Rechtbank Rotterdam 13 april 2017, ECLI:NL:RBROT:2017:2816

Een verwijskaart is bestemd om tot bewijs van enig feit te dienen, ook los van artikel 14, tweede lid, van de Zorgverzekeringswet: de verwijskaart dient tot bewijs van het oordeel van de verwijzende arts dat specialistische zorg noodzakelijk was. Dat de collega’s het er mee eens waren dat hun naamstempels werden gebruikt, is niet gebleken.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 4 april 2017, ECLI:NL:RBZWB:2017:2018

Bij de beoordeling van een verzoek ex artikel 36 Sv moet het belang van de rechtstreeks belanghebbenden bij strafvervolging van de verdachte worden meegewogen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het Openbaar Ministerie de belangen van de rechtstreeks belanghebbenden in de onderhavige strafzaak op grove wijze veronachtzaamd. Het Openbaar Ministerie heeft verzuimd de belanghebbenden tijdig op de hoogte te brengen van het verzoek van verdachte tot beëindiging van de strafzaak, alsmede van haar standpunt dienaangaande. Daarbij komt dat bij toewijzing van een verzoek ex artikel 36 Sv een sepot niet mogelijk is en voor de belanghebbenden ook geen beklag ex artikel 12 Sv openstaat.

Rechtbank Amsterdam 13 maart 2017, ECLI:NL:RBAMS:2017:1568

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de eis van de officier van justitie te hoog is. Hij heeft daartoe, zakelijk weergegeven, aangevoerd dat de straf die nu geëist wordt hoger is dan het transactievoorstel dat aan verdachte is gedaan, te weten een geldboete ter hoogte van de waarde van de BMW en afstand van alles wat in beslag is genomen. Gezien het transactievoorstel heeft verdachte erop mogen vertrouwen dat er een geldboete geëist zou worden in plaats van een taakstraf of een gevangenisstraf.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 25 januari 2017, ECLI:NL:RBZWB:2017:354

Aan de rechtbank ligt de vraag voor of verdachte een strafrechtelijk verwijt in de zin van artikel 227b dan wel artikel 447d van het Wetboek van Strafrecht kan worden gemaakt, in die zin dat verdachte al dan niet opzettelijk heeft verzwegen dat zij samenwoonde dan wel een gezamenlijke huishouding voerde met Naam.

Rechtbank Amsterdam 21 maart 2017, ECLI:NL:RBAMS:2017:1837

Verdachte heeft gedurende twee jaren de zakelijke bankrekening van zijn werkgever, waarover hij uit hoofde van zijn dienstbetrekking kon beschikken, voor voornamelijk privédoeleinden belast. Met het geld van zijn werkgever bood verdachte het hoofd aan zijn alcoholverslaving, deed hij dure impulsaankopen en leidde hij een luxe levensstijl om zich op die manier af te schermen voor zijn werkelijke situatie en zich (voor korte tijd) beter te voelen. Op deze wijze heeft verdachte een totaalgeldbedrag van CHF 193.196,47 verduisterd.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 27 maart 2017, ECLI:NL:RBZWB:2017:1831

Van de in de tenlastelegging genoemde oplichtingsmiddelen kan, gezien de verklaringen in het dossier, alleen het samenweefsel van verdichtsels als passend bij de gang van zaken worden beschouwd. Uit de verklaring van aangeefster en de verklaring ter terechtzitting van verdachte volgt dat verdachte één leugen heeft verteld, te weten dat hij ervoor kon zorgen dat de abonnementen die zij zou afsluiten van haar naam zouden worden gehaald, zodat zij na het afsluiten van de abonnementen niet de maandelijkse bijbehorende kosten zou hoeven te betalen. Blijkens vaste jurisprudentie kan een samenweefsel van verdichtsels niet bestaan uit een enkele leugen.

Rechtbank Gelderland 23 maart 2017, ECLI:NL:RBGEL:2017:1646

Het bekende overzichtsarrest van 1 juli 2014, ECLI NL:HR: 2014 1496 behandelt de aan te leggen maatstaven bij het oproepen en horen van getuigen op een zitting. Strikt genomen betreft de uitspraak dus niet de op de voet van artikel 182 van het Wetboek van Strafvordering gedane verzoeken. Toch is goed dit arrest te betrekken bij de invulling van het ook in dat stadium van belang zijnde criterium van het verdedigingsbelang.

Rechtbank Amsterdam 17 maart 2017, ECLI:NL:RBAMS:2017:1908

Nu de raadsvrouw tussen maart en juni 2016, ondanks haar aankondiging dat te zullen doen, geen onderzoekswensen heeft doorgegeven en vervolgens akkoord is gegaan met planning van de inhoudelijke behandeling op 17 maart 2017, worden de een maand voor die zitting doorgegeven getuigenverzoeken niet meer aan het verdedigingsbelang getoetst. De rechtbank acht het horen van de verzochte getuigen niet noodzakelijk met het oog op de volledigheid van het onderzoek en wijst het verzoek tot het horen van de getuigen af.

Rechtbank Amsterdam 21 februari 2017, ECLI:NL:RBAMS:2017:1691

Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij op of omstreeks 15 februari 2011 te Amsterdam taxivervoer heeft verricht zonder een daartoe verleende vergunning. Deze zaak heeft op 24 februari 2012 voor het eerst op zitting gestaan. De behandeling is toen aangehouden, omdat de verdachte diezelfde dag was gearresteerd voor een andere zaak en hij daardoor geen gebruik kon maken van zijn aanwezigheidsrecht. Vervolgens is het dossier bij het parket in het ongerede geraakt, waardoor deze zaak pas nu, vijf jaar later, weer op zitting wordt aangebracht.