Hoge Raaf 27 juni 2017, ECLI:NL:HR:2017:1284

Ingevolge art. 36f, achtste lid, in verbinding met art. 24c, eerste lid, Sr dient de rechter bij het opleggen van de verplichting tot betaling aan de Staat van een som gelds ten behoeve van het slachtoffer voor het geval dat noch volledige betaling noch volledig verhaal van het verschuldigde bedrag volgt, te bevelen dat vervangende hechtenis zal worden toegepast. Die vervangende hechtenis mag in een geval als het onderhavige waarin sprake is van samenloop als bedoeld in art. 57 Sr, op grond van art. 60a in verbinding met art. 24c, derde lid, Sr voor de beide betalingsverplichtingen gezamenlijk ten hoogste een jaar bedragen.

Hoge Raad 4 juli 2017, ECLI:NL:HR:2017:1207

Hoge Raad 4 juli 2017, ECLI:NL:HR:2017:1215

Het middel behelst de klacht dat het hof ten onrechte voor het bewijs gebruik heeft gemaakt van een verklaring die in het vooronderzoek is afgelegd door een getuige (betrokkene) die de verdediging niet heeft kunnen ondervragen, althans dat het hof in dit verband onterecht, althans onbegrijpelijk, heeft geoordeeld dat de desbetreffende verklaring voldoende steun vindt in ander bewijsmateriaal en dat door de verdediging is afgezien van het horen van de getuige en niet is verzocht om compensatie wegens het ontbreken van de gelegenheid betrokkene als getuige te horen.

Hoge Raad 4 juli 2017, ECLI:NL:HR:2017:1216

Het eerste middel klaagt dat het hof voor het bewijs van het onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde gebruik heeft gemaakt van een zogenoemde schakelbewijsconstructie, terwijl aan de voorwaarden daarvoor niet is voldaan. Het tweede middel klaagt dat het hof in strijd heeft gehandeld met de bewijsminimumregel van art. 342, tweede lid, Sv doordat het hof het bewijs dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan uitsluitend heeft aangenomen op verklaringen van de aangeefster betrokkene 1. Het derde middel bevat eenzelfde klacht met betrekking tot het bewijs van de feiten 2 en 3, dat uitsluitend zou steunen op de verklaringen van de aangeefster betrokkene 2. De middelen lenen zich voor een gezamenlijke bespreking.

Hoge Raad 4 juli 2017, ECLI:NL:HR:2017:1233

Een aangehouden verdachte heeft sinds 22 december 2015 het recht op aanwezigheid en bijstand van een raadsman tijdens zijn verhoor door de politie, behoudens bij het bestaan van dwingende redenen om dat recht te beperken. Anders dan het middel tot uitgangspunt neemt, kon de verdachte ten tijde van het opsporingsonderzoek in de onderhavige zaak – in het bijzonder ten tijde van de politieverhoren van de verdachte op 12, 13 en 20 januari 2014 – noch aan art. 28 Sv, noch aan art. 6 EVRM een aanspraak op verhoorbijstand ontlenen.

Hoge Raad 4 juli 2017, ECLI:NL:HR:2017:1015

Mede naar aanleiding van recente rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is de vraag gerezen hoe de eisen die in de rechtspraak van de Hoge Raad worden gesteld aan de onderbouwing van een verzoek tot het oproepen en horen van een getuige, zich verhouden tot het in art. 6 EVRM bedoelde recht van de verdachte op een eerlijk proces. In dit arrest gaat de Hoge Raad nader in op deze vraag.

Hoge Raad 27 juni 2017, ECLI:NL:HR:2017:1166

Het middel betoogt dat verdachte had moeten worden vrijgesproken omdat de camerabeelden die in de casino's zijn gemaakt gekoppeld zijn aan de persoonsgegevens van de bezoekers en aldus als gevoelige gegevens zijn aan te merken. Het hof is volgens de schriftuur niet ingegaan op dat gevoerde verweer.

Hoge Raad 27 juni 2017, ECLI:NL:HR:2017:1159

De tweede klacht van het tweede middel houdt in dat het oordeel van het hof dat de overschrijding van de redelijke termijn in hoger beroep dermate beperkt is dat de geconstateerde verdragsschending voldoende gecompenseerd is door de enkele vaststelling dat inbreuk is gemaakt op het recht op een behandeling binnen een redelijke termijn als bedoeld in art. 6 EVRM onbegrijpelijk is.