdachte niet relevant (HR 12 mei 1998, NJ 1998, 695 en HR 19 december 2000, LJN, AA9068). Bovendien heeft verdachte de gelden geleend zonder dat daaraan een leningsovereenkomst ten grondslag lag en zonder dat daaraan zekerheden tegenover stonden.

Verdachte heeft naar het oordeel van de rechtbank ook het opzet gehad op het zich wederrechtelijk toe-eigenen van het geld. Hij wist immers dat zijn bedrijf geen krediet meer kon verkrijgen en wist dat de gelden die hij binnen SDI in beheer had slechts aangewend mochten worden voor het uitkeren van 15% rendement aan beleggers en het schenken van het meerdere boven dat percentage aan goede doelen. Daaronder kan moeilijk worden begrepen het verstrekken van een lening aan zijn eigen bedrijf, laat staan het verstrekken van een (renteloze) lening aan zijn familielid.

De rechtbank is van oordeel dat de aard van het handelen van verdachte redelijkerwijs geen andere conclusie toelaat dan dat verdachte zich het geld opzettelijk wederrechtelijk heeft toegeëigend. Het tenlastegelegde kan derhalve bewezen worden verklaard.

Twee mede-eigenaren van een autobedrijf vrijgesproken van het onjuist doen van belastingaangiftes

Rechtbank Zutphen 12 september 2012, LJN BX7226 en BX7224

Aan verdachten, Twee mede-eigenaren van een destijds in Lochem gevestigd autobedrijf, is ten laste gelegd het het onjuist doen van belastingaangiftes.

Aanleiding van het onderzoek

Door de belastingdienst/FIOD zijn opsporingsonderzoeken gestart naar vermoedelijke BTW-fraude met personenauto’s. Deze zouden in georganiseerd verband geïmporteerd worden vanuit Duitsland naar Nederland. Gefactureerde BTW zou wel als vooraftrek zijn opgenomen in de aangiften omzetbelasting, terwijl deze niet zou zijn afgedragen door de gebruikte rechtspersonen, de zogenaamde “ploffers”. Verdachte was mede-eigenaar van het bedrijf dat geïmporteerde auto’s afnam. Uit onderzoek rees het vermoeden dat ook hij via zijn bedrijf deelde in het door fraude verkregen BTW voordeel.

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot vrijspraak. Op grond van de inhoud van het dossier is hij van oordeel dat er wel voldoende wettig bewijs voorhanden is. Aan de hand van de behandeling ter terechtzitting heeft hij echter niet de overtuiging verkregen dat verdachte wetenschap moet hebben gehad dat er in het voortraject BTW-fraude werd gepleegd.

Standpunt van de verdachte / de verdediging

De verdachten hebben ter terechtzitting ontkend dat Carconcern B.V. bij BTW-fraude betrokken is geweest. Zij hebben ook ontkend dat telkens een onjuiste of onvolledige aangifte omzetbelasting is gedaan.

Ten aanzien van het ten laste gelegde is vrijspraak bepleit. De beschuldigingen zijn gebaseerd op vermoedens en een eenzijdige op een tunnelvisie gebaseerde uitleg van feiten en/of opmerkingen van derden. De auto’s werden telkens voor een marktconforme prijs ingekocht, waardoor verdachten zich nooit hebben gerealiseerd en nooit hebben hoeven vermoeden dat zogenaamde ploffers deel van de handelsketen uitmaakten.

Beoordeling door de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat er geen wettig bewijs is waaruit blijkt dat verdachten daadwerkelijk bij BTW-fraude betrokken zouden zijn geweest. De betrokkenheid van verdachten is gebaseerd op aannames die zijn gedaan op uit onderzoek verkregen gegevens, maar deze gegevens bieden geen aanknopingspunten voor de slotsom dat verdachten daar daadwerkelijk bij betrokken zijn geweest. Enkele mogelijk in het nadeel van verdachten uit te leggen tapgesprekken leiden evenmin tot ondubbelzinnig wettig bewijs. De rechtbank heeft ook geen overtuiging bekomen, nu verdachten ter zitting met goede argumenten uiteen hebben gezet dat de prijs die het bedrijf betaalde voor de geïmporteerde auto’s een reële handelsprijs was, zodat zij geen argwaan hoefde te krijgen bij het horen van die – ten opzichte van de oorspronkelijk genoemde vraagprijs – substantieel lagere prijs. Verdachten behoren dan ook te worden vrijgesproken van het hun ten laste gelegde.

Grootschalige belastingfraude met DigiD en BSN, valselijk opmaken van digitale aanvragen zorg-, huur- en kinderopvangtoeslag en aangiften inkomstenbelasting

Rechtbank Rotterdam 5 september 2012, LJN BX6605

Feit 1: deelneming aan een criminele organisatie 
De rechtbank acht bewezen dat tussen de verdachte en zijn medeverdachten sprake was van een samenwerkingsverband dat het plegen van misdrijven tot oogmerk had en dat zich, in het bijzonder, bezig hield met het (mede)plegen van misdrijven, waaronder:

- het plegen van valsheid in geschrift;

- (gewoonte)witwassen; en

- oplichting van de Belastingdienst/toeslagen.

 

De rechtbank acht bewezen dat dit samenwerkingsverband tussen de verdachte en zijn mededaders voldoende gestructureerd was om te kunnen spreken van een 'organisatie' in de zin van art.140 Sr.

• Dit volgt o.a. uit de modus operandi. Deze kwam erop neer dat eerst de beschikking werd gekregen over burgerservicenummers en DigiD inlogcodes, bankrekeningnummers, bankpasjes en pincodes van derden, alsmede over een computer en een (wifi) netwerk. Vervolgens werden met gebruikmaking daarvan in totaal 2516 valse aanvragen gedaan c.q. wijzigingen doorgegeven. Rond de data waarop de Belastingdienst overging tot uitbetaling van de aldus aangevraagde toeslagen werden de bankrekeningen waarop deze bedragen door de Belastingdienst zouden worden gestort gecontroleerd en wanneer het geld binnenkwam, werd het doorgeboekt naar andere door de verdachten gecontroleerde rekeningnummers en/of contant opgenomen.
• Slechts indien op een gecoördineerde en planmatige manier te werk werd gegaan, met onderlinge uitwisseling van een grote hoeveelheid gegevens, konden deze afzonderlijke handelingen leiden tot het door de door de verdachten beoogde resultaat, het zich toe-eigenen van niet voor hen bestemde belastinggelden.
• De structuur van de samenwerking blijkt voorts uit het feit dat ten tijde van de voorlopige hechtenis van de verdachten, van 21 februari tot 31 mei 2011, dezelfde strafbare feiten werden voortgezet door andere verdachten.
• De rechtbank acht het samenwerkingsverband tevens voldoende duurzaam om te kunnen spreken van een 'organisatie', nu activiteiten van deze organisatie zich uitstrekken over een periode van oktober 2010 tot voorbij 21 februari 2011, de dag waarop de verdachte werd aangehouden.

Feit 2: valselijk opmaken van digitale aanvragen zorg-, huur- en kinderopvangtoeslag en aangiften inkomstenbelasting

De verdachte wordt onder feit 2 verweten dat hij, in de periode van 2 november 2010 tot en met 11 februari 2011 te Rotterdam digitale formulieren Aanvraag zorg-, huur- en kinderopvangtoeslag van een groot aantal personen heeft vervalst. Anders dan de raadsman heeft gesteld, zijn dit geen aanvragen, die aan wettelijke eisen moeten voldoen om die kwalificatie te verdienen, maar formulieren met betrekking tot de aanvraag, waarbij het oogmerk om deze als echt en onvervalst te (laten) gebruiken constitutief voor de strafbaarheid is.

De rechtbank komt tot het oordeel dat het de verdachte is geweest die, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, vanuit de woning via het daarbij behorende IP-adres en via de IP-adressen van de andere woningen in totaal 158, 56 en 229 digitale formulieren met betrekking de huur-, zorg- en kinderopvangtoeslag 2010 en 2011 heeft verzonden. Weliswaar is uit het opsporingsonderzoek gebleken dat de computers die tijdens de doorzoeking op 21 februari 2011 in de woning aanwezig waren, niet zijn gebruikt om de website van de Belastingdienst te benaderen. Medeverdachte 5 heeft evenwel verklaard dat de verdachte gebruik maakte van een laptop, die hij altijd meenam. Kennelijk is dit de, niet ter plaatse aangetroffen, computer waarmee de hier bedoelde mutaties naar de Belastingdienst zijn verzonden. Een andere aannemelijke verklaring is er niet. Meer in het bijzonder acht de rechtbank het ongeloofwaardig dat anderen in (of in de nabijheid van) verdachtes woning de bewezen handelingen hebben verricht, zonder dat de verdachte daaraan heeft deelgenomen. Daarvoor zijn de handelingen te frequent, te divers, in tijd te verspreid, zijn in verdachtes woning teveel aanwijzingen van betrokkenheid van de bewoners gevonden, terwijl verschillende getuigenverklaringen op de betrokkenheid van de verdachte wijzen.
 
Feit 3: gewoontewitwassen
 
Wat de verdachte betreft acht de rechtbank in elk geval bewezen dat hij het geld dat in zijn woning is aangetroffen heeft witgewassen. Immers, de verdachte beschikt zelf over geen noemenswaardig inkomen of vermogen waaruit deze gelden afkomstig zouden kunnen zijn. Datzelfde geldt voor zijn vriendin. Hij heeft geen verklaring gegeven over de bron van het geld. Bewezen is dat de verdachte is betrokken bij een grootschalige belastingfraude, waarbij de belastingdienst op bankrekeningen in beheer bij de verdachte en de medeverdachten soms tienduizenden euro’s uitbetaalde. Het kan derhalve niet anders of dit geld is afkomstig uit de bewezen verklaarde fraude. Nu deze gelden giraal zijn verworven, is dit contant aangetroffen geld kennelijk bij de bank opgenomen of gepind en aldus omgezet in de in art. 420bis, eerste lid, aanhef en onder b, Sr bedoelde zin. Voorts heeft in elk geval de medeverdachte 4 geld op zijn bankrekening ontvangen dat afkomstig was van bankrekeningen die op naam stonden van derden maar welke bij de medeverdachten in beheer waren, terwijl dat geld door de belastingdienst op die rekeningen was gestort ten behoeve van anderen dan die derden. Hier is sprake van overdragen zoals bedoeld in art. 420bis, eerste lid, aanhef en onder b Sr, dat ook aan de verdachte als medepleger is toe te rekenen.

Veroordeling in het kader van de Geneesmiddelenwet; verstrekken van humane geneesmiddelen aan dierenartspraktijken; vrijspraak van verduistering/diefstal; toepassing art. 9a Sr

Rechtbank Maastricht 3 september 2012, LJN BX6353

Tijdens een doorzoeking op 9 augustus 2010 in een dierenartspraktijk te Heerlen is het humane geneesmiddel Propofol aangetroffen. Dit betreft een zogenoemd UR-geneesmiddel, dat alleen op basis van een recept van een arts door een apotheker aan een eindgebruiker ter hand kan worden gesteld. De Propofol is afkomstig van de Spoedeisende Hulp van het Elkerliek Ziekenhuis te Helmond. Verdachte heeft verklaard dat hij werkzaam is als verpleegkundige op de spoedeisende hulp in het Elkerliek ziekenhuis te Helmond en al jaren geneesmiddelen verzamelt waarvan de houdbaarheidsdatum verstreken is. Hij heeft verder verklaard dat hij deze geneesmiddelen vervolgens aan zijn vader geeft, die de geneesmiddelen gebruikt in een dierenkliniek te Heerlen waar hij werkzaam is. Ook heeft verdachte verklaard dat hij geen arts, apotheker of vrijgestelde bij ministeriële regeling is.

Feit 1: art. 61 lid 1 Geneesmiddelenwet

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte onbevoegd het UR-geneesmiddel Propofol aan zijn vader ter hand heeft gesteld. Er is sprake van een economisch delict, waarbij niet is vereist dat verdachte zogenaamd ‘boos opzet’ heeft gehad op de verweten gedragingen. Vereist is slechts dat verdachte ‘kleurloos opzet’ heeft gehad op het ter hand stellen van het geneesmiddel. De vraag of verdachte op de hoogte was van het feit dat het strafbaar is om dit geneesmiddel ter hand te stellen, doet dan ook niet ter zake. Aangezien verdachte niet heeft ontkend dat hij het geneesmiddel willens en wetens aan zijn vader ter hand heeft gesteld, is de rechtbank, anders dan de raadsman, van oordeel dat verdachte het ten laste gelegde opzettelijk heeft begaan.

Feit 2: Diefstal/verduistering

Verdachte heeft verklaard dat hij het verzamelen en aan zijn vader geven van de verlopen geneesmiddelen doet met medeweten en toestemming van zijn leidinggevende. Ook heeft hij verklaard dat hij de doos Propofol, waarvan de houdbaarheidsdatum nog niet verstreken was, per abuis heeft meegenomen. Toen zijn vader ontdekte dat de houdbaarheidsdatum van deze doos nog niet was verstreken, heeft hij telefonisch contact met verdachte opgenomen. Verdachte heeft verder verklaard dat hij deze doos terug wilde halen en wilde retourneren aan het ziekenhuis, maar dat de doos toen al in beslag was genomen tijdens de doorzoeking in de dierenartspraktijk. De vader van verdachte bevestigt de verklaring van verdachte. Op 12 augustus 2010 is er een telefoongesprek getapt tussen verdachte en zijn vader. In dit gesprek wordt gesproken over de betreffende doos Propofol. Verdachte zegt onder andere dat hij de verkeerde doos heeft meegenomen.

De rechtbank overweegt dat uit het dossier niet naar voren komt dat er in de dierenartspraktijken behalve de bewuste doos Propofol nog meer geneesmiddelen zijn aangetroffen waarvan de houdbaarheidsdatum nog niet was verstreken. Evenmin is in het dossier informatie aanwezig die erop wijst dat uit het ziekenhuis meer geneesmiddelen zijn weggenomen waarvan de houdbaarheidsdatum nog niet was verstreken. Uit het getapte telefoongesprek tussen verdachte en zijn vader kan de rechtbank, anders dan de officier van justitie stelt, ook niet afleiden dat verdachte de bewuste doos Propofol opzettelijk uit het ziekenhuis heeft weggenomen. De rechtbank acht de verklaring van verdachte daarom geloofwaardig en is van oordeel dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich de doos Propofol, waarvan de houdbaarheidsdatum nog niet was verstreken, wederrechtelijk heeft toegeëigend.dan wel deze heeft weggenomen met het oogmerk het zich wederrechtelijk toe te eigenen. Zij zal verdachte dan ook van het tenlastegelegde onder 2 primair en subsidiair vrijspreken.
 
Strafoplegging

Bij het bepalen van de op te leggen straf houdt de rechtbank in het voordeel van verdachte rekening met zijn blanco strafblad. Ook neemt zij in acht dat uit het dossier naar voren komt dat het gangbare praktijk was dat verdachte medicijnen, waarvan de houdbaarheidsdatum was overschreden, uit het ziekenhuis meenam ten behoeve van dierenartspraktijken en dat zijn leidinggevende hiervan op de hoogte was en dit ook goed vond. De rechtbank vindt dat dit verdachte niet ontslaat van zijn strafrechtelijke verantwoordelijkheid. Als verpleegkundige die veel werkt met medicijnen en hier gemakkelijk toegang toe heeft, zou hij op de hoogte moeten zijn van de wettelijke regels omtrent het ter hand stellen van medicijnen. Daar staat tegenover dat het binnen het ziekenhuis waar verdachte werkzaam was kennelijk alom bekend en geaccepteerd was dat verdachte verlopen medicijnen verzamelde om hier nog een (in zijn ogen) goede bestemming aan te geven als diergeneesmiddel. Daarnaast houdt de rechtbank ten voordele van verdachte nog rekening met het feit dat sinds de inverzekeringstelling van verdachte in deze strafzaak bijna twee jaar is verstreken en dat verdachte, ondanks dat hij toestemming van zijn leidinggevende had, naar aanleiding van de onderhavige beschuldiging zijn baan is kwijtgeraakt.

De rechtbank ziet aanleiding art. 9a Sr toe te passen en de verdachte schuldig te verklaren zonder oplegging van enige straf of maatregel.

Valsheid in geschrift en het opzettelijk nalaten om gegevens te verstrekken die van belang zijn voor de vaststelling van het recht op een Abw-uitkering en WAO-uitkering, meermalen gepleegd.

Rechtbank Maastricht 31 augustus 2012, LJN BX6267

Verdachte heeft op zeer geraffineerde en complexe wijze driemaal valsheid in geschrift gepleegd, ten gevolge waarvan zij ten onrechte een verblijfsdocument, een WAO-uitkering en een bijstandsuitkering op naam van haar zuster heeft verkregen. Verdachte ontving intussen, op eigen naam, ook een bijstandsuitkering. 

Gedurende negen jaar heeft verdachte verzuimd om aan de gemeente en het CWI door te geven dat zij inkomsten verwierf uit een WAO-uitkering en bijstandsuitkering op naam van haar zuster. Verdachte heeft ten gevolge van haar handelen een voordeel genoten van bijna € 200.000. 

De rechtbank heeft verdachte - onder verwijzing naar de nieuwe oriëntatiepunten voor fraude - veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 12 maanden, met aftrek van de duur van het voorarrest.

Veroordeling tot werkstraf voor valsheid in geschrifte asbestrapportages

Rechtbank Arnhem 30 augustus 2012, LJN BX6150

De rechtbank acht bewezenverklaard dat verdachte 13 asbestinventarisatierapporten van zijn bedrijf heeft vervalst door gegevens te gebruiken van een bedrijf waarmee hij aanvankelijk samenwerkte, welke samenwerking hij inmiddels had opgezegd. 

De straf valt lager uit dan de eis van de officier van justitie omdat de feiten zich binnen een relatief korte periode afspeelden en verdachte een blanco strafblad had. Verdachte wordt veroordeeld tot een werkstraf van 120 uur.

Veroordeling directeur voor feitelijk leiding geven aan diverse bedrijven, afvalstoffeninrichting zonder de daartoe vereiste vergunning, bodemverontreiniging, geen rechtsdwaling

Rechtbank ‘s-Hertogenbosch 9 juli 2012, LJN BX0815

Aan verdachte is o.a. ten laste gelegd dat verdachte feitelijk leiding heeft gegeven aan het door:

Feit 1 subsidiair: Bedrijf 1 t/m 4 zonder een daartoe verleende vergunning een afvalstoffeninrichting in werking hebben, art. 8.1 lid 2 Wet milieubeheer.

Feit 2: Bedrijf 1 t/m 4 op een perceel opzettelijk handelingen op of in de bodem verrichten. Zij hebben carbon black op het perceel  opgeslagen/verpakt/vervoerd/verwerkt waardoor zij de bodem van het perceel hebben vervuild. Vervolgens is de carbon black daar blijven liggen waardoor het in de bodem kon raken, art. 13 Wet bodembescherming.

Feit 3: Bedrijf 1, 2, 3, 16 en 5 op een perceel opzettelijk handelingen op of in de bodem verrichten. Immers is carbon black op zodanige wijze opgeslagen/omverpakt/vervoerd/verwerkt dat de bodem hiermee werd vervuild en is de carbon black daar vervolgens blijven liggen, waardoor het in de bodem kon raken, art. 13 Wet bodembescherming.

Feit 4: Bedrijf 1 t/m 3, 16 en 5 in één of meer loodsen, zonder daartoe verleende vergunning, een afvalstoffeninrichting in werking hebben, art. 8.1 lid 2 Wet milieubeheer.

Ontvankelijkheid van de OvJ

De raadsman heeft bepleit dat de OvJ niet-ontvankelijk dient te worden verklaard, doordat door de vervolging van verdachte de beginselen van behoorlijke procesorde zijn geschonden. De raadsman baseert zich op de volgende feiten en omstandigheden:

a) De politie heeft een persbericht over de zaak naar buiten gebracht onder de kop “Politie houdt man aan voor onjuist opslaan kankerverwekkende stoffen”. Deze kop en de inhoud van het bericht zijn onjuist en tendentieus. Door de publiciteit was verdachte door de media al veroordeeld voordat de rechtbank over de zaak heeft geoordeeld.

b) Mogelijk andere personen of bedrijven die bij de aan verdachte ten laste gelegde feiten waren betrokken, zijn niet vervolgd. De keuze van de OvJ verdachte wel te vervolgen is willekeurig en disproportioneel.

c) In 2007 heeft de politie in de loods carbon black aangetroffen. Verdachte is toen opgedragen dit te verwijderen en hij is voor het bezit ervan niet vervolgd. Daarui heeft verdachte de conclusie getrokken dat het strafrechtelijk onderzoek zich niet meer op die partij carbon black zou richten. Verdachte wordt nu echter vervolgd voor het bezit van die partij.

Oordeel van de rechtbank

a) Het gebruik van de woorden 'kankerverwekkend' en 'gevaarlijk' zonder dat dit wordt ondersteund door de conclusies van het NFI, levert in de gegeven omstandigheden - de stof is volgens het NFI wel mogelijk kankerverwekkend - geen zodanige schending van de beginselen van behoorlijke procesorde op dat dit de niet ontvankelijkheid van de officier van justitie tot gevolg moet hebben.

b) Het enkele feit dat verdachte wel is vervolgd en dat andere betrokken bedrijven of personen niet zijn vervolgd, brengt nog niet zonder meer mee dat het gelijkheidsbeginsel is geschonden. Feiten of omstandigheden die zouden leiden tot het oordeel dat het gelijkheidsbeginsel in deze zaak is geschonden, zijn niet aannemelijk geworden.

c) Uit het onderzoek ter terechtzitting is komen vast te staan dat van de partij carbon black die is aangetroffen, in 2007 al bekend was dat die partij daar stond. In 2007 is besloten verdachte daarvoor niet strafrechtelijk te vervolgen, maar om de bestuursrechtelijke weg te volgen. Een van de doelstellingen daarbij was dat de aangetroffen hoeveelheid carbon black, met inachtneming van de geldende regelgeving, zou worden afgevoerd. Deze doelstelling heeft verdachte echter niet gerealiseerd en daarom heeft de officier van justitie besloten verdachte alsnog te volgen toen de partij carbon black in 2010 wederom werd aangetroffen. Aan de beslissing, genomen in 2007 om verdachte niet strafrechtelijk te vervolgen, kon en mocht verdachte niet het vertrouwen ontlenen dat hij niet zou worden vervolgd als zou worden geconstateerd dat hij de partij carbon black niet op de voorgeschreven wijze had afgevoerd.

Gelet hierop verwerpt de rechtbank het door de raadsman gevoerde verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van de officier van justitie.

Beoordeling van de zaak

Feit 1 en 4: Afvalstof

Namens verdachte is aangevoerd dat de aangetroffen carbon black geen afvalstof is. De rechtbank interpreteert de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie als volgt:

Het begrip afvalstoffen moet niet zo beperkt worden opgevat dat daaronder niet de stoffen vallen die voor hergebruik geschikt zijn. De enkele omstandigheid dat stoffen waarvan afstand wordt gedaan nog commerciële waarde hebben, betekent niet dat die stoffen niet als afvalstoffen kunnen worden beschouwd. Het toepassingsgebied van het begrip afvalstof hangt samen met de betekenis van de term zich ontdoen. Het zwaartepunt ligt bij de intentie en de gedragingen van de houder van de stoffen die daarvan afstand doet. Een aanknopingspunt kan zijn of en zo ja welke vergoeding de ontvanger voor de desbetreffende stoffen betaalt.

De rechtbank komt derhalve tot de conclusie dat de carbon black die werd aangetroffen een afvalstof is. Zelfs indien de carbon black als een bijproduct moet worden beschouwd, gaat het om een afvalstof, nu bedrijf 14 zich ervan heeft ontdaan en de handelswaarde ervan zich niet laat vergelijken met die van het hoofdproduct.

Gelet op de bewijsmiddelen is het verdachte zelf geweest die de beschikking heeft gekregen over de door getuige 2 achtergelaten carbon black en die over die partij(en) carbon black heeft beslist, daarbij gebruik makend van diverse van zijn vennootschappen. Aldus heeft verdachte feitelijk leiding gegeven aan de verboden gedraging.

Feit 2:

Nu in de inrichting op- en overslag van emballage plaatsvond valt het bodemrisico volgens de Nederlandse Richtlijn Bodembescherming bedrijfsmatige activiteiten in categorie C (emissiescore 3-5). Men dient dan voorzieningen te treffen en maatregelen te nemen om het bodemrisico naar categorie A (emissiescore 1) terug te brengen. Volgens de NRB moet daarbij gedacht worden aan voorzieningen als ten minste een kerende vloer of opvangbak. Verder moet er algemene zorg zijn bij het morsen van stoffen en moeten er voldoende faciliteiten zijn om de gemorste stoffen op te ruimen. Van deze voorzieningen, zorg en faciliteiten is niet gebleken. De rechtbank acht feit 2 bewezen. 

Gelet op de bewijsmiddelen is het verdachte zelf geweest die de beschikking heeft gekregen over de door getuige 2 achtergelaten carbon black en die over die partij(en) carbon black heeft beslist, daarbij gebruik makend van diverse van zijn vennootschappen. Aldus heeft verdachte feitelijk leiding gegeven aan de verboden gedraging. 

Feit 3: vrijspraak

Uit de bewijsmiddelen is volgens de rechtbank niet gebleken dat voorzieningen en maatregelen als bedoeld in de Nederlandse Richtlijn Bodembescherming bedrijfsmatige activiteiten, die erop zijn gericht het bodemrisico naar categorie A terug te brengen, ontbraken. Het ten laste gelegde kan derhalve niet bewezen worden. 

Dwaling?

De raadsman van verdachte aangevoerd dat verdachte heeft gedwaald over de aard van de partij carbon black omdat verdachte op grond van de regelgeving in de veronderstelling verkeerde dat de partij carbon black normale handelswaar en geen afvalstof betrof waarvoor geen milieuvergunning nodig was. Hieruit concludeert de raadsman dat verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging ten aanzien van de onder 1 en onder 4 bewezen verklaarde feiten wegens afwezigheid van alle schuld door rechtsdwaling.

Verdachte heeft verklaard dat hij wist dat de partij carbon black afval was. Verdachte wist of had moeten weten dat voor de opslag van afvalstoffen van meer dan 35m3 een vergunning als bedoeld in art. 8.1 Wm nodig was en dat een dergelijke vergunning niet was afgegeven voor de inrichtingen. 

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen verwerpt de rechtbank het door de raadsman van verdachte gevoerde verweer. 

Omzet- en loonbelastingfraude, feitelijk leidinggeven, overschreiding redelijke termijn, art. 9a Sr

Rechtbank Roermond 27 juni 2012, LJN BW9611

Verdachte is tezamen met twee andere (mede-verdachten) een v.o.f. aangegaan. Verdachte heeft een doorslaggevende stem en was verantwoordelijk voor o.a. de in- en verkoop van de inventaris, het bijhouden van de administratie en de uitbetaling van de lonen.

Aan verdachte werd ten laste gelegd feitelijk leiding te geven aan het doen van onjuiste loonbelastingaangiften. Verdachte heeft verklaard dat de lonen bewust niet werden aangegeven als loon in de administratie maar als “uitbesteed werk“. Er werd dan ook geen loonbelasting en werknemers- en werkgeverspremies over afgedragen.  Ten aanzien van dit feit is de rechtbank dan ook tot een veroordeling over gegaan.

Ook werd aan verdachte ten laste gelegd het feitelijk leiding geven aan het doen van onjuiste omzetbelastingaangiften en het vervalsen van facturen (art. 251 Sr). Bij de v.o.f.  werden ordners aangetroffen met als inhoud aan afnemers gerichte vrachtbrieven, genoemd vrachtbrieven hoog. Bij de accountant werden facturen en vrachtbrieven aangetroffen, genoemd vrachtbrieven laag.  Na onderzoek bleek dat de vrachtbrieven hoog qua datum, rekeningnummer, klantnummer en overige klantgegevens, overeenkwamen met de bij de accountant aangetroffen facturen en vrachtbrieven laag. Op de vrachtbrieven hoog waren echter meer goederen vermeld en ook het daarop vermelde totaalbedrag washoger dan op de facturen en vrachtbrieven laag. Deze lagere factuur en vrachtbrief laag, die de werkelijke levering niet weergaven, werden door de v.o.f. in haar financiële administratie opgenomen en verwerkt. Een deel van het verschil tussen de facturen en vrachtbrieven laag en de vrachtbrieven hoog werd aan de hand van de goederenlijsten door de v.o.f. verantwoord op de rekening met de vermelding “particulier” en klantnummer 18. Een percentage van ongeveer 9% van dit totale verschil werd door de v.o.f. niet verantwoord.  De belastingdienst is er evenwel niet in geslaagd aannemelijk te maken dat dit verschil bestaat uit met omzetbelasting belaste ontvangsten. Volgens de getuige kan het wel bevonden verschil bestaan uit niet belaste omzet, aflossingen van leningen, ontvangen huren, dan wel levering van goederen.  

Op 24 januari 2007 heeft de eerste vervolgingsdaad plaatsgevonden. Pas op 1 september is de zaak voor het eerst ter zitting aangebracht. De rechtbank oordeelt dat de redelijke termijn is geschonden. En dat het voordeel dat verdachte met de bewezen verklaarde heeft behaald gering is (het berekende fiscale nadeel is € 73.455,79), waardoor de belastingdienst ook zelf de zaak af had kunnen doen. De rechtbank oordeelt dan ook dat een bewezenverklaring alleen voldoende is en legt verder geen straf op aan verdachte.

Afwijzing wrakingsverzoek

Rechtbank Rotterdam 7 augustus 2012, LJN BX3790

Het verzoek heeft betrekking op de wijze waarop de rechters de verzoeken van de verdediging tot het horen van met name de melder en diens "souffleur" op de zitting van 29 juni 2012 hebben afgewezen, stellende dat op basis van hetgeen de melder tot op heden heeft gezegd niet te verwachten was dat deze nog iets kon aangeven in het belang van de verdediging of woorden van gelijke strekking. Dat is volgens verzoekster hoe dan ook een stelling, die vooruitloopt op een verklaring over hetgeen deze getuigen hebben kunnen zien of hebben gezien. Dit terwijl de getuigen niet alleen van belang zijn in verband met de grondslag van de verdenking, maar vooral ten aanzien van de waarheidsvinding. Deze getuigen worden verondersteld directe getuigen te zijn geweest van het door de verdediging bestreden 'sjouwen' van tassen door verzoekster.

Beoordeling

Naar het oordeel van de wrakingskamer vormt de enkele omstandigheid dat de rechters het verzoek om het horen van de twee getuigen met de gegeven motivering hebben afgewezen, ook al zou deze beslissing niet juist zijn, geen aanwijzing voor het oordeel dat de rechters jegens verzoekster een vooringenomenheid koesteren, althans dat de door verzoekster daaromtrent gekoesterde vrees naar objectieve maatstaven gerechtvaardigd is.

Afgewezen wrakingsverzoek, afwijzing horen getuigen

Rechtbank Rotterdam 7 augustus 2012, LJN BX3790

Het verzoek heeft betrekking op de wijze waarop de rechters de verzoeken van de verdediging tot het horen van met name de melder en diens "souffleur" op de zitting van 29 juni 2012 hebben afgewezen, namelijk stellende dat op basis van hetgeen de melder tot op heden heeft gezegd niet te verwachten was dat deze nog iets kon aangeven in het belang van de verdediging of woorden van gelijke strekking. Dat is volgens verzoekster hoe dan ook een stelling, die vooruitloopt op een verklaring over hetgeen deze getuigen hebben kunnen zien of hebben gezien. Dit terwijl de hiervoor genoemde getuigen niet alleen van belang zijn in verband met de grondslag van de verdenking, maar vooral ten aanzien van de waarheidsvinding. Immers, deze getuigen worden verondersteld directe getuigen geweest te zijn van het door de verdediging bestreden 'sjouwen' van tassen door verzoekster. 

Naar het oordeel van de wrakingskamer vormt de enkele omstandigheid dat de rechters het verzoek om het horen van de twee getuigen met de gegeven motivering hebben afgewezen, ook al zou deze beslissing niet juist zijn, geen aanwijzing voor het oordeel dat de rechters jegens verzoekster een vooringenomenheid koesteren, althans dat de door verzoekster daaromtrent gekoesterde vrees naar objectieve maatstaven gerechtvaardigd is.