Veroordeling wegens feitelijk leiding geven aan het zonder vergunning uitvoeren van een hoeveelheid tritium(gas)

Gerechtshof Arnhem 22 januari 2013, LJN BY9127 De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het feitelijk leidinggeven van het door zijn rechtspersoon medeplegen van de export van een hoeveelheid tritium(gas), terwijl de daarvoor benodigde vergunning ontbrak. Het transport betrof een retourzending tritium(gas) aan de leverancier. De verdachte heeft met zijn handelen de regelgeving die op dit gebied geldt niet in acht genomen en ten onrechte radioactief materiaal laten verzenden zonder vergunning.

Standpunt raadsman

De raadsman heeft betoogd dat de verdachte geen (voorwaardelijk) opzet had om tritium(gas) zonder vergunning Nederland uit te voeren.

Voorts is betoogd dat de Verordening (EG) Nr. 1334/2000 van de Raad van 22 juni 2000 tot instelling van een communautaire regeling voor controle op de uitvoer van producten en technologie voor tweeërlei gebruik slechts betrekking heeft op een hoeveelheid van 40 Ci of meer, zodat de verdachte ten minste voor een deel van de tenlastegelegde feiten dient te worden vrijgesproken aangezien daarin ook 5 hoeveelheden van 10 Ci zijn opgenomen.

Oordeel hof

Het hof heeft niet de overtuiging bekomen dat de verdachte bewust de kans dat het tritium(gas) zonder vergunning uitgevoerd zou worden heeft aanvaard of op de koop toe heeft genomen. De verdachte is er van uit gegaan dat een vergunning, zo die vereist was, door getuige (aan wiens bedrijf het transport was uitbesteed) zou worden aangevraagd en dat deze t.t.v. de export aanwezig zou zijn. Aldus is het hof van oordeel dat de verdachte geen (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op het zonder vergunning uitvoeren van het betreffende tritium(gas).

Naar het oordeel van het hof is bewezen dat B.V. X tritium(gas) heeft geëxporteerd, terwijl de daarvoor benodigde vergunning ontbrak (de overtreding). Bovendien kan deze (verboden) gedraging in redelijkheid aan de rechtspersoon B.V. X worden toegerekend: Een transport van tritium(gas) valt binnen de bedrijfsomschrijving, terwijl het transport de B.V. dienstig was en de B.V. erover mocht beschikken of het transport al dan niet zou plaatsvinden.

De verdachte, blijkens het Uittreksel van de Kamer van Koophandel van B.V. X van 17 juli 2009, de enige bestuurder van het bedrijf en als zodanig alleen/zelfstandig bevoegd, was bevoegd en redelijkerwijs gehouden om de verboden gedraging te voorkomen. De verdachte heeft zich, door in die hoedanigheid onvoldoende navraag te (blijven) doen over de vraag of de vergunning indien nodig inderdaad ook was afgegeven en informatie in te winnen, als opdrachtgever schuldig gemaakt aan de tenlastegelegde overtreding. Het enkele feit dat verdachte de export heeft uitbesteed aan een ander doet daar niet aan af, ook al zou die ander een gespecialiseerde onderneming zijn.

Voor zover is betoogd dat de Verordening voor tweeërlei gebruik slechts betrekking heeft op hoeveelheden van 40 Ci of meer, moet volgens het hof uit de toepasselijke regelgeving worden afgeleid dat de uitzondering die in de noot is genoemd alleen geldt voor producten en toestellen die de stof tritium in welke vorm dan ook bevatten en ziet deze niet ook op stof zelf, ook niet wanneer een partij tritium in kleine eenheden is verpakt. Het verweer wordt om die reden verworpen.

Bewezenverklaring

Het bewezen verklaarde levert op feitelijk leiding geven aan door een rechtspersoon begaan van medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld krachtens art. 3:1 Algemene Douanewet.

Beroep op rechtsdwaling

De raadsman heeft betoogd dat bij de verdachte alle schuld afwezig was, omdat hij heeft gehandeld in een verontschuldigbare onbewustheid ten aanzien van de ongeoorloofdheid van de gedraging. De verdachte is afgegaan op het advies van een instantie waaraan zodanig gezag en deskundigheid valt toe te kennen dat hij in redelijkheid op de deugdelijkheid van het oordeel mocht vertrouwen. Verzocht is om de verdachte van alle rechtsvervolging te ontslaan.

Standpunt OM

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat een beroep op rechtsdwaling alleen kan slagen indien de verdachte in het geheel geen verwijt valt te maken. De advocaat-generaal heeft daarbij onder meer gewezen op de rechtspraak van het gerechtshof Amsterdam inzake Probo Koala. Tevens heeft hij erop gewezen dat de verdachte in dit geval niet is geadviseerd over het al dan niet benodigd zijn van een vergunning. Het beroep op rechtsdwaling gaat niet op volgens de advocaat-generaal.

Oordeel hof

Uit het dossier blijkt dat de verdachte het bedrijf [B.V. Y] heeft ingeschakeld om een retourzending van tritium(gas) te verrichten. Hoewel de verdachte heeft verklaard dat dit een gerenommeerd bedrijf betreft, is gesteld noch gebleken dat dit bedrijf een onafhankelijke en onpartijdige adviseur is op dit gebied en een specifieke deskundigheid bezit ten aanzien van de vergunningen die benodigd zijn voor het transport van goederen als in het onderhavige geval. Ook blijkt niet dat de verdachte daadwerkelijk en expliciet door dit bedrijf is geadviseerd over de vergunningen die nodig zijn voor zo een export van tritium(gas), welke materie op zichzelf wel als complex is aan te merken. De verdachte is zelf echter al een aantal jaren actief in deze branche, zodat dit argument – mede bezien in hetgeen hiervoor is opgemerkt over de andere van belang zijnde factoren – niet doorslaggevend is geacht. Het handelen van de verdachte was derhalve wederrechtelijk en het beroep op rechtsdwaling faalt.

Beroep op feitelijke dwaling

Voor zover nog is betoogd dat de verdachte heeft gedwaald ten aanzien van de feiten, omdat hij niet wist of een vergunning was aangevraagd en/of aanwezig, is het hof van oordeel dat dit verweer eveneens faalt. Het had op de weg van de verdachte gelegen om na te gaan of een vergunning aanwezig was voor de export van de producten. De verdachte heeft onvoldoende zorg betracht om op de hoogte geraken van de eisen die de wet stelt aan export van het tritium(gas en aldus te voorkomen dat het transport zou worden uitgevoerd zonder de benodigde vergunning.

Verdachte is strafbaar aangezien geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden de verdachte niet strafbaar zou doen zijn.

Strafoplegging

Het hof heeft in voornoemde omstandigheden aanleiding gezien om een geheel voorwaardelijke geldboete van € 10.000.- op te leggen. De ernst van het feit brengt met zich dat toepassing van artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht, zoals verzocht door de raadsman, niet aan de orde kan zijn.

Lees hier de volledige uitspraak.

Hof gaat om: cautie wél verplicht bij WAHV-zaken

Gerechtshof Leeuwarden 10 januari 2013, LJN BY8163 Essentie

Hoewel de wetgever in de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (WAHV) niet heeft voorzien in de plicht voor de opsporingsambtenaar om, voorafgaand aan een mondelinge ondervraging met het oog op een aan een betrokkene op te leggen administratiefrechtelijke sanctie, hem mede te delen dat hij niet tot antwoorden verplicht is, acht het hof het onjuist een verklaring van een betrokkene, waaraan die cautie niet is voorafgegaan, te gebruiken voor de vaststelling dat de gedraging is verricht. Immers, om ten volle van de in het EVRM neergelegde rechten gebruik te kunnen maken is van belang dat betrokkenen op de hoogte zijn van die rechten. Gelet op de wijze waarop het Wetboek van Strafrecht en de Algemene wet bestuursrecht daaraan vorm hebben gegeven, dient ook aan het horen van een betrokkene ter zake van een gedraging in het kader van de WAHV de cautie vooraf te gaan. Tenzij anders blijkt, mag bij het ontbreken van de cautie er niet van worden uitgegaan dat sprake is van een vrijwillig afgelegde verklaring.

Feiten

Aan de betrokkene is een administratieve sanctie van € 110,- opgelegd wegens het vasthouden van een mobiele telefoon tijdens het rijden.

De gemachtigde klaagt erover dat de betrokkene de cautie niet is gegeven bij de staandehouding. De betrokkene werd bij de staandehouding door twee verbalisanten aangesproken met de mededeling dat zij hadden vastgesteld dat hij reed met een mobiele telefoon in zijn hand. Door de overbluffende, suggestieve en concluderende wijze van handelen van de verbalisanten is direct een verhoorsituatie ontstaan, aldus de gemachtigde. De betrokkene - 16 jaar en licht verstandelijk gehandicapt - heeft, zonder dat hij erop is gewezen dat hij niet tot antwoorden is verplicht, een bekentenis afgelegd. Hierdoor is hij in zijn rechten geschaad, aldus de gemachtigde, die in dit verband onder meer wijst op het bepaalde in artikel 5:10a Awb.

Het Hof gaat hierin mee en acht het onjuist een verklaring van een betrokkene, waaraan die cautie niet is voorafgegaan, te gebruiken voor de vaststelling dat de gedraging is verricht. Om die reden zal het hof dan ook de bij de staandehouding afgelegde verklaring van de betrokkene niet gebruiken voor de beoordeling van de vraag of de gedraging, het vasthouden van een mobiele telefoon tijdens het rijden, is komen vast te staan. De verklaring van de verbalisant biedt onvoldoende grondslag voor die vaststelling en dus is volgens het hof niet komen vast te staan dat de gedraging is verricht.

Het hof vernietigt de beslissing van de kantonrechter, het beroep wordt gegrond verklaard en de beslissing van de officier van justitie alsmede de inleidende beschikking worden vernietigd.

Lees hier de volledige uitspraak.

Beschuldiging van meineed. Beklag afgewezen wegens ontbreken van voldoende bewijs.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch 15 januari 2013, LJN BY8723 Klager deed op 21 december 2011 aangifte van meineed, beweerdelijk gepleegd door beklaagde in een door hem op 25 januari 2011 als getuige afgelegde verklaring bij de rechtbank Middelburg. Het getuigenverhoor van beklaagde vond plaats in het kader van een civiele procedure, strekkende tot schadevergoeding aan een slachtoffer van pater X., die in 1990 door de rechtbank Middelburg is veroordeeld voor het plegen van ontuchtige handelingen met minderjarigen. Klager stelt ook één van de slachtoffers van genoemde pater te zijn geweest.

Klager is van oordeel dat beklaagde tijdens het gewraakte getuigenverhoor over een viertal onderwerpen meinedig heeft verklaard:

1. zijn wetenschap van het misbruik door genoemde pater X. in plaats 1;
2. (de vorm van) zijn contacten met de congregatie van congregartie Y;
3. zijn wetenschap van het misbruik door die pater X. in plaats 2;
4. het moment waarop seksueel misbruik voor het eerst ter sprake is gekomen in de bisschoppenconferentie.

Klager heeft daarbij, zoveel mogelijk geconcretiseerd in tijd en situatie, betoogd dat beklaagde ten aanzien van elk van die punten niet juist heeft verklaard en heeft gesteld dat zulks als meinedig moet worden aangemerkt.

In het bewuste proces-verbaal getuigenverhoor luiden de gedeelten waarin beklaagde verklaart over de bedoelde onderwerpen als volgt:

1. “Van gepleegd misbruik in plaats1 heb ik pas achteraf heel vaag iets gehoord en ik ken geen details en weet dus ook niet of er een onderzoek heeft plaatsgevonden en of er stappen zijn ondernomen.”
2. “Functioneel heb ik geen contact met de congregatie omdat die autonoom is. Dat kan anders zijn als een lid van de congregatie wordt aangesteld als priester in een parochie van het bisdom en dat is een keer geweest in een parochie in de buurt van Rotterdam, maar niet in plaats 1.”
3. “Inmiddels weet ik dat pater X. zich in plaats 2 schuldig heeft gemaakt aan misbruik van kinderen, maar daar heb ik in die jaren nooit iets van gehoord.”
4. “Seksueel misbruik kwam pas expliciet in de bisschoppenconferentie ter sprake in het begin van de jaren ’90, aanvankelijk naar aanleiding van incidentele gevallen in de Verenigde Staten en vervolgens omdat zich ook in Nederland enkele gevallen hadden voorgedaan.”

Het hof stelt voorop dat het beklag ziet op de beschuldiging van meineed tijdens het getuigenverhoor van 25 januari 2011. Derhalve is in het kader van de onderhavige beklagzaak enkel de inhoud van het bovenvermelde proces-verbaal van belang.

Het hof stelt vast dat beklaagde op alle vier de bovengenoemde punten een verklaring heeft afgelegd die op voor het bewijs cruciale onderdelen niet concreet (genoeg) is en/of voor meerdere interpretaties vatbaar is, waarbij het hof nog opmerkt dat beklaagde zich niet zodanig concreet heeft uitgedrukt in tijd en situatie als waarvan de klacht uitgaat. Er is, kort gezegd, onvoldoende bewijs voor het plegen van meineed. Nu, zoals gezegd, de verklaring van 25 januari 2011 de grondslag is voor de beoordeling of er sprake is van meineed en het gegeven dat die verklaring intussen vast staat, kan nader onderzoek daarin geen verandering brengen, wordt ook het subsidiaire verzoek van de advocaat tot nader onderzoek afgewezen.

Gelet op het vorenstaande wordt het beklag afgewezen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Een kruipruimte is aan te merken als een 'vertrek' van een woning

Gerechtshof 's-Hertogenbosch 16 januari 2013, LJN BY8647 Door de raadsvrouwe is ter terechtzitting aangevoerd dat de politie in de woning van verdachte, door het openen van de onder een deurmat bevindende klep naar de kruipruimte en het vervolgens openen van de in die kruipruimte aangetroffen afgesloten vuilniszakken en een weekendtas, meer heeft gedaan dan alleen ‘zoekend rondkijken’ ex art. 9 van de Opiumwet, zodat sprake was van een doorzoeking waartoe de politie niet bevoegd was.

Het hof overweegt het volgende.

Uit het dossier volgt dat de verbalisanten de woning van verdachte, met toestemming van verdachte, hebben betreden en dat zij daar een onderzoek hebben ingesteld. Uit het door hen opgemaakte proces-verbaal van bevindingen blijkt dat zij de klep van de kruipruimte hebben geopend en dat in die kruipruimte vervolgens acht vuilniszakken en een grote vakantietas met ruim 15 kilogram natte hennep werd aangetroffen.

Door verdachte wordt niet betwist dat de aangetroffen hennep zijn eigendom is. De verdediging en het OM verschillen van mening over de vraag of het openen van de klep naar de kruipruimte valt onder ‘zoekend rondkijken’ zoals dit als bevoegdheid is gegeven in de Opiumwet. De verdediging meent van niet en stelt dat daarmee sprake is van een doorzoeking van de woning waarvoor op dat moment geen machtiging aanwezig was. Het openbaar ministerie heeft zich op het standpunt gesteld dat dit valt onder de bevoegdheden van art. 9 van de Opiumwet.

Het hof stelt voorop dat de bevoegdheden van art. 9 van de Opiumwet mede het zoekend rondkijken naar voor inbeslagneming vatbare zaken omvat. Op grond van vaste jurisprudentie van de Hoge Raad mag de politie op grond daarvan elk vertrek van een woning betreden.

Naar het oordeel van het hof is een kruipruimte aan te merken als een ‘vertrek’ van een woning en valt het openen van een niet afgesloten klep (luik) naar die kruipruimte onder de bevoegdheden van art. 9 van de Opiumwet. Het hof is dan ook met de advocaat-generaal van oordeel dat geen sprake is geweest van een doorzoeking.

De verdediging heeft nog gesteld dat de in de kruipruimte aangetroffen vuilniszakken en weekendtas waren afgesloten, zodat de hennep voor de verbalisanten niet zichtbaar was. Door deze zakken en de tas desondanks te openen is eveneens sprake van een doorzoekingshandeling waartoe de verbalisanten, zonder machtiging, niet bevoegd waren.

Het hof overweegt daaromtrent dat de stelling van de verdediging dat de door verbalisanten aangetroffen vuilniszakken en weekendtas waren afgesloten, geen bevestiging vindt in het dossier. Uit de foto’s in het strafdossier blijkt dat de zakken en de weekendtas niet waren afgesloten en evenmin dat die zakken zijn opengescheurd. Het hof gaat er dan ook vanuit dat de hennep voor de verbalisanten zichtbaar was, waarna zij de vuilniszakken en de weekendtas in beslag hebben genomen.

Het hof verwerpt het verweer van de verdediging.

Lees hier de volledige uitspraak.

Notaris veroordeeld voor valsheid in geschrift vanwege onjuist dateren overeenkomst met het oog op (voorkoming van) beslaglegging door de fiscus

Gerechtshof Arnhem 21 december 2012, LJN BY8274 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan valsheid in geschrift door een koop-verkoopovereenkomst te antedateren. Dit document diende er toe om aan te tonen dat de inventaris van het bedrijf 1 B.V. op 1 oktober 2004 zou zijn verkocht aan bedrijf 2 B.V. i.o., waardoor inbeslagname door de belastingdienst niet meer mogelijk zou zijn en de Staat derhalve benadeeld zou worden.

In de koop-verkoopovereenkomst staat zowel onder artikel 1 als onder artikel 2 bij levering resp. betaling vermeld dat dat ‘heden’ heeft plaatsgevonden. Hier had naar de verklaring van verdachte 1 oktober 2004 moeten staan.

Ook is de overeenkomst gesloten met bedrijf 2 B.V. i.o. Voor de omstandigheid dat hier nog een B.V. in oprichting wordt genoemd en niet de B.V. heeft verdachte geen verklaring kunnen geven. Het hof is echter van oordeel dat áls verdachte daadwerkelijk per ongeluk het document geantedateerd heeft op 1 oktober 2004, hij had opgenomen bedrijf 2 B.V. en niet bedrijf 2 B.V. i.o. Op 29 november 2004 was de B.V. immers door hem opgericht. Naar het oordeel van het hof heeft verdachte bewust opgenomen dat de B.V. nog in oprichting was en dat het de bedoeling was dat de overeenkomst op 1 oktober 2004 opgemaakt en getekend zou zijn. Evenmin had hij in geval van een enkele vergissing ten aanzien van de ondertekening bij levering en betaling ‘heden’ ingevuld, maar de datum die aan hem was medegedeeld, te weten 1 oktober 2004.

Dit, in samenhang bezien met de incorrecte datum van ondertekening, maakt dat het naar het oordeel van het hof niet anders kan zijn dan dat verdachte opzettelijk het document valselijk heeft opgemaakt. Er is sprake van een samenloop van te veel feiten en omstandigheden waardoor van slechts een kennelijke verschrijving of vergissing zoals door verdachte is gesteld geen sprake kan zijn.

Verdachte wordt veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 180 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Uitleg van het begrip “verstrekken” van gegevens in art. 126nd Sv in het licht van de Wet bescherming persoonsgegevens

Gerechtshof 's-Hertogenbosch 21 december 2012, LJN BY7595 Na een overval op een boekwinkel is verbalisant met twee collega’s naar winkels in de omgeving van de boekhandel gegaan om te vragen of er mogelijk camerabeelden waren van de overval of van de dader. Bij de Kruidvat en een restaurant waren camerabeelden van een man die volledig voldeed aan het door slachtoffer gegeven signalement.

De camerabeelden van Kruidvat werden getoond in een televisie-uitzending van Bureau Brabant, van Omroep Brabant, op maandag 16 januari 2012. Op dinsdag 17 januari 2012 heeft verdachte zelf contact opgenomen met de Politie Brabant Zuid-Oost. Hij gaf aan de hele dag door personen uit zijn omgeving te zijn aangesproken dat hij wel erg veel leek op de camerabeelden welke vertoond waren tijdens de televisie-uitzending van Bureau Brabant.

Uit het dossier blijkt dat met betrekking tot de camerabeelden van het Kruidvat - anders dan met betrekking tot de beelden van het restaurant - geen vordering als bedoeld in art. 126nd Sv is gedaan.

Het hof stelt voorop dat beeldmateriaal, gelet op art. 1 van de Wet bescherming persoonsgegevens onder het bereik van die wet valt, en dat blijkens de geschiedenis van de totstandkoming van art. 126nd Sv de opsporingsambtenaar of de officier van justitie niet mag vragen om op vrijwillige basis mee te werken aan verstrekking van dat beeldmateriaal (vgl. HR 21 december 2010, LJN BL7688, rov. 3.6 en HR 27 november 2012, LJN BY0215, rov. 3.4).

Indien echter degene die verantwoordelijk is voor het gebruik van de beelden van een bewakingscamera deze beelden eigener beweging en op vrijwillige basis aan de politie heeft verstrekt, althans dat die persoon niet door de politie is gevraagd om op vrijwillige basis deze beelden aan de politie te verstrekken, is geen vordering als bedoeld in art. 126nd Sv vereist (vgl. HR 27 november 2012, LJN BY0215, rov. 3.5)

Blijkens de wetsgeschiedenis en de jurisprudentie van de Hoge Raad is er aldus sprake van een gesloten stelsel van bevoegdheden, hetgeen erop neerkomt dat - behoudens verstrekking uit eigen beweging door degene die verantwoordelijk is voor het gebruik van de beelden - gebruik moet worden gemaakt van de door art. 126nd Sv toegekende bevoegdheid de beelden te vorderen.

De Hoge Raad heeft daarom geoordeeld dat aan een verzoek tot afgifte van beelden die zijn vastgelegd door middel van - kort gezegd - een beveiligingscamera, een vordering van de officier van justitie als bedoeld in art. 126nd Sv ten grondslag dient te liggen (HR 21 december 2010, LJN BL7688, rov. 3.4).

Ten aanzien van de vraag of aan een verzoek van de politie aan een derde tot het ter plaatse mogen bekijken van dergelijke camerabeelden eveneens een vordering ex art. 126nd Sv ten grondslag dient te liggen, overweegt het hof dat aan een verzoek van de politie om camerabeelden van een beveiligingscamera in een winkel te mogen bekijken - evenals aan een verzoek tot het feitelijk ter beschikking stellen van camerabeelden, bijvoorbeeld op een gegevensdrager zoals een cd - een vordering van de officier van justitie als bedoeld in art. 126nd Sv ten grondslag moet liggen. Een dergelijke vordering is echter niet vereist indien degene die verantwoordelijk is voor de beelden, die beelden eigener beweging en op vrijwillige basis aan de politie heeft getoond.

In dit geval heeft de filiaalleidster van de winkel de beelden niet uit eigen beweging getoond, maar op initiatief van de politie. Het ontbreken van een vordering ex art. 126nd Sv levert daarom een vormverzuim ex art. 359a Sv op. Dit leidt echter niet tot bewijsuitsluiting.

"Op grond van artikel 1, onder n, Wbp omvat het ‘verstrekken van persoonsgegevens’ (elke vorm van) het bekendmaken of ter beschikking stellen van persoonsgegevens. Derhalve is niet alleen het feitelijk ter beschikking stellen van camerabeelden (bijvoorbeeld op een gegevensdrager zoals een cd) aan een ander een vorm van verstrekken, maar ook het een ander kennis laten nemen van de persoonsgegevens door deze te tonen aan de ander.

Nu artikel 126nd, eerste lid, Sv een vordering van de officier van justitie verlangt voor het verstrekken van bepaalde vastgelegde gegevens, moet in beginsel aan een verzoek van de politie om camerabeelden van een beveiligingscamera in een winkel te bekijken, een vordering van de officier van justitie als bedoeld in artikel 126nd, eerste lid, Sv ten grondslag liggen.

Dit lijkt omslachtig in een geval als het onderhavige, waarin de politie een buurtonderzoek is begonnen meteen na een overval en zij zich snel wil oriënteren of beveiligingscamera’s in de buurt van de overval bruikbare beelden bevatten ten behoeve van de opsporing. Voor spoedeisende gevallen (“bij dringende noodzaak”) echter voorziet artikel 126nd, vierde lid, Sv in de mogelijkheid dat de vordering door de officier van justitie mondeling wordt gegeven; in een zodanig geval wordt de vordering achteraf op schrift gesteld en binnen drie dagen na de mondelinge vordering verstrekt aan degene tot wie de vordering is gericht.

Een vordering als bedoeld in artikel 126nd Sv is, zoals hiervoor overwogen, niet vereist indien (de filiaalleidster van) het Kruidvat de beelden eigener beweging en op vrijwillige basis aan de politie heeft getoond.

Uit het proces-verbaal van bevindingen van verbalisant blijkt dat hij zich in het kader van een (buurt)onderzoek naar de overval heeft gewend tot de filiaalleidster van het Kruidvat met de vraag of er een camera in het pand aanwezig was die zicht had op de openbare weg voor het Kruidvat. Nadat verbalisant aan de filiaalleidster had medegedeeld dat er zojuist een overval in de straat had plaatsgevonden en dat het mogelijk was dat de overvaller op de camera’s van het Kruidvat te zien was, heeft de filiaalleidster de beelden getoond die waren gemaakt tussen twee door verbalisant genoemde tijdstippen.

Weliswaar heeft verbalisant de beveiligingsbeelden vrijwillig aan de politie getoond, dat wil zeggen zonder dat de politie dwang in de vorm van strafvorderlijke bevoegdheden heeft toegepast, maar onder de genoemde omstandigheden kan niet worden geoordeeld dat [B] dit uit eigen beweging (op eigen initiatief, spontaan) heeft gedaan. Er was immers sprake van een situatie waarin een opsporingsonderzoek gaande was en de met opsporing belaste instantie op zoek was naar informatie en zich met dat doel tot [B] heeft gericht. Het initiatief tot het tonen van de beelden is in het onderhavige geval dan ook uitgegaan van de politie.

Uit het voorgaande volgt dat aan het verzoek van de politie tot mogen bekijken van de camerabeelden van het Kruidvat een vordering ex artikel 126nd Sv ten grondslag hadden dienen te liggen. Nu een dergelijke vordering niet is gedaan, is er sprake van een vormverzuim als bedoeld in artikel 359a, eerste lid, Sv."

De raadsman heeft hieraan het rechtsgevolg van bewijsuitsluiting verbonden. Het hof gaat hier niet in mee:

Voor zover de raadsman het oog heeft gehad op een schending van het door art. 8 EVRM gegarandeerde recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer van de verdachte, overweegt het hof dat een schending van dat recht niet zonder meer een inbreuk oplevert op de in art. 6 EVRM vervatte waarborg van een eerlijk proces (vgl. HR 21 december 2010, LJN BL7688, rov. 3.7). In de onderhavige zaak heeft bovendien ter relativering van het belang van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer te gelden dat de beveiligingsbeelden zijn gemaakt in een winkel, zijnde een plaats waarvan algemeen bekend is dat daar opnamen met beveiligingscamera’s plegen te worden gemaakt, derhalve een plaats waar de verdachte bezwaarlijk erop heeft kunnen rekenen dat hij daar onbevangen zichzelf kon zijn. De inbreuk op de privacy is daardoor beperkt.

Gelet hierop kan niet worden geoordeeld dat door het optreden van de politie een belangrijk (strafvorderlijk) voorschrift of rechtsbeginsel in aanzienlijke mate is geschonden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Politieagent veroordeeld wegens valsheid in geschrift en het als ambtenaar opzettelijk geld, dat hij in zijn bediening onder zich had, verduisteren

Gerechtshof 's-Hertogenbosch 17 december 2012, LJN BY7597 Verdachte, een politieagent, wordt in hoger beroep veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk voor het plegen van valsheid in geschrift en het als politieagent verduisteren van geïncasseerde geldboetes van door hem uitgeschreven bekeuringen. Verdachte was door de rechtbank vrijgesproken.

Verdachte heeft in de periode van 12 april 2009 t/m 19 september 2009 beschikkingen/bekeuringen uitgeschreven. Hierbij werd de volgende handelwijze gebruikt:

• de bekeuringen zijn uitgeschreven door een motoragent;
• de bekeuringen werden uitgeschreven aan personen die reden met/op een voertuig met een buitenlands kenteken;
• op de bekeuringen werd als verbalisantnummer “2258” vermeld (met uitzondering van een bekeuring waarop wel het verbalisantnummer van verdachte is vermeld);
• op de bekeuringen werd het vakje ambtseed aangekruist (m.u.v. van een bekeuring waar ambtsbeloft is aangekruist);
• op de bekeuringen werd als team vermeld “teambenaming 1” (m.u.v. twee bekeuringen aan waarop “teambenaming 2” is vermeld);
• de bekeurden betaalden de bekeuring contant en wanneer zij niet voldoende geld bij zich hadden werden zij verwezen naar de dichtstbijzijnde pinautomaat;
• op de bekeuring werd in het vakje “Betaald bedrag” het bedrag vermeld dat door de bekeurden was voldaan;
• de bekeurden kregen de geelgekleurde doorslag van de bekeuring uitgereikt;
• de bekeuringen zijn niet in het daartoe bestemde systeem van de politie geregistreerd, noch heeft er afdracht van de geïnde geldbedragen plaatsgevonden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Afwijzing verzoek ex artikel 591a Sv: geen helder en inzichtelijk beeld gegeven in verrichtingen raadsman

Gerechtshof Arnhem 17 december 2012, LJN BY7526 Het hof is ten aanzien van de gevraagde kosten voor rechtsbijstand van oordeel dat van een advocaat mag worden verwacht dat hij zijn declaraties in strafzaken zodanig inricht dat deze, onder meer met het oog op een verzoek ex artikel 591a van het Wetboek van Strafvordering, een helder en inzichtelijk beeld geven van zijn verrichtingen als raadsman.

Daarvan is in dit geval bij de declaraties van de raadsman geen sprake. Het hof beschikt niet over urenspecificaties en een einddeclaratie. Bij het verzoekschrift zijn enkele facturen en voorschotnota’s gevoegd, die, blijkens de stukken, kennelijk ook betrekking hebben op andere juridische werkzaamheden dan alleen de strafzaak.

Naar het oordeel van het hof kunnen de declaraties van de raadsman dan ook geen deugdelijke basis bieden voor het toekennen van een vergoeding voor de kosten van de raadsman. Het hof heeft onvoldoende houvast om met betrekking tot de werkzaamheden van de raadsman tot toewijzing van een vergoeding in de kosten van de raadsman te komen. Het verzoek zal derhalve in zo verre worden afgewezen.

Overigens merkt het hof op dat, zelfs indien het hof wel de beschikking zou hebben gehad over de urenspecificaties, het nog maar de vraag is het verzoek toewijsbaar zou zijn geweest, nu uit de stukken blijkt dat de kosten zijn voldaan door een B.V., en niet is gebleken dat de kosten van de raadsman daadwerkelijk ten laste van appellant zijn gekomen.

Het hof is van oordeel dat, gelet op de landelijke aanbeveling inzake verzoekschriften en de omstandigheid dat het verzoekschrift door twee instanties is behandeld, de vergoeding voor de kosten verbonden aan het indienen en de behandeling van het verzoekschrift dient te worden gesteld op € 810 (inclusief BTW).

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling ter zake van het feitelijk leidinggeven aan het door een rechtspersoon begaan van valsheid in geschrifte en het opzettelijk doen van onjuiste belastingaangifte

Gerechtshof 's-Hertogenbosch 27 december 2012, LJN BY7470 Het Hof veroordeelt de verdachte ter zake van feitelijk leidinggeven aan het door een rechtspersoon begaan van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd en het opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd, tot een gevangenisstraf voor de duur van 16 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk en een geldboete van € 45.000,00.

De rechtspersoon heeft ter zake van gefingeerde leveringen van auto’s opzettelijk aftrek van voorbelasting in haar aangiften omzetbelasting geclaimd waar zij geen recht op had. Aan de valse facturen aan de rechtspersoon lagen geen daadwerkelijke leveringen ten grondslag, zodat ingevolge artikel 15, eerste lid, onder a, van de Wet op de omzetbelasting (zoals deze toen luidde) de gefactureerde omzetbelasting niet in aftrek kon komen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Celstraf en boete voor piloot die onbevoegd Boeing 737 vliegt

Een Zweedse piloot is voor het jarenlang een vliegtuig besturen zonder geldig bewijs van bevoegdheid een straf opgelegd van € 2000 en een ontzegging van de bevoegdheid aan boord van een luchtvaartuig werkzaamheden te verrichten als lid van het boordpersoneel voor de duur van 24 maanden. Voor het voorhanden hebben van een vals bewijs van bevoegdheid is hem een gevangenisstraf opgelegd van 90 dagen waarvan 74 voorwaardelijk en een geldboete van € 2000.

Het gerechtshof Amsterdam heeft dat vandaag uitgesproken.

Vals bewijs

De Zweedse piloot heeft op 2 maart 2010 op Schiphol een vals bewijs van bevoegdheid om een vliegtuig te besturen, een Zweedse 'flight crew licence', voorhanden gehad en aan opsporingsambtenaren getoond. Ook heeft hij heeft jarenlang als gezagvoerder van een Boeing 737 gevlogen zonder dat hij daarvoor een geldig bewijs van bevoegdheid had.

Ernstige feiten

Met het oog op de veiligheid van het luchtvaartverkeer, passagiers en medebemanningsleden is het van groot belang dat vertrouwen kan worden gesteld in een bewijs om een vliegtuig te besturen. De verdachte heeft dit vertrouwen door zijn handelen in ernstige mate geschonden.

Ook heeft hij de strikte regelgeving voor het luchtvaartverkeer, die mede ziet op de veiligheid van de luchtvaart, willens en wetens met de voeten getreden hetgeen het hof de verdachte kwalijk neemt.

In het voordeel van de verdachte weegt het hof mee dat de verdachte tracht een nieuw bestaan op te bouwen en een blanco strafblad in Nederland heeft. Verder heeft het hof rekening gehouden met de schending van de redelijke termijn in de fase van het hoger beroep.

Bron: de Rechtspraak