In deze bijdrage wordt ingegaan op de positie van slachtoffers van milieudelicten in strafprocedures die als reactie daarop worden gevoerd. Deze positie kan niet altijd als even sterk worden aangemerkt. Ook vragen de auteurs aandacht voor een meer slachtoffergerichte benadering van dit type criminaliteit: herstelrecht.

De vraag kan gesteld worden of toepassing van het strafrecht na een bijtincident, en met name het leggen van beslag op de hond in dat verband, wenselijk is. Sterker nog, betoogd zou kunnen worden dat dan in feite het strafrecht gebruikt wordt ter primaire handhaving van de openbare orde, terwijl men zich kan afvragen of het strafrecht daarvoor wel bedoeld is. Daarbij kleven er meer nadelen aan toepassing van het strafrecht in zaken rond bijtincidenten. Ook de bestuursrechtelijke wijze van handhaven is echter niet ideaal te noemen. In deze bijdrage zal dan ook de vraag centraal staan of de huidige wijze van handhaving van bijtincidenten de juiste weg is, zowel in meer principiële zin als in de uitwerking van de toepassing. Is het huidige bestuursrechtelijke regime voldoende toegerust om adequaat te handhaven? En zijn honden in het strafrecht niet altijd de gebeten hond?